kantonopou’s blog

          Ανέβασαν  κάποτε στη σκήτη των  Πατέρων, ένα δαιμονισμένο νέο για να τον θεραπεύσουν με την προσευχή τους. Εκείνοι όμως από ταπείνωση απέφευγαν.

Πολύ βασανιζόταν έτσι ο δυστυχισμένος άνθρωπος, ώσπου κάποιος γέροντας τον λυπήθηκε, τον σταύρωσε με τον ξύλινο σταυρό που είχε στη ζώνη του και έδιωξε το πονηρό πνεύμα.

Αφού με βγάζεις από την κατοικία μου, του είπε εκείνο θα μπω μέσα σου.

Έλα του αποκρίθηκε  θαρραλέα ο γέροντας.

Έτσι μπήκε μέσα του το δαιμόνιο και το βασάνιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Υπέμενε με καρτερία τον πόνο αλλά αντιπολεμούσε και εκείνος τον εχθρό με υπεράνθρωπη νηστεία και ακατάπαυστη προσευχή.

  Όλα αυτά τα χρόνια δεν έβαλε ούτε μια φορά στο στόμα του μαγειρευμένη τροφή.  Νικημένο τέλος το δαιμόνιο από τον ακατάπαυστο αγώνα απομακρύνθηκε. Γιατί  φεύγεις;  το ρώτησε ο γέροντας. Εγώ πάντως δεν σε διώχνω.            

  Με αφάνισε η νηστεία σου κραύγασε εκείνο κι έγινε άφαντο. 

                                «Γεροντικόν »