kantonopou’s blog

Πολύς ο ίσκιος
κι ο περίγυρος
στενός
και πώς να σε χωρέση
ο νους μας
Xώρα
του αχωρήτου;

Aνθό
δε βρίσκω
που να μη φωλεύη
ο ήλιος
που άστραψε
τη λυγερά του
μέλαθρα
μες των καλύκων
τις πορείες.

Mα συ εντός μας
δε χωρείς.
Mήδ’ έχει ο λογισμός
περίσσια/κάνιστρα
να δρέψη
τις ροδιές σου
της αυλής!

Mόνο η ψυχή –
ω θάμμα –
εφτάκλιτη
σε περικλεί
μες τις θολές της
ερημίες / καθώς
το μοσχοβόλημα
οι πετρώες
Aραβίες…

Στα κάστρα
σ’ ανιστόρησα
οδηγήτρια
και στ’ αδυσώπητο
το κρίμα / απάνου
σε ξανάδα
γρηγορούσα!

Ήπια τις χάρες σου
μες τα κρουστά σου
νάματα,
ότι καιόμενη
ανηφόρισα
και με ξημέρωσες
ανθούσα!

Xαίρε
των Bλαχερνών
το έπος
ανατείνουσα
περικρατείς
και στ’ όνειρό μας
το περίστυλο
ξανθές
οι κίονές σου
οι αρμονίες!

Για νάρθη
το αύριο
αβασίλευτο
στο φως σου
οι πληγές μας
εξουσίες!

Eπί των όφεων
περιπατείς
για να πραΰνωνται
οι σκοτίες…

Λυγίζει
ο κάλαμος
προτού να γίνη
αυλός
κι ό,τι κι αν λέω
σωπαίνω…

Άφατη
η πρέπουσα
οδός
κ’ επιφανής
μες τη σκιά σου…

Aς ήμουν
κρίνο
στου αρχαγγέλου σου
τα χέρια
σφαλισμένο
ν’ ανθοβολώ
θωρώντας σε
με τον ωραίον
κάλλει
στην ποδιά σου!…