kantonopou’s blog

Ήδη υποδεχτήκαμε, φίλοι αναγνώστες, ένα νέο χρόνο! Πάντα ο ερχομός του, στους μεγαλύτερους στην ηλικία, φέρνει μια κάποια μελαγχολία και κατήφεια. Είναι φυσιολογικό, αφού κάθε νέος χρόνος είναι κι ένα βήμα προς τη δύση? Ευτυχώς που υπάρχουν τα παρήγορα κι αληθινά λόγια της Ορθόδοξης πίστη μας, πως η «δύση», ο θάνατος, οδηγεί στην «ανατολή», στην αιωνιότητα.

Για τους νέους, ο ερχομός του καινούριου χρόνου, είναι σκαλοπάτι ελπίδας πως ίσως φέτος, εκπληρωθούν τα τόσα όνειρά τους. Γι? αυτό και φέτος τον υποδέχτηκαν με γλέντια και ξενύχτια.Όμως, μικροί και μεγάλοι νομίζω πως θα πρέπει, ν? αξιοποιήσουμε σωστά αν όχι ολόκληρο το νέο χρόνο, τουλάχιστον κάποιες ημέρες του. Ο μεγάλος Γάλλος ποιητής Πωλ Κλωντέλ έλεγε: «Όποιος σκοτώνει τον καιρό του, σκοτώνει αυτή τη ζωή του». Ο δικός μας, αρχαίος ιστορικός Πλούταρχος, υποστήριζε: «Η θυσία του χρόνου είναι η πιο δαπανηρή απ? όλες τις θυσίες». 

Κι ο Μέγας Βασίλειος κάπου γράφει: «Χρήματα εάν χάσουμε, μπορεί και να τα ξαναποκτήσουμε, το χρόνο όμως αν χάσουμε, δεν πρόκειται να τον ξαναβρούμε ποτέ». Κάποτε παρουσιάστηκε στο βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκο Δ΄ ένας ακροβάτης και του ζήτησε την άδεια να εκτελέσει ένα αξιοθαύμαστο νούμερο που κανείς ποτέ δεν το ?χε επιτύχει. Η άδεια δόθηκε κι ο ακροβάτης στήριξε στη γη ένα μεγάλο κοντάρι, τοποθέτησε στην κορυφή του μια βελόνα ραπτικής κι έπειτα όρθιος πάνω σ? ένα άλογο που έτρεχε, κατάφερε και πέρασε από την τρύπα της βελόνας μια μακριά κλωστή! Ζητωκραυγές και χειροκροτήματα ακούστηκαν. Ο βασιλιάς όμως, μετά το ακροβατικό νούμερο, παρέμεινε σκεπτικός κι αντί να συγχαρεί τον ακροβάτη, τον ρώτησε: «Πόσο χρόνο αφιέρωσες»; «Δώδεκα χρόνια, Μεγαλειότατε», του απάντησε. Και ο βασιλιάς με στοχασμό και σοβαρότητα του είπε αυστηρά: «Δε νομίζεις πως θα πρέπει να τιμωρηθείς με φυλάκιση δώδεκα χρόνων, γιατί σπατάλησες τόσο χρόνο σε κάτι που δε συνέβαλε ούτε στη δική σου πρόοδο, ούτε και στην πρόοδο του συνόλου». Και πράγματι τον κακομοίρη, τον έκλεισε φυλακή! Βασιλιάς ήταν, έτσι ήθελε, έτσι έκανε.

Ενώ, αντίθετα, ο Άγιος Βασίλειος, ο Επίσκοπος Καισαρείας, ο φίλος των μικρών και των μεγάλων καταφρονεμένων της Μικρασίας κι όχι μόνο, όπως μας διαβεβαιώνουν τα Συναξάρια κι όπως καταθέτει ο φίλος του, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον «επιτάφιο» λόγο του, έκαμε μια άριστη αξιοποίηση των σαράντα εννέα μόνον χρόνων που έζησε. Φρόντισε και για τη δική του πνευματική πρόοδο και για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Πρόσφερε απλόχερα το ξεχασμένο σήμερα χαμόγελο και την πάντα χρειαζούμενη αγάπη.

Ο Μέγας Βασίλειος ήταν ένα ανοιξιάτικο λουλούδι μέσα στη χειμωνιά της εποχής του και παράλληλα ένα περήφανο λιοντάρι. Το πρώτο διαφαίνεται στο περίφημο φιλανθρωπικό του έργο. Έχτισε και συντήρησε πτωχοκομεία, νοσοκομεία και πληθώρα άλλων ιδρυμάτων! Τόση αγάπη μάλιστα φώλιαζε στην καρδιά του που έφτανε στο σημείο, ν? ασπάζεται τις πληγές των λεπρών που συντηρούσε! Δηλαδή αν ζούσε σήμερα, θα φιλούσε το αρρωστημένο σώμα ενός ασθενή του AIDS! Και το ότι ήταν περήφανο λιοντάρι, το απέδειξε με την αποστομωτική απάντηση που έδωσε στον αυτοκράτορα και συμμαθητή του, Ιουλιανό τον Παραβάτη.

Όταν αυτός επισκέφθηκε την Καισαρεία,  ο Άγιος Βασίλειος πειραγμένος από το αντιχριστιανικό του μένος, του πρόσφερε ως δώρο λίγα καρβέλια ψωμί. Ο βασιλιάς όπως ήταν φυσικό θύμωσε, και του αντιπρόσφερε λίγα  αγριόχορτα. Δεν έχασε τη ψυχραιμία του ο Αη-Βασίλης και του είπε: «Εμείς, εξοχότατε, ψωμί τρώμε, ψωμί σου προσφέραμε κι εσύ μας πρόσφερες απ? αυτό που τρως». Ο χαρακτήρας του επίσης, καταδεικνύεται κι από την απάντηση που έδωσε στον έπαρχο Μόδεστο, όταν αυτός του ζήτησε να πάψει τον αντιαιρετικό του αγώνα: «Μη με φοβίζεις, είπε, με δήμευση, με εξορία, με βασανιστήρια. Είμαι φιλάσθενος. Μη με φοβίζεις με θάνατο, αυτόν τον περιμένω κι απόψε». Ας τον μιμηθούμε ιδιαίτερα εμείς οι Χριστιανοί γιατί ο χρόνος είναι χρήμα, με το οποίο μπορούμε ν? αγοράσουμε ή την αιώνια ζωή, τον Παράδεισο ή την αιώνια κόλαση. Καλή κι ευλογημένη χρονιά!

     Ορθόδοξος Τύπος, 13 Ιανουαρίου 2006