kantonopou’s blog

·       Ου δύναται δένδρον σαπρόν, καρπούς καλούς ποιείν (ζ΄ 18).

·       Άφες τους νεκούς να θάπτουν τους εαυτών νεκρούς (η΄ 22).

·       Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν (θ΄ 13).

·       Κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν (θ΄ 29).

·       Ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι (θ΄  37).

·       Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς (ια΄ 28).

·       Ο μη ων μετ? εμού κατ? εμού εστί, και ο μη συναγαγών μετ? εμού σκορπίζει (ιβ΄ 30).

·       Εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται (ιβ΄ 33).

·       Εκ γαρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί (ιβ΄ 34).

·       Όστις γαρ αν ποιήση το θέλημα του πατρός μου του εν τοις ουρανοίς, αυτός μου αδελφός και αδελφή και μήτρη εστιν (ιβ΄ 50).

·       Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθαι γνώναι (ιστ΄ 3).

·       Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι (ιστ΄ 24).

 ·       Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί;  Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού (ιστ΄26).