kantonopou’s blog

Κάπου στην άσημη μακρινή γη της Ιουδαίας, θα συμβεί κάτι το θαυμαστό. Έχει αρχίσει ν΄ αναδεύει όλη η φύση μες΄ στη βαρυχειμωνιά. Ένα ολόκληρο ανθρωπομελίσσι αγκομαχώντας και ιδρωκοπώντας σημαδεύει το διάβα του για τη δική του πόλη. Κάνει το δόγμα πράξη.

Το φιρμάνι της απογραφής είχε υπογραφεί από τον αυτοκράτορα της Ρώμης και είχε κιόλας κοινοποιηθεί.
Στα αρχεία της Ρώμης έτσι είναι κρατημένο: «Εξήλθε δόγμα παρά Καίσαρος Αυγούστου απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην?». Και πάνω σ΄ αυτά τα μονοπάτια των κακοτράχαλων βουνών και απέραντων ερήμων, ένας άντρας τραβά ένα γαϊδουράκι όπου πάνω σ΄ αυτό κατάκοπη και πονεμένη κάθεται μια γυναίκα. Είναι λεπτή και μικροκαμωμένη, μοιάζει παιδούλα, μα το πρόσωπό της γλυκύτατο, αναδίδει μια λάμψη περίσσια θεϊκή.

Τραβούν το δρόμο τους από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας προς την πόλη του Δαυΐδ «?ήτις καλείται Βηθλεέμ απογράφεσθαι». Κάπου-κάπου ξαποσταίνουν, να πάρουν μία ανάσα και να βάλουν κάτι στο στόμα τους, οδοιπόροι και ζώο. Ένα αστέρι από ψηλά παρακολουθεί τη σιωπηλή αυτή πορεία και καταλαβαίνει πως γι΄ αυτό ανέτειλε. Ξέρει πως θα λάμψει μονάχα εκείνο το βράδυ, γιατί τ΄ αστέρι που θα γεννηθεί θάναι ανώτερο σε λάμψη από εκείνο. Κι η ώρα πλησιάζει. Τα ζώα του βουνού και της στάνης, οι ποιμένες, οι άγγελοι, οι μάγοι νοιώθουν κάποια γλυκιά και ανεξήγητη προσμονή, κάτι τους λέει πως αυτό που θα δουν τα μάτια τους δεν θα μπορέσει να ματαδεί άλλος, όσα χρόνια κι αν παρέλθουν.

Γιατί Χριστούγεννα που είναι σύνθετη λέξη της δημοτικής, θα πει «Χριστού γέννα» και τέτοια γέννα έγινε μία και μοναδική φορά.
Η ιστορία μας πληροφορεί πως πολλά και δυνατά μυαλά ήρθαν στον κόσμο, αφήνοντας πίσω τους ανακαλύψεις, πλούτη, δόξα και δόξα εξαγορασμένη, ίντριγκες, λοβιτούρες, χέρια αιματοβαμένα, όπλα πυρηνικά και χημικά. Σφράγισαν το διάβα τους με ορόσημα φρίκης και αποτροπιασμού κι όχι τέτοια αγάπης, ανθρωπιάς, δικαιοσύνης. Όλοι τους είχαν μια «γέννα» – όχι όμως Χριστούγεννα  γιατί αυτά ήρθαν και άλλαξαν τη δομή και την ιστορία του κόσμου τόσο, ώστε «ο Ιορδάνης να στραφεί προς τα οπίσω».
Χριστούγεννα λοιπόν και απογραφή, Βηθλεέμ, Ηρώδης, φάτνη, άστρο, Αίγυπτος, Καίσαρας Αύγουστος κ.λπ., είναι οι λέξεις πάνω στις οποίες δυο χιλιάδες χρόνια τώρα δίνεται η μάχη για την εδραίωση της αλήθειας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, αξίες που ανέτειλαν με τη γέννησή Του. Την ίδια εκείνη ώρα, αυτές οι λέξεις θα έπρεπε να ταρακουνήσουν τις καρδιές του Ισραήλ, να ξεδιπλωθούν οι παμπάλαιες και προαιώνιες περγαμηνές του Εβραϊκού Ιερατείου, που από φόβο αντιστέκονταν στο ξεδίπλωμα και κρατούσαν διπλωμένα τα μυστικά των προφητών τους, να δουν το μεγάλο θαύμα της ενανθρώπισης και να προσκυνήσουν το Μεσσία και Λυτρωτή τους.
Κι ο Βαρλαάμ που ζούσε στις όχθες του Ευφράτη, προφήτεψε στο Μαλάκ, το βασιλιά της Μωάβ, (την εποχή ακριβώς που τελείωναν οι 40χρονες περιπλανήσεις τους στην έρημο), για κάποιο άστρο που θ΄ ανέτελλε μια μέρα στη γη του Ισραήλ, για κάποιο δυνατό απόγονο του Ιακώβ που θα ερχόταν να συντρίψει τα αμαρτωλά έθνη.
Και το άστρο αυτό οδήγησε τους μάγους από τόπους μακρινούς σε μια αυλή της Ιουδαίας, σ΄ ένα παλάτι χρυσοποίκιλτο, για να μάθουν που ο Χριστός γεννάται. «Είδομεν γαρ αυτού τον αστέρα εν τη Ανατολή». Γι΄ αυτό «ήλθομεν προσκυνήσαι αυτώ?».
Πάραυτα οι σοφοί της Ιουδαίας, ιερείς, αστρολόγοι, γραμματείς, καμπούριασαν στην προσταγή του Ηρώδη, πάνω στις χιλιοδιαβασμένες περγαμηνές και προσπάθησαν να δώσουν κάποια λογική ερμηνεία στο σημείο εκείνο των καιρών. Κι είπαν στον ηγεμόνα τους ότι όλα συνέκλιναν να γίνουν εκεί, στην πόλη που γεννήθηκε και βασίλευσε ο Δαυΐδ. Κι έτσι αποδιωγμένος πριν ακόμα έρθει στη γη, αντίκρυσε το φως του σύμπαντος μέσα απ΄ τη φάτνη. Και μέσα σ΄ αυτή ζώα, ποιμένες, άγγελοι και μάγοι, αντίκρυσαν τη σπάνια ομορφιά της οικουμένης. Δεν σκεπάστηκε με πορφύρα και βύσσον γιατί αυτά είναι γνωρίσματα των θνητών της γης. Ετούτος είχε πάνω Του χρώματα κι αρώματα της φύσης, τον ήλιο στα μαλλιά και τη ζεστασιά στα χείλη. Τούτη την ώρα το σύμπαν προσκυνά.

Οι ποιμένες αναγκασμένοι να ζουν σε αποτραβηγμένη μοναξιά συγκινήθηκαν εύκολα και πρόσφεραν τα δώρα της στάνης τους. Τούτοι ήξεραν πως οι πρώτοι βασιλείς τους Σαούλ και Δαυΐδ ποιμένες ήταν πριν γίνουν ποιμένες της φυλής τους.

Οι μάγοι μέσα σε αμέτρητους άλλους πίστεψαν πως άξιζε πραγματικά μια τέτοια πολύκαιρη βασανιστική οδική πορεία. Την εποχή εκείνη οι βασιλιάδες κυβερνούσαν τον κόσμο, οι μάγοι όμως της Ανατολής κατηύθυναν τους βασιλείς, άρα ήταν κάτι παραπάνω απ΄ αυτούς. Δέσποζαν σε όλους πάνω στο όνομα της γνώσης. Γνώριζαν τα γήινα και τα ουράνια μυστήρια και εκπροσωπούσαν το πνεύμα μέσα σ΄ ένα λαό που ζούσε μονάχα για την ύλη (Παπίνι).
Τ΄ άστρο της Βηθλεέμ οδήγησε σωστά τα βήματά τους στο κατώφλι της στάνης. Στη φάτνη αδειάζουν τα δισάκια τους και γονατισμένοι με τους λαμπρούς βασιλικούς μανδύες τους υποτάσσονται στο Χριστό. Κατάλαβαν πως Ετούτο το βρέφος όταν θα γίνονταν άνδρας θα καταδίκαζε τα πλούτη και τη γνώση της ύλης. Και σαν θα ξεκίναγε τον πόλεμο δεν θα ρώταγε κανέναν όπως κάνουν οι άλλοι τρανοί.
Κατάλαβαν ακόμα την πανουργία του τωρινού βασιλιά Ηρώδη και δεν καταδέχτηκαν να ξαναπατήσουν στην αυλή του. Μα τότε εκείνος που δεν ήταν ούτε Εβραίος, ούτε Έλληνας, ούτε Ρωμαίος, αλλά ένας βάρβαρος Ιδουμαίος μέσα στην παραζάλη του νου και της καρδιάς του έσφαξε τα νήπια της πόλης.

Πίστεψε πως με το μαχαίρι του θα αφάνιζε αυτή τη γέννα, πως με μια του λέξη θα έβαζε τέλος στις Γραφές. Και τότε και τώρα οι μεγάλοι της γης ? όπως κι αν αποκαλούνται ? παίζουν κομπολόϊ τις τύχες του κοσμάκη, στέλνοντας φιρμάνια εξοντωτικά με fax λακωνικού περιεχομένου «ρίξτε βόμβες», «εκτοξεύστε πυραύλους», «αφανήστε με χημικά», «ρίξτε, ρίξτε, σκοτώστε, σφάξτε, γκρεμίστε».
Το βρέφος της Βηθλεέμ μιλούσε κι Αυτό λακωνικά «σήκω και περιπάτει», «η πίστις σου σ΄ έσωκέ σε», «δεύρο έξω», «μηκέτι αμάρτανε».
Προσταγές φρίκης και συμφοράς οι πρώτες, εντολές ομορφιάς, ζωής και περηφάνειας οι δεύτερες εξουσιάζοντες τα πάντα και εκβάλλοντες δαιμόνια.
Σήμερα είναι 25 Δεκεμβρίου. Την είδηση αυτή στους ταπεινούς ανθρώπους που προσδοκούσαν τον ερχομό του Λυτρωτή έφερε η γερόντισσα Άννα του Φανουήλ (Λουκ. Β΄ 36-38). Ήρθε για να διακηρύξει την αγάπη, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη. Μα σήμερα ποιες προσπάθειες γίνονται για να θεμελιώσουμε τις χριστιανικές αυτές αλήθειες;
Σήμερα είναι 25 Δεκεμβρίου. Την είδηση αυτή μας την γνωστοποιεί το ημερολόγιο. Μέσα στα ζεστά μας ρούχα και τα θερμοκήπιά μας απολαμβάνουμε τα πατροπαράδοτα φαγητά (γιαπράκια και πρασσοσέλινο) και τα επικρατέστερα γλυκά (κουραμπιέδες και σπάργανα του Χριστού).

Ακόμα τα τραπέζια μας στολίζουν και τα ξενόφερτα στολίδια (γαλοπούλα και μελομακάρονα). Τρώγοντας και πίνοντας και κοιτάζοντας T.V. συγκινούμαστε προσωρινά απ΄ τις τυμπανισμένες κοιλιές των ανήμπορων παιδιών που πεθαίνουν εκεί κάτω στη Μαύρη Ήπειρο.

Μα η συγκίνηση δεν είναι ικανή να χορτάσει τις κοιλιές, να διώξει την αρρώστεια, ν΄ απαλύνει τον πόνο αν δεν ενεργοποιηθεί. Αν δεν γίνει ο καθένας μας ένας γιατρός χωρίς σύνορα, ένας εθελοντής του Ερυθρού Σταυρού, ένας Σαμαρείτης, θα καταντήσουμε να γιορτάσουμε Χριστούγεννα μέσα σε φώτα και γιρλάντες, σε παιγνίδια και γλυκά, προσκλήσεις για γλέντια, τραπέζια και διασκέδαση μονάχα.
Σήμερα είναι 25 Δεκεμβρίου. Οι καμπάνες όλων των εκκλησιών θα σημάνουν το «δόξα εν υψίστοις Θεώ», το νεογέννητο θα μας στείλει ανεμώνες και γιασεμιά με τη ματιά του, εμείς θα ημερέψουμε λιγάκι και μ του Ιησού από κείνους που θα τον μισήσουν μέχρι θανάτου.
Όταν γεννήθηκε βασίλευαν πάνω στη γη οι κακούργοι. Εμείς γεννηθήκαμε υπήκοοι άλλων ισχυρών. Και οι ισχυροί της γης είναι από φυσικού τους κατάλληλοι να συνεννοούνται για το κακό.

Από τότε ως τώρα προσφέρουμε χρυσόν, λίβανον και σμύρνα, μονάχα τις καρδιές μας είναι άγνωστο πότε θα μπορέσουμε να Του τις προσφέρουμε μόλις οι μάγοι «δι΄ άλλης οδού θα επιστρέψουν» θ΄ αρχίσει ο διωγμός.

Πηγή :http://www.proinoslogos.gr/pn/index.php?module=pagesetter&func=viewpub&tid=10&pid=10337