kantonopou’s blog

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Κυριακή Θ΄ Ματθαίου – Η ορθή αντιμετώπιση των πειρασμών

Συγγραφέας: kantonopou στις Αύγουστος 14, 2011

Η   Ο Ρ Θ Η   Α Ν Τ Ι Μ Ε Τ Ω Π Ι Σ Η   Τ Ω Ν   Π Ε Ι Ρ Α Σ Μ Ω Ν

«Καί εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τούς Μαθητάς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τό πλοῖον, καί προάγειν αὐτόν εἰς τό πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τούς ὄχλους.» (Ματθ. ιδ΄ 22)

Τό εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί ἀδελφοί, τῆς περασμένης Κυριακῆς τελείωσε μέ τά πιό πάνω λόγια καί τό σημερινό εὐαγγέλιο ἀρχίζει ἀκριβῶς μέ αὐτά τά ἴδια λόγια.  Τήν περασμένη Κυριακή ἀκούσαμε γιά τό χορτασμό τῶν πεντακισχιλίων καί τόν πολλαπλασιασμό τῶν ἄρτων καί τῶν ψαριῶν.  Τοῦτο τό θαῦμα ἀναφέρεται στήν ἐπέμβαση τοῦ Κυρίου στή φύση.  Ὁ λαός γνώριζε ὅτι τοῦτο τό θαῦμα ἀναφερόταν στά χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου τοῦ Μεσσία.  Ἀφοῦ, λοιπόν, ἐτράφησαν πλουσιοπάροχα, ἐξέλαβαν τόν Κύριο ὡς τόν ἀναμενόμενο Μεσσία ἀλλά ὄχι γιά τούς πραγματικούς λόγους.

Αὐτοί ζοῦσαν ὑπόδουλοι κάτω ἀπό τούς Ρωμαίους.  Ἀναμένοντας τό Μεσσία πίστευαν ὅτι θά τούς ἐλευθέρωνε ἀπό τούς δυνάστες καί κατακτητές τῆς γῆς τους καί ὄχι ἀπό τίς ἁμαρτίες τους.  Ἐνεφοροῦντο δηλαδή ἀπό κάποιες ὑλιστικές ἰδέες σχετικά μέ τό Μεσσία.  Ἐνθουσιασμένοι, λοιπόν, ἐσκέπτοντο νά ἐπιτεθοῦν, νά συλλάβουν τόν Κύριο καί νά τόν ἀνακηρύξουν βασιλέα τους.  Ὁ Κύριος γνώριζε τίς σκέψεις καί τά αἰσθήματα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

Γιά νά προφυλάξει λοιπόν ὁ Κύριος τούς Μαθητές ἀπό τόν ἐπικείμενο πειρασμό, τούς πίεσε καί τούς ἀνάγκασε νά μποῦν στό πλοῖο, νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό ἐκεῖ καί νά μεταβοῦν στήν ἀπέναντι ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Τιβεριάδος, ὅπου θά τούς συναντοῦσε ἀργότερα.  Ὁ Ἴδιος δέ γιά νά μή δώσει στό πλῆθος αὐτήν τήν εὐκαιρία, ὡς πρός τόν Ἑαυτό του, ἀναχώρησε στό βουνό μόνος, ὅπου ἀναλύθηκε σέ προσευχή.  Ἡ νύχτα προχωροῦσε καί ὁ Κύριος παρέμεινε προσευχόμενος μέχρι τά ξημερώματα.

Ποῖο ἆραγε νά ἦταν τό περιεχόμενο τῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου;  Ὁπωσδήποτε θά προσευχήθηκε γιά τή μελλοντική πορεία τῶν Μαθητῶν του.  Ὥστε νά δεχθοῦν τόν ἐπικείμενο φωτισμό καί νά μένουν μέσα στόν κόσμο νά φωτίζουν, χωρίς νά γίνονται κόσμος, δηλαδή νά κυριαρχοῦνται ἀπό τό κοσμικό φρόνημα.  Ἡ προσευχή τοῦ Κυρίου θά ἀναφερόταν καί στό φωτισμό τοῦ λαοῦ, νά γνωρίσει τήν ἀλήθεια καί νά πλησιάσει τόν Ἴδιο ὡς τόν Μεσσία.

Ἀπό ὅσα ἀνεφέρθησαν μποροῦμε νά ἀντλήσουμε ἕνα διπλό δίδαγμα.  Τό πρῶτο εἶναι ὅταν εὑρισκόμεθα ἐνώπιον ἐπικείμενων πειρασμῶν δέν χρειάζεται νά τούς ἀντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο, γιατί τότε ὑπάρχει κίνδυνος νά νικηθοῦμε.  Γιά τοῦτο ὅταν μᾶς δίδεται ἡ εὐκαιρία καί ἔχουμε περιθώρια, πιό καλά νά ἀποφεύγουμε καί μάλιστα τό γρηγορότερο.  Ὁ γέροντας Παΐσιος συμβούλευε τά πνευματικά του τέκνα νά ἀγνοοῦν τό διάβολο, παρά νά ἐπιδιώκουν νά τόν ἀντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο.  Αὐτή ἡ στάση, ἔλεγε, κοστίζει πολύ στό διάβολο καί ἀπομακρύνεται ταπεινωμένος.

Τό δεύτερο δίδαγμα προέρχεται ἀπό τό παράδειγμα τοῦ Κυρίου.  Ἐκεῖνος παρ’ ὅλον ὅτι ἦταν Θεός, γιά νά διδάξει ἐμᾶς, εὑρισκόμενος ἐνώπιον τοῦ πειρασμοῦ κατέφυγε στήν προσευχή, γιά νά τύχει ἐνισχύσεως ἄνωθεν.  Οἱ ἄνθρωποι συχνά πυκνά περιστοιχιζόμεθα ἀπό ποικίλους πειρασμούς καί προκλήσεις.  Ἡ προσευχή ἀποτελεῖ τό κυριώτερο ὅπλο μας καί ἐπίσης ἡ φυγή, μᾶς προφυλάσσει.

Ἡ προσευχή μας ἀπαιτεῖ ἡσυχία.  Γιά νά ἐπιτύχει κάποιος αὐτό χρειάζεται νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τούς θορύβους τοῦ κόσμου καί νά ἔχει χρόνο νά παραμείνει μόνος, ὥστε νά ἐπιτύχει ἐπικοινωνία καί νά βρεῖ ἀκρόαση στό αὐτί τοῦ Θεοῦ.

Τά μοναστήρια ἀποτελοῦν χώρους προσευχῆς καί ἡσυχίας.  Γιά τοῦτο καί καταφεύγουν ἐκεῖ οἱ μοναχοί καί πολλοί πιστοί, ὥστε νά μπορέσουν νά ἀφήσουν τήν ψυχή τους ἐλευθερωμένη ἀπό τά πράγματα τοῦ κόσμου καί νά ἐπιδοθοῦν στό ἔργο τῆς προσευχῆς.  Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής ζοῦσε μακριά ἀπό τόν κόσμο καί ἀσκήτευε μέσα στήν ἔρημο.  Ὁ θεῖος Παῦλος μετά τήν κλήση του ἀπό τόν Χριστό παρέμεινε προσευχόμενος καί ἀπομονωμένος γιά ἕνα διάστημα στήν Ἀραβία.

Ἐκτός ἀπό τήν κατ’ ἰδίαν προσευχή ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσφέρει καί τή δημόσια καί ὁμαδική προσευχή στούς χώρους τῆς θείας λατρείας, τήν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας.  Ἡ συμμετοχή μας στή θ. Λειτουργία θεωρεῖται ἐπιβεβλημένη καί ἀπαραίτητη.  Μέσα στό χῶρο λατρείας γίνεται συνάντηση τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καί κατανοοῦν ὅτι μεταξύ τους πρέπει νά εἶναι ἀδελφωμένοι, εἰρηνικοί καί μονιασμένοι.  Μόνον τότε ἔχουμε τήν εὐκαιρία, ὄχι μόνο νά συμμετέχουμε στή δημόσια προσευχή ἀλλά ἐκείνην τήν ὥρα ἔχουμε καί τή δυνατότητα νά μεταλάβουμε τοῦ τιμίου Σώματος καί τοῦ πανασπίλου αἵματος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.  Ἀμήν.

Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Βαρνάβα

Αφήστε μια απάντηση