Το πρωί του Σαββάτου αντικρίσαμε ολόκληρη τη βορειοδυτική πλευρά της περίφραξης βαμμένη με ένα οπαδικό σύνθημα.
Η γραφή του συνθήματος αυτού στον σχολικό χώρο δεν συνιστά μια πράξη «αγάπης για την ομάδα». Είναι μια πράξη ρύπανσης, ιδιοποίησης του δημόσιου χώρου και –το κυριότερο– ένα μήνυμα που απευθύνεται στα παιδιά μας.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: όταν το «σε γνώρισα από παιδί μικρό» γράφεται με σπρέι πάνω σε σχολικό τοίχο, το παιδί δεν γνωρίζει την ομάδα· γνωρίζει τη λογική ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ότι το πάθος προηγείται του σεβασμού. Ότι η ταυτότητα χτίζεται πάνω σε τοίχους που δεν μας ανήκουν.
Η ειρωνεία είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο που μιλάμε για την Πανελλήνια Ημέρα Φιλάθλου, ενώ παράλληλα πληθαίνουν τα περιστατικά οπαδικής βίας με πρωταγωνιστές όλο και νεαρότερα άτομα. Τυχαίο; Μάλλον όχι! Γιατί την ίδια στιγμή που κάποιοι «άγνωστοι» εισέρχονταν στον σχολικό μας χώρο, υπερπηδώντας την περίφραξη κρυμμένοι στο σκοτάδι, κάποιοι άλλοι στο Γαλάτσι Αττικής, ρωτώντας απλώς «τι ομάδα είσαι;» τραυμάτισαν δύο άτομα, σε διαδοχικές επιθέσεις, με μαχαίρι. Υπό αυτές τις συνθήκες το σύνθημα στον τοίχο δεν είναι απλώς μπογιά· είναι κομμάτι του ίδιου προβλήματος.
Έχει ήδη γίνει προσφυγή στις αστυνομικές αρχές και έχει κατατεθεί μήνυση κατά αγνώστων. Βέβαια, η λέξη «αγνώστων» χρησιμοποιείται περισσότερο από συνήθεια παρά από ουσία, αφού οι κινήσεις των δραστών έχουν αποκαλυφθεί.
Ίσως αυτό είναι ένα πρώτο, χρήσιμο μάθημα για τα παιδιά μας:
- Ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες.
- Ότι ο δημόσιος χώρος και ειδικά το σχολείο δεν είναι πέταλο γηπέδου.
- Ο τοίχος δεν είναι πανό.
- Ότι ο οπαδισμός, όταν ξεφεύγει από τον σεβασμό, παύει να είναι αθώος.
- Και ότι η αγάπη για την ομάδα δεν αποδεικνύεται με καταστροφή του δημόσιου χώρου.
Γιατί, τελικά, το πιο επικίνδυνο σύνθημα δεν είναι αυτό που γράφτηκε στον τοίχο. Είναι αυτό που θα μείνει, αν το αφήσουμε να περάσει χωρίς αντίδραση.