Ψηφιακός εθισμός ή απλά ενθουσιώδης χρήση;

Δημοσιεύθηκε από τον/την
     Πόσο συχνά αφήνουμε τα παιδιά μας μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, ένα κινητό ή μια τηλεόραση; Λίγος χρόνος ηρεμίας για εμάς….ένας διαφορετικός τρόπος απασχόλησης για τα παιδιά μας. Ε και τι έγινε; Είχαμε μια δύσκολη και έντονη μέρα…..Ναι συμφωνώ…χρειαζόμαστε κι εμείς λίγες στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης….Με τι κόστος όμως;
     Βρισκόμαστε στην εποχή της γρήγορης εναλλαγής εικόνας που έχει αντικαταστήσει το βιβλίο, των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που έχουν κερδίσει έδαφος ως προς τα παιχνίδια στην αυλή καθώς φυσικά και του κινητού τηλεφώνου που έχει εξαφανίσει την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.

     Οι ψυχολόγοι λένε πως η υγιής ανάπτυξη των παιδιών πρέπει να περιλαμβάνει την επικοινωνία, το δημιουργικό – φανταστικό παιχνίδι και πάνω απ’ όλα την επαφή με τον αληθινό, φυσικό κόσμο. Δυστυχώς όμως ο εθιστικός κόσμος της οθόνης θαμπώνει και εμποδίζει αυτές τις διαδικασίες υγιούς ανάπτυξης.

     Είναι σοκαριστικό πραγματικά το γεγονός ότι στην εποχή μας 1 στα 3 παιδιά χρησιμοποιεί τάμπλετ ή κινητό προτού καν μιλήσει.

Πολλοί γονείς καταλαβαίνουν ότι οι φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επιρροή στα παιδιά. Όλοι έχουμε προσέξει επιθετικές εκρήξεις θυμού όταν παίρνουμε τις συσκευές μακριά, καθώς και την ελλιπή ικανότητα συγκέντρωσης όταν τα παιδιά παύουν να δέχονται αδιάκοπα ερεθίσματα από τις συσκευές τους. Ακόμα περισσότερο καταλήγουμε να βλέπουμε παιδιά που βαριούνται, που είναι απαθή και αδιάφορα όταν δεν έχουν μια συσκευή στα χέρια τους.
     Δυστυχώς είναι ακόμα χειρότερο απ’ ότι πιστεύουμε. Όλα τα Ipads, τα κινητά, τα Xboxes είναι μια μορφή ψηφιακού ναρκωτικού. Ναι, ναι ακριβώς!!! Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι μπορούν να επηρεάσουν το μπροστινό μέρος του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που το επηρεάζει η κοκαϊνη. Γι’ αυτό και είναι δύσκολο να ξεκολλήσουμε τα παιδιά από τις οθόνες τους.

     Μια ουγκιά πρόληψης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας…Μόλις το παιδί περάσει τη διαχωριστική γραμμή του αληθινού τεχνολογικού εθισμού, η θεραπεία μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Οπότε πως προστατεύουμε τα παιδιά μας από το να ξεπεράσουν το όριο; Δεν είναι εύκολο.
     Το κλειδί είναι να αποτρέψουμε το 4χρονο, 5χρονο ή 8χρονο μας από το να κολλήσει σε οθόνες. Αυτό σημαίνει παιχνίδι και βιβλία και φύση και άθληση αντί για τηλεόραση, κινητά, I pads.  Τρώμε φαγητό με τα παιδιά μας χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές στο τραπέζι.

 Κάνουμε ειλικρινείς συζητήσεις με το παιδί μας σχετικά με το γιατί του περιορίζουμε την πρόσβασή του σε οθόνες.  Τους εξηγούμε ότι κάποια παιδιά παίζουν τόσο πολύ με τις συσκευές τους που δυσκολεύονται να σταματήσουν ή να κοντρολάρουν πόσο θα παίξουν. Τους εξηγούμε πόσο θα επηρεάσει άλλα κομμάτια της ζωής τους , όπως να μη θέλουν να διαβάζουν βιβλία, να χάσουν το ενδιαφέρον τους για τη φύση και να κόψουν τη σχέση τους με τους φίλους τους. Τους δείχνουμε δηλαδή την πραγματικότητα.

      Μην πέφτετε θύματα του “ο γονιός είναι κουρασμένος γι ‘αυτό ασχολείται” καθώς όπως ξέρουμε τα παιδιά κάνουν ότι βλέπουν. Ξέρουμε ότι τα παιδιά είναι πιο επιρρεπή σε εθισμούς όταν νιώθουν μόνα, αποξενωμένα και βαριούνται. Γι’ αυτό πρέπει να τα βοηθάμε  να συνδέονται με αληθινές εμπειρίες ζωής και αληθινούς δεσμούς και σχέσεις. Το παιδί που ασχολείται με δημιουργικές δραστηριότητες και επικοινωνεί με την οικογένειά του έχει λιγότερες πιθανότητες να ξεφύγει στον ψηφιακό κόσμο της φαντασίας.
     Στο χέρι μας είναι λοιπόν να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για να προστατέψουμε τα παιδιά μας!!!

 

Τι μας “λένε” οι ζωγραφιές των παιδιών μας;

Δημοσιεύθηκε από τον/την
 
  Η ζωγραφική είναι για τα παιδιά μια από τις πιο αγαπημένες τους ασχολίες. Μπορούν να ζωγραφίζουν παντού και με τα πάντα. Προτού ακόμα είναι σε θέση να εκφράσουν τα συναισθήματά τους με το λόγο, παίρνουν τους μαρκαδόρους τους τις μπογιές τους και τα εκφράζουν μέσα στις ζωγραφιές και τα σχέδιά τους.

     Γονείς και εκπαιδευτικοί μπορούμε να εκτιμήσουμε πολλά διαφορετικά πράγματα για ένα παιδί κοιτώντας τις ζωγραφιές του. Μια ματιά αρκεί για να καταλάβουμε πολλά για το συναισθηματικό κόσμο του παιδιού στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Ζωγράφοι ετών 1,5 εως…….70!!

     Στα πολύ μικρά παιδιά όταν τους δείξουμε ένα χρώμα και καταλάβουν ότι μπορεί να κάνει σημάδια αρχίζουν να το χρησιμοποιούν μουτζουρώνοντας κάθε επιφάνεια. Στόχος τους δεν είναι να ζωγραφίσουν κάτι συγκεκριμένο. Οι ζωγραφιές τους θυμίζουν περισσότερο μπερδεμένα κουβάρια!Ουσιαστικά θυμίζουν τις κινήσεις τους όταν πηδάνε πάνω κάτω ή στροβιλίζονται γύρω από τον εαυτό τους. Από τα 3 τους χρόνια και μετά σχεδιάζουν μεμονωμένες φιγούρες (γραμμές, κύκλους) στις οποίες μάλιστα δίνουν και ονόματα ( ο μπαμπάς, η μαμά ….).
     Στην ηλικία των 4,5 με 5 χρονών περνάνε από τις γραμμές και τις μουτζούρες στα σχήματα που αναπαριστούν αντικείμενα, ανθρώπους και γενικά ότι βλέπουν γύρω τους. Δεν υπάρχει έννοια της προοπτικής ή αίσθηση της βαρύτητας. Τα πάντα τοποθετούνται το ένα δίπλα στο άλλο, υπάρχει η κλασική λωρίδα μπλέ για τον ουρανό, πράσινη για το χορτάρι, τα πάντα είναι διάφανα και βλέπεις μέσα τους. Οι ζωγραφιές τους είναι απαλλαγμένες από περιττές σκέψεις, είναι γεμάτα αθωότητα και έντονη φαντασία. Δεν είναι τυχαία η έκφραση του Πικάσο που είπε πως έπρεπε να φτάσει 70 χρονών για να καταφέρει να ζωγραφίσει όπως ένα παιδί!!!

Όταν οι παιδικές ζωγραφιές μιλούν….

     Σπίτια, δέντρα, ένα φυσικό τοπίο και ένας ήλιος χαμογελαστός είναι από τα συνηθέστερα σχέδια των παιδιών. Η επιλογή του χρώματος, των μεγεθών, η ανθρώπινη φιγούρα και η τοποθέτησή τους πάνω στη ζωγραφιά έχουν τη δική τους ερμηνεία στον εσωτερικό παιδικό κόσμο. Η ζωγραφική των παιδιών μοιάζει με μια κρυφή γλώσσα. Αυτό σημαίνει ότι έχει οπωσδήποτε κάτι να μας πει… Είστε έτοιμοι να την αποκρυπτογραφήσετε;

Τι ζωγραφίζουν τα αγόρια και τι τα κορίτσια; 
    
    Τα κορίτσια συνήθως επιλέγουν στρογγυλεμένα σχήματα όπως λουλούδια, καρδούλες ενώ τα τετραγωνισμένα σχήματα οι γραμμές και οι γωνίες είναι χαρακτηριστικά που προτιμούν τα αγόρια, όπως φορτηγά, αυτοκίνητα κ.α. Επιπλέον τα κορίτσια χρησιμοποιούν πιο φωτεινά και ζεστά χρώματα (όπως το ροζ),ενώ τα αγόρια πιο ψυχρά και σκούρα ( όπως το μπλε).

Φιγούρες και σχέδια

Το σπίτι : Το κλασικό σχέδιο των παιδιών όπου το πρότυπο είναι πάντα το ίδιο. Ένα τετράγωνο για βάση και ένα τρίγωνο για στέγη. Τα πρώτα σπιτάκια που σχεδιάζει ένα παιδί γύρω στην ηλικία των 4 ετών μοιάζουν με πρόσωπο. Τα παράθυρα για μάτια, η πόρτα για στόμα και η σκεπή σκουφάκι. Γι αυτό το σπίτι είναι ένα σύμβολο που μπορεί να δώσει πολλές πληροφορίες για την  ταυτότητα του παιδιού. Ένα μεγάλο σπίτι μπορεί να δείχνει ένα χαρακτήρα αυθόρμητο και εγκάρδιο, ενώ το μικρό ένα παιδί ντροπαλό, εσωστρεφές. Ένα σπιτι που έχει καμινάδα και καπνό μπορεί να υποδηλώνει ζεστασιά μεταξύ των μελών της οικογένειας.

Το δέντρο : Το δέντρο σαν σχήμα εμφανίζεται περίπου στην ηλικία των 5 και δείχνει πως βλέπει το παιδί τον εαυτό του. Όσο πιο μεγάλος ο κορμός του τόσο πιο σίγουρο είναι για τον εαυτό του, ενώ αν είναι λεπτός ίσως νιώθει ανασφάλεια ή έχει ανάγκη από προστασία. Αν έχει ζωγραφίσει πάνω στα κλαδιά του λουλούδια έχει ανάγκη να αρέσει, αν δεν έχει φύλλα είναι ίσως ντροπαλό και έχει ανάγκη από περισσότερη αποδοχή.

Η οικογένεια :  Είναι η ζωγραφιά από την οποία μπορούμε να πάρουμε πολλές πληροφορίες για τις σχέσεις των μελών και τα συναισθήματα μεταξύ τους αλλά και το πως βλέπει το παιδί τον εαυτό του. Το παιδί βάζει συνήθως τον εαυτό του κοντά στο πρόσωπο με το οποίο είναι πιο δεμένο, αν είναι το πρώτο σχέδιο στη ζωγραφιά θεωρεί τον εαυτό του το κέντρο της οικογένειας. Μικρή απόσταση ανάμεσα στα μέλη ή αν είναι κρατημένα από το χέρι αποκαλύπτουν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς. Αν οι γονείς ή ένας από τους δυο τους είναι πιο μεγάλος υποδηλώνουν την κυριαρχία τους αλλά συχνά και το θαυμασμό του παιδιού προς εκείνους.

Θέση ζωγραφιάς

Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί το χώρο στο χαρτί δείχνει τη σχέση του απέναντι στο περιβάλλον του και συγκεκριμένα στα άτομα που το απαρτίζουν. Η ζωγραφιά στο κέντρο του φύλλου δείχνει ότι το παιδί είναι σίγουρο για τον εαυτό του και πατάει γερά στη γη. Μικρά ζωγραφισμένα αντικείμενα ή πρόσωπα στη γωνία του φύλλου είναι δείγμα ανασφάλειας και δυσκολίας να αντιμετωπίζει καταστάσεις.

Προτίμηση χρώματος

Η επιλογή των χρωμάτων σχετίζεται με την ηλικία και το φύλο του παιδιού, πολλές φορές όμως φανερώνουν πολλά παραπάνω. Τα πιο σκούρα χρώματα όπως το μαύρο, το μωβ  τείνουν να χρησιμοποιούνται από ένα παιδί που είναι κυριαρχικό και απαιτητικό, έχει εσωστρεφή χαρακτήρα ή μπορεί να βρίσκεται σε μια κατάσταση έντασης. Οι εξωστρεφείς χαρακτήρες τείνουν να χρησιμοποιούν πιο φωτεινά και χαρούμενα χρώματα. Τα κορίτσια προτιμούν τα πιο θερμά χρώματα, όπως πορτοκαλί, κόκκινο, κίτρινο, με ιδιαίτερη αδυναμία στο ροζ, το οποίο δηλώνει την ανάγκη για αγάπη και εκτίμηση. Σε αντίθεση  τα αγόρια  προτιμούν τα ψυχρά χρώματα, όπως το μπλε.
Κάθε χρώμα έχει τη δική του ερμηνεία, όπως το πράσινο είναι το χρώμα της δημιουργίας, το κίτρινο της ευτυχίας, ενώ το κόκκινο είναι του ενθουσιασμού και το προτιμούν τα περισσότερα παιδιά.
Πρέπει να θυμόμαστε βέβαια πάντα ότι μια ζωγραφιά μόνο δεν υποδηλώνει τίποτα. Μόνο η συνεχής και εκτεταμένη χρήση κάποιων χρωμάτων σε συνδυασμό με πολλές άλλες καταστάσεις θα μπορούσαν να μας ανησυχήσουν.

Η ζωγραφική είναι μια δημιουργική δραστηριότητα η οποία δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να εκφράσουν τις ιδέες τους, τους φόβους τους, τη χαρά τους ή ακόμα και το θυμό τους πάνω σε μια επιφάνεια. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να το ενθαρρύνουμε να ζωγραφίζει περισσότερο, να παρατηρούμε όλη τη διαδικασία και την εξέλιξη του σχεδίου του και όχι μόνο το αποτέλεσμα. Και το πιο σημαντικό να επιβραβεύουμε και όχι να επικρίνουμε τον τρόπο που σχεδιάζει και να το παροτρύνουμε να μας μιλήσει για τη ζωγραφιά που έκανε ρωτώντας το να μας πει μια ιστορία για την εικόνα του.




    

    

Τι είναι το νηπιαγωγείο;

Δημοσιεύθηκε από τον/την

Αν ξεκινήσουμε με τη μέθοδο του αποκλεισμού θα δούμε πως σίγουρα δεν είναι παιδικός σταθμός ή προέκτασή του, δεν είναι χώρος παρκαρίσματος των παιδιών, που επειδή δεν έχουμε που να τα αφήσουμε τα αφήνουμε εκεί…και σίγουρα δεν είναι δημοτικό σχολείο με βιβλία, γραψίματα και καθημερινές υποχρεώσεις. Γιατί στέλνουμε τα παιδιά μας τελικά στο νηπιαγωγείο; Ποιος είναι ο ρόλος του στη ζωή του παιδιού μας;

Μέσα στο νηπιαγωγείο θα δοθεί η ευκαιρία να μάθει βιωματικά, να κοινωνικοποιηθεί, να γελάσει και να μαθει παίζοντας, γιατί το παιχνίδι γίνεται μέσο μάθησης .Να κάνει λάθη χωρίς να φοβάται, να μάθει πως να μαθαίνει.
Στο νηπιαγωγείο τα παιδιά έχουν συγκεκριμένη ώρα για φαγητό και ξεκούραση, αλλά και συγκεκριμένες ώρες κατά τις οποίες δουλεύονται ομαδικά και ατομικά εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Σταδιακά, τα παιδιά αναπτύσσουν την αυτοεκτίμησή τους, την πολιτιστική τους ταυτότητα, την προσωπικότητά τους ως μοναδικές οντότητες και θα προσπαθήσουν να αποκτήσουν τον έλεγχο της δικής τους συμπεριφοράς.
Τα παιδιά καθόλη τη διάρκεια της μέρας έχουν πρόσβαση σε διαφόρων ειδών δραστηριότητες, όπως χτίσιμο με τουβλάκια, παιχνίδια ρόλων, διάβασμα βιβλίων, ζωγραφική, παζλ….Δεν περιορίζονται όμως μόνο σε αυτά. Τα παιδιά μαθαίνουν να αριθμούν, να απαριθμούν, να προσθέτουν και να αφαιρούν εμπειρικά. Επίσης εξερευνούν τον κόσμο των γραμματων και αποκτούν μια πρώτη επαφή με την αλφαβήτα. Δειλά, δειλά αρχίζουν να γράφουν λεξούλες, όπως μπορούν και χωρίς πίεση. Εξερευνούν το φυσικό κόσμο και τα ζώα και ασχολούνται με δραστηριότητες που έχουν για αυτά νόημα.
Χρειάζονται όμως και το παιχνίδι ,γι αυτό παίζουν στην τάξη ελεύθερα σε γωνιές δραστηριοτήτων και αν ο καιρός το επιτρέπει και έξω στην αύλή…..το να συμπληρώνουν φύλλα εργασίας δεν είναι η πρωτέυουσα δραστηριότητά τους.
 
Στο νηπιαγωγείο δεν υπάρχει καθορισμένο πρόγραμμα, ούτε συγκεκριμένα βιβλία που πρέπει να ολοκληρωθούν ως το τέλος της χρονιάς. Αυτό κάνει τη δουλειά της νηπιαγωγού ακόμα πιο σύνθετη καθώς καλείται να φτιάχνει το πρόγραμμά της καθημερινά με βάση τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες των παιδιών. Οι νηπιαγωγοί δεν είναι απλά κάποια κορίτσια που απλά αγαπούν τα παιδιά και βρέθηκαν σε μια τάξη για να αντικαταστήσουν τη νταντά στο σπίτι. Έχουν σπουδάσει στο πανεπιστήμιο για τις βιολογικές ανάγκες, την ψυχολογία και την ανάπτυξη των παιδιών σε αυτή την τρυφερή ηλικία. Έχουν σπουδάσει τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουν τα παιδιά σε αυτή την ηλικία και οφείλουν να εφαρμόζουν αυτά που έχουν διδαχθεί. Δουλεύουν εκ περιτροπής ξεχωριστά με το κάθε παιδί., με μικρές ομάδες και με ολόκληρη την τάξη. Πάνω απ ‘΄όλα όμως είναι υπεύθυνες για την ασφάλεια του κάθε παιδιού ξεχωριστά σε τάξεις και αυλές που πολλές φορές είναι και ακατάλληλες ή ίσως και επικίνδυνες για νηπιαγωγεία.
 
Αυτό λοιπόν είναι με πολύ απλά λόγια το νηπιαγωγείο ….
 
Ένας χώρος που γίνεται πραγματική δουλειά με αγάπη και σεβασμό για το παιδί, για το κάθε παιδί και το δικό σας παιδί. Και εμείς οι νηπιαγωγοί κάνουμε ότι πιστεύουμε καλύτερο για το κάθε παιδί και το δικό σας παιδί….
Ένα υπέροχο άρθρο από το iPaideia

 

Αγένεια ή σεβασμός;

Δημοσιεύθηκε από τον/την
Στις μέρες μας μπορεί να παρατηρήσουμε πολύ συχνά παιδιά που ζητούν χωρίς ένα παρακαλώ, που λαμβάνουν χωρίς ένα ευχαριστώ, που ενοχλούν χωρίς να ζητήσουν μια συγνώμη.

Αυτό όμως που είναι πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι δίπλα σε αυτά τα παιδάκια υπάρχουν γονείς που δεν τους εξηγούν τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς ή ακόμα χειρότερα επιβραβεύουν τη στάση τους γελώντας ή χαριτολογώντας.


Στην αγένεια όμως οφείλουμε να συμμορφώνουμε και να εξηγούμε ποιο είναι το σωστό, δίνοντας λίγο χρώμα με αυτόν τον τρόπο στην κοινωνία μας.


Πρέπει να καταλάβουμε ότι εμείς οι γονείς είμαστε υπεύθυνοι για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών μας. Πρώτον γιατί τα παιδιά μας κληρονομούν ορισμένα χαρακτηριστικά από εμάς και δεύτερον γιατί αντιγράφουν ορισμένα χαρακτηριστικά από εμάς.


Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε καθημερινές καταστάσεις, από τα απλά περιστατικά μέχρι τα πιο σοβαρά, καταγράφεται στο σύστημα του παιδιού και εμφανίζεται ανάλογα με την περίσταση.


Τα παιδιά όμως είναι σαν το λευκό χαρτί και περιμένουν από εμάς να βάλουμε τα χρώματα για να ζωγραφίσουμε το χαρακτήρα τους . Για να μάθει ένα παιδί να λέει Σ’ αγαπώ, θα πρέπει να του λένε Σ’ αγαπώ. Για να μάθει να σέβεται τους φίλους και συμμαθητές του, θα πρέπει οι γονείς πρώτοι να του έχουν διδάξει την αξία του σεβασμού και για να μάθει να περιμένει τη σειρά του, θα πρέπει να ζει σε ένα σπίτι που είναι «μαγκιά» να μην κλέβεις τη σειρά του άλλου.


Η ευγένεια δεν είναι κληρονομική, είναι μεταδοτική. Ας κάνουμε, λοιπόν, ό,τι μπορούμε για να τη μεταδώσουμε!

Πως προετοιμάζω το παιδί μου για το νηπιαγωγείο;

Δημοσιεύθηκε από τον/την
Το νηπιαγωγείο είναι το πρώτο μεγάλο σκαλοπάτι στην όμορφη πορεία ενός καινούριου μαθητή. Δεν χρειάζονται να ανασύρουμε επιστημονικές έρευνες, αποφθέγματα, μελέτες για να καταδείξουμε τη σημασία του για την ολόπλευρη ανάπτυξη ενός παιδιού. Λίγο πολύ όλοι τις έχετε υπόψη σας. Οι νηπιαγωγοί θα πουν τα δικά τους, οι γονείς θα σκέφτονται τα…δικά τους και εγώ που είμαι και νηπιαγωγός και γονιός μαζί, θα σας τα πω επιγραμματικά όλα.


Πριν ξεκινήσω να σημειώσω ετούτο: το παιδί εγκαταλείπει το ασφαλές, σίγουρο πλαίσιο της οικογένειας για έναν άγνωστο χώρο με άλλα παιδιά, με κάποιους άλλους ενήλικες που θα του επιβάλλουν κάποιους άλλους ενδεχομένως κανόνες.  Μην αδικείτε το παιδί σας όταν δείχνει αγχωμένο για το άγνωστο. Όλοι είμαστε αγχωμένοι σε μια νέα αρχή.

Τα παιδιά φοβούνται ότι τα άλλα παιδιά θα τα ενοχλήσουν, θα τους πάρουν τα παιχνίδια, ότι ίσως δε θα ανταποκριθούν σε αυτόν τον νέο κόσμο του σχολείου. Οι κανόνες αλλάζουν, το δωμάτιο που δεν τακτοποιούνταν, τώρα πρέπει να μαζεύεται από τα παιδιά (τάξη), η αποκλειστική αγάπη των γονιών τώρα γίνεται αγάπη με άλλους 25. Για να δούμε…

Τι να περιμένω να μάθει το παιδί μου στο νηπιαγωγείο

Το νηπιαγωγείο είναι ένα σχολείο απόκτησης και βελτίωσης δεξιοτήτων, ένα σχολείο κοινωνικοποίησης και ένταξης στην ζωή που θα αρχίσει να υπάρχει και έξω από τα πλαίσια της οικογένειας.

Χωρίς να σημαίνει ότι στο νηπιαγωγείο δεν αποκτώνται και σημαντικές γνώσει εγκυκλοπαιδικού τύπου ή μη, γλωσσικές και μαθηματικές δεξιότητες, η σημαντικότερη αποστολή του νηπιαγωγείου είναι η μόνιμη εγκατάσταση στο χαρακτήρα των παιδιών σημαντικών αξιών και γενικά παραδεκτών συμπεριφορών: ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη, περιβαλλοντική σκέψη και συνείδηση, ορθές πρακτικές μελλοντικού πολίτη, αυτονομία και αυτάρκεια, υπευθυνότητα, αφοβία, συνεργασία, μεταμέλεια, εμπιστοσύνη, δημιουργικότητα, επιλογή και απόρριψη, τήρηση των κανόνων, συναισθηματική ενδυνάμωση. Αυτά να περιμένετε και να προσδοκάτε από τη φοίτηση του παιδιού σας στο νηπιαγωγείο. Το Α, το Β, το 4, το 8 και το 1821 είναι σημαντικότατα, αλλά θα έχει πολλά χρόνια μπροστά του, αρχής γενομένης από την Α δημοτικού, για να τα κατακτήσει, να τα αξιολογήσει και να τους δώσει την αξία που απαιτείται.

Έναν χαρούμενο, ευτυχισμένο, υπεύθυνο και ηθικά δυνατό άνθρωπο θέλουμε να δούμε να προκύπτει τον Ιούνιο, στην αποφοίτησή του από το νηπιαγωγείο.

Πως να προετοιμάσω το παιδί μου για το νηπιαγωγείο

ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ

  • Περάστε μια έστω φορά απέξω από το νηπιαγωγείο, αν είναι δυνατόν και μια φορά ενώ είναι ανοιχτό πριν τις 11 Σεπτεμβρίου. Δείτε το, συζητήστε για όσα βλέπετε με το παιδί (την αυλή, κάποια τσουλήθρα ή ό,τι άλλο).
  • Δεν πρέπει επ’ουδενί να εμφανίσουμε το νηπιαγωγείο ως κάτι μεγάλο, φοβιστικό και ανυπέρβλητο που θα σταθεί σαν γιγάντιος βράχος πάνω από το κεφάλι του παιδιού και ανα πάσα στιγμή θα το απειλεί.
  • Αντιθέτως, παρουσιάζουμε το νηπιαγωγείο σαν ένα όμορφο χώρο δημιουργίας, μάθησης και χαράς (αυτό που θα έπρεπε να είναι δηλαδή ούτως ή άλλως) που θα προσδώσει εύρος στην καθημερινότητα του παιδιού, αλλά σε καμιά περίπτωση δε θα διακόψει τη σχέση και τους δεσμούς του με την οικογένειά του.


ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ – ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ

  • Κάνουμε σαφές στο παιδί ότι θα υπάρχει μια σταθερή αδιατάρακτη κυκλικότητα κατά τη φοίτησή του. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάει επειδή δε θέλει. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην το παραλάβει κάποιος το μεσημέρι ή να το ξεχάσει ( σταθερό άγχος αρκετών παιδιών) Δεν υπάρχει περίπτωση να αποφύγει ένα παιδί το σχολείο. Είναι ένας δρόμος που τον περπατάνε όλοι, ένας νόμος απαραβίαστος. Αλλά δεν υπάρχει και περίπτωση το παιδί να είναι ανυπεράσπιστο σε έναν χώρο “ξένων”.
  • Δεν προδιαγράφουμε τίποτα. Φράσεις κλασικές όπως “θα κάνεις πολλούς φίλους εκεί”, “η δασκάλα σου θα είναι υπέροχη και θα σας μάθει πολλά πράγματα”, “θα παίζεις με τα παιδάκια”, είναι πιθανό να φορτώσουν επιπλέον άγχος στο παιδί καθώς τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν πολύ διαφορετικά:η δασκάλα να μην αρχίσει αμέσως να του μαθαίνει πράγματα, τα άλλα παιδιά με το δικό τους άγχος να μη θέλουν να παίζουν μαζί του και όλο αυτό να του εμφανίσει ένα σχολείο εντελώς έξω από αυτό που του περιγράψατε εσείς προσπαθώντας να το δελεάσετε.
  • Καθιστούμε σαφές στο παιδί ότι η νηπιαγωγός είναι ο άνθρωπός του στο σχολείο, ο άνθρωπος στον οποίο μπορεί να πει κάθε του πρόβλημα, να ζητήσει κάθε είδους βοήθεια, να αναζητήσει λύσεις που δεν μπορει να δώσει ο ίδιος, ακόμα και να μετριάσει ή εξαλείψει τις ανησυχίες του.


Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΙΓΟΥΡΙΑ

  • Εξαιρετικά σημαντική είναι η ψυχολογία των ίδιων των γονιών. Αν η μαμά τρέμει από το άγχος της για το πως θα τα καταφέρει το παιδί στο νηπιαγωγείο, το παιδί σαν κυνηγετικός σκύλος, θα το οσμιστεί και θα φροντίσει να δικαιώσει το άγχος της, υιοθετώντας κι αυτό αρκετό από το άγχος
  • Συνέπεια του προηγούμενου σημείου: δείχνουμε ξεκάθαρη εμπιστοσύνη στο παιδί και τις ικανότητές του, του δείχνουμε με κάθε τρόπο ότι πιστεύουμε πως θα τα πάει περίφημα.


ΜΕ ΠΟΙΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ

Το “σου έχω εμπιστοσύνη” είναι κάπως καλύτερο από το λίγο πιο βαρύ “πιστεύω σε σένα” που κρύβει μέσα του κι ένα “κοίτα μη με απογοητεύσεις, κακομοίρη μου” Το ” είμαι σίγουρη ότι θα τα πας περίφημα και σε αυτό” φανερώνει την πίστη μας στο παιδί, ενώ φράσεις όπως “θα είμαι δίπλα σου σε ό,τι χρειαστείς”, “θα μιλάω και εγώ με τη δασκάλα σου για ό,τι χρειάζεσαι”, δείχνουν ότι δε σταματάμε να στεκόμαστε δίπλα στο παιδί μας τώρα που θα πάει στο σχολείο και ότι δεν τα φορτώνουμε όλα στους δασκάλους του. Σημαντική επίσης είναι η κατάδειξη της χαράς μας ότι το παιδί μας μεγάλωσε και μπαίνει σε αυτήν την όμορφη πορεία:”Είμαι περήφανη που μεγάλωσες και θα πας στο νηπιαγωγείο, όπως όλα τα παιδιά στον κόσμο” ή ” θα σε περιμένω κάθε μεσημέρι να μου πεις τα νζέα σου και να τα συζητήσουμε”. Είναι φράσεις που δημιουργούν τις γέφυρες  ασφάλειας που έχει ανάγκη ένα παιδί πριν το άγνωστο.

ΦΥΣΙΚΟΣ ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟΣ

  • Φροντίστε το παιδί να έχει αρχίσει να μένει λίγες ώρες χωρίς τη διαρκή παρουσία σας, έστω με κάποιους που εμπιστεύεστε (γιαγιά, θεία κτλ). Ένα παιδί που δεν έχει φύγει ώρα από το χέρι για χάρη του σχολείου, του νέου άγνωστου Χ της ζωής του.
  • Να απομακρύνεστε από το χώρο που παίζει. Αν απαιτεί συνεχώς την παρουσία σας στο δωμάτιο που βρίσκεται, σημαίνει ότι πρέπει να κάνετε μια ιδιαιτέρως καλή προετοιμασία, καθώς θα δημιουργηθούν προβλήματα κατά τις πρώτες μέρες.


ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ ΠΡΩΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

  • Μην ενδώσετε στο χειριστικό κλάμα των πρώτων λεπτών/ωρών/ημερών. Το παιδί νιώθει άγχος και προσπαθεί να αποφύγει το παγόβουνο που το πλησιάζει. Ασφαλώς όμως μην υποτιμήσετε κιόλας το άγχος του. Φράσεις όπως “είσαι μεγάλο παιδί τώρα και δεν πρέπει να κλαις” μάλλον μεγαλώνουν την απογοήτευση του παιδιού για τον εαυτό του.
  • Να είστε αδιαπραγμάτευτη ως προς την παραμονή του παιδιού στο σχολείο. Μην ανοίξετε σε καμιά περίπτωση ψυχολογικό παραθυράκι του τύπου να το πάρω και να φύγω αφού κλαίει έτσι…. Το παιδί πρέπει να διδαχθεί με κάθε τρόπο ότι δεν μπορεί να εκβιάζει καταστάσεις κλαίγοντας.
  • Ένα φιλί, μια όμορφη κουβέντα και ένα “γεια, θα σε πάρω το μεσημέρι” αρκούν. Κρατήστε την όποια συγκίνησή σας μόλις βγείτε από το σχολείο.
  • Δείξτε εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς και μεταφέρετε αυτή την εμπιστοσύνη στο παιδί σας. Καθυστερώντας ή ενδίδοντας στα δακρύβρεχτα κελεύσματά του, δημιουργούμε ελπίδες διαφυγής.
  • Οι εκπαιδευτικοί έχουν δει πολλές σκηνές έντονων αποχωρισμών. Δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο παιδί που αντιδρά έτσι. Θα σας βοηθήσουν να ομαλοποιηθεί η συμπεριφορά του παιδιού αρκεί και εσείς να μην ανοίγετε παράθυρα διαφυγής στο παιδί.
  • Οι έχοντες ευαίσθητα παιδιά, δημιουργήστε συνήθειες αποχωρισμού ως τελετουργικές ρουτίνες. Κάθε πρωί πείτε τα νέα σας περπατώντας ως το σχολείο, καθιερώστε μια κίνηση ή μια αγκαλιά αποχαιρετισμού, ένα “καλά να περάσεις” ή ένα “σ’αγαπώ”.
  • Ένας καλός και ειλικρινής διάλογος με το παιδί για την αξία του σχολείου και τη σημασία της φοίτησης του σε αυτό είναι πάντα χρήσιμος. Η βία ωφελεί μόνο βραχυπρόθεσμα, ελάχιστα και είναι βλαπτική σε πλήθος άλλων συμπεριφορών.


ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Η εμπειρία μου ως μητέρα και νηπιαγωγός δείχνει ότι αυτό το “η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται” είναι πολύ σημαντική. Αν ξέρετε ή υποψιάζεστε ότι το παιδί σας είναι από εκείνα που θα καθυστερήσουνε σε όλες τις κινήσεις τους το πρωί με αποτέλεσμα να αργήσετε και να δημιουργηθεί εκνευρισμός, προσπαθήστε να ξυπνήσετε λίγο νωρίτερα. Είναι προτιμότερο όλες οι πρωινές κινήσεις να γίνουν ήρεμα και με άνεση, παρά κάτω από το άγχος του χρόνου. Το παιδί δεν ξέρει τι σημαίνει “βιάζομαι”. Θεωρεί ότι ο χρόνος του ανήκει. Έτσι, εσείς θα εκνευριστείτε, θα μεταφερθεί και στο παιδί ο εκνευρισμός και το αποτέλεσμα θα είναι μια κακή διάθεση, η οποία τις πρώτες μέρες κυρίως είναι πολύ σημαντικό….να μην υπάρχει.

ΑΥΤΟ-ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ

  • Αν το παιδί αυτό-εξυπηρετείται στην τουαλέτα όλα καλά. Αν όχι, πρέπει να ξεκινήσετε άμεσα εντατικό “φροντιστήριο” αυτονομίας και αυτάρκειας.
  • Στο νηπιαγωγείο τα παιδιά εξυπηρετούνται απολύτως μόνα τους, χωρίς τη βοήθεια εντός της τουαλέτας κανενός.


ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΦΑΓΗΤΟΥ

  • Στο ίδιο πλαίσιο βρίσκεται και η χρήση κουταλιού/πιρουνιού και η αυτό-εξυπηρέτηση του παιδιού στο φαγητό και το νερό. Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο τρώνε μόνα τους. Η βοήθεια που τους δίνεται είναι διακριτική και στο πλαίσιο να οδηγηθούν σε αυτονομία. Εξασκηθείτε στο άνοιγμα και κλείσιμο του δοχείου/μπολ του, στο δίπλωμα της πετσέτας, στο κράτημα και χειρισμό του πιρουνιού και κουταλιού. Παίξτε το σαν παιχνίδι στο σπίτι, ένα δικό σας ωφέλιμο και πρακτικό σαβουάρ βίβρ.
  • Αποφύγετε φαγητά που δυσκολεύουν το παιδί.  Αν π.χ. έχετε παρατηρήσει δυσκολία στο να τρώει λαδερά, αποφύγετε τα για ένα διάστημα. Τις πρώτες 10-15 μέρες προτιμήστε φαγητά που αρέσουν ιδιαίτερα στο παιδί ( και όχι ανθυγιεινά έτσι;) για να μην αισθανθεί ότι δεν τα καταφέρνει.


ΡΟΥΧΑ – ΕΝΔΥΣΗ

  • Επιλέξτε μαζί με το παιδί από το βράδυ τα ρούχα που θα φορέσει το πρωί ώστε να αποφύγετε περιττές και ανούσιες πρωινές εντάσεις.
  • Να προτιμήσετε άνετα ρούχα. Σχολείο πάμε, όχι σε δεξίωση του πρέσβη που μας κακομαθαίνει.


ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

  • Τις τελευταίες 2-3 μέρες (τουλάχιστον) πριν το σχολείο προσπαθήστε να μπείτε στις ρουτίνες της χρονιάς. Αυτό σημαίνει να πάψουμε να κοιμόμαστε όσο άτσαλα το κάναμε το καλοκαίρι, να φέρουμε τις συνήθειες που περίπου θα επικρατήσουν όλη τη χρονιά ( ύπνος, γεύματα, ώρες, παιχνίδι, υπευθυνότητα χώρου κτλ)
  • Αγοράστε μαζί και αφήστε το να επίλέξει τα σχολικά του: τσάντα, παγουρίνο, δοχείο φαγητού, πετσέτα. Θα το ενθουσιάσει που αυτά τα προσωπικά είδη προορίζονται για έναν μαθητή.
  • Διανθίστε μυθιστορηματικά τη δική σας πρώτη φορά στο σχολείο. Είχατε κι εσείς αγωνία, θέλατε κι εσείς να είναι όμορφα, δεν ήταν όλα σούπερ από την πρώτη μέρα αλλα στην πορεία όλα πήγαν υπέροχα κτλ


ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ

Φροντίστε να έχετε περάσει, δεδομένων των εξωτερικών συνθηκών που ίσως δυσκολεύουν τη ζωή μας, ένα όσο το δυνατό ομορφότερο καλοκαίρι, με χαρά και αγάπη, χωρίς άγχη και βοηθήματα προετοιμασίας. Αυτή είναι μια τεράστια προίκα για μια όμορφη χρονιά στο νηπιαγωγείο


ΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΩ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

  • Δεν ακυρώνουμε ή δεν αποδυναμώνουμε μπροστά στο παιδί τη δασκάλα ή το δάσκαλό του, καθώς το παιδί θα κουβαλήσει στο σχολείο αυτήν την αποδυνάμωση, ακυρώνοντας και το ίδιο τον εκπαιδευτικό. Αν έχουμε σχόλια ή διαφωνίες, αυτές πρέπει να γίνονται χωρίς την παρουσία των παιδιών.
  • Δεν εμφανίζουμε τη νηπιαγωγό ως ένα θηριοδαμαστή που θα βάλει σε σειρά όλα τα κακώς κείμενα. “Τώρα που θα πας στο σχολείο θα σε στρώσει η δασκάλα σου”. Αυτή είναι μια λάθος προσέγγιση και συχνά η αιτία που ένα παιδί κλαίει και δυσκολεύεται να αποχωριστεί για καιρό τη μητέρα του το πρωί κατά την προσέλευση.
  • Μη φοβάστε το ψαλίδι, το χαρτί, το μαρκαδόρο, τις μπογιές. Εξοπλιστείτε με μια παρτίδα από αυτά, πάρτε μια ποδιά και ένα νάιλον τραπεζομάντιλο πολλαπλών χρήσεων και εμπιστευθείτε τον μικρό καλλιτέχνη σας, θέτοντας του τα μικρά, σαφή όρια να μην κάνει το σπίτι εργαστήριο του Πικάσο.
  • Να ρωτάτε κάθε μέρα το παιδί σας πως πέρασε, τι του άρεσε, αν υπάρχει κάτι που το ενόχλησε, Να λέτε τα νέα σας καθημερινά έστω και για λίγα λεπτά.
  • Συμμαχήστε με τους εκπαιδευτικούς στις καλές πρακτικές που ενδεχομένως να επιδιώξουν να περάσουν στο παιδί: πχ διατροφικές συνήθειες, ασφάλεια, ανακύκλωση/αειφορία, ημέρα παιχνιδιού από το σπίτι, κυκλοφοριακή αγωγή…. Η δική σας υποστήριξη σε ορθές συμπεριφορές θα παγιώσει την προσπάθεια του σχολείου ( εφόσον αυτή υπάρχει)
  • Προσέλθετε με θετική διάθεση στο σχολείο, ακόμα κι όταν κάτι σας προβληματίζει ή δεν είναι κατανοητό. Με συζήτηση λύνονται τα περισσότερα ζητήματα.

        Να έχετε μια υπέροχη χρονιά. Με εμπιστοσύνη, αγάπη, χαμόγελο.

                                          Ένα υπέροχο άρθρο από τη LADY BRITT (ELNIPLEX)



 
 

Συμβαδίζει η γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού μας με την ηλικία του;

Δημοσιεύθηκε από τον/την
Πόσο χαριτωμένο είναι όταν το μικρό μας παιδάκι δοκιμάζει να επικοινωνήσει στη γλώσσα των μεγάλων. Δε λέει μερικά φωνήματα αλλά είναι απόλαυση να το ακούς.

Κι εσύ μαμά/μπαμπά πολλές φορές το ενθαρρύνεις σαν να είσαι στην ηλικία του, αλλά και χρησιμοποιώντας τη γνωστή μπεμπικίστικη διάλεκτο που θέλει το αυτοκίνητο τουτου, το σκυλάκι γαβ γαβ και πάει λέγοντας.
Αυτό που κάποτε ήταν φυσιολογικό έγινε χαριτωμένο και μετά συνήθεια….το νερό νεό, η κυρία κυλία…μερικές φορές τόσα πολλά μαζεμένα που δυσκολεύεσαι να το κατανοήσεις. Και λες απλά “εντάξει είναι μικρό ακόμα”.
Κι όμως….το παιδί σας στα 5 του χρόνια δεν είναι καθόλου μικρό. Είναι σε μια ηλικία που πρέπει να μπορεί να επικοινωνεί τόσο σε επίπεδο επαρκούς λεξιλογίου όσο και σωστής άρθρωσης.
Τι κάνεις λοιπόν;
Σταματάς αμέσως την όποια μπεμπικίστικη διάλεκτο και του μιλάς κανονικά όπως και στον υπόλοιπο κόσμο και εντοπίζεις που υπάρχει δυσκολία. Είναι σε κάποια φωνήματα ή το παιδί χρησιμοποιεί ολόκληρες φράσεις που χαρακτηρίζουν προγενέστερα στάδια ανάπτυξης;
Διόρθωσέ το ήρεμα στο σπίτι ή όταν είστε μόνοι. Ποτέ μπροστά σε κόσμο. Θα νιώσει μειονεκτικά και αυτό δεν το θέλουμε καθόλου. Πείτε αργά τη λέξη ή τη φράση που το δυσκολεύει προτρέποντάς το να παρατηρήσει μέσα στο στόμα σου τη θέση της γλώσσας. Κάνε τις διορθώσεις παιχνίδι, μίλα του, διάβασέ του, προέτρεψέ το να αφηγείται πράγματα.
Αν εντοπίσεις κι άλλες δυσκολίες πέρα από το νάζι και τη συνήθεια μην κλείσεις τα αυτιά και μην πεις “έλα μωρέ απλώς δε λέει το σίγμα”. Ενημέρωσε τη δασκάλα. Θα διαπιστώσεις ότι η βοήθειά της είναι πολύτιμος σύμμαχος!!!