Στις συζητήσεις που έγιναν στο Νηπιαγωγείο μας κατά την επεξεργασία του θέματος για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, ανάμεσα στ’ άλλα, καταγράψαμε όσα φέρνουν ο «πόλεμος» και η «ειρήνη»

και έπειτα δημιουργήσαμε τις φιγούρες τους

Το παραμύθι της Φρόσως Χατόγλου «Το κανόνι της ειρήνης», μας έδωσε αφορμή για ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τις σκέψεις και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν από το περιεχόμενό του και στη συνέχεια τα παιδιά ζωγράφισαν ό,τι τα εντυπωσίασε.

Επειδή το ζήτημα των προσφύγων από τη Συρία είχε αρχίσει να γίνεται πολύ έντονο και οι ειδήσεις ήταν καταιγιστικές καθημερινά, αναμφίβολα, έγινε, παρέα και με τον Ευτύχη τον αρκούδο του Συλλόγου “Ορίζοντας”, αναφορά σ’ αυτόν το σύγχρονο πόλεμο που τόσα δεινά προκαλεί…

Τις επόμενες ημέρες φωτογραφίες από τις διασώσεις προσφύγων είχαν κατακλύσει τα ΜΜΕ και ως εκ τούτου δεν μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητες από κανέναν. Στο Διαδίκτυο οι πρόσφυγες και κυρίως τα μικρά παιδιά έτυχαν ιδιαίτερης προβολής και στο Νηπιαγωγείο τα συναισθήματα ξεχείλισαν…Έπειτα από την ενημέρωση της Υπηρεσίας μας για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στους πρόσφυγες, ζητήσαμε τη συνδρομή των γονέων για να συνεισφέρουμε κι εμείς, ως σχολική μονάδα, στον αγώνα αυτό.
Τα ρούχα και τα τρόφιμα που συλλέχθηκαν τοποθετήθηκαν σε κουτιά,

τα οποία παρέλαβαν εθελοντές Σαμαρείτες του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, Παραρτήματος Χανίων, στις 22/12/2015.
Όταν έφτασαν στο Νηπιαγωγείο για την παραλαβή των κουτιών απάντησαν στις ερωτήσεις των παιδιών για το έργο τους καθώς και για τις δυσκολίες που συναντούν στη διάσωση των προσφύγων.

Φεύγοντας ευχαρίστησαν τα παιδιά για την επιθυμία τους να βοηθήσουν άλλους -άγνωστους ανθρώπους- κι ευχήθηκαν όταν μεγαλώσουν να γίνουν κι εκείνα εθελοντές και πάντα πρόθυμα να συμπαραστέκονται στους συνανθρώπους τους.

Στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή, στις 21 Δεκεμβρίου 2015, παρουσιάστηκε η θεατρική παράσταση «Η απληστία δε φέρνει ευτυχία», που μας μαθαίνει πως δεν έχει αξία να δεχόμαστε δώρα με το τσουβάλι, που δεν έχουν σημασία…

Η απληστία δε φέρνει ευτυχία 2015 – 2016

Η ανάπτυξη του θέματος «Σπορά» σκοπό είχε να γνωρίσουν τα νηπιάκια μας το φυσικό περιβάλλον και ν’ αποκτήσουν δεξιότητες για τη ζωή. Η δημιουργία, λοιπόν, σχολικού λαχανόκηπου από τα ίδια τα παιδιά ήταν ένα πολύ καλό μέσο για την επίτευξη του σκοπού αυτού.

Ο καιρός ήταν ευνοϊκός και ο χώρος της αυλής του Νηπιαγωγείου μας κατάλληλος, αφού εκεί είχε λειτουργήσει ξανά λαχανόκηπος.

Με τη βοήθεια εικόνων και εποπτικού υλικού γνωρίσαμε τον τρόπο οργώματος και σποράς από τα πολύ παλιά χρόνια μέχρι και σήμερα, που η χειρονακτική εργασία έχει αντικατασταθεί από μηχανήματα (τρακτέρ).

Αποφασίσαμε όλοι μαζί, λοιπόν, με χαρά να φτιάξουμε το δικό μας κήπο. Οι προετοιμασίες ξεκίνησαν συλλέγοντας τα απαραίτητα υλικά: σπόρους, σκαλιστηράκια, μικρές τσουγκράνες και ποτιστήρια.

Σε πρώτη φάση έγινε γνωριμία με τα υλικά και τα εργαλεία και ομαδοποιήσαμε τις γλάστρες για το κάθε είδος σπόρου. Τα παιδιά συμμετείχαν όλα στο σκάψιμο του ξερού χώματος που υπήρχε ήδη μέσα στα γλαστράκια από την προηγούμενη χρονιά.

Το φύτεμα των σπόρων έγινε με πολλή όρεξη αλλά και μεγάλο ενθουσιασμό.

Οι σπόροι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν για ραπανάκια, αρακά, καρότα και κρεμμυδάκια (κοκκάρι).

Τοποθετήσαμε ταμπελίτσες με τα ονόματα των φυτών για να μην τα μπερδέψουμε

και στο τέλος τα παιδιά έκαναν ένα καλό πότισμα.

Στο χώρο του λαχανόκηπου υπάρχει περίφραξη και ως εκ τούτου δεν υπήρχε κίνδυνος για ανεπιθύμητους επισκέπτες.

Τις επόμενες μέρες τα φυτά μας άρχισαν σιγά-σιγά να μεγαλώνουν. Μας δόθηκε, λοιπόν, η αφορμή να τα παρατηρήσουμε και να συζητήσουμε γι’ αυτά. Ο καιρός ήταν αρκετά καλός για την εποχή. Για το λόγο αυτό το συχνό πότισμα ήταν απαραίτητο όπως και το ξεβοτάνισμα, όποτε αυτό χρειαζόταν.

Η ανάπτυξη των λαχανικών μας ήταν ραγδαία, έτσι ήρθε η στιγμή για να συλλέξουμε τα πρώτα φύλλα από τα φρέσκα κρεμμυδάκια για τη σαλάτα μας. Η χαρά όλων ήταν απερίγραπτη!

Με αφορμή την 3η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, έγινε στο Νηπιαγωγείο μας συζήτηση, με παράλληλη προβολή βίντεο, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ΑΜΕΑ, για τα δικαιώματά τους αλλά και τη φροντίδα που πρέπει να έχουν για να ζουν μια καλή ζωή.

Για να αισθανθούν τα παιδιά τον τρόπο που διαβιούν ορισμένες κατηγορίες ΑΜΕΑ περπάτησαν με τα μάτια κλειστά και τη βοήθεια μπαστουνιού

ζωγράφισαν με το πόδι

και με το στόμα.

Στη συνέχεια τα παιδιά διακόσμησαν κάρτες ζωγραφισμένες με το πόδι ή το στόμα και τις χάρισαν στους γονείς τους.

Παράλληλα, με την προβολή βίντεο και σχετική ενημέρωση από το Διαδίκτυο, έγινε λόγος και για την εκστρατεία που έχει ξεκινήσει για την αγορά αναπηρικών αμαξιδίων, μέσω της συλλογής πλαστικών καπακιών.

Αυτό ήταν ένα θέμα που κέντρισε το ενδιαφέρον των παιδιών, που εξέφρασαν την επιθυμία να συμμετάσχει και το Νηπιαγωγείο μας σ’ αυτή τη διαδικασία.

Έτσι δημιουργήθηκε κουτί συλλογής καπακιών,

γράφτηκε πάνω του ότι “Μαζεύουμε καπάκια για να γίνουν καροτσάκια”,

ενημερώθηκαν τα Τμήματα του Νηπιαγωγείου

και οι γονείς των νηπίων και η συλλογή… άρχισε!!

Με αφορμή την επέτειο της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, 1η Δεκεμβρίου 1913, παρακολουθήσαμε σχετική προβολή

και στη συνέχεια ζωγραφίσαμε τις εντυπώσεις μας από τα γεγονότα αυτά.

Έχοντας διαβάσει βιβλία για τα συναισθήματα -που υπάρχουν στη σχολική βιβλιοθήκη- και έχοντας συζητήσει για το «τι είναι τα συναισθήματα», ασχοληθήκαμε με δύο από τα βασικά -αντίθετα μεταξύ τους- τη χαρά και τη λύπη.  Στόχος μας ήταν να τα αναγνωρίζουν και να τα κατανοούν τα παιδιά αλλά και να είναι σε θέση να τα εκφράζουν.

Τα ενθαρρύναμε να σκεφτούν και να ζωγραφίσουν περιπτώσεις που αισθάνθηκαν χαρά. Η εικαστική αποτύπωση των σκέψεών τους παρουσιάστηκε στην ολομέλεια και σημειώθηκαν τα λόγια τους, που τις συνόδευαν. Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια αφίσα χρησιμοποιώντας τις εικόνες τους, στην οποία δώσαμε τον τίτλο «Χαίρομαι όταν…». Κάποια παιδιά ανέλαβαν να γράψουν τον τίτλο σε χαρτόνι και να ζωγραφίσουν ένα γελαστό προσωπάκι που να σηματοδοτεί το συναίσθημα. Θέλησαν να έχουν οι ζωγραφιές τους χαρούμενο φόντο, διάλεξαν έτσι κόκκινο χαρτόνι για να γίνει η σύνθεσή τους. Κοντά σε κάθε ζωγραφιά κολλήσαμε ένα χαρτάκι, με γραμμένα τα λόγια του παιδιού που την επεξηγούσε.

Παρόμοια εργάστηκαν τα παιδιά και για το συναίσθημα της λύπης, ζωγραφίζοντας και παρουσιάζοντας τις σκέψεις τους, οι οποίες ομαδοποιήθηκαν σε ένα χαρτόνι, που αυτή τη φορά είπαν πως ταίριαζε να έχει σκοτεινό χρώμα. Επέλεξαν έτσι το σκούρο μπλε. Ο τίτλος που έδωσαν στην αφίσα τους ήταν «Λυπάμαι όταν…» με ένα στενοχωρημένο προσωπάκι να τη σηματοδοτεί. 

Σε φύλλο εργασίας έδωσαν έκφραση σε δύο προσωπάκια, έτσι ώστε το ένα να δείχνει χαρούμενο και το άλλο λυπημένο. 

Μαθαίνοντας να αναγνωρίζουν συναισθήματα στο πρόσωπο του άλλου, συμμετείχαν σε ένα παιχνίδι. Κρατούσαν όλα τους δύο “φατσούλες”, μια χαρούμενη και μια λυπημένη. Ένα παιδί ερχόταν απέναντί τους και έπαιρνε μια έκφραση, η οποία μπορούσε να συνοδεύεται με λόγο ή με κινήσεις. Ανάλογα το συναίσθημα που αναγνώριζαν τα παιδιά που παρακολουθούσαν, σήκωναν την αντίστοιχη “φατσούλα”.

Παρασκευή μηλόπιτας

Δοκιμάσαμε μήλα, που φέραμε από το σπίτι κι έπειτα δημιουργήσαμε μία λαχταριστή μηλόπιτα. Η συνταγή της μηλόπιτας μας παρείχε όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμασταν για τις ποσότητες και τις αναλογίες. Στην εκτέλεση της συνταγής τα παιδιά συμμετείχαν ενεργά και με πολύ κέφι.

Μετά από λίγο η μηλόπιτά μας ήταν πανέτοιμη και μυρωδάτη!! Και το αποτέλεσμα; Υπέροχο!!!

Τα παιδιά τη γεύτηκαν με πολλή όρεξη!

Όπως και ο φιλοξενούμενός μας, ο Ευτύχης, ο λούτρινος αρκούδος του Συλλόγου Εθελοντικής Προσφοράς και Στήριξης παιδιών και ενηλίκων με καρκίνο «Ορίζοντας».

Η ροδιά

Επειδή η ροδιά που βρίσκεται στην αυλή του σχολείου μας είχε αρκετούς καρπούς στα κλαδιά της, αποφασίσαμε να τους γνωρίσουμε και να κάνουμε τη συγκομιδή τους. Αφού συλλέξαμε τα πολύτιμα αυτά φρούτα τα παρατηρήσαμε, συζητήσαμε για τη θρεπτική τους αξία, τα καθαρίσαμε, μαζέψαμε και γευτήκαμε τους σπόρους τους.

Παρασκευή ψωμιού

Μιλώντας για τη σπορά και το όργωμα έγινε συζήτηση και για το ψωμί, τη σημαντικότερη τροφή για τον άνθρωπο. Μιλήσαμε για τον τρόπο που παρασκευάζεται και για να μάθουμε πώς γίνεται πλάσαμε το δικό μας!!!

Η γιορτή των Αρχαγγέλων και της Πολεμικής Αεροπορίας στάθηκε αφορμή για τη γνωριμία με τ’ αεροπλάνα.

Ο μύθος του Δαιδάλου και του Ικάρου έμαθε στα παιδιά πως από τ’ αρχαία, κιόλας, χρόνια άρχισε ο άνθρωπος τις προσπάθειες για να πετάξει.

Έπειτα έγινε καταγραφή όσων πετούν και συμπληρώθηκε σχετικό φύλλο εργασίας.

Τρεις καταγραφές από τον πίνακα που άρεσαν περισσότερο στα παιδιά -μαγικό χαλί, περιστέρι, αεροπλάνο- μας οδήγησαν στη δημιουργία ποιήματος με τίτλο: “Πέταγμα στον ουρανό”.

Στη συνέχεια τα παιδιά χωρισμένα σε ομάδες, επιλέγοντας τη στροφή του ποιήματος που τους άρεσε πιο πολύ, προχώρησαν στην εικονογράφησή της.

Τις επόμενες ημέρες, βάζοντας μελωδία, το ποίημά μας έγινε… τραγούδι!

“Πέταγμα στον ουρανό”

Εμπειρία ζωής βίωσαν τα νηπιάκια μας, όταν για 4 ημέρες χάθηκε ο Φιντέλ, το σκυλάκι μιας από τις νηπιαγωγούς που υπηρετούν στο σχολείο μας.
Το κλίμα ήταν «βαρύ», αφού όλοι ήταν στενοχωρημένοι με αυτό που συνέβη. Αυτό που τα είχε «δέσει» συναισθηματικά με το σκυλάκι ήταν ότι ήταν ένα αδέσποτο που είχε υιοθετήσει η νηπιαγωγός, το οποίο είχαν γνωρίσει πρόσφατα.

Η νηπιαγωγός ήταν όλο αγωνία και τα παιδιά ρωτούσαν «πού να βρίσκεται;», «γιατί έφυγε;», «μήπως το πήρε κάποιος;», «πεινάει;», «κρυώνει;», «μήπως έχει χτυπήσει;», «πώς θα βρεθεί τώρα;» και, βέβαια, ανησυχούσαν επειδή πολλά έχουν ζώα στο σπίτι τους και συναισθανόντουσαν τι σημαίνει η απώλειά τους.
Με τη συζήτηση που έγινε έμαθαν ότι η κυρία τους είχε ζητήσει βοήθεια από τον τηλεοπτικό σταθμό «Νέα Τηλεόραση Κρήτης», που προθυμοποιήθηκε να δημοσιοποιήσει το γεγονός στο Διαδίκτυο και να επικοινωνήσει με το Φιλοζωικό Σύλλογο «Η προστασία των ζώων», μέσω Facebook.
Τις επόμενες ημέρες με λύπη και πραγματικό ενδιαφέρον ρωτούσαν αν κάποιος έστειλε μήνυμα ή τηλεφώνησε για την τύχη του. Μάλιστα, όταν ένα τηλεφώνημα αναπτέρωσε το ηθικό χάρηκαν πολύ, αλλά σύντομα απογοητεύτηκαν διότι το σκυλάκι δεν βρισκόταν στο σημείο που υποδείχθηκε.
Ευτυχώς η ανθρωπιά δεν έχει λείψει ακόμη από τον κόσμο αυτό κι έτσι όταν ο Φιντέλ εντοπίστηκε, έπειτα από την επιμονή μιας κοπέλας, της Ρίτας ότι τον είχε δει σε ένα κτήριο, η χαρά ήταν ανείπωτη και όλοι είπαν «μπράβο» σε όλους όσοι βοήθησαν στην εύρεσή του.

Τότε συζητήθηκε η σημασία της συμβίωσης των ανθρώπων με τα ζώα και ο τρόπος συμπεριφοράς μας απέναντί τους και τα παιδιά είπαν ότι «πρέπει να τους δείχνουμε αγάπη και να τα φροντίζουμε» και «να δείχνουμε ενδιαφέρον προς εκείνα άσχετα αν είναι δικά μας ή όχι αφού κι αυτά έχουν ψυχή».

Επίσης αντιλήφθηκαν τη σημασία του Διαδικτύου, την ταχύτητα με την οποία διαδίδονται τα νέα μέσω αυτού και πώς κινητοποιούνται εθελοντικά οι άνθρωποι όταν χρειάζεται να βοηθήσουν σε μια έκτακτη κατάσταση.
Τα παιδιά ζήτησαν να μάθουν αν είναι καλά το σκυλάκι και τι έκανε όταν γύρισε στο σπίτι. Βλέποντας τις φωτογραφίες συνειδητοποίησαν πόσο ταλαιπωρημένο ήταν.

Κεράστηκαν «από το Φιντέλ» για το πραγματικό ενδιαφέρον τους όλες αυτές τις ημέρες κι εκείνα έφτιαξαν μια ομαδική ζωγραφιά για να τον καλωσορίσουν!!!

Το Νηπιαγωγείο μας συμμετείχε στην εσπερίδα που διοργάνωσε η Σχολική Σύμβουλος Π.Α. Χανίων κα Πόπη Κασσωτάκη-Ψαρουδάκη την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2015 (6-9 μ.μ.) στα 4ο & 8ο Δημοτικά Σχολεία Χανίων (πλατεία Αρκαδίου), με κεντρικό ομιλητή τον κ. Νεκτάριο Τσαγλιώτη.

Σκοπός της εσπερίδας ήταν η συζήτηση και ανταλλαγή εμπειριών των νηπιαγωγών πάνω στα νέα δεδομένα, όπως αυτά εφαρμόζονται πλέον στην προσχολική εκπαίδευση προς όφελος των μικρών μαθητών μας.

Η εισήγησή μας είχε τίτλο: “Ο σχολικός μας κήπος ως εργαλείο εκπαίδευσης για την Αειφορία”.