

Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού.
Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν.
Μαχάτμα Γκάντι
Από τη στιγμή της γέννησης μέχρι τη στιγμή του θανάτου, ένα άτομο ζει, εκδηλώνοντας ένα πλήρες φάσμα συναισθημάτων. Τι είναι τα συναισθήματα για ένα άτομο; Είναι η αντίληψή του για τον κόσμο γύρω του, τους ανθρώπους. Αντανάκλαση των πράξεων τόσο των δικών του όσο και των άλλων. Ο κόσμος των συναισθημάτων είναι πολύπλευρος και αφθονεί σε διάφορες αποχρώσεις. Οι πιο έντονες εκδηλώσεις θεωρούνται η αγάπη, ο φόβος και η δυσαρέσκεια.
Όλοι μας νιώθουμε συνεχώς προσβεβλημένοι από κάποιον και δεν καταλαβαίνουμε πάντα πώς να σβήσουμε γρήγορα αυτό το επιβλαβές και εξαντλητικό συναίσθημα μέσα μας.

Η συγχώρεση όμως δεν είναι συναίσθημα. Είναι συνειδητή επιλογή. Θέλει χρόνο και αφοσιωμένη εξάσκηση. Είναι μία προσπάθεια απαιτητική καθώς καλείσαι να διαχειριστείς δύσκολες σκέψεις και συναισθήματα. Στο τέλος όμως της διαδρομής σε περιμένει η λύτρωση.
Απεναντίας η δυσαρέσκεια είναι ένα συναίσθημα που το νοιώθουν όλοι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να συγχωρέσουν : δεν είναι έμφυτο σε εμάς από τη γέννηση, αλλά μάλλον ένας επίκτητος ίσως και κληρονομικός τρόπος συμπεριφοράς. Είναι μια προσπάθεια που κάνουμε για να δείξουμε την άσχημη ψυχολογική κατάσταση που νοιώθουμε ή να τιμωρήσουμε το άτομο που έχουμε δίπλα μας επειδή δεν εκπληρώνει τις προσδοκίες μας, χωρίς ποτέ να του πούμε ευθέως τι μας συμβαίνει. Αλλά αυτές οι προσδοκίες είναι μόνο δικές μας, προσωπικές… Γιατί να μας τις εκπληρώσει κάποιος;
Η Επιστήμη της Συγχώρεσης
Δικαιοσύνη για όλους. Υπομονή απέναντι στην ενόχληση. Συμπόνια για τους αρρώστους. Έλεος για τους φτωχούς. Συγχώρεση προς τους εχθρούς κάποιου. Τέτοια αξιώματα για τη ζωή διαποτίζουν τις κοινωνίες εδώ και χιλιετίες. Κάτω από τέτοιες αλήθειες κρύβονται οι ηθικές αρετές – αυτά τα θέματα της καλοσύνης που βοηθούν το άτομο και την κοινωνία να λειτουργούν καλά. Μαθαίνουμε πολύ νωρίς στη ζωή να είμαστε δίκαιοι, να είμαστε υπομονετικοί, να δίνουμε από την αφθονία μας για να ζήσουν οι άλλοι, να λέμε συγγνώμη και να προχωράμε καλά.
Μαθαίνουμε αυτές τις αρετές από πρόσωπα εξουσίας, δασκάλους, γονείς και συνομηλίκους. Μερικές φορές εισπνέουμε τη σοφία που έχουμε λάβει χωρίς δεύτερη σκέψη. Έχουμε ποτέ αναρωτηθεί ως κοινωνία: «Πώς ακριβώς μπορούμε να είμαστε δίκαιοι; Πώς βαδίζουμε πραγματικά στο μονοπάτι της συγχώρεσης; Αν αρνηθούμε να είμαστε δίκαιοι, ποιες είναι οι συνέπειες για την ευημερία των ατόμων και για την κοινωνική μας ομάδα; Όταν συγχωρούμε, ποιες είναι οι συνέπειες;» Οι ερωτήσεις δεν χρειάζεται να έχουν απαντήσεις που εισπνέονται χωρίς σκέψη, επειδή καθεμία από αυτές τις ερωτήσεις μπορεί να ελεγχθεί επιστημονικά.
Αν μπορούμε να εκπαιδεύσουμε την πλειοψηφία των μαθητών σε μια κοινότητα στην τέχνη της συγχώρεσης, τότε αυτή η κοινότητα είναι πιθανό να γίνει πιο ειρηνική τις επόμενες δεκαετίες καθώς τα παιδιά θα εισέλθουν στην ενηλικίωση και θα εφαρμόσουν τη συγχώρεση στην οικογένεια, την εργασία και άλλα κοινοτικά πλαίσια.
Συνέχεια →