ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ Μαρία Σταμάτογλου 

 Με αφορμή το ποίημα του Μ. Σαχτούρη “Τα δώρα”, οι μικροί μου ποιητές απάντησαν δημιουργικά στην παρακάτω εργασία που τους ανατέθηκε: “Γράψτε το δικό σας υπερρεαλιστικό ποίημα, χρησιμοποιώντας λέξεις των ποιημάτων του Μ. Σαχτούρη, με τίτλο “Ο ποιητής” (στον τίτλο μπορείτε να προσθέσετε το δικό σας επιθετικό προσδιορισμό για τον ποιητή).

Γ1

Ο σοφός ποιητής

Περπατάω στη θάλασσα,

σαν τον Χριστό, μα να δω δεν μπορώ.

Γιατί; Ερωτώ.

Ξαφνικά βλέπω ότι μπορώ να πετώ και ξεκινώ.

Ουρλιαχτά ακούω, θανάτου φωνές,

μα να σώσω δεν μπορώ.

Γιατί; Ερωτώ.

Συνειδητοποιώ ότι με ψέματα ζω,

αλλά ερωτώ.

Γιατί δεν ξυπνώ;

Με ξεγέλασε η καταραμένη;!

Σταυρούς, τάφους, χώμα φρέσκο βλέπω εγώ.

Μα ερωτώ, είναι κόσμος αυτός;

Μιχάλης, Αλέξανδρος, Άχμεντ

Ο Σμυρνιός ποιητής

Μέσα στου θανάτου το σκοτάδι

άκουσα κρότους, έτρεμα, ανατρίχιαζα

και ύστερα έφυγα και συνάντησα ένα ποτάμι

που μέσα είχε ψυχές να ουρλιάζουν και να τραγουδούν μοιρολόγια.

Ήταν οι αδικοχαμένοι συγγενείς των Σμυρνιών μετά το ολοκαύτωμα.

Αχ, αυτή η κατάρα μας έχει λησμονήσει.

Τις καρδιές όλων μας έχει σημαδέψει.

με αυτή την καταστροφή οι άνθρωποι κάρφωναν σταυρούς

πάνω από τα πτώματα που ήταν χαμένα στη θάλασσα.

Πέτρος, Ανέστης, Χρήστος, Φίλιππος, Γιάννης

Ο καταραμένος ποιητής

Κάρφωνα με τους σταυρούς τις κατάρες του θανάτου.

Στο σκοτάδι ούρλιαζαν σαν θάλασσα τα ψέματα

και κρότους στην καρδιά μου φόρεσα.

Και να! Οι υποψίες τρέχαν σαν αίμα στο μυαλό μου.

Και να, με τραγούδια με ξεγέλασες, καλό μου!

Κλειώ, Μαρία Γλ., Μαρία Γ., Μαριάντζελα, Εριφύλλη

Ο καημός του ποιητή

Φόρεσα το πυρακτωμένο μου κεφάλι

και έτρεξα στους σταυρούς να καρφωθώ.

Στην απόγνωση του θανάτου βρίσκομαι

μεσ’ στο σκοτάδι, με μια υποψία

ότι με ξεγέλασες

και ότι ψέματα μου είπες.

και τώρα πια στη θάλασσα τρέχω να πνιγώ.

Έχω μπει στο ποτάμι του καημού

και μοναχός μου τραγούδια τραγουδώ.

Ζωή, Χριστίνα, Άννα, Μπρικέντα, Φένια

Ο ποιητής Deathmetal

H κατάρα του θανάτου με στοιχειώνει,

στο σκοτάδι του ονείρου καρφώνω σταυρούς.

Τα ποιήματά μου ακούγονται

σε κρότους από το μαύρο ποτάμι.

Και φόρεσα ένα αγκάθινο στεφάνι,

γιατί είχα υποψία

πως τα τραγούδια μου δε θα ακουστούν

στης θάλασσας το πυρακτωμένο κρανίο.

Άλκης, Σταύρος, Μιχάλης, Ραφαέλα

Γ2

Ο Ναύτης Ποιητής

Μέσα σε μια θυμωμένη θάλασσα

γεμάτη λέξεις που ανακατεύονται στο μυαλό μου,

καυτή βροχή αίματος πέφτει σιγά – σιγά

και με καίει, εμένα και τα όνειρά μου,

όπως ο πάγος λιώνει, έτσι λιώνω και εγώ.

Ψάρια, ψάρια πολλά μέσα στη θάλασσα κολυμπάνε

και μου μιλάνε ένα – ένα.

Μου ζητάνε μία χάρη, μια χάρη να τους κάνω,

μια χάρη τελευταία να σώσω τις φίλες τους

τις γαρίδες απ’  τα δόντια των ανθρώπων προτού πεθάνω.

Τώρα από του θανάτου τη γλυκιά απαλευθέρωση

το σκοτάδι γίνεται φως.

Καρφώνω, καρφώνω τρία καλαμάρια στο κατάρτι,

να με συνοδέψουν στου Χάρου τις υδάτινες πύλες.

Μια τελευταία επιθυμία έχω, προτού από αυτήν

τη φυλακή απόγνωσης φύγω να φορέσω μια

γαρίδα σκουλαρίκι και ένα χταπόδι για καπέλο.

Το σώμα μου καλύπτεται από ένα τεράστιο σφουγγάρι.

Δημήτρης, Νίκος

Ο γλυκόπικρος ποιητής

Σταυρούς κρατούσα του θανάτου

το βλέμμα μου το κάρφωνα στο σκοτάδι.

Μέσα σε μια καταραμένη θάλασσα

κολυμπάνε τα ψέματά μου.

Φόρεσα το πυρακτωμένο μου μυαλό

που με ξεγέλασε και αυτή τη φορά.

Οι νεκροί τραγουδούν τις υποψίες μου

και ένας – ένας τρέμοντας πέφτουν

στο ποτάμι με τα μέλια.

Κρότοι ακούγονται καθώς πέφτουν

από τον ουρανό ιπτάμενα λουκούμια.

Ανατρίχιασα όταν αντίκρισα το πράσινο τέρας.

Με πλησίασε και μου έδωσε ένα κόκκινο παλτό.

Μαριαλένα, Κατερίνα, Στεφανία, Ζωή

Ο πεθαμένος ποιητής

Σκοτάδι με κατάντησες

άνθρωπο της σκιάς

σαν και τώρα ψάχνω να σε βρω

να’  ρθω ξανά κοντά σου.

Οι άνθρωποι μου φαίνονται

σταυρό να κουβαλάνε

και του θανάτου τη λαλιά

παντού να την σκορπάνε.

Ανδρέας, Άρης, Δημήτρης, Αντώνης

Ο κόσμος του ποιητή

Σκοτάδι γύρω μου θανάτου πλημμυρίζει

και μια θάλασσα απέραντη με περιτριγυρίζει

τρέμει, ανατριχιάζει, ουρλιάζοντας κατάρες.

Ο κόσμος με υποψίες και ψέματα έχει γεμίσει

και το κεφάλι μου πυρακτωμένο τραγούδια ψιθυρίζει.

Να’  ταν ο ουρανός ένα κόκκινο ποτάμι,

που θα φορούσε ο κόσμος σαν ένα πράσινο φουλάρι.

Μαρία, Ήβη, Σπύρος, Δημήτρης, Σπύρος, Αλέξης

Ο ρομαντικός ποιητής

Μέσα σε μια κόκκινη θάλασσα περπατώ

και δεν μπορώ να βρω το άλλο μου μισό

ο έρωτας είναι καρφωμένος στην καρδιά

και η μόνη μου ελπίδα είναι η δική μου μοναξιά.

Μέσα στο σκοτεινό κόσμο όπου ζω

ουρλιάζω για να βρω αυτό που ποθώ

τρέχοντας στο απόλυτο κενό.

Φωτεινή, Γεωργία, Αμαλία

Γ3

Ο θυμωμένος ποιητής

Έκοψα το  κεφάλι μου,

του φόρεσα τακούνια

μέσα στις πυρακτωμένες

φλέβες μου κυλάει σκοτάδι.

Έτρεμα και ανατρίχιαζα

από το φόβο μου

μη σκοντάψω

στους σταυρούς και στα αγκάθια του αύριο.

Είχα υποψία πως πλησιάζει ο θάνατός μου,

μια θάλασσα δικά σας ψέματα

έχω στο νου μου.

Φόρεσα τα καλά μου

για τελευταία φορά βγήκα έξω

πριν με πάρει κι εμένα

το ποτάμι του σκότους.

Ευριπίδης, Βασιλική, Ευγενία, Στέλιος

Ο βασανισμένος ποιητής

Βρέχουν ψέματα απ’ τον ουρανό

και η θάλασσα κοκκινίζει.

Μεσ’ στο σκοτάδι του θανάτου

η ψυχή μου ανατριχιάζει.

Φόρεσα πάνω μου πυρακτωμένους σταυρούς

και το σώμα μου άρχισε να ουρλιάζει.

Καρφώνω το κεφάλι μέσ’ στην κατάρα των τραγουδιών

και η υποψία των άλλων ματώνει την ψυχή μου.

Σαθενίκ, Χριστιάνα, Μαριάντζελα, Βερόνικα, Ρούλα

Ο ποιητής

Σαν να ‘ μουνα μια μέρα σπίτι μου

ακούγοντας τη μουσική μου,

μα ξαφνικά ακούγοντας τους κρότους από τα όπλα,

έτρεμα μην έχω την έννοια αν θα έρθει ο θάνατος απόψε

ή την άλλη μέρα.

Άκουγα ουρλιαχτά, φωνές,

νομίζοντας πως ήρθε το τέλος,

αλλά ήταν όλα ένα ψέμα, καθώς χτυπούσε το ξυπνητήρι,

πλέον είχαν όλα τελειώσει.

Θανάσης, Ανδρέας, Θωμάς, Γιώργος, Γρηγόρης