ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ Μαρία Σταμάτογλου 

Αρχαίες ελληνικές αγγειογραφίες έγιναν animation και αφηγούνται με εικόνες την ιστορία ενός οπλίτη πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της μάχης!

Ure Museum of Greek Archaeology, University of Reading.

http://www.panoply.org.uk

Κάλαντα από την ισπανία

Αφιερωμένο στα παιδιά όλου του κόσμου, σε όσους ψάχνουν μέσα τους το θαύμα των Χριστουγέννων και σε όσους προσεύχονται γι’ αυτό!

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΘΕΜΑ

«Ο ξένος – ο άλλος – ο διαφορετικός»

Το Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο & Λύκειο Πανεπιστημίου Πατρών σε συνεργασία με το Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο & Λύκειο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης, στο πλαίσιο της συνεργασίας τους σε θέματα παιδείας και πολιτισμού, προκηρύσσουν λογοτεχνικό διαγωνισμό που απευθύνεται σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου με θέμα «Ο ξένος – ο άλλος – ο διαφορετικός». Τα χρονικά όρια του διαγωνισμού ορίζονται από την 28η Σεπτεμβρίου 2014 ως την 28η Ιανουαρίου 2015. Τα έργα που θα διακριθούν θα παρουσιαστούν σε ειδική εκδήλωση που θα οργανώσει τον Φεβρουάριο το Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Πανεπιστημίου Πατρών, σε συνεργασία με την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης.

Ειδικότερα ο διαγωνισμός απευθύνεται στους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου, και περιλαμβάνει:

Α. Διαγωνισμό ποιήματος (έως 60 στίχους)

Β. Διαγωνισμό διηγήματος (έως 10 σελίδες)

Δείτε περισσότερα logot.diag.

Χρόνια πολλά! Με εργασία και χαρά! Πιστέψατε ότι δε θα είχατε λόγο να με θυμάστε για 15 ολόκληρες ημέρες; Αν είναι δυνατόν! Ιδού, λοιπόν, τα θέματα εργασίας ανά τάξη:
Α Γυμνασίου: “Ζωγραφίζοντας την Οδύσσεια”
Β Γυμνασίου: “Η Ιλιάδα αλλιώς…”
Γ Γυμνασίου: πολλά (χαχα)
1. έρευνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα (τραγούδια, άρθρα, εικόνες, βίντεο)
2. “Ζωγραφίζοντας την ποίηση”
3. “Ανακαλύπτω τον υπερρεαλισμό: Ν. Εγγονόπουλος” (βλ. το σχετικό άρθρο): Διαλέξτε ένα ποίημα κατεξοχήν υπερρεαλιστικό του Ν. Εγγονόπουλου και περιγράψτε τις εικόνες που  θα μπορούσαν να το απεικονίσουν. (Όσοι θέλετε, μπορείτε να το ζωγραφίσετε!)
Και οι τρεις τάξεις: “Περπατώντας στην πόλη”

Με αγάπη!

 Με αφορμή το ποίημα του Μ. Σαχτούρη “Τα δώρα”, οι μικροί μου ποιητές απάντησαν δημιουργικά στην παρακάτω εργασία που τους ανατέθηκε: “Γράψτε το δικό σας υπερρεαλιστικό ποίημα, χρησιμοποιώντας λέξεις των ποιημάτων του Μ. Σαχτούρη, με τίτλο “Ο ποιητής” (στον τίτλο μπορείτε να προσθέσετε το δικό σας επιθετικό προσδιορισμό για τον ποιητή).

Γ1

Ο σοφός ποιητής

Περπατάω στη θάλασσα,

σαν τον Χριστό, μα να δω δεν μπορώ.

Γιατί; Ερωτώ.

Ξαφνικά βλέπω ότι μπορώ να πετώ και ξεκινώ.

Ουρλιαχτά ακούω, θανάτου φωνές,

μα να σώσω δεν μπορώ.

Γιατί; Ερωτώ.

Συνειδητοποιώ ότι με ψέματα ζω,

αλλά ερωτώ.

Γιατί δεν ξυπνώ;

Με ξεγέλασε η καταραμένη;!

Σταυρούς, τάφους, χώμα φρέσκο βλέπω εγώ.

Μα ερωτώ, είναι κόσμος αυτός;

Μιχάλης, Αλέξανδρος, Άχμεντ

Ο Σμυρνιός ποιητής

Μέσα στου θανάτου το σκοτάδι

άκουσα κρότους, έτρεμα, ανατρίχιαζα

και ύστερα έφυγα και συνάντησα ένα ποτάμι

που μέσα είχε ψυχές να ουρλιάζουν και να τραγουδούν μοιρολόγια.

Ήταν οι αδικοχαμένοι συγγενείς των Σμυρνιών μετά το ολοκαύτωμα.

Αχ, αυτή η κατάρα μας έχει λησμονήσει.

Τις καρδιές όλων μας έχει σημαδέψει.

με αυτή την καταστροφή οι άνθρωποι κάρφωναν σταυρούς

πάνω από τα πτώματα που ήταν χαμένα στη θάλασσα.

Πέτρος, Ανέστης, Χρήστος, Φίλιππος, Γιάννης

Ο καταραμένος ποιητής

Κάρφωνα με τους σταυρούς τις κατάρες του θανάτου.

Στο σκοτάδι ούρλιαζαν σαν θάλασσα τα ψέματα

και κρότους στην καρδιά μου φόρεσα.

Και να! Οι υποψίες τρέχαν σαν αίμα στο μυαλό μου.

Και να, με τραγούδια με ξεγέλασες, καλό μου!

Κλειώ, Μαρία Γλ., Μαρία Γ., Μαριάντζελα, Εριφύλλη

Ο καημός του ποιητή

Φόρεσα το πυρακτωμένο μου κεφάλι

και έτρεξα στους σταυρούς να καρφωθώ.

Στην απόγνωση του θανάτου βρίσκομαι

μεσ’ στο σκοτάδι, με μια υποψία

ότι με ξεγέλασες

και ότι ψέματα μου είπες.

και τώρα πια στη θάλασσα τρέχω να πνιγώ.

Έχω μπει στο ποτάμι του καημού

και μοναχός μου τραγούδια τραγουδώ.

Ζωή, Χριστίνα, Άννα, Μπρικέντα, Φένια

Ο ποιητής Deathmetal

H κατάρα του θανάτου με στοιχειώνει,

στο σκοτάδι του ονείρου καρφώνω σταυρούς.

Τα ποιήματά μου ακούγονται

σε κρότους από το μαύρο ποτάμι.

Και φόρεσα ένα αγκάθινο στεφάνι,

γιατί είχα υποψία

πως τα τραγούδια μου δε θα ακουστούν

στης θάλασσας το πυρακτωμένο κρανίο.

Άλκης, Σταύρος, Μιχάλης, Ραφαέλα

Γ2

Ο Ναύτης Ποιητής

Μέσα σε μια θυμωμένη θάλασσα

γεμάτη λέξεις που ανακατεύονται στο μυαλό μου,

καυτή βροχή αίματος πέφτει σιγά – σιγά

και με καίει, εμένα και τα όνειρά μου,

όπως ο πάγος λιώνει, έτσι λιώνω και εγώ.

Ψάρια, ψάρια πολλά μέσα στη θάλασσα κολυμπάνε

και μου μιλάνε ένα – ένα.

Μου ζητάνε μία χάρη, μια χάρη να τους κάνω,

μια χάρη τελευταία να σώσω τις φίλες τους

τις γαρίδες απ’  τα δόντια των ανθρώπων προτού πεθάνω.

Τώρα από του θανάτου τη γλυκιά απαλευθέρωση

το σκοτάδι γίνεται φως.

Καρφώνω, καρφώνω τρία καλαμάρια στο κατάρτι,

να με συνοδέψουν στου Χάρου τις υδάτινες πύλες.

Μια τελευταία επιθυμία έχω, προτού από αυτήν

τη φυλακή απόγνωσης φύγω να φορέσω μια

γαρίδα σκουλαρίκι και ένα χταπόδι για καπέλο.

Το σώμα μου καλύπτεται από ένα τεράστιο σφουγγάρι.

Δημήτρης, Νίκος

Ο γλυκόπικρος ποιητής

Σταυρούς κρατούσα του θανάτου

το βλέμμα μου το κάρφωνα στο σκοτάδι.

Μέσα σε μια καταραμένη θάλασσα

κολυμπάνε τα ψέματά μου.

Φόρεσα το πυρακτωμένο μου μυαλό

που με ξεγέλασε και αυτή τη φορά.

Οι νεκροί τραγουδούν τις υποψίες μου

και ένας – ένας τρέμοντας πέφτουν

στο ποτάμι με τα μέλια.

Κρότοι ακούγονται καθώς πέφτουν

από τον ουρανό ιπτάμενα λουκούμια.

Ανατρίχιασα όταν αντίκρισα το πράσινο τέρας.

Με πλησίασε και μου έδωσε ένα κόκκινο παλτό.

Μαριαλένα, Κατερίνα, Στεφανία, Ζωή

Ο πεθαμένος ποιητής

Σκοτάδι με κατάντησες

άνθρωπο της σκιάς

σαν και τώρα ψάχνω να σε βρω

να’  ρθω ξανά κοντά σου.

Οι άνθρωποι μου φαίνονται

σταυρό να κουβαλάνε

και του θανάτου τη λαλιά

παντού να την σκορπάνε.

Ανδρέας, Άρης, Δημήτρης, Αντώνης

Ο κόσμος του ποιητή

Σκοτάδι γύρω μου θανάτου πλημμυρίζει

και μια θάλασσα απέραντη με περιτριγυρίζει

τρέμει, ανατριχιάζει, ουρλιάζοντας κατάρες.

Ο κόσμος με υποψίες και ψέματα έχει γεμίσει

και το κεφάλι μου πυρακτωμένο τραγούδια ψιθυρίζει.

Να’  ταν ο ουρανός ένα κόκκινο ποτάμι,

που θα φορούσε ο κόσμος σαν ένα πράσινο φουλάρι.

Μαρία, Ήβη, Σπύρος, Δημήτρης, Σπύρος, Αλέξης

Ο ρομαντικός ποιητής

Μέσα σε μια κόκκινη θάλασσα περπατώ

και δεν μπορώ να βρω το άλλο μου μισό

ο έρωτας είναι καρφωμένος στην καρδιά

και η μόνη μου ελπίδα είναι η δική μου μοναξιά.

Μέσα στο σκοτεινό κόσμο όπου ζω

ουρλιάζω για να βρω αυτό που ποθώ

τρέχοντας στο απόλυτο κενό.

Φωτεινή, Γεωργία, Αμαλία

Γ3

Ο θυμωμένος ποιητής

Έκοψα το  κεφάλι μου,

του φόρεσα τακούνια

μέσα στις πυρακτωμένες

φλέβες μου κυλάει σκοτάδι.

Έτρεμα και ανατρίχιαζα

από το φόβο μου

μη σκοντάψω

στους σταυρούς και στα αγκάθια του αύριο.

Είχα υποψία πως πλησιάζει ο θάνατός μου,

μια θάλασσα δικά σας ψέματα

έχω στο νου μου.

Φόρεσα τα καλά μου

για τελευταία φορά βγήκα έξω

πριν με πάρει κι εμένα

το ποτάμι του σκότους.

Ευριπίδης, Βασιλική, Ευγενία, Στέλιος

Ο βασανισμένος ποιητής

Βρέχουν ψέματα απ’ τον ουρανό

και η θάλασσα κοκκινίζει.

Μεσ’ στο σκοτάδι του θανάτου

η ψυχή μου ανατριχιάζει.

Φόρεσα πάνω μου πυρακτωμένους σταυρούς

και το σώμα μου άρχισε να ουρλιάζει.

Καρφώνω το κεφάλι μέσ’ στην κατάρα των τραγουδιών

και η υποψία των άλλων ματώνει την ψυχή μου.

Σαθενίκ, Χριστιάνα, Μαριάντζελα, Βερόνικα, Ρούλα

Ο ποιητής

Σαν να ‘ μουνα μια μέρα σπίτι μου

ακούγοντας τη μουσική μου,

μα ξαφνικά ακούγοντας τους κρότους από τα όπλα,

έτρεμα μην έχω την έννοια αν θα έρθει ο θάνατος απόψε

ή την άλλη μέρα.

Άκουγα ουρλιαχτά, φωνές,

νομίζοντας πως ήρθε το τέλος,

αλλά ήταν όλα ένα ψέμα, καθώς χτυπούσε το ξυπνητήρι,

πλέον είχαν όλα τελειώσει.

Θανάσης, Ανδρέας, Θωμάς, Γιώργος, Γρηγόρης

Χριστούγεννα έρχονται, καιρός να ευθυμήσουμε, να προβληματιστούμε και κυρίως να δημιουργήσουμε. Κι επειδή έχω αντιληφθεί τους μικρούς καλλιτέχνες που κρύβετε μέσα σας, ιδού το project!

Κάθε φορά που περπατάτε αμέριμνα και βλέπετε κάτι που σας κεντρίζει το ενδιαφέρον, είτε γιατί είναι όμορφο και χαρούμενο είτε γιατί είναι άσχημο και λυπηρό, τραβήξτε το φωτογραφία και στείλτε το. Γράψτε τη δική σας λεζάντα και από κάτω τη μικρή ιστορία της φωτογραφίας σας.

Ίσως έτσι ξεκινήσει ένα μικρό ηλεκτρονικό περιοδικό, ίσως γίνετε μικροί

δημοσιογράφοι ή μικροί φωτογράφοι. Και σίγουρα μια μέρα θα γίνετε μεγάλοι!

Εμπρός, λοιπόν, μικροί μου καλλιτέχνες! Η πόλη μας περιμένει!

 “Μετρό χρωματιστό”

Ιδού τα ποιήματα που το αγαπημένο μου Γ2 συνέθεσε δουλεύοντας σε ομάδες, αφού επεξεργαστήκαμε το ποίημα του ρομαντικού ποιητή Σ. Κόλλεριτζ  “Δουλειά χωρίς ελπίδα”.

Τα ποιήματα έπρεπε να έχουν τίτλο “Ζωή χωρίς ελπίδα” και να εμφορούνται από το ρομαντικό πνεύμα, δηλαδή τη θλίψη και τη μελαγχολία που ταιριάζει στις ρομαντικές ψυχές.

(Το πρώτο ποίημα μας μεταφέρει στον κόσμο της υπερρεαλιστικής ποίησης και ως τέτοιο θα το ερμηνεύσουμε!)

“Ζωή χωρίς ελπίδα,

περπατώ με μια γαρίδα.

Δεν υπάρχει κόσμος άλλος,

μου’ πε ένας παπαγάλος.

Και συνάντησα έναν hippo

και αργότερα έναν ίππο.

Η ζωή δεν έχει ελπίδα,

γι’ αυτό φάε μια γαρίδα.

Κάν’ τηνα και σαγανάκι,

βάλε και πολύ τυράκι.

Ζωή χωρίς ελπίδα

είναι άδεια η πατρίδα,

χωρίς φίλους τριγυρνώ

κι ούτε έρωτα θα βρω.”

Δημήτρης, Σπύρος, Άρης, Αντώνης

“Κάθε πόρτα κλείνει μπροστά μου

και έχω παρέα τη μοναξιά μου,

μόνο εγώ και η σκιά μου

μέσα στο σκότος της καρδιά μου.

Θάνατος αργός και οδυνηρός

των ονείρων μου ο τιμωρός.

Για όλα τα λάθη της ζωής μου

και τα πάθη της ψυχής μου

δίνω ένα τέλος στην απαισιόδοξη ζωή μου.

Το σώμα μου θα είναι νεκρό

αλλά το πνεύμα μου θα παραμένει ζωντανό.

Δε νιώθω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα.

Μια ζωή χωρίς ελπίδα.”

Μαριαλένα, Κατερίνα, Στεφανία, Ζωή, Αμαλία

“Τι να την κάνω τη ζωή

χωρίς κάποιον να με νοιάζεται,

χωρίς κάποιον να με φροντίζει

και να με αγαπά.

Γιατί να υπάρχω κλεισμένος εδώ μέσα,

περικυκλωμένος και φυλακισμένος

από τα τσιμεντένια δεσμά,

γύρω μου μόνο φασαρία υπάρχει.

Ολομόναχος χωρίς σκοπό, χωρίς ελπίδα.

Μέσα σε τόσους βρίσκομαι άλλους

κι όμως κανείς δε με προσέχει.

Παντού ζευγάρια αγαπημένα και ενωμένα

κι εγώ εδώ ολομόναχος

σαν λύκος χωρίς αγέλη.

Απομονωμένος σε μία γκρι ζούγκλα

όπου τίποτα δεν έχει νόημα.

Της ζωής μου τα σκοινιά

ήρθε η ώρα να κοπούν.”

Νίκος, Δημήτρης

“Είναι σαν κύκλος η ζωή με κέντρο την αγάπη,

διάμετρο τον έρωτα και εμβαδό το δάκρυ.

Μα ο κόσμος όπου ζω είναι γεμάτος πόνο,

κάνω τα πάντα για να βρω αγάπη δίχως φθόνο.

Μόνος εγώ περπατώ χωρίς να κάνω κάτι

για να έβρω το σωστό που θα μου δώσει την αγάπη.

Ζω χωρίς ελπίδα στον κόσμο μου αυτό

και δεν μπορώ να το υποστώ άλλο πια αυτό.”

Μαρία, Γωγώ, Ήβη, Φωτεινή, Ζωή

Και τώρα βλέπουμε τις ποιητικές δημιουργίες του Γ3:

“Μια ζωή θλίψη γεμάτη

δίχως σκοπό δίχως κάτι.

Δεν υπάρχει ελπίδα

χαρά στον κόσμο αυτό

δεν είδα.

Βούλιαξα μέσ’ ΄στο σκοτάδι

διάβηκα τον κόσμο του Άδη

γύρισα πάλι πίσω περιμένοντας

να έρθει το βράδυ.

Δίχως φίλους δίχως παρέα

η ζωή δεν είναι ωραία.

Δεν αξίζει να ελπίζεις

αν δεν ξέρεις ότι αξίζεις῾

Ηλιάννα, Βάσω, Ευγενία, Βασίλης, Ευριπίδης

“Τι ωραία που είναι η φύση.

Γεμάτη δέντρα, ευωδιαστά λουλούδια,

χαρούμενα ζωάκια.

Το μεθυστικό άρωμα των ανθών,

των πορτοκαλιών και των λεμονιών

γεμίζει την ατμόσφαιρα.

Οι μέλισσες τριγυρίζουν από λουλούδι

σε λουλούδι για να μαζέψουν το νέκταρ τους.

Διάφορα ωραία και χρωματιστά λουλούδια

βρίσκονται στη φύση και γεμίζουν

με χρώματα και αρώματα την πλάση.

Και εγώ εδώ ζω χωρίς ελπίδα.

Νιώθω μια απέραντη θλίψη.

Γιατί; Δεν ξέρω.

Είναι όλα τόσο όμορφα, αλλά εγώ

τα βλέπω όλα μαύρα.

Δε γνωρίζω από άλλα χρώματα

και ούτε θέλω να τα μάθω.

Η ζωή είναι τόσο δύσκολη για μένα.

δεν υπάρχει ελπίδα για μένα.

Προσπάθησα να αλλάξω τον κόσμο μας, αλλά δεν τα κατάφερα.

Συνέχεια μου έκλειναν την πόρτα.

Γιατί δεν ξέρω.

Θέλω να μείνω για όλη μου τη ζωή

σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο κλεισμένη.

Γιατί δε θέλω να βλέπω

την υποκρισία των ανθρώπων.

Νομίζουν πως δεν τους καταλαβαίνω.

εγώ όμως το βλέπω στα μάτια τους.

Την αλήθεια.

Και εγώ ζω με την αλήθεια.

Την αλήθεια της ζωής.

Αργυρώ, Βερόνικα, Μαριάντζελα

Τα μάτια σου είναι ουρανός

τα χείλη σου φωτιά

και όταν σε αγγίζω γίνομαι πυρκαγιά.

Φωτιές παντού σκορπάς

όταν περπατάς

και η καρδιά μου δυνατά χτυπά

όταν είμαι από εσένα μακριά.

Ιωάννης, Αναστάσης, Αιμιλία, Μαργαρίτα, Σταυρίνα, Αντρέας, Διονύσης

Ετρωγα σουβλάκι

μια μέρα στην Αθήνα, βλέποντας

την Ακρόπολη, σαν ντόνατς

με δυο φρύδια.

Συνάντησα και εσένα,

σου είπα σ’ αγαπώ

μα μου είπες

με αυθάδεια ότι είμαι πολύ χοντρός.

Χωρίς καμία ελπίδα

σου είπα σε παρακαλώ

αν με αγάπαγες ξανά

θα σε είχα σαν χρυσό.

Θανάσης, Αντρέας, θωμάς

Κλείνουμε πανηγυρικά με το Γ1:

Ζωή χωρίς ελπίδα

είναι άδεια η πατρίδα,

οι πόλεις, τα στενά, οι δρόμοι

και η ψυχή μου η μικρή γεμίζει

με θλίψη. Τα αστέρια είναι μόνα

κι ο ουρανός στεγνός κι εχάθηκε

το φως σου για πάντα ολοτελώς.

Τα μελομακάρονα μείναν μόνα μες

στο σπίτι ξεχασμένα, δεν μπορώ

να τα πλησιάσω, γιατί τα φώτα είναι σβησμένα.

Η ΔΕΗ μου έκοψε το ρεύμα

και ο ΟΤΕ το τηλ και δεν μπορώ

να σε πάρω να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ.

Φίλιππος, Ανέστης, Χρήστος, Πέτρος, Γιάννης

Οι μέρες περνούν κι η ζωή μικραίνει,

κάθομαι δίπλα απ’ το παράθυρο και περιμένω να έρθει.

Να’ ρθει μια μέρα να ιδώ το φως που θα φωτίσει

ανθρώπους, ζώα να σώσει από τη δυστυχία.

Όμως ακόμα σωτηρία κανείς μας να βρει,

ζωή χωρίς ελπίδα ζούμε σ’ αυτή τη γη.

Μαριάντζελα, Μαρία, Κλειώ, Εριφύλλη, Άλκης, Μαρία

Τι να την κάνω τη ζωή

δίχως να έχω εσένα,

αφού έχεις φύγει μακριά

κι όλα πλέον μου είναι ξένα.

Χωρίς εσένα η ζωή μου νόημα δεν έχει

γιατί η καρδιά μου απ’ τη δικιά σου απέχει.

Ζωή, Άννα, Φένια, Μπρικέντα