Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο
δυο καρδιές κι έναν ήλιο στη μέση.
Παίρνω φως απ’ τον ήλιο και φτιάχνω την αγάπη
και μου λες πως σ’ αρέσει.
Τα παιδιά τραγουδούν μες στους δρόμους
κι η φωνή τους τον κόσμο αλλάζει.
Τα σκοτάδια σκορπάνε κι η μέρα λουλουδίζει
σαν ανθός στο περβάζι.
Ένα σύννεφο είν’ η καρδιά μου
κι η ζωή μου γιορτή σε πλατεία.
Σ’ αγαπώ κι ο απέραντος κόσμος πόσο μοιάζει
με μικρή πολιτεία.
Μια ηλιαχτίδα από το φως σου
Και μουσική
Το όνομα μου, το δικό σου
Κάνεις πιο ΄δω, κάνω πιο ‘κει
Και το ξέρω πως ήρθε η στιγμή
Μόνοι ή μαζί
Και το ξέρω το θέλω πολύ
Θέλεις και εσύ
Έεει!
Ο αέρας που αναπνέω
Είναι δροσιά
Και οι λέξεις που σου λέω
Είναι φιλιά
Σε κοιτώ και μου φεύγει η μιλιά
Έλα κοντά
Κι όλα γίνονται πάλι απλά
Τόσο απλά
Έεει!
Πόσο, Θεέ μου, δεν χορταίνω
Να σε κοιτώ
Την ανάσα σου ανασαίνω
Πίνω, μεθώ
Και ‘χω τόσα πολλά να σου πω
Και σε φιλώ
Δεν υπάρχει καλό και κακό
Μόνο εσύ, μόνο εγώ
