Καθώς ο Θεός προέβαινε στο έργο της κοσμογονίας Του, ο ποιητής “εκεί μόνος αντίκρισε τον κόσμο κλαίγοντας νοερά”. Ίσως γιατί ήξερε τα βάσανα που ακολουθούσαν τη δημιουργία, ίσως γιατί ο Θεός τον έκανε προφήτη Του, δηλ. Τον όρισε ΠΟΙΗΤΗ … Για να μπορέσει να τραγουδήσει στους ανθρώπους ότι παρά τα “Πάθη” τους, ο Θεός τους έπλασε “αυτόν τον κόσμο το μικρό, το μέγα!”, για να μπορέσουν να λυτρωθούν και να δοξολογήσουν όλοι μαζί: “΄Αξιον εστί…”