Άπολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον. Των τερπνών άπανέστης έμφρόνως Όσιε, χρηματισθείς ούρανόθεν ως Αβραάμ ό κλεινός, και Αγγέλων μιμητής, ωφθης τω βίω σου, λόγω έμπρέπων πρακτικώ, και σοφία άληθεί, Αρσένιε θεοφόρε.  Και νυν άπαύστως δυσώπει, έλεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Ο Μ. Βασίλειος, εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση της συντομότερης του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και […]

Απολυτίκιο. Ήχος α’. Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου, ως δεξαμένην τον λόγον σου· δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας, την φύσιν των όντων ετράνωσας, τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας, Βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ Όσιε· πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Απολυτίκιο. ΄Ηχος δ’. Τον ζηλωτήν Ήλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή εύθείαις ταις τρίβοις επόμενος, Πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένην έστήριξας εύχαίς σου. Διό πρέσβευε Χριστώ τω θεώ, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Κανόνα πίστεως. Χριστόν διδάσκαλον εν οδώ ταπεινώσεως προσευξάμενος έλαβες, μαρτυρούντος του Πνεύματος, εν ση καρδία την λύτρωσιν, δια τούτο ασκήσεως ανεδείχθης συ οδηγός, ως φωτός θείου έμπλεως. Όσιε πάτερ Σιλουανέ, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Άπολυτίκιον. “Ηχος γ’. Θείας πίστεως. Θείον κλίμακα, ύποστηρίξας, την των λόγων σου, μέθοδον πάσι, Μοναστών υφηγητής αναδέδειξαι, εκ πρακτικής Ιωάννη καθάρσεως, προς θεωρίας άνάγων την έλαμψιν. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τόν Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απολυτίκιο. Ήχος α’. Ό ποιμενικός αυλός της θεολονίας σου, τάς των ρητόρων ένίκησε σάλπιγγας ώς γαρ τα βάθη του Πνεύματος έκζητήσαντι, και το κάλλη του φθέγματος προσετέθη σοι. Αλλά πρέσβευε Χριστώ τώ Θεώ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Απολυτίκιον. ‘Ηχος γ’. Την ωραιότητα. Βίον ούράνιον, Πάτερ κτησάμενος, σκεύος έπάξιον, ώφθης της χάριτος, λόγω και πράξει βέβαιων, την θείαν σοι χορηγίαν όθεν ίεράτευσας, ίσαγγέλως τω Κτίσαντι, ένδοξε Ευτύχιε, Εκκλησίας ώράϊσμα, ην φύλαττε ταις σαις προστασίαις, πάσης ανάγκης άνωτέραν.

Απολυτίκιο. Ήχος πλ. δ’. Ή του στόματος σου καθάπερ πυρσός έκλάμψασα χάρις την οίκουμένην έφώτισεν άφιλαργιρίας τω κόσμω θησαυρούς έναπέθετο· το ύψος ήμίν της ταπεινοφροσύνης ύπέδειξεν. Άλλα σοίς λόγοις παιδεύων, Πάτερ Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τω Λόγω Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως. Θείου Πνεύματος, τη έπομβρία, ρείθρα έβλυσας, τη Εκκλησία, ύπερκοσμίων δογμάτων πανεύφημε’ θεολόγων δε του Λόγου την κένωσιν, ομολογίας άγώσι διέλαμψας. Πάτερ Μάξιμε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθσι ήμίν το μέγα έλεος.

“Παν γαρ ωφελούσιν οι πειρασμοί, τον αταράχως υπομένοντα αυτούς.  Και πάθος δε, εάν οχλήσει υμίν, ουκ οφείλωμεν, ουδέ εν τούτο ταράσσεσθε”.

“‘Οποιος ενίκησε το σώμα, αυτός την φύσιν ενίκησεν, αυτός δε που ενίκησε την φύσιν, υπέρ φύσιν εγένετο”.

“Δεν μ’ αφήνεις να στραφώ σε τίποτε άλλο, ούτε να ζητήσω κάτι από αλλού. Τίποτε δεν υπάρχει που να χρειαστώ και να μην είσαι ο ίδιος αυτό”.

“Αυτός που δεν είναι πνευματικός έως τη σάρκα του, γίνεται σαρκικός έως το πνεύμα του”.

“Πρέπει να προηγηθεί ο κόπος και ο ιδρώς δια τον Θεόν, που προέρχεται από την καλλιέργεια των αρετών και μετά να ακολουθήσει η γνήσια και αληθής προς τον Θεόν ελπίς”.  

Μια σπουδαία Αγιορείτικη Μορφή είναι και ο παπα – Σάββας ο πνευματικός. Μέγας ασκητής, ισάγγελος λειτουργός, ασύγκριτος εξομολόγος και καθοδηγητής ψυχών. Αναρίθμητες ψυχές ταλαιπωρημένες σε χρόνους δύσκολους και ταραγμένους βρήκαν κοντά του το λιμάνι της σωτηρίας, τους δρόμους της ζωής το ύδωρ της αναπαύσεως. Στους τόσους που εξομολογούσε ο παπα – Σάββας ήταν και ένας […]

Ο πατέρας Αββακούμ ήταν καλός εργάτης της προσευχής και της εγκράτειας. Στο ασκηταριό του στην Βίγλα είχε σύντροφο του την εγκράτεια. Λίγο βρασμένο ρυζάκι, και πολλάκις ανάλαδο, ήταν από τα πιο συνηθισμένα γεύματα. Γέροντα, θέλει πλύσιμο του είπε κάποτε ένας αδελφός της Λαύρας, όταν τον είδε να ρίχνει το ρύζι στην κατσαρόλα, χωρίς να το […]

“Κάθε καλό έρχεται από τον Κύριον κατ’ οικονομίαν.    Αυτό διαφεύγει με τρόπο μυστικό από τους αχάριστους και αγνώμονες και οκνηρούς”.

Είπε γέρων. Είμαι σαν το κερί. Λιώνω εύκολα. Παγώνω εύκολα.    Μην παίρνεις για φαΐ τα ξεροκόμματα των άλλων, δηλαδή τις αφέλειές τους. Να ταπεινώνεσαι μ` ότι σου δίνει ο Θεός.

Είπε γέρων. Ο Θεός ψάχνει εναγώνια να βρει μια στιγμούλα μεταμέλειας μέσα στους αιώνες για να μας πάρει.    Ο κακά απομονωμένος άνθρωπος είναι ο πιο δυστυχής, το δείχνουν τα μάτια του το πρόσωπο του, οι αντιρρήσεις του, τα πάντα του.    Χύνει αίμα συνεχώς.   Αντίθετα ο καλά ευρισκόμενος εν μονώσει βρίσκεται στην τελειότητα.

Είπε γέρων. Κάποτε πήγε ένας μοναχός σ` ένα κελί που ήταν καθαρό, περιποιημένο, αρχοντικό επίσημο. Είπε. Όπως είναι η καρδιά του Γέροντα έτσι είναι και το κελί του. Πήγε σ` ένα άλλο που ήταν ακατάστατο, Αραχνιασμένο κι άνω – κάτω. Είπε. Ο Γέροντας είναι καλός, ασχολείται συνέχεια με τα πνευματικά, και δεν έχει καθόλου καιρό […]

Η κόλαση έχει γεμίσει από ανθρώπους παρθένους – υπερήφανους. Ταπεινό άνθρωπο θέλει ο Θεός.