kantonopou’s blog

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Ο Απόστολος της Κυριακής ΙΓ΄Λουκά

Συγγραφέας: kantonopou στις Νοέμβριος 28, 2010

“Ο καθείς και τα όπλα του”
Οδυσσέας Ελύτης

α) Εμπνεόμενος από το ιερό κείμενο της Γένεσης ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης κι αναφερόμενος στη δημιουργία, το φως, τη φωτιά, τον ουρανό και τα  νέφη κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη διαχρονική μνήμη και τον ανθρώπινο αγώνα. Σε κάποιο στίχο απαντά η φράση: “Ο καθείς και τα όπλα του”. Και πράγματι σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, κοινωνικό, πολιτικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό, συνδικαλιστικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό, δικαστικό, κ.ά. ο καθένας χρησιμοποιεί τα δικά του ό­πλα. Νο­­μί­ζεις συχνά, ότι εκεί έξω στον κοινωνικό στίβο διεξάγεται ένας διηνεκής πό­λεμος: Πόλεμος εντυ­πώ­σεων, πόλεμος ιδεών, πόλεμος κερδοσκοπικός, πόλεμος πο­λι­τι­κός, πόλεμος επιβολής και δια­γκω­­νι­σμού, πόλεμος μέχρις εσχάτων!

β) Τα όπλα είναι πάσης φύσεως και εξαρτώνται από το σκοπό που κάθε φορά επιδιώκεται. Άλλοι για να πετύχουν τους στόχους τους επιστρατεύουν τη δύναμη, άλ­­­­λοι το χρήμα, άλλοι τη φήμη, άλλοι τη κοινωνική και επαγγελματική θέση. Ενώ  άλ­­λοι, δε διστάζουν να επιλέξουν  ακόμη και την οδό της συκοφαντίας και της δια­στρο­­φής, προκειμένου να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη και την κοι­­νω­νία. Ποια σχέ­ση όμως μπορεί να έχει ο πό­λεμος αυτός με τους ανθρώπους του Θεού; Νομιμο­ποι­­ούνται οι χριστιανοί να μάχονται με αγο­ραίους όρους και κοσμικά όπλα; Ποια εί­ναι η αποστολική πα­ρα­καταθήκη σχετικά με τον αδυσώπητο  αγώνα της ζωής; Μπο­ρεί κάποιος που στη σημερινή κοινωνία ζει “με το σταυρό στο χέρι” να επιβιώ­σει ή θε­ω­ρείται εκ των προτέρων κοινωνικά  αποτυχημένος;

γ) Αυτές οι γραμμές γράφονται αγαπητέ αναγνώστη με αφορμή του σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα (Εφεσ. 6, 10-17). Εδώ ο Απόστολος Παύλος και ιδρυτής της εκκλησίας της Θεσσαλονίκης πε­ρι­γράφει με γλαφυρότητα την πανοπλία του χριστια­νού. Όμως, η πανοπλία αυτή δεν έχει καμιά σχέ­ση με τον κοσμικό οπ­λι­σμό, αφού ο α­γώνας είναι εντελώς διαφορετικός. “Γιατί δεν έχουμε να παλέ­ψου­με με ανθρώπους αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τους κυρίαρχους του σκοτεινού τούτου κό­σμου, τα πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και τον ουρανό”.

δ) Η νέα εν Χρι­στώ ζωή εντός της εκκλησίας είναι δεδομένη, αλλά ταυτό­χρο­να και ζητούμενη. Η χάρη δίδεται ως δωρεά, αλλά για τη διατήρησή της απαι­τεί­ται κόπος, άσκηση και δραματική πορεία αγώνος και διαρκούς επαγρύ­πνη­σης. Σύ­μφωνα με τον Απόστολο Παύλο, ο αγώνας του χριστιανού μπορεί να μοι­άζει εξωτε­ρι­κά με τους πολεμικούς, κοινωνικούς, δικαστικούς και αθλητικούς αγώνες, αλλά δια­φέ­ρει ποιοτικά από αυ­τούς. Η δύναμη του χριστιανού αθλητή δεν προέρχεται τόσο από την α­τομική  ά­σκη­ση και τα κατορθώματά του όσο από την ένωσή του και την κοινωνία του με τον Χριστό. Και μπορεί να έχασαν τη δύναμή τους οι σατανικές δυ­νά­μεις με το σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, αλλά ο αγώνας του χριστιανού συνε­χί­ζε­ται, αφού υποδηλώνει την εθελούσια συμμετοχή στον πνευ­μα­τικό στίβο.

ε) Αν μελετήσουμε προσεκτικά κάποιους από τους αποστολικούς στίχους, θα διαπιστώσουμε ότι η πνευματική ισορροπία και σταθερότητα προϋποθέτουν και α­νά­λο­­γη πανοπλία: “Φορέστε την πα­­νοπλία του Θεού, ώστε να μπορέσετε να προβάλετε α­ντί­σταση, όταν έρθει η ώρα της σατανικής ε­πί­θε­σης. Λάβετε κάθε απαραίτητο μέτρο για να μείνετε ως το τέλος σταθεροί στη θέση σας”. Η  πνευ­μα­τική θωράκιση του χρι­στιανού με την ευαγγελική αλή­θεια είναι εντελώς απαραίτητη. Διότι με αυτή δια­­μορ­­φώνονται κριτήρια ζωής, λαμβάνονται αποφάσεις και νοηματοδοτείται ο ανθρώπινος βίος. Ε­κείνος που γίνεται μαθητής του Χριστού, γνωρίζει και λαμβάνει σοβαρά υ­πό­ψη την αλήθεια του ευαγ­γελίου και έτσι ελευθερώνεται από κάθε δουλική εξάρ­τη­ση: “Γνώ­σεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς” (Ιωάν. 8,32).

στ) Η αλήθεια σαν ζώνη κρατά σε ισορροπία και ευκινησία τον όλο άνθρωπο, διαγράφει τα όρια της ελευ­θερίας του, ενώ η δικαιοσύνη τοπο­θε­τεί­ται ως θώρακας α­πέ­ναντι στις διάφορες προσβολές. Η έννοια της δικαιο­σύνης δεν πρέπει να εκλαμβά­νε­ται απλώς διανεμητικά, αλλά έχει ευρύτερο περιεχόμενο και αφορά όλες τις αρετές και τον ενάρετο ανθρώπινο βίο. Κατά την υμνολογία της εκκλησίας “δίκαιος” είναι ο “ανήρ ο ελεών όλην την ημέραν, ο κατατρυφών τω Κυρίω και τω φωτί περιπατών”.

ζ) Η θεϊκή πανοπλία συμπληρώνεται από την ετοιμότητα ευαγγελισμού των ανθρώπων, την πίστη, τη σωτηρία και το λόγο του Θεού. Στον αγωνιστικό εξοπλισμό πε­ριλαμβάνονται όπλα αμυντικά αλλά και ε­πι­­θετικά. Όλα όμως έχουν πνευ­μα­τικό πε­ριεχό­μενο. Γι’ αυτό, όταν στην βυζαντινή αγιογραφία ιστορούνται στρα­τιω­τικοί ά­γιοι με πλούσια πανοπλία, αυτοί δεν παραπέμπουν σε κάποιο είδος βίας, όπως νο­μίζουν ο­ρι­­σμέ­νοι. Εισάγουν και μυσταγωγούν τον χριστιανό στον πνευματικό αγώνα, που χρει­­ά­ζεται τα δικά του όπλα. Κι ο αγώνας αυτός δεν είναι ατομικός, αλλά κοινός και διε­ξάγεται στο στάδιο της εκκλησίας με τη συμπαράσταση των αδελφών χριστιανών και τη συνεργία της χάριτος του Θεού.

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

http://www.makthes.gr/news/opinions/65877/

Αφήστε μια απάντηση