Επιθετικότητα στο σχολείο

 

 

Μια μορφή επιθετικής συμπεριφοράς, που εκδηλώνεται συχνά στο σχολικό περιβάλλον, είναι ο εκφοβισμός (bullying). Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για βίαιες ή επιθετικές πράξεις που ασκούνται επανειλημμένα από ένα παιδί ή από μια ομάδα παιδιών εναντίον κάποιου άλλου παιδιού, στοχεύοντας να του προκαλέσουν σωματικό ή και ψυχικό πόνο. Είναι μια συμπεριφορά που ασκείται από σωματικά ή ψυχικά πιο δυνατά παιδιά προς παιδιά που θεωρούνται ευάλωτα και συνήθως είναι αδύναμα να προστατέψουν τον εαυτό τους. 

Χαρακτηριστικά συμπεριφορών εκφοβισμού είναι:

  • η σωματική βία (χτυπήματα, σπρώξιμο, τρικλοποδιά, φτύσιμο, κ.ά)
  • η λεκτική βία (βρίσιμο, παρατσούκλια, διάδοση φημών, υβριστικά συνθήματα, κ.ά.)
  • η κοροϊδία (εμφάνιση, θρησκεία, εθνική προέλευση, καταγωγή) και η υποβάθμιση των ικανοτήτων του
  • η κλοπή ή καταστροφή των αντικειμένων του παιδιού
  • ο αποκλεισμός από ομαδικές δραστηριότητες (αθλήματα, παιχνίδι, ομαδικές εργασίες, πάρτι, κ.λπ.)
  • η προσπάθεια επιβολής στο παιδί – θύμα να συμπεριφερθεί με τρόπο που δε θέλει

 

Έρευνες, που πραγματοποιήθηκαν κατά το παρελθόν, έχουν δείξει ότι τα αγόρια επιτίθενται συχνότερα σε άλλα παιδιά, αλλά γίνονται και πιο συχνά αποδέκτες επιθετικότητας απ’ ότι τα κορίτσια. Επίσης, τα αγόρια διαφέρουν από τα κορίτσια ως προς το είδος του εκφοβισμού που χρησιμοποιούν και του οποίου γίνονται συχνότερα στόχος. Τα αγόρια χρησιμοποιούν συνήθως τον άμεσο εκφοβισμό και επιτίθενται εναντίον του άλλου σωματικά, ενώ τα κορίτσια χρησιμοποιούν περισσότερο τον έμμεσο εκφοβισμό παρενοχλώντας, κουτσομπολεύοντας ή αποκλείοντας το άλλο παιδί από ομάδες ή δραστηριότητες.

 

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς

Μελέτες που έχουν γίνει κατά το παρελθόν έχουν δείξει, ότι περίπου το 40% των επιθετικών παιδιών γίνονται αντικοινωνικοί ενήλικες, ενώ το 75 – 90% των αντικοινωνικών ενηλίκων είχαν διαταραχή διαγωγής. Γι’ αυτό οι γονείς, που έχουν παιδί που εκδηλώνει επιθετική συμπεριφορά, πρέπει να είναι δίπλα του και να το βοηθήσουν να βελτιώσει τη συμπεριφορά του, ώστε να αποφευχθούν οι άμεσες, αλλά και μελλοντικές παραβατικές / αντικοινωνικές συμπεριφορές.

  • Αντιμετωπίστε το πρόβλημα ως σοβαρή υπόθεση, κυρίως αν επαναλαμβάνεται, και μην ψάχνετε δικαιολογίες τύπου “Συμβαίνουν αυτά”, “Αγόρι είναι, θα τσακωθεί”, κ.λπ. 
  • Συζητήστε τη συμπεριφορά με το ίδιο το παιδί, ρωτήστε το για τα συναισθήματά του και αναζητήστε τις αιτίες που το οδήγησαν σε αυτήν τη συμπεριφορά.
  • Αν η επιθετική συμπεριφορά επαναλαμβάνεται και έχει σοβαρή μορφή, προκαλώντας προβλήματα στους άλλους και εμποδίζοντας τη σχολική μάθηση και τις σχέσεις του ίδιου του παιδιού, ζητήστε τη βοήθεια ειδικού.
  • Σε κάθε περιστατικό, ελέγχετε προσεκτικά όσα έχουν συμβεί και μη βασίζεστε αμέσως στις αιτιολογίες του παιδιού σας, που το πιο πιθανό είναι να προσπαθήσει να… τη βγάλει καθαρή.
  • Συνεργαστείτε με το σχολείο και μην εναντιώνεστε στους δασκάλους, σε μια προσπάθεια να πάρετε το μέρος του παιδιού σας. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να βοηθήσει κανέναν.
  • Μην του “χαϊδεύετε τ’ αυτιά”. Αν το παιδί σας συμπεριφέρεται επιθετικά, δώστε του να καταλάβει τις ευθύνες των πράξεων του.
  • Ξεκαθαρίστε τη στάση σας όσον αφορά τη συμπεριφορά του. Εξηγήστε του ότι αυτό που συμβαίνει είναι σοβαρό, δεν το εγκρίνετε και πρέπει να σταματήσει άμεσα.
  • Βοηθήστε το παιδί να εγκαταλείψει τη συμπεριφορά αυτή, θεσπίζοντας κάποιους κανόνες, κατανοητούς σε εκείνο, ώστε να τους ακολουθεί. Κάθε μη τήρησή τους θα έχει επιπτώσεις, π.χ. δε θα παίζει με τα άλλα παιδιά. Ποτέ, όμως, δε θα πρέπει να είναι επιθετικές, π.χ. σωματική τιμωρία.
  • Να είστε κοντά στο παιδί συμμετέχοντας σε δραστηριότητες, ελέγχοντας τις παρέες του και τις δραστηριότητές τους και συμβουλεύοντάς το.
  • Ενισχύετε τις ικανότητές του και επιβραβεύετε τη θετική συμπεριφορά του, όταν αναζητά εναλλακτικούς τρόπους να λύσει τα προβλήματά του.
  • Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να συνεργάζεστε στενά με το σχολείο και τους δασκάλους του, ώστε μαζί να βοηθήσετε το παιδί να εγκαταλείψει κάθε ίχνος επιθετικής συμπεριφοράς και να υιοθετήσει μια υγιή παρουσία στο χώρο του σχολείου και στη σχέση με τους συμμαθητές του.

 

Ο σημαντικός ρόλος της πρόληψης

Για να προλάβετε πιθανά προβλήματα επιθετικότητας και αντικοινωνικής συμπεριφοράς είναι σημαντικό να βρίσκεστε στην καθημερινότητα του παιδιού σας ουσιαστικά, να το ενθαρρύνετε και να το επαινείτε σε κάθε του βήμα. Από έρευνες που έχουν γίνει, έχει αποδειχτεί ότι η αντίληψη του παιδιού ότι οι γονείς του τού προσφέρουν την αγάπη και τη φροντίδα που έχει ανάγκη και είναι δίκαιοι μαζί του, συνδέεται με χαμηλότερη επιθετικότητα από την πλευρά του. Πιο συγκεκριμένα:

  • Περνάτε δημιουργικές ώρες με το παιδί σας. Είναι σημαντικό να νιώθει την ουσιαστική παρουσία σας στη ζωή του, την αγάπη και την προστασία σας. Θα εμπιστεύεται εσάς και έτσι θα μάθει να εμπιστεύεται και τους άλλους.
  • Δίνετε στο παιδί σας ευκαιρίες να αναπτύσσει πρωτοβουλίες και μην το συγκρίνετε με άλλα παιδιά.
  • Συζητάτε μαζί του συναισθήματα που μπορεί να νιώθει, όπως θυμό, ζήλια, κ.ά., καθώς και τους λόγους που μπορεί να νιώθει έτσι.
  • Περιορίστε τις αυταρχικές οδηγίες και μην τιμωρείτε το παιδί σας με το παραμικρό.
  • Αποφεύγετε τη σωματική τιμωρία. Είναι πολύ εύκολο να υιοθετήσει από εσάς τέτοιου είδους συμπεριφορές.
  • Ελέγχετε τα προγράμματα που βλέπει στην τηλεόραση, αποφεύγοντας όσα παρουσιάζουν σκηνές βίας, που μπορεί να το επηρεάσουν.
  • Επαινείτε την καλή συμπεριφορά του παιδιού και ενισχύετε τις ικανότητές του.
  • Γνωρίστε τις παρέες του και καλείτε στο σπίτι σας όσο συχνά μπορείτε φίλους και συμμαθητές.

 

Πηγή : Sofia : http://paidagwgos.blogspot.com/2010/09/blog-post_5237.html

Αφήστε μια απάντηση