Kαζαντζάκης :Απόσπασμα από το βιβλίο ‘’Ο Βίος και η Πολιτεία του Αλεξη Ζορμπά’’

…‘’Θυμήθηκα κάποιο πρωί που ‘χα πετύχει σ’ ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσώφλι κι ετοιμάζονταν η μέσα ψυχή να προβάλει.
Περίμενα, περίμενα, αργούσε κι εγώ βιαζόμουν’ έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.
Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό παρά φύση ρυθμό.
Το τσώφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε.
Μα ποτέ δεν θα ξεχάσω την φρίκη μου : τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα, όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει, μα δε μπορούσε’ μάχουμουν κι εγώ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω
Του κάκου’ είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο, και τώρα πια ήταν αργά.
Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη.
Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη, και σε λίγο πέθανε στην απαλάμη μου.
Το πουπουλένιο κουφάρι της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου.
Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά : είναι θανάσιμο αμάρτημα, να βιάζεις τους αιώνιους νόμους’ έχεις χρέος ν’ ακολουθάς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.

Α! να μπορούσα, έλεγα, τον καινούριο ετούτο χρόνο, να ρύθμιζα έτσι, χωρίς υστερικές ανυπομονησίες, τη ζωή μου !

…ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο !

…Κι έτσι μία πεταλούδα που πρόωρα πέθανε, να βοηθήσει μιαν αδερφή της, μιαν ανθρώπινη ψυχή,
να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες !

            Ο εκπαιδευτικός, θα πρέπει πάντα να έχει το νού του την Πεταλούδα του Ν. Καζαντζάκη…. 

           Κυρίως εκείνοι που αποφασίζουν να ακολουθήσουν τον δύσκολο δρόμο της ειδικής αγωγής, να θυμούνται ότι κάθε παιδί έχει τον δικό του ξεχωριστό ρυθμό ανάπτυξης και βαθμό ωρίμανσης. 

           Μην πιέζετε το παιδί να φτάσει κάπου που ενδεχομένως δεν μπορεί ή δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του να φτάσει εκεί. Γιατί όπως έχει γράψει και ο Paolo Coelho, «οι άνθρωποι φτάνουν ακριβώς την κατάλληλη ώρα εκεί όπου τους περιμένουν». Ο, τι και να κάνετε λοιπόν ως εκπαιδευτικοί, όσο και να προσπαθείτε ή να πιέζετε καθημερινά τον μικρό σας μαθητή να μάθει αυτό και το άλλο, και να τα κάνει όλα τέλεια όπως εσείς φαντάζεστε, δεν θα καταφέρετε τίποτα, παρά να τσακίσετε τα φτερά της μικρής σας πεταλούδας που κρατάτε στα χέρια σας και σας κοιτά με τα τεράστια μάτια της γεμάτα προσμονή, λαχτάρα και ελπίδα. Δώστε πνοή στην πεταλούδα που γεννιέται στα χέρια σας, φωτίστε την ελπίδα που έχει μέσα της για να μπορέσει να ανοίξει τα φτερά της αργότερα, με αυτοπεποίθηση και σιγουριά έχοντας λάβει όλα τα εφόδια από εσάς, γνωρίζοντας ότι με αυτά θα μπορέσει να κατακτήσει τους ουρανούς και που ξέρετε ίσως καταφέρει κάποια μέρα να αγγίξει και κάποιο αστέρι, εκπληρώνοντας το βαθύτερο όνειρο κάθε παιδιού που κοιτά τον ουρανό.   

                                             Πατιού Ιωάννα