Με αφορμή την 5^η Οκτωβρίου, η οποία καθιερώθηκε ως παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών από την UNESCO, τιμάμε τον δάσκαλο και τον αγώνα του στο χώρο της εκπαίδευσης για το καλύτερο μέλλον των παιδιών μας και της κοινωνίας μας. Μέσα από το συμβολισμό της ημέρας αυτής, καταδεικνύεται ο κεντρικός ρόλος του σχολείου και των εκπαιδευτικών στον κόσμο του σήμερα, αλλά και η υπέρτατη αξία των Γραμμάτων και της Παιδείας.

Ανέκαθεν το έργο του εκπαιδευτικού ήταν ιδιαίτερα απαιτητικό και φορτωμένο με βαθιά ευθύνη, καθώς ο ρόλος του δεν περιορίζεται στο να μεταδίδει απλώς εξωτερικές γνώσεις, αλλά επεκτείνεται και στο να διαπαιδαγωγεί, να διαπλάθει το πνεύμα και την ψυχή των νέων, να διαμορφώνει ελεύθερους, αυθύπαρκτους ανθρώπους.

Ωστόσο, στη σημερινή κοινωνία η ταχύτητα διακίνησης των συνεχώς αυξανόμενων πληροφοριών, αλλά  και η διαχείριση και αξιοποίησή  τους καθιστούν  το έργο του εκπαιδευτικού ακόμα πιο απαιτητικό. Ο εκπαιδευτικός αναλαμβάνοντας πολλαπλούς ρόλους, του συμβούλου, του καθοδηγητή, του εμψυχωτή, του δημιουργού και του εμπνευστή  και διαμορφώνοντας το κατάλληλο κλίμα μέσα στην σχολική τάξη,   κεντρίζει την περιέργεια των μαθητών του, καλλιεργεί  τη φαντασία τους και  τους εμπνέει. Χρειάζεται να μυήσει τους μαθητές του στο φιλέρευνο πνεύμα, να ενθαρρύνει με το ήθος του και τη στάση του, να εμφυσήσει δημοκρατικές αξίες και επιδεικνύοντας ενσυναίσθηση να βοηθήσει κάθε μαθητή στην προσωπική του εξέλιξη.

Άλλωστε, σύμφωνα με τον Πεσταλότσι, «Μεγάλος δάσκαλος δεν είναι αυτός που διδάσκει το καλό με ωραία λόγια, αλλά εκείνος που το διδάσκει με το παράδειγμά του».

Ο Νίκος Καζαντζάκης μας περιγράψει με έναν πολύ ξεχωριστό τρόπο το ρόλο του δασκάλου: «Ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας το μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες».

Επίσης, οφείλουμε να εκτιμούμε τις άοκνες και συστηματικές προσπάθειες των εκπαιδευτικών μας όχι μόνο προς την κατεύθυνση της διαπαιδαγώγησης των μαθητών, αλλά και προς την κατεύθυνση της παραγωγής πολιτισμού.

Το Συντονιστικό Γραφείο Εκπαίδευσης στο Γιοχάνεσμπουργκ και εγώ προσωπικά ευχαριστούμε τους εκπαιδευτικούς των σχολείων μας για την προσφορά τους στο χώρο της εκπαίδευσης και το εξαιρετικό, πολυποίκιλο έργο που κάθε χρονιά επιτελούν. Ευχόμαστε δύναμη και δημιουργικότητα σε κάθε εκπαιδευτική κοινότητα απανταχού.

Η νύχτα της 21 Ιουλίου 1974 στην αεροπορική βάση της Σούδας στην Κρήτη ήταν καθαρή και πολύ ζεστή. Ο Ταγματάρχης Γεώργιος Παπαμελετίου κοίταξε το ρολόι του. Έφτασε η ώρα. Μάζεψε τους άντρες του, της Α’ Μοίρας Καταδρομών, δίπλα στα αεροπλάνα, και τους είπε με φωνή γεμάτη από συγκίνηση: “Κομάντος!  Χτες το πρωί στις 20 Ιουλίου οι Τούρκοι πάτησαν το πόδι τους στη Κύπρο μας! Παράνομα, βρήκαν την ευκαιρία και προσπαθούν να αρπάξουν αυτό που ήθελαν πάντα, ένα μέρος από το πανέμορφο νησί της Αφροδίτης. Πάμε να βοηθήσουμε τα αδέρφια μας τους Κύπριους». Mπήκαν στα στρατιωτικά αεροπλάνα και απογειώθηκαν. Ατρόμητοι, πολέμησαν δίπλα στα αδέρφια τους. Πολλοί από αυτούς δεν γύρισαν. Φώναξαν το δικό τους «ΜολώνΛαβέ!». Δύο μέρες αργότερα, με τις ηρωικές προσπάθειες Ελληνοκύπριων και Ελλήνων, οι Τούρκοι σταμάτησαν. Όμως λίγες εβδομάδες μετά συνέχισαν και πήραν το 1/3 περίπου του νησιού.

On the 21^{st of} July 1974, at the air force base of Souda in Crete the night was clear and very warm. Major Georgios Papameletiou looked at his watch. It was time. He gathered his men of the 1^st Commando Squadron next to the airoplanes, and he told them with a voice full of emotion: “Commandos! Yesterday morning, on the 20^th of July 1974, the Turks invaded our beloved Cyprus illegally. They found the opportunity and they are trying to grab what they always wanted. A piece of the magnificent Island of Aphrodite. We are going to help our brothers the Cypriots”. They boarded the military aircrafts and took off. They fought fearlessly next to their brothers. Many of them did not come back. They shouted their own   “ΜολώνΛαβέ” -Come and Get them!” . Two days later, after the heroic efforts of the Greek Cypriots and the Greeks, the Turks stopped. But a few weeks later they continued and took almost 1/3 of the island.    

Η μέρα αυτή, η 20 Ιουλίου 1974 θα μείνει στην ιστορία ως μέρα προδοσίας και ντροπής. Η καταστροφή και ο πόνος των Ελλήνων της Κύπρου ήταν και είναι τεράστιος. Χιλιάδες σκοτώθηκαν ή χάθηκαν. Περίπου 200.000 Ελληνοκύπριοι έφυγαν από τα σπίτια τους και πήγαν στην Ελεύθερη Κύπρο. Οι Τούρκοι άνοιξαν μια πληγή που μένει ακόμα ανοιχτή.

This day, the 20^th of July 1974, will remain a day of treason and shame in history. The disaster and the pain of the Greeks in Cyprus was and remains unbearable. Thousand were killed or lost. Approximately 200.00 Greek Cypriots left their homes and sought refuge in the south of Cyprus. The Turks made a wound that remains gaping. 

Όμως το αίμα που χύθηκε στην Κύπρο πότισε το δέντρο της ελευθερίας στην Ελλάδα. Σαν σήμερα, στις 24 Ιουλίου 1974, μετά από 7 χρόνια δικτατορίας επέστεψε η δημοκρατία στην Ελλάδα.

Η Κύπρος μας είναι ακόμα χωρισμένη. Ο Τουρκικός στρατός που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού είναι απλά και ξεκάθαρα, στρατός κατοχής. Πρέπειναφύγει!

But the blood that was shed in Cyprus, watered the tree of freedom in Greece. On this day, on the 24^th of July 1974, after seven years of dictatorship, democracy returned to Greece.

Our beloved Cyprus remains divided. The Turkish army in Northern Cyprus is clearly an army of occupation. Theymustleave! 

Από τότε μάθαμε το μάθημα μας. Έλληνες και Ελληνοκύπριοι ενωμένοι δεν θα αφήσουμε ποτέ να συμβεί ξανά κάτι τέτοιο. Στέλνουμε καθαρό μήνυμα προς όλους. Όποιος τολμήσει να το δοκιμάσει θα το πληρώσει πολύ ακριβά.

49 χρόνια μετά, δεν ξεχάσαμε, δεν ξεχνάμε και ούτε θα ξεχάσουμε ποτέ.

Since then, our lesson was learnt. Greeks and Greek Cypriots united, we will never let this  happen again. Our message is clear. Anyone who dares to try, will pay dearly.

49 years later, we haven’t forgotten, we don’t forget, and we will never forget.

Και τώρα, σας καλώ να τηρήσουμε ένα λεπτό σιγή για αυτούς που χάθηκαν στην Κύπρο.

And now, I invite you to stand and observe a minute of silence for those who perished in Cyprus.