Με την ανθρώπινη συμπεριφορά, κατά τη διάρκεια των ημερολογιακών κύκλων της πανσελήνου, ασχολήθηκε μια ιατρική ομάδα ψυχιάτρων και άλλων επιστημόνων μεγάλου νοσοκομείου, για άτομα με ψυχικές ασθένειες, αυτού του Νιούκαστλ Νέας Νοτίου Ουαλίας της Αυστραλίας. Για ένα ολόκληρο χρόνο, από τον Αύγουστο του 2008 έως τον Ιούλιο του 2009, η ομάδα των επιστημόνων παρακολούθησε συστηματικά τη συμπεριφορά 91 ασθενών με ψυχικές διαταραχές. Μετά την ανάλυση των στοιχείων, τα οποία σύγκριναν με λίστες περιστατικών της αστυνομίας, των Πρώτων Βοηθειών, νοσοκομείων κ.ά., στα πρώτα συμπεράσματα που κατέληξαν είναι ότι όντως, η πανσέληνος επηρεάζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων.

Μεταξύ άλλων, διαπίστωσαν ότι τις βραδιές με πανσέληνο σημειώνεται αύξηση του αριθμού των τροχαίων, των επιθέσεων και άλλων βίαιων επεισοδίων, ενώ παρουσιάζεται αύξηση και του αριθμού των ατόμων που υφίστανται ψυχικές διαταραχές, εκνευρισμό, αϋπνία και λοιπά. Από τους 91 ψυχικά ασθενείς που παρακολούθησαν επισταμένα για δώδεκα μήνες, διαπίστωσαν ότι ο αριθμός αυτών που υφίσταται ψυχολογικές κρίσεις με έντονες βίαιες τάσεις, τις βραδιές με πανσέληνο, είναι διπλάσιος απ’ ό,τι τις άλλες. Μάλιστα, ορισμένους ασθενείς τους ακινητοποιούσαν στα κρεβάτια τους, προκειμένου να μην επιτεθούν στο προσωπικό του νοσοκομείου ή προβούν σε αυτοτραυματισμούς.

Τα πρώτα συμπεράσματα της σχετικής έρευνας δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στο γνωστό ιατρικό περιοδικό «The Medical Journal of Australia». Το όλο θέμα παραμένει ιατρικά και επιστημονικά ανεξήγητο και αινιγματικό, όπως ακριβώς και στη μυθολογία που οι άνθρωποι αντιμετώπισαν το πρόβλημα με «μαγικές» συνταγές και ξόρκια. Ορισμένοι γιατροί τείνουν να πιστέψουν ότι ενδεχομένως, η εξήγηση (αλλαγής συμπεριφοράς) να έχει να κάνει με το γεγονός ότι το 70% του ανθρώπινου σώματος αποτελείται από νερό και η πανσέληνος επηρεάζει το νερό του σώματος, όπως επηρεάζει και τις παλίρροιες, με αποτέλεσμα να εκδηλώνεται κάποια πίεση στους νευρώνες του εγκεφάλου.

Ο Καναδός δισεκατομμυριούχος και ιδρυτής του διάσημου Cirque de Soleil, Γκι Λαλιμπερτέ, πλήρωσε 35 εκατομμύρια δολάρια στην Space Adventures για το εισιτήριό του, έκλεισε θέση στο Ρωσικό διαστημόπλοιο Soyuz και εκτοξέυθηκε σήμερα το πρωί από το Καζακστάν, προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη.

Πρόκειται για τον έβδομο κατά σειρά “διαστημικό τουρίστα” που επιλέγει αυτή τη μέθοδο για να ‘τριπάρει’ γύρω από τον πλανήτη. Όμως ενώ οι προηγούμενοι δήλωναν ως κίνητρο την επιστήμη, ο Λαλιμπερτέ έχει άλλα, πιο δημιουργικά σχέδια.

Όπως δήλωσε, στις 9 Οκτωβρίου πρόκειται να δώσει από το διαστημικό σταθμό μια ποιητική performance, σε ένα κείμενο του βραβευμένου με Booker Γιαν Μαρτέλ. Η performance με τίτλο “One Drop”, που θα μεταδωθεί μέσω ίντερνετ, και στην οποία θα συμμετέχουν μεταξύ άλλων ο Al Gore και οι (σωστά μαντέψατε!) U2, στοχεύει να ευαισθητοποιήσει τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου σχετικά με το πόσο σημαντικό είναι να έχει ο κόσμος πρόσβαση στο καθαρό, πόσιμο νερό.

Στο ταξίδι του προς το διάστημα, ο Λαλιμπερτέ συνοδεύεται από έναν Αμερικανό και ένα Ρώσο κοσμοναύτη. Can you hear me major Tom?  Lifo

Εμπνευσμένες κυρίως από τον αγγλόφωνο κόσμο είναι οι πέντε χιλιάδες νέες λέξεις που προστέθηκαν επισήμως στα Γερμανικά.  Το έγκυρο λεξικό της Γερμανικής Duden παρουσίασε τα 5.000 νέα λήμματα στην τελευταία του έκδοση. Πρόκειται για λέξεις και φράσεις που η ευρεία και καθημερινή χρήση τους από τους Γερμανούς τις ενσωμάτωσε στο λεξιλόγιό τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να γίνουν κομμάτι της καθομιλουμένης.

Μεταξύ των νέων λημμάτων συναντάμε τα “After-Show-Party”, “No-Go Area”, “Babyblues” αλλά και λέξεις εμπνευσμένες από τη χρήση των social media, όπως “Twittern” που θα πει -προφανώς- κάνω post στο Twitter. Lifo

(Απορία γράφοντος: Άραγε το «τουιτάρω» θα μπορούσε να περιληφθεί σε μια μελλοντική έκδοση ενός Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας;)

Σκοπός της ζωής μας, έλεγε ο ποιητής, είναι η λυσιτελής παραδοχή της, η ατελεύτητη μάζα μας και το σεσημασμένο δέρας της ύπαρξής μας! Προφανώς ο ποιητής δεν φανταζόταν ότι θα απαιτούνταν συνέδρια και δαπανηρές διασκέψεις για να διασφαλιστεί η ατελεύτητη μάζα και το σεσημασμένο δέρας.

Οι σκέψεις αυτές επανέρχονται στο προσκήνιο, τη στιγμή που κορυφώνεται η Διάσκεψη της Κοπεγχάγης για το Κλίμα και μάλιστα αναμένεται μετ’ επαίνων ο πρόεδρος Ομπάμα, μετά ή άνευ κλάδου ελαίας.

Δεν μπορώ να προβλέψω το περιεχόμενο του τελικού ανακοινωθέντος της Κοπεγχάγης. Μπορώ όμως να υποθέσω ότι θα υπάρξει ένα έξυπνo κείμενο ευχολογίων, κατευναστικό του θυμού των χωρών του Τρίτου Κόσμου, το οποίο θα δίνει βαρύτητα στην ευρηματική ιδέα της εμπορίας ρύπων (cap and trade), στην αγκαλιά της οποίας σήμερα «σφάζονται» οι δυτικές κυβερνήσεις. Ο λαός λέει ότι τα πισωγυρίσματα λειτουργούν ανασταλτικά. Αφαιρούν από τον άνθρωπο την ώθηση προς τα εμπρός. Ναι, αλλά καμιά φορά κάποιες ματιές στο ανθρώπινο αποτύπωμα που αφήνουμε πίσω μας, ξεκαθαρίζει την εικόνα του σήμερα και θέτει βάσεις για το μέλλον. Με πρόσχημα αυτήν τη δικαιολογία διακτινίστηκα στην περίοδο λίγο πριν από τη Διάσκεψη του Ρίο για το κλίμα, το 1992. Τότε που η Δύση «πρασίνιζε», συνθήματα όπως «Σώστε τον Αμαζόνιο» ή «Σώστε τις φάλαινες» είχαν γίνει της μόδας και ο πολίτης πάσχιζε να καταλάβει ποιο απ’ όλα τα κεκτημένα του όφειλε να απεμπολήσει για να κάνει ανάλαφρο το αποτύπωμά του στη Γη.

Εκείνη την περίοδο, αξιωματούχοι του ΟΗΕ αποφάσισαν να πειραματιστούν πάνω σε τέσσερα άγνωστα παιδιά, τα οποία έπρεπε να έχουν γεννηθεί σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, το 1992, έτος διεξαγωγής της Διάσκεψης του Ρίο. Ο Ερόντο, η Κάι Και, ο Βισούμτζι και η Πάντζι ήταν τα «τυχερά» νεογέννητα, τα οποία τέθηκαν στο μικροσκόπιο του ΟΗΕ για μια δεκαετία, με στόχο να διαπιστωθεί ότι οι αποφάσεις της συνόδου του Ρίο θα επηρέαζαν τη ζωή τους. Τα αποτελέσματα της έρευνας, φορτισμένα με συμβολισμό, ανακοινώθηκαν στη Σύνοδο του Γιοχάνεσμπουργκ για το Περιβάλλον, το 2002. Ιδού τι είδαν οι παρατηρητές: Ο γεννημένος στην Κένυα Ερόντο ένιωθε ευτυχής μόνον ταν κρατούσε στα χέρια του μια χούφτα καλαμπόκι. Η Πάντζι από τη Σρι Λάνκα στα δέκα της δούλευε σε εργοστάσιο παραγωγής πυροτεχνημάτων. Η Κάι Κάι από την Κίνα ζούσε χωριστά από τους γονείς της και ο Βισούμτζι καλλιεργούσε γενετικά τροποποιημένο καλαμπόκι, ενώ τις ώρες της αναδουλειάς έπαιζε με τα πρώτα ηλεκτρονικά απόβλητα της Δύσης. Η πρόοδος; Ανεπαίσθητη, παρ’ ότι επί μέρους «θαύματα» έχουν συντελεστεί. Σχεδόν στο ίδιο συμπέρασμα με παρόμοιους συμβολισμούς θα κατέληγαν σήμερα αντίστοιχες έρευνες του ΟΗΕ.

Και είναι αλήθεια ότι τα χρόνια που μεσολάβησαν από το Ρίο ώς το Κιότο, το Γιοχάνεσμπουργκ και την Κοπεγχάγη μάς θυμίζουν ότι θα συνεχίσουμε να παρατηρούμε τον κόσμο από αποστάσεις ασφαλείας, θα καταγγέλλουμε την αδικία και την ανισότητα, αλλά την ώρα της αναγκαίας συμμετοχής θα προφασιζόμαστε φόρτο εργασίας. Ισως γιατί πιστεύουμε ότι το δικό μας δέρας είναι πολυτιμότερο από εκείνο του διπλανού.

Tης Ριτσας Μασουρα