Η λογοπεδικός και μανούλα της μαθήτριας μας Άρτεμις -2ο τμήμα του 9ου νγ Καλλιθέας , η κ. Δώρα, επισκέφτηκε το σχολείο μας και προσέφερε ως δώρο τη “λογοπεδική αξιολόγηση” σε 17 από τα παιδάκια του σχολείου μας, με τη συγκατάθεση των Γονιών τους.
Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ που ακολουθήθηκε ήταν η παρακάτω:
Τα παιδιά προσέρχονταν σε ομάδες των δύο με την παρουσία μίας από τις δασκάλες του τμήματός τους. Ζητήθηκε από τα παιδιά να καθίσουν στις καρέκλες και στη συνέχεια ξεκίνησε η διαδικασία αξιολόγησης, κατά την οποία -αρχικά- τέθηκαν προσωπικές ερωτήσεις στο κάθε παιδάκι ξεχωριστά, όπως η ηλικία, αν έχουν αδέρφια, αγαπημένα χρώματα, ήρωες κ.λπ.
Στη συνέχεια τους δόθηκε εικόνα περιγραφής και ιστορία σειροθέτησης τριών (3) εικόνων διαφορετική στο κάθε παιδί. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ελέγχθηκε το λεξιλόγιο, ο τρόπος περιγραφής , η ομιλία, η κατανόηση ερωτήσεων και οι κοινωνικές/πραγματολογικές δεξιότητες ( περιμένω τη σειρά μου, κάθομαι στην καρέκλα, διατήρηση θέματος συζήτησης). Ευχαριστούμε! κ. Δώρα για την πολύτιμη βοήθειά σας.
Η πρώτη μας Δράση μετάβασης από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό με σημείο αναφοράς το θέατρο και τον πολιτισμό, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων και θεάτρου του 12ου ΔΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ.
Σε συνεργασία, λοιπόν, του 9ου ΝΓ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ με τις Α και Β τάξεις του 12ου ΔΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ, η θεατρική ομάδαΛΩΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΣ (https://lotinosilios.gr/) έφερε το θέατρο στο σχολείο μας και μας παρουσίασε την παράσταση: «Ο Τρομάρας» του Γ. Βιζυηνού.
Τρεις παραμυθάδες κι ένας μουσικός με το σαντούρι και το βιολί του, περιπλανιούνται σαν πειρατές μέσα στη θάλασσα…..
Ο ήρωας-ΤΡΟΜΑΡΑΣ “παλεύει” με τους φόβους του…
«Ο Τρομάρας» του Γ. Βιζυηνού, πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Η Διάπλασις των Παίδων» το 1884.
Σύμφωνα με το σημείωμα της Σκηνοθέτιδας κ. Παπαμάρκου Α., η πορεία του Τρομάρα, από το σκοτάδι του φόβου στη χαρά της ζωής, είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Ο ήρωας, υπερνικώντας τα εμπόδια, κερδίζει την αυτοεκτίμηση, την αποδοχή και την αγάπη. «Δε θέλω να φοβάμαι! Θέλω να ζήσω!», φωνάζει ο ήρωας μας! «Ένα βήμα τη φορά»,λέει στον εαυτό του, και τολμά να δοκιμάσει τις δυνάμεις του . Άλλωστε: «Θαρραλέος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται, αλλά αυτός που αντιμετωπίζει τους φόβους του και προχωρά…»
Πάνω σε μια σχεδία με πανί χωρέσανε σπίτια και βουνά, άνθρωποι και θηρία..
Με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, που καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ να γιορτάζεται στις 20 Νοεμβρίου κάθε έτους, ξεκινήσαμε να ασχολούμαστε με το 2ο Εργαστήριο Δεξιοτήτων της φετινής σχολικής χρονιάς στα πλαίσια της θεματικής ενότητας: Ενδιαφέρομαι κι ενεργώ- κοινωνική συναίσθηση και ευθύνη- Ανθρώπινα Δικαιώματα με τίτλο:«Κι αν ήμουν εγώ», όπουδιαβάσαμε το παραμύθι«Δικαίωμα στη Μάθηση. Η Ιστορία της Μαλάλα Γιουσαφζάι» των εκδόσεων Λιβάνη. Ένα βιβλίο ύμνος για τα δικαιώματα του παιδιού και δη του κοριτσιού στην εκπαίδευση, που δυστυχώς, καταπατάται τεχνηέντως και στη σημερινή εποχή, σε πολλά μέρη του κόσμου.
Ήταν μόλις δεκαεφτά χρονών και δεν είχε καλά καλά ούτε ενάμισι μέτρο ύψος, όταν η μαθήτρια από το Πακιστάν πήρε τον λόγο και μίλησε στο μικρόφωνο. Το θάρρος της ήταν απαράμιλλο. Ηγέτες από όλες τις χώρες του κόσμου την άκουγαν με μεγάλη προσοχή. Την ώρα που η Μαλάλα Γιουσαφζάι παραλάμβανε το Νόμπελ Ειρήνης στο Όσλο της Νορβηγίας, οι τηλεοπτικές κάμερες μετέδιδαν το μήνυμά της σε ολόκληρο τον κόσμο.Στην πατρίδα της, μια γυναίκα θα μπορούσε να ξυλοκοπηθεί άγρια αν την έπιαναν να μιλά δημοσίως. Η Μαλάλα όμως δε φοβόταν. Η δύναμη, το κουράγιο και το σθένος της την εμψύχωναν. Στις 10 Δεκεμβρίου 2014, η Μαλάλα έγινε η νεαρότερη κάτοχος Νόμπελ Ειρήνης. Η φωνή της ακούστηκε σε κάθε γωνιά της Γης, εκπροσωπώντας τα παιδιά όλου του κόσμου.
“Αυτό το βραβείο δεν είναι μόνο δικό μου. Ανήκει σε όλα εκείνα τα ξεχασμένα παιδιά που θέλουν να μορφωθούν σε όλα εκείνα τα τρομαγμένα παιδιά που επιθυμούν ειρήνη σε όλα εκείνα τα παιδιά που τους έχουν στερήσει τον λόγο και λαχταρούν την αλλαγή”. […](Από την έκδοση).
Το εργαστήριαυτό, που θα συνεχιστεί ως τα τέλη Ιανουαρίου, φιλοδοξεί ναβοηθήσει τα παιδιά να κατανοήσουν τα δικαιώματά τους και να τους εμφυσήσει τις αρχές της ενσυναίσθησης απέναντι στην καταπάτηση των βασικότερων δικαιωμάτωνπου βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο, καθώς και της αναγνώρισης της ισότητας και της αποδοχής όλων των παιδιώνανεξαρτήτως συνθηκών διαβίωσης ή άλλων χαρακτηριστικών. Αρχικά, αφού παρατηρήσαμε εποπτικό υλικό με τα βασικά δικαιώματα των παιδιών και παρακολουθώντας εικόνες με καταπάτηση αυτών, προβληματιστήκαμε και προτείναμε λύσεις αλλαγής αυτής της κατάστασης. Επιπλέον δημιουργήσαμε τη δική μας Χάρτα Δικαιωμάτων του Παιδιού, όπως αυτά εκφράστηκαν από τα νήπια υπό τη μορφή ιστογράμματος και το παζλ των Δικαιωμάτων του Παιδιού.
Μέσα από το βιβλίο «Τα παιδιά του Κόσμου», μπήκαμε στη θέση άλλων παιδιών και συνειδητοποιήσαμε πως όλοι είμαστε ίσοι αν και διαφορετικοί,ωστόσο, η υπεράσπιση και πόσο μάλλον η θεμελίωση ενός δικαιώματος, είναι ανάλογη πολλές φορές του πολιτιστικού και κοινωνικού πλαισίου, στο οποίο μεγαλώνουμε. Εξάλλου, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Νέλσον Μαντέλα: «Ο πραγματικός χαρακτήρας μίας κοινωνίας διαφαίνεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα παιδιά της». Η ημέρα μας έκλεισε με το μουσικοκινητικό τραγούδι «Αν Όλα τα Παιδιά της Γης», ένα τραγούδι που υμνεί όσο κανένα άλλο το παιδί και το δικαίωμα του στην Ισότητα, στην Αποδοχή, στην ίδια τη Ζωή.
Luis Braille, Om Prakash Gurjar, Nkosi Johnson, Alex Scott, Ryan Hreljac, Anna Frank, Samantha Smith, Seven Cullis- Suzuki, Malala Yousafzai…Όλα παιδιά!!
Οι μικροί μαχητές της ζωής, που κόντρα σε όλους, προσπάθησανμε τη φωνή και το όραμά τους, να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο. Έναν κόσμο με ισότητα και ίσα δικαιώματα για όλους. Κι ενώ αρκετοί από εμάς συχνά νιώθουμε ανήμποροι για μια τέτοια αλλαγή, υπήρξαν αυτοί οι μικροί ήρωες ανά τον κόσμο, που δεν θέλησαν να βάλουν ταφόπλακα στα όνειρα τους, αλλά και στα όνειρα κανενός παιδιού!
Είναι παιδιά που τα περισσότερα γνώρισαν κακουχίες κι οι ιστορίες τους έχουν πόνο… Παιδιά που έκαναν έναν ολόκληρο πλανήτη, να σταματήσει να μιλάει, αλλά να σκέφτεται, ακόμη και για μόνο πέντε λεπτά!
Σήμερα, 50 χρόνια μετά, η καρδιά του Πολυτεχνείου χτυπάει σε κάθε πράξη αλληλεγγύης διεκδικώντας έναν κόσμο χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση !
Σήμερα, 50 χρόνια μετά, η καρδιά του Πολυτεχνείου χτυπάει στους μικρούς και μεγάλους αγώνες για ψωμί-παιδεία-ελευθερία-υγεία !(Σύλλογος Εκπ/κών Καλλιθέας)
Σήμερα, 50 χρόνια μετά, στο σχολείο μας η καρδιά του Πολυτεχνείου χτύπησε μέσα από τα μηνύματα της «Ντενεκεδούπολης» της συγγραφέας Ευγενίας Φακίνου.
“Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Δεν είναι φτιαγμένη από τούβλα, πέτρες, τσιμέντο ή γυαλί. Είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες. Και μένουν σ’ αυτή, τι… άλλο; Ντενεκεδάκια. Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια. Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ’ ένα σκουπιδότοπο κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία, για να μένουν μόνα τους και να ‘χουν την ησυχία τους…Ώσπου ένας πελώριος ντενεκές λαδιού, ο Λαδένιος, καταπιέζει τα μικρά ντενεκεδάκια και επιβάλλει την παρουσία του και το καθεστώς του…)
Στο αντικείμενο-θέατρό μας έλαβαν μέρος οι ήρωες:Σαρδέλας, Σοφός, Βουτυρένιος, η Μηλίτσα, Οκέι Μπαμ-Μπαμ, Λαδένιοςκαι ο Ήλιοςτης Ντενεκεδούπολης!
Η συγγραφέας Ευγενία Φακίνου παρουσίασε στο κοινό την «Ντενεκεδούπολη», λίγο μετά το τέλος της Δικτατορίας, το 1975.
Τα ζητήματα που θίγει η συγγραφέας στην «Ντενεκεδούπολη» είναι κατά βάση η εξουσία του μεγάλου προς τον μικρό, οι ταξικές διαφορές, η δωρεάν εκπαίδευση και η μετανάστευση…
Με αυτό το πρωτότυπο αυτό “αντικειμενοθέατρο” δίνεται η δυνατότητα στα παιδιά για μια εύκολη και κυρίως μη ακριβή ψυχαγωγία, αφού θα μπορούσαν στα σπίτια τους να δημιουργούν παραστάσεις χρησιμοποιώντας μόνο τη φαντασία τους και άδεια κουτιά από γάλα, μέλι, καφέ, κονσέρβες και να πλάθουν διαλόγους και χαρακτήρες…
Την εβδομάδα που μας πέρασε αναφερθήκαμε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, που οδήγησαν στην εξέγερση της 17ης Νοεμβρίου 1973, μια μέρα που καθόρισε τις μετέπειτα γενιές κι ανέδειξε υψηλές αξίες, όπως τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη και τη προάσπιση της Ελευθερίας. Έννοιες αρκετά σύνθετες και γεγονότα που φαντάζουν δύσκολανα γίνουν αντιληπτά από τα μικρά παιδιά και πολλές φορές αποτελούν γκρίζα ζώνη για τους εκπαιδευτικούς που προσπαθούν να τις εμφυσήσουν στους μαθητές, με τρόπο που να μην βάλλει τη παιδικότητά τους, αλλά ταυτόχρονα να μεταφέρουν την ιστορία του παρελθόντος, στο σήμερα, για να χτιστεί ένα καλύτερο αύριο.
Έτσι λοιπόν, με βοηθό τη τέχνη της ζωγραφικής, προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, μέσα από τους αλληγορικούς πίνακες του Γιάννη Γαϊτη. Οι πίνακες μας μετέφεραν πολλά χρόνια πίσω και με τη δύναμη της φαντασίας, μας διηγήθηκαν μια μοναδική ιστορία. Τα παιδιά ξετύλιξαν το κουβάρι εκείνης της ημέρας και κλήθηκαν να αφουγκραστούν τη κάθε δημιουργία του ζωγράφου, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να αποκρυπτογραφήσουν τα μηνύματα του κάθε έργου τέχνης και στη συνέχεια να παραλληλίσουντα έργα αυτά με το χρονικό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Το κόκκινο γαρύφαλλο, στον πίνακα του Γαϊτη, μας έφερε στον νου τους φοιτητές, που ύψωσαν τη φωνή τους απέναντι στο σκοτάδι και πέρασαν στο πάνθεον της ιστορίας με το σύνθημα<<Ψωμί – Παιδεία- Ελευθερία>>.
Ως φόρο τιμής φιλοτεχνήσαμε για εκείνα τα παιδιά κόκκινα γαρύφαλλακαταλήγοντας στο συμπέρασμα πως εκείνη την ιστορική μέρα κέρδισε το Παιδί… Κέρδισε η Νιότη…τα Ιδανικά… η Παιδεία…η Δημοκρατία…και είναι χρέος μαςόλα αυτά να τα προστατεύουμε πάντα και για πάντα!!
ΤηνΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ (World Kindness Day)-που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 13 Νοεμβρίου- στο σχολείο μας παραλάβαμε τα χάρτινα ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ από το MAKE A WISHΕλλάδας, https://makeawish.gr/.
Η καλοσύνη είναι ένα θεμελιώδες μέγεθος της ανθρώπινης κατάστασης, που γεφυρώνει τις διαφορές φυλής, φύλου, θρησκείας και πολιτικής.
Αγαπητοί Γονείς των μαθητών και μαθητριών μας, σας ευχαριστούμε γιατο μήνυμακαλοσύνηςκαι αγάπηςπου “περάσατε” στα παιδάκια με την ευγενική σας προσφορά.
Από την ευχαριστήρια επιστολή του MAKE A WISHΕλλάδας:
Αγαπητοί εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς,
Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την πολύτιμη στήριξή σας στο πρόγραμμα Αστέρι της Ευχής κατά το σχολικό έτος 2023-2024. Με τη δωρεά σας συμμετέχετε και εσείς ώστε να εκπληρωθούν ευχές παιδιών που πάσχουν από σοβαρές για τη ζωή τους ασθένειες.
Το πρόγραμμα Αστέρι της ευχής εδώ και 25 χρόνια αποτελεί ένα από τα βασικά προγράμματα εξεύρεσης πόρων του οργανισμού μας ώστε να μπορούν να υλοποιηθούν ευχές παιδιών που έχουν στερηθεί την παιδική ανεμελιά.
Το 1ο Εργαστήριο Δεξιοτήτων από τη θεματική ενότητα: ΦΡΟΝΤΙΖΩ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝμε θέμα : “Φύλαξε το μην πετάς, ανακύκλωσε με μας.” ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία αφισών περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης για την τοπική μας κοινωνία. Τις αφίσες έφτιαξαν τα παιδάκια και με τη βοήθεια των Γονιών τους θα της αναρτήσουν σε κάποιο σημείο της κατοικίας τους ή στη γειτονιά τους.
Στα πλαίσια επέκτασης του 1ου εργαστηρίου δεξιοτήτων με θέμα την Οικολογία «Φροντίζω το Περιβάλλον» σχεδιάστηκε ένα πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Αγωγής, προκειμένου να εντάξουμε τα παιδιά του τμήματος μας σε περιβαλλοντικές έννοιες όπως είναι η Ανακύκλωση, η Οικολογία, η Αειφορία και η Οικολογική Συνείδηση, το Κλίμα και το Ενεργειακό Αποτύπωμα.
Αρχικά, μιλήσαμε για τη διαχείρισητων απορριμμάτων και πώς αυτά μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν. Γνωρίσαμε τη διαδικασία της Ανακύκλωσης μέσα από βιντεοπροβολή των αντίστοιχων κάδων, αλλά και βιωματικά μέσω της επίσκεψης στον χώρο του σχολείου μας, της ομάδας Dixan, όπου μας έμαθε μέσω του εκπαιδευτικού της προγράμματος «Οι σπόροι του αύριο! Τα παιδιά στο πλευρό της Γης!» να κάνουμε διαλογή απορριμμάτων αναλόγως του υλικού κατασκευής μιας συσκευασίας και τρόπους επαναχρησιμοποίησης τους, αλλά έγινε και μια πρώτη εισαγωγή στις επιπτώσεις της Οικολογικής Καταστροφής.
Μέσα από το τραγούδι«Ανακύκλωση» της παιδικής χορωδίας Σπύρου Λάμπρου, καθώς και εμπνευσμένοι από το παραμύθι της Σοφίας Ζαραμπούκα «Το Βρωμοχώρι», αποτυπώσ (περισσότερα…)
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.