Η Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία» εορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου. Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν.
Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τους ηλικιωμένους, το 2000 ζούσαν σε όλο τον πλανήτη 600 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025, ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια, ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια.
Στη χώρα μας, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 60 ετών ξεπερνούσε το 2004 τα 2.547.000 άτομα, με τις γυναίκες να είναι περισσότερες από τους άνδρες.
Όπως αναφέρουν ΟΗΕ και ΠΟΥ, η Παγκόσμια Μέρα Ηλικιωμένων έχει στόχο να αναγνωρισθεί η συμβολή των ηλικιωμένων στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, και τούτο διότι στη σύγχρονη εποχή οι ηλικιωμένοι παίζουν έναν ολοένα σημαντικότερο ρόλο, μέσω του εθελοντικού έργου τους, της μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεών τους, της βοήθειας που δίνουν στα παιδιά τους, αναλαμβάνοντας να φροντίζουν τα εγγόνια τους, αλλά και της αυξανόμενης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας.
Μελέτες έχουν δείξει ότι ο μέσος χρόνος σε λεπτά που διαθέτουν οι ηλικιωμένοι για να φροντίσουν όσους συγγενείς τους έχουν ανάγκη κυμαίνεται από 201 λεπτά στις ηλικίες 65-74 ετών έως 318 λεπτά στις ηλικίες 75 ετών και άνω. Αντιθέτως, οι νεώτεροι άνθρωποι αφιερώνουν μόλις 50 λεπτά για να φροντίσουν κάποιον που τους έχει ανάγκη, καθώς δεν μπορούν να διαθέσουν περισσότερο χρόνο.
Αυτού του είδους η συμβολή των ηλικιωμένων στη σύγχρονη κοινωνία μπορεί να εξασφαλισθεί μόνον εάν οι ηλικιωμένοι διατηρούν ένα ικανοποιητικό επίπεδο υγείας και μια καλή ποιότητα ζωής, τονίζουν οι δύο διεθνείς οργανισμοί.
Ανάμεσα στους Έλληνες ζωγράφους που με τα έργα τους αγκάλιασαν την Τρίτη ηλικία είναι ο Γεώργιος Ιακωβίδης.
Ο Γεώργιος Ιακωβίδης από τα Χίδηρα της Λέσβου (1853-1932) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος και ακαδημαϊκός με λαμπρή καριέρα στη Γερμανία και στην Ελλάδα.Διετέλεσε μάλιστα και διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης. Τα έργα του ξυπνούν παιδικές μνήμες και οι δημιουργίες του γνωστές από τα σχολικά εγχειρίδια. Ο ζωγράφος αποδίδει με ακρίβεια τις εκφράσεις των νηπίων, τις αδέξιες κινήσεις, ακόμη και την στρυφνάδα του προσώπου όταν κλαίνε. Γιατί τα παιδιά του Ιακωβίδη θυμώνουν, επαναστατούν και κλαίνε γοερά, απλώνουν τα χέρια να κατακτήσουν τον κόσμο γεμάτα ανυπομονησία. Οι γέροντες καλοκάγαθοι, γαλήνιοι και υπομονετικοί εκφράζουν την τρυφερότητα για τα νεαρά βλαστάρια. Απεικονίζει με τρόπο νατουραλιστικό τη βαθιά σχέση ανάμεσα σε αυτές τις ηλικίες. Ας μην ξεχνάμε ότι στις παραδοσιακές κοινωνίες οι πρώτοι παιδαγωγοί για τα παιδιά ήταν οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Στις μέρες μας καλό είναι να θυμόμαστε τους ισχυρούς δεσμούς της οικογένειας και τις ρίζες μας.
Σας παρουσιάζουμε μια σειρά με πίνακές του:
«Τα πρώτα βήματα», 1892 Γεώργιος Ιακωβίδης
«Τα πρώτα βήματα», Γεώργιος Ιακωβίδης
«H αγαπημένη της γιαγιάς», 1893 Γεώργιος Ιακωβίδης
«Το χτένισμα της εγγονής», Γεώργιος Ιακωβίδης
«Ο κακός εγγονός», 1870 Γεώργιος Ιακωβίδης
«Το πρώτο μπάνιο ή ψυχρολουσία», 1898 Γεώργιος Ιακωβίδης
«Παιδικός καυγάς», Γεώργιος Ιακωβίδης
Και ένα ποιηματάκι αφιερωμένο στον παππού και τη γιαγιά
ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΚΟΝΤΟΥΣ
(Ρένα Καρθαίου)
Θεέ μου, σε παρακαλώ
τον παππού μου να κοντύνεις,
και γιαγιά πολύ ψηλή
στα παιδιά μη δίνεις.
Εύκολα θέλω να φτάνω
τον παππού και τη γιαγιά,
να μπορώ να τους χαϊδεύω
τ΄ άσπρα, κάτασπρα μαλλιά.
Ο παππούλης κι η γιαγιούλα
θέλω να ΄ναι πιο κοντά.
Όχι να ΄ναι αυτοί στα ύψη
κι εγώ τόσο χαμηλά.
Θέλω να ‘μαστε ίσια-ίσια
και να παίζουμε μαζί.
Έτσι, πιο όμορφη
θα νιώθω τη ζωή!
Γι’ αυτό άκουσέ με, Θεέ μου,
κάνε και τους δυο κοντούς.
Αυτό πάει να πει γιαγιούλα
και γλυκός-γλυκός παππούς.
