Για άλλη μία χρονιά στο νηπιαγωγείο μας τρέχουν δύο προγράμματα για όλο σχεδόν το σχολικό έτος. Κάθε Δευτέρα έχουμε το παιχνίδι από το σπίτι. Τα παιδιά μάς λένε τα νέα του Σαββατοκύριακου ( καλούνται δηλαδή να πουν κάτι που θα ήθελαν να μοιραστούν με την τάξη, όμορφο ή και άσχημο, που τους χαροποίησε ή τους στενοχώρησε) , αλλά μας παρουσιάζουν και ένα παιχνίδι τους που έφεραν από το σπίτι. Το παιχνίδι το επιλέγουν εκείνα και όταν το παρουσιάζουν στην ολομέλεια, παροτρύνονται να πουν το λόγο που το επέλεξαν, ποιος τους το αγόρασε ή (αν ξέρουν) που το αγόρασαν(όταν το έχουν τα ίδια επιλέξει στο κατάστημα) κ.α. Ακόμη και αν δε φέρουν παιχνίδι τα παιδιά πρέπει να επιχειρηματολογήσουν γιατί- δεν ήθελα, δεν ήξερα τι να διαλέξω, το ξέχασα σήμερα είναι μερικές από τις απαντήσεις που δίνουν. Το πρόγραμμα αυτό βοηθάει πολύ τα παιδιά πρώτα να εξελίξουν το  λόγο τους ,καθώς το κίνητρο είναι μεγάλο, αφού είναι το δικό τους παιχνίδι, έχουν βιώματα με αυτό. Έπειτα βοηθάει στην κοινωνικοποίηση και το μοίρασμα. Το παιχνίδι από το σπίτι μπορούν να το μοιραστούν με όποιον θέλουν ή να αρνηθούν τη μία στιγμή και να δεχτούν την άλλη και ταυτόχρονα να μάθουν να ζητάνε με ευγένεια το παιχνίδι του άλλου, να το προσέχουν σαν δικό τους και να δέχονται το όχι, σαν δικαίωμα του κάθε μέλους της ομάδας να αποφασίζει για κάτι.Το πρόγραμμα αυτό βασίζεται ως ένα σημείο στην έννοια του μεταβατικού αντικειμένου του Άγγλου παιδιάτρου και ψυχαναλυτή Donald Winnicot .

Κάθε Παρασκευή έχουμε  τη δανειστική βιβλιοθήκη, βασική για το πρόγραμμα  του νηπιαγωγείου. Τα παιδιά επιλέγουν ένα βιβλίο για να πάρουν στο σπίτι, να το επεξεργαστούν, να το διαβάσουν ολόκληρο ή και όχι, να το διαβάσουν μία ή περισσότερες φορές, να το “διαβάσουν” μόνα ή να τους το διαβάσει ένας ενήλικας. Ακολουθούν κανόνες σημαντικούς, όπως να προσέχουν το βιβλίο, να το φέρουν ως την Τετάρτη (έστω.. την Πέμπτη κάποιες φορές) για να έχουν το δικαίωμα να δανειστούν ένα νέο την Παρασκευή. Κάθε φορά δανείζονται με αλφαβητική σειρά. Οι πρώτοι αλλάζουν κάθε Παρασκευή  και έτσι διασφαλίζεται ότι ως στο τέλος της χρονιάς όλοι θα έχουν επιλέξει πρώτοι.Παίρνουν ένα φύλλο εργασίας μαζί με το βιβλίο , όπου ζωγραφίζουν ή γράφουν-αντιγράφουν κάτι από το βιβλίο, αλλά το κυριότερο κάνουν κριτική χρωματίζοντας μία από τις 3 φατσούλες. Την ημέρα που επιστρέφει το βιβλίο , το παιδί αιτιολογεί την κριτική του για το συγκεκριμένο βιβλίο εξηγώντας τι του άρεσε και τι όχι, περιγράφει τη ζωγραφιά ή επιχειρηματολογεί γιατί δεν έκανε ( έχει το δικαίωμα) και το σημαντικότερο προτείνει ή όχι το δανεισμό του στην υπόλοιπη ομάδα. Φέτος, κάθε παιδί έφερε ένα βιβλίο του από το σπίτι για την οργάνωση της δανειστικής . Σημαντικό, αφού καλείται να το μοιραστεί όλη τη χρονιά. Πάντα τα βιβλία προς δανεισμό είναι 5-6 παραπάνω από τα παιδιά, ώστε και το παιδί που θα δανειστεί τελευταίο να έχει το δικαίωμα της επιλογής.

Η εικόνα από το βιβλίο: Μπρασέρ Φιλίπ, 1001 δραστηριότητες για να αγαπήσω το βιβλίο, εκδόσεις Μεταίχμιο

https://blogs.sch.gr/7nipdafn/files/2024/02/ΤΑ-ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ-TOY-ΜΙΚΡΟΥ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ.pdf