7o ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

Ηταν η εφεύρεση των Aρχαίων Eλλήνων για την παρουσία της θείας βούλησης στις τραγωδίες των μεγάλων ποιητών, ένα δείγμα της εφευρετικότητας αυτών των ανθρώπων. Oι μηχανές των προγόνων μας αποτελούν σίγουρα τις πιο αινιγματικές και σε αρκετές περιπτώσεις παράδοξες εφευρέσεις. Kαι αυτό γιατί πριν από 2.500 χρόνια, οι αρχαίοι Έλληνες ανακάλυψαν τον τηλέγραφο, κατάφεραν να αποξηράνουν εκτάσεις, κατασκεύασαν πτητικές μηχανές,, υπολογιστές, τσιμέντο ακόμη και ρομπότ!

Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν λαός τόσο πολύ στραμμένος στην τεχνολογία , ώστε από τα βάθη των αιώνων να υπάρχει η έννοια της τεχνολογίας στο μυθοθρησκευτικό επίπεδο του πολιτισμού τους. Ο Προμηθεϊκός μύθος (Πλάτωνος «Πρωταγόρας» 321c) αναφέρει τον Προμηθέα να παρατηρεί το νεοδημιούργητο άνθρωπο γυμνό, άοπλο και άστεγο και να σπεύδει να δώσει στους ανθρώπους την «έντεχνον σοφίαν» (δηλαδή Τεχνογνωσία). Έτσι κατά την ελληνική μυθολογία γεννήθηκε η Τεχνολογία την επόμενη κιόλας μέρα της Δημιουργίας.

ʼλλωστε οι αρχαίοι Έλληνες είχαν θεό Τεχνολόγο (τον Ήφαιστο ) και μυθικά ρομπότ, όπως ο Τάλως που διέσχιζε ταχύτατα όλη την Κρήτη και έριχνε βράχους στα πλοία των εχθρών. Ίσως να θεωρηθεί υπερβολή αν κάποιος υποστηρίξει ότι τίποτα δεν ήταν αδύνατο για τους αρχαίους Έλληνες. Mνημεία, έργα, φιλοσοφία, διανόηση, ιατρική είναι μερικοί από τους τομείς που καταπιάστηκαν οι πρόγονοί μας και μεγαλούργησαν.

H μόνη απάντηση που δεν μπορούμε να πάρουμε ακόμη είναι από πού προήλθε τόση γνώση. Σημαντικό πλήγμα έφερε η επικράτηση των Ρωμαίων, όχι μόνον επειδή στέρησαν από την τεχνολογία τον πλούτο και τις ιδέες των ελληνικών πόλεων, αλλά γιατί οι Ρωμαίοι στην τεχνολογική τους προσφορά, αντίθετα με τους Έλληνες, παρέβλεψαν το ζωογόνο ρόλο της επιστήμης.

Ο βασικότερος όμως ανασταλτικός παράγοντας της τεχνολογικής δυναμικής των αρχαίων Ελλήνων είναι η καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας ( Ιούλιος Καίσαρ 47 π.Χ. , Αυρηλιανός 270 μ.Χ. καταστροφή του Σεραπείου 391 μ.Χ. Χαλίφης Ομάρ 641 μ.Χ. ). Ένα τέτοιο γεγονός είναι μείζονος σημασίας αν λάβουμε υπόψη την απουσία της τυπογραφίας και, επομένως, την αναπόφευκτη συγκέντρωση της πληροφορίας σε μεγάλες βιβλιοθήκες.

Πτήσεις
Πολλοί απ’ τους Θεούς των Ελλήνων πετούσανε με τη βοήθεια ή όχι των οχημάτων. Η Αθηνά και η Ήρα αναφέρονται στην Ιλιάδα να πετάνε με τα οχήματά τους, τα οποία γίνονταν κατά βούληση τους ορατά ή αόρατα για τους κοινούς θνητούς. O Ερμής είναι ο διασημότερος ιπτάμενος Θεός μια και εκτελούσε και χρέη θεϊκού αγγελιοφόρου.

Ο Απόλλωνας λέγεται ότι κάποιους χειμωνιάτικους μήνες άφηνε το Μαντείο των Δελφών και ταξίδευε σε κάποια χώρα πολύ πιο βόρεια με το άρμα του που το έσερναν κύκνοι. Πιθανόν να μην είναι τυχαίο το γεγονός ότι ευθυγραμμισμένα με το Μαντείο των Δελφών είναι τέσσερα αρχαία μνημεία της Δανίας…. Σήμερα, θεωρούμε δεδομένο ότι για να ταξιδέψει κανείς στο φεγγάρι χρειάζεται έναν πύραυλο.

Σ’ αυτόν τα αέρια της καύσης εκτονώνονται προς μία κατεύθυνση, ωθώντας τον πύραυλο προς την αντίθετη. Αυτή η ώθηση λέγεται ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. Την αρχή της αντίδρασης πρωτοχρησιμοποίησαν στις μηχανές τους οι αρχαίοι Έλληνες.

Ο Αρχύτας ο Ταραντινος (4ος αιώνας π.X.) κατασκεύασε ένα αιωρούμενο αεριοπροωθούμενο περιστέρι και ο Ήρωνας ο Αλεξανδρινός (1ος αιώνας π.X.) ένα καζάνι με ατμοστρόβιλο.

Ο Αρχύτας, μαθητής του Πυθαγόρα που ασχολήθηκε μεταξύ πολλών άλλων και με πτήσεις, κατασκεύασε γύρω στο 420 π.Χ. ένα τεχνητό περιστέρι. Με κάποιο μηχανισμό κι ένα βάρος που κρεμόταν από τροχαλία το ομοίωμα περιστεριού κουνούσε τα φτερά του. Όταν πια βρισκόταν στον αέρα για την προώθησή του χρησιμοποιούσε ένα μπαλόνι που ξεφούσκωνε αργά αλλά με δύναμη από μία μικρή τρύπα. Για μπαλόνι χρησιμοποίησε την ουροδόχο κύστη ενός γουρουνιού.

Έτσι το πανάλαφρο ομοίωμα περιστεριού που είχε κατασκευάσει μπορούσε να πετάει σχεδόν 200 μέτρα μέχρι να ξεφουσκώσει εντελώς το μπαλόνι! Δεν ξέρουμε αν τελικά πέταξε ο ίδιος ο Αρχύτας. Πάντως, κάποιο παράξενο κείμενο που λέγεται ότι είναι γραμμένο από εκείνον περιγράφει ένα ταξίδι γύρω από τη γη μέσα σε μια αεροστεγώς κλεισμένη σφαίρα! Τι είδους ιπτάμενη σφαίρα ήταν αυτή που ταξίδευε γύρω απ’ τη γη και γιατί ήταν αεροστεγώς κλειστή; Τι ήξερε ο Αρχύτας που για κάποιον λόγο δεν μπόρεσε να φτάσει μέχρι τις μέρες μας; Κείμενα του Αρχύτα λέγεται ότι μελετούσε αρκετούς αιώνες αργότερα ο Γαλιλαίος…

Kάποιες περιγραφές ιπτάμενων μηχανών παρόμοιες με την κατασκευή του Ήρωνα και μάλιστα με αρκετές λεπτομέρειες υπάρχουν στα Ινδικά έπη «Μαχαμπαράτα». Μάλιστα στο κομμάτι «Σαμαρανγκάνα Σουτραδάρα» υπάρχουν οδηγίες κατασκευής ενός «βιμάνα» (ιπτάμενου οχήματος).

Για την προώθηση των Vimanas λέγεται ότι χρησιμοποιούταν υδράργυρος. Αυτό φαινόταν εντελώς αλλόκοτο και εξωπραγματικό μέχρι που ο Μ.Λ.Ζεραρντέν στο διεθνές συνέδριο διαστήματος που έγινε το 1959 στο Παρίσι πρότεινε κινητήρα ιόντων υδραργύρου για την προώθηση των διαστημικών πυραύλων! Στην Οδύσσεια έχουμε εντυπωσιακή αναφορά στα χωρίς κυβερνήτες πλοία των Φαιάκων που γνώριζαν τα πάντα. Επίσης, η «Αργώ», το πλοίο της Αργοναυτικής εκστρατείας, λέγεται ότι είχε παρόμοιες ιδιότητες.

Υπάρχουν ιστορικές αναφορές ότι όταν ο Μεγάλος Αλέξανδρος πέρασε από την Ινδία, 2300 χρόνια πριν, ο στρατός του κατατρομοκρατήθηκε σε ένα σημείο από «ιπτάμενες ασπίδες που πέταγαν μανιασμένα». Αυτοί οι ιπτάμενοι δίσκοι πάντως δεν χρησιμοποίησαν πυρηνικά όπλα εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος προχώρησε μετέπειτα στην «κατάκτηση» της Ινδίας.

Kαι, φυσικά, δε μπορούμε να μην αναφέρουμε τις θεωρίες για την αντιβαρύτητα. Δεν είναι λίγες οι μαρτυρίες για αιώρηση αντικειμένων και προσώπων, αντίθετα με γνωστούς νόμους της φυσικής και της βαρύτητας και οι περισσότεροι λαοί περιλαμβάνουν στις παραδόσεις τους σχετικά φαινόμενα. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι με χρήση αντιβαρύτητας μεταφέρθηκαν οι ογκόλιθοι πολλών μεγαλιθικών μνημείων. Αρχαιοελληνικές μαρτυρίες αναφέρουν ότι ένα σιδερένιο άγαλμα αιωρούταν στο ναό της Αρτέμιδος.

Pομποτικές Kατασκευές
Mηχανικοί σκύλοι και κινούμενες κούκλες είναι μερικές από τις ρομποτικές μηχανές των αρχαίων, οι οποίες όμως, αναφέρονται στη μυθοπλασία. Οι θεοί ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με το βασιλιά Αλκίνοο και μέσω της τέχνης του Ηφαίστου του χάρισαν χρυσούς και ασημένιους αθάνατους και πανίσχυρους μηχανικούς σκύλους για την προστασία του παλατιού του.
Αν και οι κούκλες που μιλάνε και κινούνται θεωρούνται καινούργια σχετικά εφαρμογή, τις συναντάμε και στην εποχή του Μίνωα στην Κρήτη. Ο Δαίδαλος ανάμεσα στις άλλες εντυπωσιακές του κατασκευές έφτιαξε και κούκλες για τα παιδιά του Μίνωα, που μπορούσαν να μιλάνε και να κινούνται.

Λέγεται μάλιστα ότι αναγκαζόταν να τις δένουν για να μην τους φεύγουν μακριά και τις χάνουν. Το ίδιο λέγεται και για τους μηχανικούς ανθρωπόμορφους φύλακες του λαβύρινθου που κινούταν με υδράργυρο.

Τάλως
Φυσικά δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε το ρομπότ Tάλω, ένα γιγάντιο πλάσμα με κορμί από μπρούντζο. Ωστόσο, είχε ένα αδύναμο σημείο στο σώμα του. Τη μοναδική του φλέβα, που ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στον αστράγαλο του.

Το μπρούντζινο σώμα του κρατιόταν ζωντανό από το ιχώρ, το «ολύμπιο» αίμα που έρεε μέσα στη φλέβα του.

Οι κάτοικοι της Φαιστού έβαλαν το ανάγλυφό του στα νομίσματα του κράτους τους. Απεικονίζεται σ’ αυτά νέος, γυμνός και με φτερά στους ώμους. Έτσι, ίσως, ερμήνευσαν τη γρηγοράδα του να προλαβαίνει και να περιδιαβαίνει τρεις φορές τη μέρα την Κρήτη- με μέση ωριαία ταχύτητα 250 χιλιόμετρα- και να την προστατεύει από εχθρικές επιδρομές.

Tον Tάλω σκότωσε η Mηδεια, τραβώντας το καρφί από τον αστράγαλο του, που προστάτευε το ιχώρ να μη χυθεί. Το θεϊκό υγρό χύθηκε χάμω σαν «λιωμένο μολύβι» και ο Τάλως σωριάστηκε νεκρός σαν πελώριο πεύκο. Tο ιχώρ υποστηρίζουν οι σύγχρονοι μελετητές δεν ήταν τίποτα άλλο από πετρέλαιο. Oι μύθοι, όμως, δεν πεθαίνουν και συχνά ο λαός τους αναπλάθει ανάλογα με τα δεδομένα της εποχής. Oι κάτοικοι μάλιστα του χωριού Aρχάνες στο Hράκλειο υποστηρίζουν ότι οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν κομμάτια του Tάλω, καθώς η σκαπάνη έφερε στο φως χάλκινα ευρήματα, αιτιολογώντας την αυστηρή φρούρηση στο χώρο των ανασκαφών, αλλά και την παύση των εργασιών.

H τοπική κοινωνία συζητά εδώ και χρόνια για τα μορφοποιημένα κράματα από άγνωστο μέταλλο που ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι, τα οποία, σε συνδυασμό με τα υαλοποιημένα εσωτερικά τοιχώματα ενός κτίσματος, αποτελούν «κομμάτια» από το σώμα του Tάλω. Tις απαντήσεις, βέβαια, θα τις δώσουν οι αρχαιολόγοι….

Η τεχνολογία της αρχαιότητας τέθηκε φυσικά και στην υπηρεσία της θρησκείας. Ο Ήρωνας και ο Κτησίβιος λέγεται ότι είχαν φτιάξει συσκευές που μόλις άναβαν οι βωμοί του ναού μία πέτρινη σάλπιγγα ηχούσε αυτόματα προσκαλώντας τους πιστούς. Επίσης, αυτόματα έπεφτε μέσα στο ναό μία λεπτή βροχή αρωματισμένου νερού, διάφορα μεταλλικά πουλιά άνοιγαν το ράμφος τους και κελαηδούσαν, κάποια αγάλματα κινούνταν ή και πετούσαν! Λέγεται, επίσης, ότι έλεγχαν αποτελεσματικά το φωτισμό μέσα κι έξω απ’ το ναό προκαλώντας ακόμη και τεχνητή ομίχλη!

Από

Δείτε παρακάτω πως είναι σε όγκο μετρητά μέχρι 114,5 τρις δολάρια.

100 Δολάρια

Δέκα Χιλιάδες Δολάρια ( Ο μέσος ετήσιος μισθός στην Γη)

Ένα Εκατομμύριο δολάρια (δεν είναι τόσο μεγάλο σε όγκο, ο μέσος άνθρωπος στη Γη τα κερδίζει σε 92 χρόνια δουλειάς)

Εκατό Εκατομμύρια Δολάρια (Αρκετά για όλους, Χωράνε σε μια συνηθισμένη παλέτα φορτίων)

Ένα δισεκατομμύριο δολάρια (Θα χρειαστείτε βοήθεια, αν κλέψετε την τράπεζα, τα πράγματα σοβαρεύουν)

Ένα τρισεκατομμύριο δολάρια (Αυτές είναι διπλές παλέτες η μία επάνω στην άλλη, θα χρειαστείτε πολλά φορτηγά για να τα μεταφέρετε. Αν ξοδεύατε ένα εκατομμύριο ανά ημέρα από την γέννηση του Χριστού μέχρι σήμερα δεν θα είχατε ξοδέψει 1τρισεκατομύριο, αλλά περίπου 700 δισεκατομμύρια.)

Δείτε πάλι το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια σε σύγκριση με ένα Αμερικάνικο και με ένα Ευρωπαικό γήπεδο. Μαζί με ένα Boeing 747-400 που μέχρι πρόσφατα ήταν το μεγαλύτερο επιβατικό αεροπλάνο στον κόσμο.

Δεκαπέντε τρισεκατομμύρια δολάρια, όσα θα είναι τα χρέη σε πιστωτικές κάρτες στην Αμερική μέχρι τα χριστούγεννα του 2011.

114,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, το σύνολο των χρεών στην Αμερική. (Ο όγκος των χαρτονομισμάτων των 100 δολαρίων είναι ψηλότερος από τους δίδυμους πύργους της Ν. Υόρκης και το  Empire State Building ,  κάπου εκεί θα δείτε και το άγαλμα της ελευθερίας.)

Από

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Για να μη χαρακτηριστώ ούτε για προγονολατρεία ούτε και για εθνικισμό, πράγματα της μόδας, σπεύδω να δηλώσω ότι κάθε λαός είναι σοφός, δεν υπάρχουν λαοί λιγότερο ή περισσότερο πολιτισμένοι και πως κάθε κατασταλαγμένη σοφία όποιου λαού ή όποιου σοφού ανθρώπου είναι κτήμα της ανθρωπότητας.

Ετσι σήμερα θα προσπαθήσω να θυμίσω στους πολλούς που πιθανόν δεν κατόρθωσαν να επικοινωνήσουν με έναν από τους πολυγραφότερους αρχαίους έλληνες συγγραφείς (που η Δύση περισσότερο από τους Ελληνες και τη σύγχρονη εκπαίδευσή τους αισθάνθηκαν την ανάγκη να μελετήσουν, με λαμπρή εξαίρεση τον Καβάφη και βέβαια τον Κοραή), τον Πλούταρχο, για να αντλήσουμε σήμερα, ημέρες κρίσεως όχι μόνο οικονομικής αλλά πολιτικής, κοινωνικής και κυρίως ηθικής, πολύτιμες και σοφές διαπιστώσεις, καρπούς εμπειρικής παρατήρησης και διαχρονικής δοκιμασίας, θεσμικής και ατομικής.

Σ’ ένα από τα πλέον διαδεδομένα, τουλάχιστον παλαιότερα βιβλία του, ο Πλούταρχος, μετακλασικός συγγραφέας και ρωμαίος πολίτης, κατ’ εξοχήν ερανιστής και εκλεκτικιστής, ανθολόγησε και συγκρότησε με τρόπο ευφυή και σκηνοθετημένο μια αναφορά στην παραδομένη εμπειρία των επτά σοφών της αρχαιότητας. Σπεύδω μάλιστα να σημειώσω πως στον σταθερό κατάλογο των επτά παγίως εμφανιζόταν ο σκύθης σοφός Ανάχαρσις, για να αποσείσω πάλι κάθε υπέρ των αρχαίων ημών προγόνων προτίμηση!

Ο Πλούταρχος λοιπόν σκηνοθετεί ένα συμπόσιο (κατά τα γνωστά λογοτεχνικά μορφώματα της αρχαιότητας με εξοχότερο δείγμα το Συμπόσιο του Πλάτωνος) που οργανώνει ο τύραννος Περίανδρος της Κορίνθου στο Λέχαιον.

Φυσικά και πρόκειται για φιλολογική σκηνοθεσία αφού παρότι οι επτά σοφοί ήταν περίπου σύγχρονοι με χρόνο αιχμής το 600 π.Χ. ποτέ τους πουθενά δεν συναντήθηκαν. Ο ερανιστής Πλούταρχος αφού συγκέντρωσε τις έως τα χρόνια του παραδόσεις, αποφθέγματα, ανέκδοτα και συμπεριφορές που διέσωσε η προφορική και η γραπτή παράδοση σκαρώνει ένα έξοχο σενάριο όπου ό,τι στο συμπόσιο εκείνο διαμείφθηκε μεταξύ τυρού και αχλαδίου τού φαινόταν διδακτικό και βιώσιμο.

Εκτός πάντως από τους γνωστούς επτά σοφούς μετείχαν και άλλοι σ’ εκείνη τη συνάντηση (που δεν θα μας απασχολήσουν σήμερα) αλλά και ο παραμυθάς και ηθολόγος Αίσωπος, άλλος αυτός «βάρβαρος» αφού ήταν Φρύγας και μάλιστα δούλος εξ αιχμαλωσίας.

Η σημερινή μου αναφορά σε κείνο το συμπόσιο θα περιοριστεί σε δύο μόνο συζητητικούς πυρήνες. Στις απόψεις των σοφών για το τι είναι Δημοκρατία και το πώς ορίζεται ο άριστος οίκος. Η σχέση των δύο αυτών πυρήνων βρίσκεται στο γεγονός που αναφύεται στο κατά πόσον μπορεί να φτουρήσει μια δημοκρατία αν πρώτα δεν έχει εξασφαλιστεί η δημοκρατία στην οικογένεια.

Ετσι λοιπόν οι επτά σοφοί αποφαίνονται πρώτα περί του τι σημαίνει δημοκρατικό καθεστώς.

Πρώτος μιλάει ο Σόλων και λέει:

«Μου φαίνεται ότι εκείνη η Πόλις είναι ευδαίμων και εξασφαλίζει πάνω απ’ όλα τη Δημοκρατία, όταν όσοι δεν αδικούνται καταγγέλλουν και τιμωρούν όσους αδίκησαν με τον ίδιο ζήλο που τους κατηγορούν όσοι αδικήθηκαν».

Δεύτερος ο Βίας είπε:

«Αριστη Δημοκρατία είναι εκείνη, όπου όλοι φοβούνται τον Νόμο όσο τρέμουν και την Τυραννία».

Τρίτος ο Θαλής είπε:

«Αριστη Δημοκρατία είναι εκείνη που δεν έχει ούτε πολύ πλούσιους πολίτες ούτε πολύ φτωχούς».

Ο Ανάχαρσις δογμάτισε:

«Αριστη Δημοκρατία είναι εκείνη που όλα κρίνονται με κριτήριο την ισότητα, έτσι η υπεροχή έχει κριτήριο την Αρετή και η υστέρηση την Κακία».

Πέμπτος ο Κλεόβουλος είπε:

«Τη σημαντικότερη σωφροσύνη διακρίνει εκείνο το δημοκρατικό καθεστώς, όπου οι πολιτικοί άνδρες φοβούνται περισσότερο την κριτική και τον ψόγο από τον Νόμο».

Εκτος ο Πιττακός είπε:

«Η άριστη δημοκρατική πολιτεία είναι εκείνη όπου εμποδίζονται οι κακοί να κυβερνούν και οι καλοί να μην κυβερνούν».

Εβδομος ο Χίλων υποστήριξε:

«Αριστο δημοκρατικό καθεστώς είναι εκείνο όπου οι πολίτες ακούνε και υπακούουν περισσότερο τους νόμους και λιγότερο τα λόγια των πολιτικών».

Οταν ο Περίανδρος άκουσε τις επτά εκτιμήσεις είπε με περίσκεψη: «Αυτό που επαινείται ως Δημοκρατία είναι μια εξουσία, μια επικράτεια αρίστων πολιτών».

Οσον αφορά την κυβέρνα μέσα στο σπίτι οι σοφοί αποφάνθηκαν:

Σόλων:

«Αριστος οίκος είναι εκείνος όπου η περιουσία δεν αποκτιέται με αδικίες, ούτε κρύβεται με δυσπιστία ούτε όταν ξοδεύεται συσσωρεύει ενοχές».

Βίας:

«Ο νοικοκύρης μέσα στο σπίτι συμπεριφέρεται όπως στην αγορά που φοβάται τον Νόμο».

Θαλής:

«Σωστό σπίτι είναι εκείνο που ο νοικοκύρης κατορθώνει να έχει διαθέσιμο πολύν ελεύθερο χρόνο».

Κλεόβουλος:

«Καλό σπιτικό είναι εκείνο που ο αρχηγός της οικογένειας έχει περισσότερους που τον αγαπούν παρά αυτός που τον φοβούνται».

Πιττακός:

«Το σπίτι που δεν χρειάζεται τα περιττά και δεν στερείται τα αναγκαία πάει καλά».

Ο Χίλων:

«Το σπίτι πρέπει να μοιάζει πόλις που κυβερνιέται από βασιλιά» και πρόσθεσε πως ο Λυκούργος είπε σε κάποιον που τον συμβούλευε να ιδρύσει τη Δημοκρατία: «Εσύ πριν διοίκησε δημοκρατικά το σπίτι σου».

Αυτά με τους επτά σοφούς κι αν φαίνεται και είναι (;) αυτονόητα ας στοχαστούμε γιατί 2.600 χρόνια τώρα δεν τα εφαρμόσαμε και ματώνουμε κυριολεκτικά και θεωρητικά να τα ορίσουμε ξανά και ξανά και πάντα διαστρεβλωμένα.

του Σολ Σαλτιέλ Ιδρυτή και διευθ. συμβούλου της Fast River

Δεν είναι αλήθεια ότι ο Τύπος πνέει τα λοίσθια και ότι οι νέες τεχνολογίες επικρατούν έναντι της εφημερίδας. Τουναντίον, υπάρχουν υπηρεσίες που μπορούν να “παντρέψουν” κάλλιστα το φορμά της εφημερίδας με τις νέες τεχνολογίες. Παράδειγμα το CLIC2C, μια πρωτοποριακή, διεθνής mobile πλατφόρμα “print to web”, η οποία συνδέει 100% τον “άψυχο” έντυπο κόσμο με το Διαδίκτυο μέσω κινητών τηλεφώνων. Είναι σαν να έχεις μια τηλεόραση μέσα στην εφημερίδα ή σαν να συμμετέχεις σε διαδραστικό διαγωνισμό διαβάζοντας το περιτύλιγμα μιας συσκευασίας.

Ο χρήστης κινητού μέσω της προεγκατεστημένης εφαρμογής CLIC2C, σκανάρει ή φωτογραφίζει με τη συσκευή του κάτι τυπωμένο όπως π.χ. διαφημιστικές καταχωρίσεις ή/και φωτογραφίες σε εφημερίδες και περιοδικά. Αυτόματα, χωρίς να κάνει τίποτα άλλο, αποκτά πρόσβαση σε αποκλειστικό οπτικοακουστικό περιεχόμενο που έχει σχέση με το διαφημιζόμενο προϊόν (βίντεο, συνεντεύξεις, φωτογραφίες κ.ά.).

Κι όλα αυτά με ένα κλικ από την εφημερίδα ή το περιοδικό του, σε οποιονδήποτε χώρο, μια και το CLIC2C δουλεύει τόσο με 3G όσο και με σύνδεση wifi.

Το CLIC2C είναι μία ανοιχτή πλατφόρμα και στα social media: ο αναγνώστης μιας εφημερίδας, αφού δει το οπτικοακουστικό περιεχόμενο -για παράδειγμα, σκανάροντας μία φωτογραφία σε ένα ντέρμπι βλέπει το γκολ που δεν είδε, τα παραλειπόμενα, έξτρα σχόλια των δημοσιογράφων κ.λπ.-. μπορεί να το ανεβάσει στη σελίδα του στο Facebook, το Twitter ή να το στείλει σε όποιον θέλει. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από την επίσκεψη του αναγνώστη, όλοι οι φίλοι του μπορούν να δουν το ίδιο περιεχόμενο και έτσι η πληροφορία διαχέεται από το χαρτί σε όλο το Διαδίκτυο.

“Εμπλουτισμένες” σελίδες με CLIC2C, έχουν φιλοξενήσει -χωρίς να το γνωρίζουν- πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Λέω χωρίς να το ξέρουν γιατί μια και δεν αλλάζει κάτι στις προδιαγραφές της εκτύπωσης, τα διαφημιζόμενα brands με τα οποία έχουμε συνεργαστεί, έχουν στείλει στα μέσα αυτά “εμπλουτισμένες” καταχωρίσεις. Ομως, υπάρχουν ήδη και κάποια έντυπα που χρησιμοποιούν την τεχνολογία “in house”, όπως το “Village Times”, το περιοδικό με το πρόγραμμα ταινιών της Village ή τα περιοδικά της Direction “All Star Basket” και “AdBusiness”.

Κάθε εφημερίδα και περιοδικό έχουν το κοινό τους και κάθε έντυπο μπορεί να προσφέρει διαφορετικό περιεχόμενο στους αναγνώστες του, δημιουργώντας μια βαθύτερη σχέση μαζί τους. Αν, για παράδειγμα, διαβάζω στο “Εθνος” ένα άρθρο, τότε γιατί να μην μπορώ να δω και κάποιο αποκλειστικό video του δημοσιογράφου στο κινητό μου; Και γιατί να μην μπορώ να το ανεβάσω στο Facebook και να το σχολιάσω; Ή γιατί να μην μπορώ να “σκανάρω” το λογότυπο του “Εθνους” στην πρώτη σελίδα και να παίρνω κάθε ώρα στο κινητό μου τις τελευταίες ειδήσεις, παρότι η εφημερίδα είναι τυπωμένη από την προηγούμενη;

Δημήτρη Μαλλά

Για υπερδιπλασιασμό κάθε δύο χρόνια της ψηφιακής πληροφορίας που παράγεται σε παγκόσμιο επίπεδο κάνει λόγο μία νέα μελέτη της IDC με τίτλο «Extracting Value from Chaos», η οποία πραγματοποιήθηκε με τη χορηγία της EMC, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες πληροφορικής. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της έρευνας, ο όγκος των δεδομένων που θα δημιουργηθούν ή θα αναπαραχθούν αγγίζει το κολοσσιαίο 1,8 zettabytes, το οποίο αντιστοιχεί σε 1,8 τρισεκατομμύρια GBs!

Μόνον από πλευράς όγκου δεδομένων, 1.8 zettabytes ισοδυναμεί:

Με την ψηφιακή πληροφορία που θα παραχθεί εάν κάθε άνθρωπος στις ΗΠΑ στέλνει 3 tweets κάθε λεπτό, χωρίς διακοπή, για τα επόμενα 26.976 χρόνια.

Με την ψηφιακή πληροφορία που θα παραχθεί εάν κάθε άνθρωπος στη Γη κάνει περισσότερες από 215 εκατομμύρια μαγνητικές τομογραφίες υψηλής ανάλυσης την ημέρα.

Με περισσότερες από 200 δισεκατομμύρια ταινίες υψηλής ανάλυσης (διάρκειας 2 ωρών η καθεμία), για την παρακολούθηση των οποίων ένας άνθρωπος θα χρειαζόταν 47 εκατομμύρια χρόνια, παρακολουθώντας 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα.

Με τον όγκο των πληροφοριών που χρειάζεται για να γεμίσουν 57.5 δισεκατομμύρια 32GB Apple iPads. Με τόσα iPads θα μπορούσαμε:

Να δημιουργήσουμε ένα τείχος από iPads, με μήκος 4.005 μίλια και ύψος 61 πόδια, το οποίο θα εκτείνεται από το Anchorage της Αλάσκας, μέχρι το Μαϊάμι στη Φλώριδα.

Να κατασκευάσουμε το Σινικό Τείχος από iPad, με ύψος δύο φορές μεγαλύτερο από το αρχικό.

Να χτίσουμε τείχος ύψους 20 ποδών γύρω από τη Νότια Αμερική.

Να σκεπάσουμε το 86% της πόλης του Μεξικού.

Να χτίσουμε ένα βουνό 25 φορές ψηλότερο από το όρος Φούτζι στην Ιαπωνία.

Σύμφωνα με τους μελετητές της IDC, οι δυνάμεις πίσω από αυτή την ασυγκράτητη αύξηση οδηγούνται από την εξέλιξη της τεχνολογίας και το κόστος. Νέες, «φιλικές προς την πληροφορία» τεχνολογίες μειώνουν το κόστος δημιουργίας, διακίνησης, διαχείρισης και αποθήκευσης ψηφιακού περιεχομένου, στα επίπεδα του ενός έκτου των δαπανών που απαιτούνταν το 2005. Επιπλέον, από το 2005 οι ετήσιες επενδύσεις των επιχειρήσεων στον τομέα του «ψηφιακού σύμπαντος» -υποδομές cloud, εξοπλισμός, λογισμικό, υπηρεσίες και προσωπικό που δημιουργεί, διαχειρίζεται, αποθηκεύει και αξιοποιεί οικονομικά την ψηφιακή πληροφορία, έχουν αυξηθεί κατά 50%, φτάνοντας τα 4 τρισ. δολάρια.

Η μελέτη αναφέρει ακόμη πλέον υπάρχουν νέα εργαλεία αναζήτησης και ανάλυσης που βοηθούν τους οργανισμούς να αποκτήσουν βαθύτερη γνώση των μη δομημένων πληροφοριών που έχουν στη διάθεσή τους, οι οποίες και αποτελούν περισσότερο από το 90% του ψηφιακού σύμπαντος.

Τα εργαλεία αυτά μπορούν να παράγουν αυτόματα πληροφορίες σχετικά με τα δεδομένα που διαθέτουμε, όπως περίπου κάνει ένα πρόγραμμα αναγνώρισης προσώπων που μας βοηθά να κάνουμε tag στις φωτογραφίες του Facebook. Ο όγκος των λεγόμενων Data about data, ή αλλιώς metadata, αυξάνεται με διπλάσιο ρυθμό σε σχέση με ολόκληρο το ψηφιακό σύμπαν.

Υπάρχει, πάντως, και ένα αρκετά ανησυχητικό εύρημα: λιγότερο από το ένα τρίτο της πληροφορίας που υπάρχει στο ψηφιακό σύμπαν προστατεύεται έστω και κατ’ ελάχιστο. Μόνον οι μισές, περίπου, από τις πληροφορίες που θα πρέπει να είναι προστατευμένες, προστατεύονται στην πράξη.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

φωτογραφίες από την πολύ πετυχημένη θεατρική παράσταση “Μία συγγνώμη”

Μπράβο παιδιά

Γυμνάσιο – Λύκειο Ε.Κ.Κ.Ν.Α.: Ένα σχολείο ελεύθερων ανθρώπων μέσα στη Φυλακή

γράφει ο Σωτήρης Αθηναίος

Υπάρχει ένα Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές χαίρονται το μάθημα·

Δε τους ρωτάνε οι γονείς, αν διάβασαν· Διαβάζουν, γιατί χαίρονται και νοιώθουν τη δύναμη της γνώσης.

Δε ζουν μαζί με τους γονείς τους, αλλά τους κουβαλάνε μαζί τους στον ύπνο και το ξύπνιο τους· Το αγαπημένο τατουάζ στο σώμα τους είναι η λέξη “μάνα”· Δεν έχουν το δωμάτιο τους, τη “βολή” τους, δεν καταλαβαίνουν με τον ίδιο τρόπο τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της εφηβείας· Δεν είναι παιδιά, δεν είναι έφηβοι, δεν είναι άντρες, λες και κάποιος έχει σβήσει την αχνή μολυβιά, που σκιαγραφεί τα σημαντικότερα τμήματα της σύντομης ζωής τους και αυτοί με πείσμα πήραν τα μολύβια- χοντρά, ανεξίτηλα μολύβια- για να τα ξαναγράψουν μέσα στον παράδεισο και την ασφάλεια που τους παρέχει το σχολείο των Φυλακών.

Σ’ αυτό το σχολείο οι μαθητές δεν κάνουν αδικαιολόγητες απουσίες, δεν πάνε φροντιστήριο, σχεδόν κανένας δεν παραλαμβάνει τον έλεγχο των βαθμών τους.

Υπάρχει ένα Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές δε μετράνε το αντριλίκι με το θράσος προς τους Δασκάλους, για αυτούς οι Δάσκαλοι τους είναι ο κόσμος που ονειρεύονται και όχι η κοινωνία που απεχθάνονται.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο

που βοηθά εκατοντάδες μαθητές να πάρουν απολυτήριο Γυμνασίου και Λυκείου, για να μπορέσουν κάποτε να ενταχθούν ουσιαστικά στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου Κράτους.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

στο οποίο δεκάδες μαθητές, δίχως φροντιστηριακή υποστήριξη, έχουν, ήδη, εισαχθεί στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές εκδίδουν σχολική εφημερίδα με μεστότητα άρθρων και αισθητική τελειότητα, που θα τη ζήλευαν ακόμα και επαγγελματικά έντυπα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι βραβεύτηκαν δύο φορές μέσα σε ελάχιστα χρόνια με το πρώτο βραβείο σχολικών εφημερίδων από το Δημοσιογραφικό οργανισμό Λαμπράκη.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές συμμετέχουν στο διαγωνισμό της Μαθηματικής Εταιρείας και διακρίνονται (πόσα σχολεία, δημόσια ή ιδιωτικά, έχουν ανάλογη διάκριση;)

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές οργανώνουν και παρουσιάζουν, κάθε χρόνο, θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, προστατεύουν τη βιβλιοθήκη τους σαν το σημαντικότερο περιουσιακό τους στοιχείο.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

το οποίο οι καθηγητές επέλεξαν προαιρετικά να υπηρετήσουν (ταξιδεύοντας με δικά τους έξοδα 90 χλμ κάθε μέρα)· Παρουσιάζονται το πρωί και φεύγουν το απόγευμα από την εργασία τους· Βρίσκονται χρόνια στην ίδια θέση και ποτέ δε ζήτησαν τη μετάθεση, που δικαιούνται. Μεταφέρουν το κέφι για δουλειά στους μαθητές τους, και αποτελούν το μοναδικό, ίσως, αξιόλογο πρότυπο που έτυχε να γνωρίσουν. Είναι πρόθυμοι να συμπαρασταθούν σε οποιοδήποτε καλλιτεχνική πρωτοβουλία των μαθητών τους, οργανώνουν και συμμετέχουν σε διεθνή συνέδρια για να ανταλλάξουν γνώσεις σχετικά με το επαγγελματικό τους αντικείμενο.

Αν υπήρχε ένα ανάλογο σχολείο στην Αμερική, Γερμανία, ή αλλού θα ήταν παγκόσμιο πρότυπο προς μίμηση για όλους τους δοκησίσοφους, που αναζητούν τα μεγαλεία, πάντα, έξω από την αυλή τους. Θα είχαν αφιερώσει χιλιόμετρα σελίδων τα ανά τον πλανήτη έντυπα, θα ήταν αντικείμενο μελέτης και διπλωματικών διατριβών σε όλους τους απανταχού πανεπιστημιακούς ή ερευνητές του πλανήτη.

Αυτό το σχολείο βρίσκεται στη χώρα μας και λειτουργεί, παρ’ όλα τα γραφειοκρατικά προβλήματα, με χρήματα των Ελλήνων πολιτών. Σε μια εποχή με απαισιόδοξες έως μίζερες ειδήσεις, το Γυμνάσιο (με Λυκειακές τάξεις) του Ειδικού Κέντρου Κράτησης Νέων Αυλώνα (Ε.Κ.Κ.Ν.Α.) αποτελεί παράδειγμα δημιουργίας για όλους τους Λειτουργούς της Εκπαίδευσης (Δημόσιας και Ιδιωτικής). Οι Λειτουργοί του (από τις ελάχιστες φορές, που η λέξη αποκτά πραγματικό νόημα) δουλεύουν αθόρυβα και αποτελεσματικά και δε χρησιμοποιούν τις επιτυχίες τους ως μέσο κενόδοξης προβολής. Θεωρούν το έργο τους ολοκληρωμένο μόνο όταν καταφέρουν να πείσουν όλους εμάς να δώσουμε, στην πραγματικότητα, μια δεύτερη ευκαιρία στους μαθητές τους.

Τους ευχόμαστε ολόψυχα καλή ξεκούραση και καλή επάνοδο το Σεπτέμβρη.

Στο www.24grammata.com θα διαβάσετε για τη συνεργασία των μαθητών του Ε.Κ.Κ.Ν.Α με τη Σχολή Καλών Τεχνών.

Σας καλούμε στη θεατρική παράσταση του Βασίλη Κούκου “Μία συγγνώμη”, που θα δοθεί σήμερα και αύριο στις 8 μμ στο σχολείο μας.

Εισιτήριο 3€ υπέρ του Χαμόγελου του παιδιού.

σας περιμένουμε

Από το Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων ανακοινώνεται ότι, λόγω της προκηρυχθείσας απεργίας από τη ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, για τις 28 και 29 Ιουνίου 2011, η προθεσμία οριστικοποίησης του μηχανογραφικού δελτίου για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, για όλους τους υποψηφίους, παρατείνεται μέχρι 30 Ιουνίου 2011. Η ώρα λήξης της οριστικοποίησης είναι μέχρι 24:00 της ίδιας ημέρας.

Η προθεσμία είναι αποκλειστική και καμία οριστικοποίηση δεν θα γίνεται δεκτή πέραν αυτής της ώρας και ημέρας.

Πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων. Ο γνωστός θόρυβος στις εφημερίδες και στα κανάλια, δηλώσεις, συνεντεύξεις, αναλύσεις, άνοδος και πτώση των βάσεων, στατιστικά… Όμως, η υποκρισία, ο λαϊκισμός και η έλλειψη σοβαρότητας περισσεύουν. Οι νέοι και νέες δίνουν τον καιρό της ευαίσθητης εφηβείας τους κυριολεκτικά μια μάχη, την “μάχη” των εισαγωγικών εξετάσεων. Μια μάχη που τους έχουμε επιβάλει, με σκληρό ανταγωνισμό (και όχι συν-αγωνισμό) για να δημιουργήσουν (έτσι τους είπαμε) τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Μάχη εξοντωτική για τους ίδιους και τις οικογένειες τους.

Ξόδεψαν  οι νέοι μας και οι οικογένειες τους ψυχή και χρήματα για μια επιτυχία, που σε λίγο “ειδικοί” και μη θα τορπιλίσουν με τα λεγόμενα και τις πράξεις τους. Λεγόμενα και πράξεις που παραπλανούν σκόπιμα, είτε απαξιώνοντας συλλήβδην την (Τριτοβάθμια) Εκπαίδευση και αποσιωπούν σκόπιμα ό,τι θετικό και δημιουργικό υπάρχει είτε ωραιοποιώντας καταστάσεις και κρύβοντας τα σοβαρά προβλήματα και τα λάθη (όλων) και, άρα, αποφεύγοντας την ανάγκη βελτίωσης.

Θυσίασαν πολλά οι νέοι για να “περάσουν”, παλεύοντας σκληρά και μάλιστα μέσα σε πιο περιβάλλον; Σ’ ένα ζοφερό και παρακμιακό κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον και με (κάθε είδους) ηγεσίες ανίκανες να  τους δώσουν ελπίδα, αλλά ικανές είτε να τους απογοητεύουν και να τους κόβουν τα φτερά είτε να τους χαϊδεύουν ψεύτικα και πονηρά τ’ αυτιά.

Ζητήσαμε από τους νέους να κάνουν το καλύτερο, αλλά τι μέλλον τους επιφυλάξαμε; To μέλλον της ανεργίας, της αναγκαστικής μετανάστευσης, των 590 ευρώ του αρχικού μισθού, της γενικευμένης παρακμής και αδικίας. Μας εξόργιζε το γεγονός της αντίδρασης τους, που όμως, παρότι πολλές φορές πράγματι απαράδεκτη και εκτός ορίων, έπρεπε να μας προβληματίσει σοβαρά για τα αίτια της. Όμως, σε μια παρακμιακή κοινωνία του μαύρου – άσπρου είναι πάντα πιο βολική μια εύκολη και χωρίς πολλά – πολλά καταδίκη, αντί μια βασανιστικής και επεξεργασμένης εκτίμησης και κατανόησης των αιτίων του προβλήματος.

Τι πρέπει να κάνουμε; Πρέπει, ειδικά σήμερα που βρισκόμαστε σε τέλος εποχής, που η κοινωνία και ιδιαίτερα οι νέοι κοιτάζουν το αύριο με αμηχανία και φόβο, να παραδεχθούμε τα λάθη μας και να πούμε την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι η εποχή της Μεταπολίτευσης (δημιούργημα μας) δεν τελείωσε απλά, αλλά κατέρρευσε και η νέα αρχή θα πρέπει να βασισθεί στους νέους μας, για τους οποίους η βασική προϋπόθεση προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το ζοφερό μέλλον, είναι μία, δηλαδή o δύσκολος δρόμος προς την στέρεη γνώση, δηλαδή την ποιοτική εκπαίδευση, σε οποιοδήποτε επίπεδο του Εκπαιδευτικού Συστήματος. Να γίνουν πραγματικά “καλοί” στο επάγγελμα, στην επιστήμη, στην έρευνα, αλλά και ευαίσθητοι και προβληματιζόμενοι ΠΟΛΙΤΕΣ για να σηκώσουν και πάλι την Ελλάδα. Χθες το κριτήριο της επιτυχίας (;) ήταν το “πόσα βγάζεις” (ανεξάρτητα από τον τρόπο), αύριο πρέπει να είναι το “πόσο καλός είσαι” (παντού).

Αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις για την Εκπαίδευση, αλλά και όσοι συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία (κυβέρνηση, κόμματα, πολιτικοί, εκπαιδευτικοί) έχουν την ιστορική ευθύνη να εξασφαλίσουν στους νέους, κατ’ απόλυτη προτεραιότητα, αυτήν την δυνατότητα, όχι από συμβατική υποχρέωση, αλλά ως την απαραίτητη συνθήκη για την επιβίωση της χώρας. Μπορούν; Επιτέλους, τα λόγια πρέπει να γίνουν πράξεις.

Πρέπει οπωσδήποτε, γιατί, όπως λέει ο Λ. Παπαδόπουλος:

Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα πριν λίγο καιρό πάλι στο aixmi.gr: Ο χρόνος τελειώνει και αν δεν τα καταφέρουμε, μετά θα έρθει η απόγνωση. Αλλά δεν αξίζει στους νέους μας το μέλλον της απόγνωσης.

* Ο Σταύρος Κουμπιάς είναι καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών και πρώην Πρύτανης.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Είναι σχολείο διπλοβάρδιας από τα πολλά που λειτουργούν ακόμη στη Θεσσαλονίκη. Στη διάθεση των καθηγητών και των μαθητών είναι μόνο ένα laptop. Τα προβλήματα του κτιρίου είναι πολλά, το ίδιο και οι ελλείψεις. Από τα θρανία του ωστόσο προέρχεται ο πρώτος των πρώτων στις φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις, Νίκος Φυτανίδης με 19.800 μόρια και άριστα στα Μαθηματικά και τη Φυσική που φέτος «λύγισαν» τους υποψηφίους. Άλλοι 15 συμμαθητές του (το 35% των υποψηφίων) πέτυχαν επίσης τον τίτλο του αριστούχου, αφού οι βαθμολογίες τους κυμαίνονται από 18,1 έως 20 στα μαθήματα κατεύθυνσης, 41 πέτυχαν σε πανεπιστήμια και μόνο οι πέντε από τους συνολικά 46 φετινούς μαθητές της Γ΄ Λυκείου εισάγονται σε ΤΕΙ.

Το 14ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης, στη συμβολή των οδών Γ. Παπανδρέου και Θ. Σοφούλη, «γράφει ιστορία».

Πέτυχε μια αξιοζήλευτη επίδοση, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται ψηλά στην κατάταξη των σχολείων της χώρας με τους περισσότερους επιτυχόντες. Πέρυσι ήταν το 5ο στην Ελλάδα και το δεύτερο δημόσιο σχολείο της Θεσσαλονίκης (μετά το Πειραματικό) με τον υψηλότερο αριθμό επιτυχόντων και φέτος -αν και η στατιστική ανάλυση δεν έχει γίνει ακόμη από το υπουργείο- φαίνεται να βελτιώνει και άλλο τη συνολική επίδοσή του.

Ο ρόλος των καθηγητών

Είναι η φωτεινή εξαίρεση απέναντι στην παραπαιδεία, τη γενικότερη εικόνα διάλυσης του ελληνικού δημόσιου σχολείου ή η «απάντηση» του δημόσιου σχολείου στην «ιδιωτικοποίηση» της εκπαίδευσης; «Ενας από τους βασικότερους παράγοντες της επιτυχίας μου είναι οι καθηγητές του σχολείου μου. Μου ’δωσαν περισσότερα από όσα ανέμενα», δήλωσε προχθές, λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση των βαθμών, ο 18χρονος Νίκος Φυτανίδης. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αποτελεί την ευγενική δήλωση ενός αριστούχου -παιδιού εκπαιδευτικών που έχουν περάσει από αυτό το σχολείο (ο πατέρας του γυμνασιάρχης στο 14ο), όμως δεν είναι. Ήταν η… χημεία μεταξύ μαθητών- καθηγητών, η αμφίδρομη επικοινωνία τους και οι συνθήκες ηρεμίας που καλλιέργησαν όλη τη χρονιά για τη μεγάλη προσπάθεια των υποψηφίων.

Ο Νίκος και οι συμμαθητές του -σχεδόν όλοι παιδιά μεσοαστικών οικογενειών που δίνουν βάση στη μόρφωσή τους και αγαπούν το διάβασμα- όπως αποδεικνύεται, σε αυτό το σχολείο βίωσαν μια διαφορά που δεν βιώνουν συνήθως οι συμμαθητές τους στην Γ΄ Λυκείου, και γι’ αυτό την αναζητούν στα φροντιστήρια.

Οι καθηγητές του 14ου Λυκείου συμπορεύτηκαν στην αγωνία τους. Συμπαραστάθηκαν στην επιδίωξή τους. Στάθηκαν στο πλάι τους στην κατάκτηση του ονείρου. Το «υλικό» ήταν καλό, όπως λένε, αλλά κι αυτοί βγήκαν από τα στερεότυπα, την γκρίνια και τα καθιερωμένα της έδρας και της αποστήθισης. Οταν χρειάστηκε, έφεραν και το δικό τους κομπιούτερ από το σπίτι και έτσι χειροκροτούν από προχθές τους αριστούχους σαν να ήταν τα δικά τους παιδιά.

Τις ημέρες των γιορτών του Πάσχα και των Χριστουγέννων αρκετοί από τους καθηγητές του 14ου ΓΕΛ θυσίασαν τις δικές τους διακοπές για να κάνουν αφιλοκερδώς Μαθηματικά, Φυσική, Βιολογία στο σχολείο σε όσους από τους μαθητές τους ήθελαν να καλύψουν τα κενά τους, να μπουν μαζί τους περισσότερο στο πνεύμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων και των θεμάτων, να λειτουργήσουν σαν φροντιστές και πέρα από αυτούς, «να λύσουμε απορίες κι όσο γίνεται περισσότερες ασκήσεις, να βοηθήσουμε και να ντοπάρουμε ψυχολογικά τα παιδιά», όπως είπε χαρακτηριστικά κ. Β. Δομδούζης, ο μαθηματικός της παρέας των καθηγητών.

Η επικοινωνία με τους μαθητές του γινόταν συχνά και στην ποδοσφαιρική γλώσσα. «Χαίρομαι να έχω μαθητές που θέλουν να φτάσουν στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και να κατακτήσουν το τρόπαιο…».

Οι συνήθεις εντάσεις εξέλιπαν τη σχολική χρονιά που πέρασε.

«Παίζει ρόλο, ξέρετε, το Πνεύμα του σχολείου… Κι ο Πλάτωνας αυτό δεν έλεγε;» σχολίασε ο μαθηματικός στην «Κ». Πρέπει ο δάσκαλος να αγαπάει τους μαθητές και οι μαθητές τον δάσκαλο…».

Και τώρα… συγχώνευση

«Το δημόσιο σχολείο μπορεί να πετύχει το… ακατόρθωτο, όταν υπάρχουν ιδανικά, συνεργασία και επικοινωνία καθηγητών – μαθητών δήλωσε η λυκειάρχης του 14ου κ. Μαρία Ζιώγα. Στα αξιοσημείωτα της επιτυχίας του συγκεκριμένου δημόσιου Λυκείου είναι ότι οι περισσότεροι από τους αριστούχους είναι αγόρια.

Από τη νέα σχολική χρονιά το 14ο θα συγχωνευτεί με το 21ο ΓΕΛ και θα κερδίσουν έτσι την πρωινή βάρδια. «Αν χωράμε; Δεν ξέρω», απάντησε η λυκειάρχης κ. Μαρία Ζιώγα. Μπορεί να υπάρξουν νέα προβλήματα. Μπορεί το Πνεύμα του Σχολείου να κινδυνεύσει. Να φανούν μεγαλύτερες οι ελλείψεις. Αλλά χθες, οι νέες «προκλήσεις» της συγχώνευσης δεν συμπεριλαμβάνονταν στο μήνυμα που έστελναν οι μαθητές, οι καθηγητές και η διεύθυνση του (νέου) 14ου ΓΕΛ Θεσσαλονίκης.

Του Θανάση Tσιγγάνα Καθημερινή

Πίνακες κλιμάκωσης βαθμολογίας γραπτής εξέτασης  κατά μάθημα των μαθητών μας και συγκριτικά αποτελέσματα προηγούμενων ετών

επιμέλεια: Στ. Νταραντάνη