Έχοντας επιστρέψει από τις διακοπές Χριστουγέννων ασχοληθήκαμε με τον 2ο κύκλο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων και συγκερκιμένα με το πρόγραμμα “Ο πυξιδούλης και η πυξιδούλα στο νηπιαγωγείο”. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του κέντρου Πρόληψης ΠΥΞΙΔΑ που προάγει την ψυχική Υγεία και ανθεκτικότητα απέναντι σε καταχρήσεις. Επειδή όμως σε αυτήν την ηλικία δεν μπορούμε να μιλήσουμε για καταχρήσεις, αλλά να προάγουμε την ψυχική Υγεία με την ενδυνάμωση πρώτα του εαυτού και μετά της ομάδας που ανήκουμε, αξιοποιήσαμε το πρόγραμμμα με τέτοιο τρόπο ώστε να αναδείξουμε την αξία του να είμαστε όλοι μαζί, ενωμένοι, να αναγνωρίσουμε τα ταλέντα και την αξία του άλλου, να δείξουμε σεβασμό, να καταφέρουμε να κάνουμε πράγματα μαζί για κοινό σκοπό και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα βασικά μας συναισθήματα για να μπορούμε να αναγνωρίσουμε και του άλλου.
Κάποια από τα ενδεικτικά εργαστήρια του προγράμματος, διαφοροποιήθηκαν και προσαρμόστηκαν στις ανάγκες της ομάδας των παιδιών κι εδώ θα σας παρουσιάσουμε μερικές από τις δραστηριότητες που πραγματοποιήθηκαν. Οι δράσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία και των δυο εκπαιδευτικών του τμήματος καθώς στο ολοήμερο τμήμα πραγματοποιούνται κάποιες από αυτές μια φορά την εβδομάδα.
Τα παιδιά κρύβονται κάτω από ένα σεντόνι ανά ομάδα, οι υπόλοιπη παρέα τους ζητάει να μεταμορφωθούν σε ένα ζώο και όταν το σεντόνι σηκώνεται αναπαριστούν αυτό που τους ζήτησαν. Όλη η τάξη ακολουθεί το ίδιο παράδειγμα συζητώντας βέβαια αν η ομάδα εκτέλεσε με επιτυχία την επιθυμία της. Έτσι γίνονται όλοι μαζί μια ομάδα και αναπαριστούν το ζώο που ειπώθηκε (ενίσχυση ομάδας/ομαδικό πνεύμα/αλληλουποστήριξη/σεβασμός).
Τα παιδιά καταγράφουν (με τη βοήθεια της νηπιαγωγού) σε ένα μεγάλο χαρτόνι όλα αυτά που θεωρούν τα ίδια ότι αποτελούν το δυνατό τους σημείο, τις δικές τους ικανότητες. Σε τί τα καταφέρνουν καλά σύμφωνα με τη δική τους οπτική (ενίσχυση αυτοπεποίθησης/ αυτοαξιολόγηση/ αυτοαναγνώριση).
Ύστερα ζητάμε από τους άλλους να αναγνωρίζουν τα ταλέντα ή ικανότητες που έχει ο φίλος ή ο συμμαθητής/τριά του, δείχνοντας τον θαυμασμό του γι αυτό (αποδοχή διαφορετικότητας/αναγνώριση και σεβασμός στον άλλο):
Η Θεοδώρα είπε ότι η Βασιλική κάνει πολύ ωραίες ζωγραφιές και παίζει πολύ ωραία.
Ο Αλέξανδρος Κουλαξ. είπε ότι ο Γιάννης παίζει ωραία με τα αυτοκινητάκια.
Η Ροζαλία είπε ότι η Εβελίνα παίζει πάντα ωραία παιχνίδια.
Η Λία είπε ότι ο Αχιλλέας είναι πολύ προσεκτικός.
Η Εβελίνα είπε ότι ο Κωνσταντίνος φτιάχνει πολύ ωραία lego.
Ο Πάρης είπε ότι ο Βαγγέλης είναι πολύ καλός στους στόχους.
Ο Βαγγέλης είπε για τον Αχιλλέα ότι φτιάχνει ωραίες σαΪτες.
Η Βασιλεία είπε για την Εύα ότι παίζει ωραίο σχοινάκι στην αυλή.
Η Βασιλική είπε ότι η Βασιλεία κάνει όμορφες ζωγραφιές με νερομπογιές.
Η Λία είπε ότι η Χριστίνα χορεύει πολύ ωραία.
Η Χριστίνα είπε στη Μελπομένη ότι ζωγραφίζει πολύ όμορφα.
Συζητήσαμε στην ολομέλεια πράγματα που μας αρέσουν και βρήκαμε ότι δεν είναι μόνο δική μας προτίμηση αλλά πολλά από αυτά είναι και των φίλων μας. Έτσι συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε πολλά κοινά που μας ενώνουν. Αποφασίσαμε να τα κάνουμε ένα ωραίο βιβλιαράκι και εστιάσαμε στο αγαπημένο μας ζώο, φαγητό, άθλημα, έντομο , φυτό, παιχνίδι, χρώμα και φρούτο. Με την τεχνική της χαρτοδιπλωτικής, φτιάξαμε ατομικά ο καθένας το βιβλίο του που μετά “ξεφυλλίζοντάς” το καταλάβαμε πόσο μας αρέσουν τα ίδια πράγματα (σεβασμός/αποδοχή/ κοινά ενδιαφέροντα)
Με τη βοήθεια ενός μαγνητικού παιχνιδιού που έφερε η νηπιαγωγός στην τάξη, τα παιδιά χωρίστηκαν σε 6 ομάδες και τους ζητήθηκε, κάθε μια να βρει τα χαρακτηριστικά του προσώπου που δείχνουν ένα από τα 6 βασικά συναισθήματα- ΧΑΡΑ, ΛΥΠΗ, ΦΟΒΟΣ, ΘΥΜΟΣ, ΖΗΛΕΙΑ, ΝΤΡΟΠΗ. Μέσα από συζήτηση, κάθε ομάδα επέλεξε τα μαγνητάκια που θεωρούσε ότι ταιριάζουν σε αυτό το συναίσθημα. Όταν κάθε ομάδα ολοκλήρωνε την προσπάθειά της, στην ολομέλεια συζητούσαμε πιθανά λάθη ή επιλογές που δεν ήταν κατάλληλες να παρουσιάσουν το συγκεκριμένο συναίσθημα εστιάζοντας στα μάτια, τα φρύδια, τα μάγουλα και το στόμα. Έτσι κάθε παιδί κατάφερνε να δει πως θα έδειχνε πιο σωστή η έκφραση του προσώπου για κάθε συναίσθημα με την σύμφωνη γνώμη της ολομέλειας. Στο τέλος αναπαριστούσαμε κάθε συναίσθημα με το δικό μας πρόσωπο σκεπτόμενοι τι είναι αυτό που μας κάνει χαρούμενους, λυπημένους, να φοβάμαστε κ.ο.κ αποτυπώνοντάς το σε μια ζωγραφιά.(αποδοχή/αναγνώριση συναισθήματος/σεβασμός/αυτοπειθαρχία)
Στα πλαίσια του 20υ κύκλου των ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ με θέμα Εγώ και Εσύ = Η Ομάδα μας, τα παιδιά της τάξης μας έπρεπε να εξοικειωθούν με τη λειτουργία της ομάδας και κυρίως να αισθανθούν σημαντικά μέλη της. Να καταλάβουν επίσης ότι όλοι έχουν τα κοινά χαρακτηριστικά που τους κάνουν να μοιάζουν.
Για τον λόγο αυτό αποφασίσαμε να παίξουμε το χαλασμένο τηλέφωνο όπου τα παιδιά καθισμένα σε κύκλο πρέπει να μεταφέρουν το ένα στο άλλο μια λέξη που τους είπε η εκπαιδευτικός και στην συνέχεια ο τελευταίος πρέπει να την φωνάξει. Στο παιχνίδι αυτό συμμετείχαν όλα τα παιδιά με πολλή χαρά και διασκέδασαν με την ψυχή τους.
Στην συνέχεια ακολούθησε η κύρια δραστηριότητα του 3ου κύκλου, όπου τα παιδιά πάλι καθισμένα σε κύκλο με μια καρέκλα λιγότερη και ένας να μένει όρθιος στην μέση αφού ακούσουν φράσεις όπως ¨να σηκωθούν όσοι έχουν καστανά μαλλιά¨, ¨να σηκωθούν όσοι αγαπούν την σοκολάτα¨, ¨να σηκωθούν όσοι αγαπούν το παγωτό¨ κλ.π, θα πρέπει να αλλάξουν θέση μεταξύ τους όσα πιστεύουν ότι αυτό που λέγεται τους αφορά. Ένα θα μείνει και πάλι όρθιο. Αυτό το παιδί θα είναι που θα δώσει την επόμενη εντολή στην ομάδα. Η συγκεκριμένη δραστηριότητα έδειξε να ξεσηκώνει όλα τα παιδιά και να θέλουν να δραστηριοποιηθούν με πολύ ενθουσιασμό.
Στο τέλος της δραστηριότητας ακολούθησε συζήτηση με τα παιδιά και αναφέρθηκαν πολλές ιδέες από αυτά για το αν έμαθαν κάποια πράγματα για κάποιους άλλους. Αναφερθήκαμε ιδιαίτερα σε κάποια κοινά που μπορεί να έχουν κάποια μεταξύ τους (χαρακτηριστικά, γλυκίσματα, παιχνίδια). Καταλήξαμε επίσης ότι πρέπει να μοιραζόμαστε πράγματα με τους άλλους και ότι είναι ωραίο να μαθαίνουμε για τους άλλους.
Στα πλαίσια του 5ου εργαστηρίου τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δραματοποιήσουν μια λίστα από ιδέες – γρίφους. Τα παιδιά καθισμένα στα καρεκλάκια τους έδειχναν να απολαμβάνουν κάθε λεπτό της δραστηριότητας. Τους εξηγήσαμε ότι θα κάνουμε κάτι με παντομίμα και εκείνα θα πρέπει να προσπαθήσουν να μαντέψουν τι είναι αυτό. Τους εξηγήσαμε επίσης ότι θα πρέπει να παρατηρήσουν προσεκτικά αυτό που βλέπουν και στην συνέχεια να σκεφτούν χωρίς να μιλήσουν και τέλος τους είπαμε ότι θα σηκώσουν το χέρι τους μόνο όταν πιστεύουν ότι έχουν την απάντηση. Αφού κατάλαβαν πως παίζεται το παιχνίδι, δείχνοντας δυο – τρεις γρίφους εμείς στα παιδιά, αφήσαμε το επόμενο παιδί να έχει την ευκαιρία να γίνει ηθοποιός, δηλ. το παιδί που σηκώνεται, δεν πρέπει να μιλάει καθόλου, αλλά μόνο να προσποιηθεί ότι κάνει κάτι με το σώμα του. Για βοήθεια στην αρχή δείξαμε εικόνες – κάρτες στα παιδιά.
Τα παιδιά παρουσίασαν πολλές ιδέες για παντομίμα που σκέφτηκαν μόνα τους όπως ¨παίζω πιάνο, οδηγώ κτ.λ¨ και στο τέλος η δραστηριότητα έκλεισε με μια συζήτηση με τα παιδιά, εκφράζοντας την γνώμη τους για το τι πιστεύουν ότι έδειξε ο συμμαθητής τους, ζητώντας με χαρά να επαναληφθεί η δραστηριότητα.
