kantonopou’s blog

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

ΠΕΘ – Ένσταση κατά της απόφασης σύστασης της Γνωμοδοτικής Επιτροπής αποτίμησης της εφαρμογής των νέων Προγραμμάτων Σπουδών για τα Θρησκευτικά

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 27, 2017

Αθήνα, 7 Μαρτίου  2017

Αριθμ. Πρωτ.  33

Προς τον κ. Κωνσταντίνο Βασιλείου Γαβρόγλου, Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

ΚΟΙΝ.:

1.            Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής

2.            Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

3.            Πανελλήνια Ένωση Γονέων

4.            Παραρτήματα της ΠΕΘ

ΘΕΜΑ:  Ένσταση κατά της απόφασης σύστασης της Γνωμοδοτικής Επιτροπής αποτίμησης της εφαρμογής των νέων Προγραμμάτων Σπουδών για τα Θρησκευτικά

               Αξιότιμε κ. Υπουργέ

Με απόφαση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) στις 06 Φεβρουαρίου 2017 συγκροτήθηκε Γνωμοδοτική  Επιτροπή,  που θα αναλάβει το έργο μιας πρώτης γενικής αποτίμησης της εφαρμογής  των νέων Προγραμμάτων Σπουδών (ΠΣ) στα Θρησκευτικά Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου.

Το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία σχετική προκήρυξη, αποδεικνύει ότι η Επιτροπή επιλέχθηκε με μη δημοκρατικές διαδικασίες και σε αυτήν ορίστηκε συντονιστής, το ίδιο πρόσωπο που ήταν ο εμπνευστής και συντονιστής των Προγραμμάτων Σπουδών. Η σύνθεση μάλιστα, της Επιτροπής δεν είναι τυχαίο ότι αποτελείται από εκπαιδευτικούς που είναι εγγεγραμμένοι στον Σύνδεσμο «Καιρός» ή διάκεινται φιλικά προς το προειρημένο πρόσωπο.

Διαπιστώνουμε επίσης, ότι οι λόγοι της επιλογής λειτουργούν σε ατομικό επίπεδο («θέσεις πορτρέτα») με ανοικτά τα ερωτήματα: Γιατί αυτοί οι Σχολικοί Σύμβουλοι και όχι άλλοι, γιατί αυτοί οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί και όχι άλλοι; κ.ο.κ. Είναι περιττό να επισημανθεί ότι οι ίδιοι που συνέταξαν τα Προγράμματα Σπουδών είναι και αυτοί που θα «αποτιμήσουν» την εφαρμογή τους, κατά τη λαϊκή έκφραση «Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει». Τα ίδια πρόσωπα, της συγκεκριμένης ομάδας, ανακυκλώνονται σε όλες τις Επιτροπές για τα θρησκευτικά. Η επιλογή λοιπόν, των εκπαιδευτικών που στελέχωσαν και αυτήν την Επιτροπή προϊδεάζει για το αποτέλεσμα της «αποτίμησης».

Αν και σε ολόκληρη την Ελλάδα διαπιστώνεται ένα ισχυρό κύμα αντιδράσεων εναντίον των νέων Προγραμμάτων Σπουδών , είναι απορίας άξιο, αν οι ίδιοι που προσπαθούν εδώ και έξι (6) χρόνια, παντοιοτρόπως, να τα επιβάλουν, θα αναγνωρίσουν και θα δεχθούν αυτές τις αντιδράσεις και θα προτείνουν την απόσυρση ή την εκ θεμελίων αναθεώρησή τους. Δεν είναι απαραίτητο να έχει κάποιος προφητικό χάρισμα για να γνωρίζει από τώρα το αποτέλεσμα της αποτίμησης: «Το Πρόγραμμα Σπουδών είναι εξαιρετικό αλλά για να γίνει αντιληπτό και να μπορέσουν οι εκπαιδευτικοί να το διδάξουν χρειάζεται να γραφτούν βιβλία και να γίνουν επιμορφώσεις»!!! Καιρός, λοιπόν, να ανοίξουν τα νέα ΕΣΠΑ για να δούμε τους ίδιους και τους ίδιους (με κάποιες μικροανανεώσεις) να επαναλαμβάνονται στις «δημοκρατικά» ορισμένες Επιτροπές.

Όπως καταλαβαίνετε κ. Υπουργέ η «τράπουλα» είναι σημαδεμένη από την αρχή της σύνταξης αυτών των Προγραμμάτων έως και σήμερα. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπάρξει αντικειμενικό αποτέλεσμα, όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω από το μάθημα των Θρησκευτικών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο: Οι δημιουργοί των Προγραμμάτων να ορίζονται επίσης ως αξιολογητές τους. Αυτό που διαπιστώνει ο καθένας είναι ότι από το 2010 υπάρχει μια μικρή ομάδα Θεολόγων που επιδιώκουν διασυνδέσεις με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου και προσπαθούν με κάθε μέσο να επιβάλουν τα συγκρητιστικά Προγράμματά τους.

 Είναι ολοφάνερο πια σε όλη την Ελλάδα ότι, μέσω αυτών των Προγραμμάτων, επιδιώκεται η προώθηση της ατομικής θρησκείας που θα είναι ένα μείγμα από θρησκευτικές αντιλήψεις. Συνεπώς, πρόκειται για Προγράμματα που είναι αντίθετα στην Ορθόδοξη πίστη, την  οποία ασπάζεται η συντριπτική πλειονότητα του μαθητικού πληθυσμού της χώρας. Πιστεύουμε ότι αρκετά έχει ταλαιπωρηθεί ο ελληνικός λαός και αρκετή πνευματική ζημιά έχουν υποστεί οι Ορθόδοξοι μαθητές της χώρας από τους ως άνω πολυθρησκειακούς πειραματισμούς.

Κύριε Υπουργέ, επικαλούμαστε τα δημοκρατικά σας αισθήματα και:

Ζητάμε άμεσα, ως η Ένωση της μεγάλης πλειονοψηφίας των Θεολόγων της χώρας, να εγκαταλειφθεί ένα πείραμα που απέτυχε παταγωδώς, να αποσυρθούν αυτά τα Προγράμματα και να συνταχθούν νέα Προγράμματα με σύνεση, ηρεμία, αλληλοσεβασμό, διάλογο με την Εκκλησία και όλους τους εμπλεκόμενους. Προς τούτο:

–              Ζητάμε, προσωπική συνάντηση μαζί σας για να ακούσετε και τις δικές μας θέσεις για το μάθημα, την ευθύνη της διδασκαλίας του οποίου έχουμε αναλάβει.

–              Ζητάμε, την αντικατάσταση του κ. Σ. Γιαγκάζογλου από την οποιαδήποτε διαδικασία που αφορά στο μάθημα των Θρησκευτικών, γιατί δεν έχει καμία ακαδημαϊκή εξειδίκευση σε θέματα Παιδαγωγικών και Διδακτικής του μαθήματος και γιατί έχει διχαστεί όλος ο θεολογικός κόσμος από τις ενέργειες του σε όσα έχει οριστεί να συντονίσει.

–              Πάνω από όλα, τέλος, απαιτούμε τον σεβασμό σε έναν επιστημονικό κλάδο, που δεν είναι δυνατόν να εμπαίζεται από το ΙΕΠ με τέτοιους ορισμούς επιτροπών.

Για το ΔΣ της ΠΕΘ

Ο Πρόεδρος                                                  Ο Γενικός Γραμματέας

          Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                                   Παναγιώτης Τσαγκάρης

                   Δρ Θεολογίας                                                      Mr Θεολογίας

http://www.petheol.gr/nea/enstasekatatesapophasessystasestesgnomodotikesepitropesapotimesestesepharmogestonneonprogrammatonspoudongiatathreskeutika

Κατηγορία ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 27, 2017

Είναι εμφανής μια τάση επιστροφής στα εθνικά κράτη, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη. Μετά από μία σχεδόν 25ετία κυριαρχίας του οράματος για παγκοσμιοποίηση, με ό,τι αυτή συνεπαγόταν (πολιτισμικός ιμπεριαλισμός, μόδα, μουσική, αθλητισμός, διασκέδαση, ιδέες), πλέον ο κόσμος έχει κουραστεί. Το όραμα της ενότητας των λαών και των ανθρώπων δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί. Η οικονομία κυριάρχησε, όπως επίσης και η επίδειξη ισχύος των Μεγάλων Δυνάμεων διά των όπλων. Ο παράγοντας «Ισλάμ» οδήγησε σε μετακινήσεις πληθυσμών, αλλά και στον φόβο της τρομοκρατίας. Οι άνθρωποι θέλουν να δοκιμάσουν να επιστρέψουν στα όσα γνώριζαν, στα οικεία τους.

          Είναι δεδομένο πως η παγκοσμιοποίηση δεν θα «πεθάνει» τόσο εύκολα. Έχει θέσει τις βάσεις κυρίως μέσω του Διαδικτύου, το οποίο αποτελεί για τους νεώτερους την κύρια πηγή ψυχαγωγίας, πληροφόρησης, διασκέδασης, ενασχόλησης. Στο Διαδίκτυο υπάρχει σχετική ελευθερία. Μπορεί να γίνεται λόγος για εθνικές ρίζες, ιστορία, θρησκευτικότητα, αξίες, κείμενα και μορφές του παρελθόντος, ωστόσο όλα αυτά έχουν να κάνουν με ένα ακίνδυνο χτες.  Η παιδεία εξακολουθεί να λειτουργεί στην λογική της αποδόμησης της γλώσσας, της ιστορίας, των συμβόλων, του θρησκευτικού συγκρητισμού. Ο αυτοπροσδιορισμός του ανθρώπου θεωρείται κυρίαρχο δικαίωμα, ενώ η ένταξη στην κοινότητα δευτερεύουσας σημασίας. Η παγκοσμιοποίηση, ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία συνάντησης ανθρώπων, νοοτροπιών, ιστοριών, πολιτισμών, θρησκειών, χωρίς απαίτηση υπεροχής, έχει οδηγήσει στην καλλιέργεια μιας νοοτροπίας στηριγμένης στο politically correct. Δεν μας ενδιαφέρει τι πιστεύουν οι άνθρωποι, αρκεί να μην συγκρούονται, να μην διαφωνούν, να μην κινδυνεύουμε από τις αντιρρήσεις και τις ταυτότητές τους να χάσουμε το όραμα που είναι ένας κόσμος χωρίς διαφορές σε συλλογικό επίπεδο, αλλά με διαφορές μόνο σε ό,τι αφορά το άτομο.

       Η κούραση των ανθρώπων είναι παράγοντας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυθεντική επιστροφή στις εθνικές ρίζες. Γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και χαιρόμαστε την αναστροφή με άλλους λαούς και ανθρώπους, επειδή η πολυφωνία αποτελεί στοιχείο που βοηθά όχι στο να παραιτηθούμε από τον εαυτό μας, αλλά για να μοιραστούμε και με τους άλλους ό,τι νοηματοδοτεί το δικό μας «εμείς», παίρνοντας στοιχεία και από το αντίστοιχο δικό τους. Τότε μπορούμε να εστιάσουμε στην ανάγκη της ενότητας εν τη ποικιλία, και όχι σε εκείνη της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, η οποία παραθεωρεί τα ιδιαίτερα στοιχεία του κάθε λαού, για να μας μετατρέψει σε πληθυσμούς άχρωμους, άγευστους και όμοιους, χωρίς την χαρά της διαφοράς. Αν όμως δεν γίνει συνειδητή προσπάθεια επιστροφής στις ρίζες μας, τότε η παγκοσμιοποίηση θα επανέλθει ως η μόνη λύση!

       Στην πατρίδα μας χρειάζεται να ξαναβρούμε το ενδιαφέρον για την παράδοσή μας. Όχι με αντιγραφή του χτες, αλλά με εγχρονισμό στο σήμερα. Να δούμε τις αξίες της μουσικής και του χορού και να μη μείνουμε μόνο στις φόρμες τους. Να δούμε τι σημαίνει κοινότητα στην ενορία της Εκκλησίας. Τι σημαίνει παιδεία με στόχο στην ποιότητα της ύπαρξης μέσα από τα κείμενα της αρχαιοελληνικής και πατερικής παράδοσης και με στόχευση σε θετικές επιστήμες που θα υπηρετούν τον άνθρωπο και δεν θα τον κατευθύνουν  στην εγωτική αυτάρκεια. Αφύπνιση από όλους και παρότρυνση στους νέους μας να μην φοβούνται την παράδοση, αλλά να ερευνήσουν και να την αγαπήσουν. Η αφύπνιση της Εκκλησίας και της Οικογένειας  πρέπει να είναι η αρχή!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 22 Μαρτίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ο Υπάτιος και ο υπαίτιος

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 11, 2017

troxaio

Πολλά έχουν γραφτεί για το πολύνεκρο τροχαίο που σημειώθηκε την 26η Φεβρουαρίου 2017. Και μάλιστα πολλά θα ξαναγραφτούν μετά από επόμενο δυστύχημα… Ένας άνδρας, (ονόματι Υπάτιος) έχασε γυναίκα και παιδί από ανεξέλεγκτη οδήγηση νεαρού-γιού του επιχειρηματία Βακάκη- που ταξίδευε με φίλο του. Τέσσερις άνθρωποι νεκροί, τυλιγμένοι στις φλόγες. Στη δημοσιότητα το βίντεο-ντοκουμέντο από κάμερα ασφαλείας της Εθνικής Οδού. Κι εμείς στο ίδιο έργο θεατές…αλλά για πόσο ακόμα; Οι «εικόνες που σοκάρουν» είναι ένα από τα πράγματα που έχει πλέον συνηθίσει να βλέπει αυτή η χώρα. Τις κοιτάμε με την ασφάλεια που προσφέρουν οι οθόνες της τηλεόρασης, του Η/Υ, του κινητού, σαν να παρακολουθούμε ταινία δράσης. Το «σοκ» κρατάει όσο μια κουβέντα σε καφενείο. Όλοι μας θαμώνες του, να βγάζουμε κηρύγματα περί ηθικής και νόμων, εικάζοντας πώς θα «έπρεπε» να γίνουν τα πράγματα σε κάθε περιστατικό, σα να μιλούμε για σκηνοθετικά λάθη. Ποιος είναι, όμως, σκηνοθέτης; Από την άλλη, στη θέα τέτοιων βίαιων σκηνών γινόμαστε μαζικά πραγματογνώμονες καθιστώντας εθνικό-πλέον-το τρικουπικό ερώτημα «Τις πταίει;».

Όχι! Δεν είναι υπαίτιο το «πλουσιόπαιδο» που έτρεχε, ούτε το λάθος παρκάρισμα του τραγικού πατέρα. Φταίει το αυτοκίνητο. Όχι η Porsche. Οποιοδήποτε αυτοκίνητο, ή μάλλον η λανθασμένη και ανέκαθεν μοιραία ελληνική νοοτροπία για το αυτοκίνητο. Το ίδιο δυστύχημα θα προκαλούνταν με τέτοιο τρόπο οδήγησης, ακόμα κι αν ο νεαρός ήταν γιός του κυρ-Μήτσου του μπακάλη και οδηγούσε φιατάκι. Γιατί; Διότι ο εγωισμός δεν είναι ταξικός. Διότι ο αλαζονικός εαυτούλης κατασπαράζει ψυχές αδιάκριτα. Διότι ο κύριος Jumbo ως πατέρας και ο κάθε γονέας είναι υποχρεωμένος να διδάσκει στο παιδί του ηθική…όχι στα 25 αλλά στα 5! Ηθική δεν είναι ο κούφιος συντηρητισμός. Είναι ο σεβασμός στον άνθρωπο, στον εαυτό και στον διπλανό. Είναι ο συνυπολογισμός παραγόντων που οφείλει να κάνει ο καθένας, πριν πάρει μια βιαστική απόφαση, πρώτα εντός και έπειτα έξω από το σπίτι του. Οπότε φταίνε οι γονείς. Όλοι οι γονείς. Όλοι όσοι νομίζουν ότι θα καταπιέσουν το παιδί τους αν το μάθουν να φέρεται και δεν το αφήσουν αχαλίνωτο. Όλοι όσοι νομίζουν ότι η δήθεν ελευθερία αυτή προσφέρει αθανασία-ψυχική ή σωματική.

Γεγονός είναι πως έχουμε την τάση να τα ζούμε όλα στα άκρα, και κατόπιν να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειές τους ακραία. Όπως ξέρει πολύ καλά να κάνει το…κοινό τέτοιων περιπτώσεων. Έτσι και τώρα. Σαν να βρίσκεται σε ρωμαϊκή αρένα, ο θεατής φωνάζει, βρίζει, αναθεματίζει (!) τον θύτη και τον πατέρα του, το θύμα, τους πάντες και τα πάντα με μίσος. Λες κι εκείνος είναι καλύτερος γονέας-οδηγός-άνθρωπος. Πώς τολμούν; Οι ίδιοι που αισχρολογούν για τον νεαρό οδηγό είναι οι ίδιοι που σήμερα κιόλας θα τα πιούν και θα οδηγήσουν ή δεν θα τα πιούν αλλά θα ανοίξουν το γκαζάκι τους στην ευθεία «για να ξεσκουριάσει λίγο το αμαξάκι βρε αδερφέ». Το μυαλό όμως δεν θα ξεσκουριάσει ποτέ!

Στο ίδιο πλαίσιο είναι κι εκείνοι που βρίζουν τον Υπάτιο για την «αναισθησία» του, επειδή δεν βρίζει κι αυτός, μαζί με τον όχλο, θεούς και δαίμονες. Επειδή δεν οργίζεται με τη γρουσούζα μέρα και την άσπλαχνη μοίρα του. Επειδή δεν καταριέται τον κο Βακάκη και τον γιό του ή τον εαυτό του που είναι «τόσο απερίσκεπτος» να παρκάρει σε χώρο στάθμευσης της Ε.Ο.…!! Κανείς δεν θεωρεί αρετή την ταπείνωση και την πίστη του που υποτάσσεται στο θέλημα του Θεού, όπως ανέφερε ο ίδιος χαρακτηριστικά. Είναι αναίσθητος «επειδή είναι ΟΥΚ-άς». Ή είναι αδύναμος επειδή γνωρίζει τη φθαρτότητα της ανθρώπινης φύσης του όπως την όρισε ο Δημιουργός της. Ας μη βιαστούμε να πούμε «τότε φταίει ο Θεός». Γιατί ο Θεός φτιάχνει σώματα με ψυχή, όπως και το εργοστάσιο παραγωγής της (κάθε) Porsche φτιάχνει φθαρτά οχήματα με μηχανή. Αλλά και τα δύο τα καταστρέφει η αλαζονεία του ανθρώπου, ο οποίος τα χειρίζεται λάθος. Ο Υπάτιος δεν θα θρηνήσει σαν μανιακός μπροστά από τις κάμερες κάποιων αιμοδιψών δημοσιογράφων. Τόση ταραχή δεν χωράει σε έναν πραγματικά ισορροπημένο άνθρωπο. Θα θρηνήσει μόνος, προσευχόμενος όπως έπρεπε να κάνουμε όλοι για αυτές τις τέσσερις ψυχές που χάθηκαν. Πόνεσε για τους δικούς του, αλλά και για τους δύο νεαρούς… Ανήκουστο έτσι; Κάτι δεν πάει καλά, σωστά; Γιατί δεν φωνάζει, δεν έχει καρδιά; Ελάτε όλοι εσείς που κρίνετε τόσο εύκολα συμπεριφορές, να δούμε πόσο ζεστή καρδιά έχετε; Πόση αγάπη και σεβασμό;

Αν δεν τα βρούμε αυτά δεν θα σταματήσουν τα τροχαία δυστυχήματα. Γιατί να μην είσαι εσύ ο επόμενος; Γιατί δεν θα είσαι; Ποιος θα σε προστατέψει, αν δεν θέλεις να διαφυλάξεις ο ίδιος τον εαυτό σου; Δεν είναι υπαίτιος ο Βακάκης ούτε ο Υπάτιος. Εσύ είσαι. Εσύ που μόλις τελειώσεις την ανάγνωση αυτού του άρθρου θα (παρα)βιάσεις ξανά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Κι αν όλοι συνεχίζουμε να φερόμαστε έτσι ως οδηγοί, εκτός από υπαίτιοι θα γίνουμε και Υπάτιοι… Κι αυτό δεν το αντέχω καθόλου…

Νίκη Αποστολοπούλου, φοιτήτρια του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών

http://www.pemptousia.gr/2017/03/o-ipatios-ke-o-ipetios/

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Η Αγία Θεοδώρα η Βασίλισσα της Άρτας (1210 – 11 Μαρτίου 1281)

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 11, 2017

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΑΤΟΥ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ – Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

Μία από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες της Άρτας είναι η Θεοδώρα, βασίλισσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου και κατοπινή Αγία και πολιούχος της πόλης. Μολονότι διακρίθηκε για την ευσέβεια και την αφοσίωση της στο Θεό η ζωή της χαρακτηρίζεται ως πολυτάραχη καθώς υπήρξε και το ένα σκέλος ενός ερωτικού τριγώνου που σκανδάλισε τους ενάρετους Αρτινούς του 13ου αιώνα.

Η Θεοδώρα καταγόταν από την περίφημη οικογένεια των Πετραλίφα, η οποία σύμφωνα με τις πηγές ήταν ιταλικής καταγωγής και κατάγονταν από την πόλη Alife, στη νότια Ιταλία κοντά στην Caserta. Ο πρόγονος της Πέτρος di Alife αναφέρεται ανάμεσα στους Σταυροφόρους που πήραν μέρος στην Α’ Σταυροφορία τον 11ο αιώνα.

Ο πατέρας της ήταν ο Ιωάννης Πετραλίφας, σεβαστοκράτορας και διοικητής της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας ενώ η μητέρα της Ελένη ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης.

Η Αγία Θεοδώρα γεννήθηκε το 1210 στα Σέρβια της Κοζάνης. Όταν πέθανε ο πατέρας της μεταξύ του 1224-1230 αναλαμβάνει προσωρινά την προστασία της ο ηγέτης του Δεσποτάτου της Ηπείρου Θεόδωρος Άγγελος Κομνηνός-Δούκας. Μετά την ήττα του από τους Βουλγάρους το 1230 ο Θεόδωρος παραδίδει την εξουσία στον ανιψιό του Μιχαήλ Β’ γιο του Μιχαήλ Α’, ιδρυτή του Δεσποτάτου της Ηπείρου με έδρα την Άρτα. Οι Κομνηνοδούκες έφτασαν στην Ήπειρο από την Κωνσταντινούπολη μετά την πρώτη Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204.

Ο Μιχαήλ Β’ γνωρίζει τη νεαρή Θεοδώρα, εντυπωσιάζεται από το κάλλος και το χαρακτήρα της και τη ζητάει σε γάμο. Μετά από λίγο παντρεύονται και τη φέρνει στην Άρτα όπου και την ανεβάζει στο θρόνο του Δεσποτάτου.

Οι δύο αυτοί άνθρωποι ήταν εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ τους. Όσο ενάρετη και αφοσιωμένη στα θεία είναι η Θεοδώρα τόσο αποκλίνει προς τις σαρκικές απολαύσεις και τις διασκεδάσεις ο Μιχαήλ. Η Θεοδώρα δεν μπορεί να ακολουθήσει τους ρυθμούς της κοσμικής ζωή του Μιχαήλ και το ρήγμα βαθαίνει ανάμεσα στο αντρόγυνο. Τότε, όπως συμβαίνει και τώρα και μάλλον θα συμβαίνει πάντα, ένα τρίτο πρόσωπο μπαίνει ανάμεσα τους. Πρόκειται για την Αρτινή αρχόντισσα Γαγγρινή την οποία ο Μιχαήλ εγκαθιστά στο παλάτι και ανεβάζει στο θρόνο του δεσποτάτου, αποκτώντας μάλιστα μαζί της δύο νόθους γιους. Ταπεινωμένη η Θεοδώρα εγκαταλείπει τη βασιλική αυλή στα χέρια της βασιλικής ερωμένης και καταφεύγει στα όρη Τζουμέρκα.

Σύμφωνα με το βιογράφο της Θεοδώρας, το λόγιο μοναχό Ιώβ που έζησε το 17ο αιώνα, η κατοπινή Αγία τριγυρνούσε σε πλήρη ένδεια στα βουνά και στα λαγκάδια επί πέντε χρόνια, μαζί με τον πρωτότοκο γιο της Νικηφόρο και τρεφόταν αποκλειστικά με χόρτα, καθώς ο μοναχός Ιώβ την αποκαλεί «λαχανευομένη». Παρά τις δοκιμασίες και τις κακουχίες ποτέ δεν έχασε την πίστη της στο Θεό. Μετά από πέντε χρόνια περιπλανήσεων τη Θεοδώρα λυπήθηκε και περιμάζεψε ένας ιερέας από την Πρένιστα, το σημερινό Κορφοβούνι, ένα ορεινό χωριό της Άρτας.

Η Θεοδώρα όμως ήταν πάρα πολύ αγαπητή στους Αρτινούς για την ευσέβεια και τη γλυκύτητα του χαρακτήρας της. Μόλις λοιπόν μαθαίνουν ότι ξαναβρέθηκαν τα ίχνη της και εξαγριωμένοι από την έκλυτη ζωή του Μιχαήλ οι Αρτινοί με προεξέχοντες τους άρχοντες της Άρτας απαιτούν την επιστροφή της. Κατόπιν αυτής τη λαϊκής απαίτησης και μη μπορώντας προφανώς να κάνει αλλιώς ο Μιχαήλ Β’ Κομνηνός-Δούκας «εξαναγκάζεται» να επαναφέρει στο παλάτι τη Θεοδώρα, την αποκαθιστά στο θρόνο ενώ η αρχόντισσα Γαγγρινή εκδιώκεται από τους Αρτινούς και εγκαταλείπει με τη σειρά της τη βασιλική αυλή.

Η βασίλισσα Θεοδώρα συνεχίζει και μάλιστα με μεγαλύτερο από πριν ζήλο το θεάρεστο έργο της και στις φιλανθρωπίες της ενώ αποκτά με το Μιχαήλ τέσσερα ακόμα παιδιά: τον Ιωάννη, το Δημήτριο, την Ελένη και την Άννα. Αυτή τη φορά όμως την ακολουθεί κατά πόδας και ο Μιχαήλ, ο οποίος προκειμένου να εξιλεωθεί για τη συζυγική του απιστία επιδίδεται σε πράξεις μετάνοιας. Οι πράξεις του αυτές είναι που γέμισαν την Άρτα με τα λαμπρά βυζαντινά μνημεία που θαυμάζουμε σήμερα. Ιδρύει τη Μονή της Κάτω Παναγιάς, κτήτορας της οποία φέρεται η Θεοδώρα, τη μονή της Παναγίας των Βλαχερνών στο ομώνυμο χωριό των Τζουμέρκων και τη μονή του Αγίου Γεωργίου στην παλιά κάτω πόλη της Άρτας. Σ’ αυτήν την τελευταία θα μονάσει η βασίλισσα Θεοδώρα μετά το θάνατο του Μιχαήλ το 1270 κι επί 10 χρόνια μέχρι την κοίμηση της το 1280 ή το 1281 κατά άλλους μελετητές.

Η ανακήρυξή της ως Αγία έγινε από τους ίδιους τους Αρτινούς τιμώντας την αφοσίωση της στο Θεό αλλά και το μεγάλο φιλανθρωπικό της έργο. Ο τάφος της ήταν στο νάρθηκα του ναού του Αγίου Γεωργίου ο οποίος πήρε στη συνέχει το όνομα της.

Η μνήμη της τιμάται στις 11 Μαρτίου και είναι η πολιούχος – προστάτης Αγία της Άρτας. Το λείψανο της βρίσκεται ακόμα και σήμερα μέσα στο ναό σε μία κόγχη δεξιά του ιερού μέσα σε μία ασημένια λάρνακα, η οποία με μεγαλοπρεπή λιτανεία περιφέρεται στους δρόμους της πόλεως τη μέρα της εορτής της. Επίσης, η Αγία παριστάνεται και σε τοιχογραφία αριστερά της πύλης της προσκομιδής στο καθολικό της μονής της Κάτω Παναγιάς.

 Http://Www.Artainfo.Gr/Nomosartas/Artaprosopa/Agiatheodora/Index.Html

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Μεγαλώνοντας με κατάθλιψη: Τα ανησυχητικά σημάδια

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 11, 2017

34928-paidi_katathlipsi_590

Η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια, την οποία συνήθως «συναντάμε» στην ενήλικη ζωή. Κοιτάζοντας, όμως, πίσω στα παιδικά τους χρόνια, κάποιοι άνθρωποι θα συμφωνήσουν ότι δεν μεγάλωσαν με την χαρά που έβλεπαν να χαρακτηρίζει άλλα παιδιά. Γνωρίζοντας πλέον την σωστή λέξη που περιγράφει όλα αυτά που βίωναν τότε, οι παρακάτω πρώην ασθενείς, χτυπούν δυνατά το καμπανάκι στους γονείς, ώστε να βοηθήσουν το παιδί τους, προλαμβάνοντας μια κατάσταση που μπορεί να το στιγματίσει για πάντα.

Δείτε παρακάτω πώς ένιωθαν 12 ενήλικες ως παιδιά με κατάθλιψη και… αναγνωρίστε τα σημάδια!

«Κοιτάζοντας πίσω, θυμάμαι ότι ένιωθα διαρκώς ενοχές και δυσκολευόμουν να ταιριάξω με κάποιον. Ήμουν ένα πολύ ντροπαλό και επιφυλακτικό παιδί.»

«Έκλαιγα πολύ και δεν ήμουν τόσο χαρούμενη όσο τα άλλα παιδιά. Δεν είχα κίνητρα –δεν ήθελα ούτε μπάνιο να κάνω. Το δωμάτιό μου ήταν άνω-κάτω και έπαιζα μόνο μέσα στο σπίτι όλη μέρα. Δυσκολευόμουν να κάνω φίλους γιατί ήμουν πολύ ντροπαλή, και αυτό με οδήγησε σε άγχος (τα προβλήματα αυτά προκύπτουν συνήθως από κάποιο παιδικό τραύμα ή από περιβαλλοντικούς παράγοντες).»

«Δεν ένιωθα ποτέ αρκετά καλά, δηλαδή όσο κι αν προσπαθούσα, δεν ήμουν ποτέ όπως όλοι οι άλλοι, ειδικά όπως οι δύο μεγαλύτερες αδερφές μου. Μετά, τα συναισθήματα έγιναν πιο έντονα. Θύμωνα και τρελαινόμουν αμέσως, με το παραμικρό. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπέφερα από κατάθλιψη μέχρι που ενηλικιώθηκα.»

«Κάθε φορά που σκαρφάλωνα κάπου ψηλά, π.χ. σε ένα δέντρο, και κοίταζα κάτω, σκεφτόμουν πόσο ωραία θα ήταν να βρισκόμουν κάπου ακόμα ψηλότερα για να πηδήξω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο ανησυχητική ήταν αυτή η σκέψη.»

«Όταν ήμουν πολύ μικρή -στο Δημοτικό- δεν καταλάβαινα ποτέ γιατί όλα τα άλλα παιδιά ήταν τόσο χαρούμενα και τόσο ανέμελα. Όλοι οι άλλοι γίνονταν εύκολα φίλοι και διασκέδαζαν, όμως εγώ δεν ευχαριστιόμουν με τίποτα. Ένιωθα αβάσταχτη λύπη, ήδη από πολύ μικρή ηλικία. Τίποτα δεν με χαροποιούσε, δεν μπορούσα να κάνω ή να κρατήσω έναν φίλο, αμφισβητούσα διαρκώς τον εαυτό μου και ανησυχούσα για το κάθε τι. Αμφέβαλα για την ίδια μου την ύπαρξη καθημερινά, απλά δεν μπορούσα να νιώσω χαρά, και ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω ότι είναι κατάθλιψη.»

«Στην δική μου περίπτωση, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Οι βαθμοί μου έπεφταν σταδιακά, χωρίς εμφανή λόγο. Δεν ένιωθα πια ενθουσιασμό για τίποτα. Άρχισα να απομακρύνομαι από όλους, δεν με ένοιαζε αν θα πάθω κάτι κακό. Απλά έμενα μακριά από άλλα παιδιά και μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο ακόμα και να μιλήσω σε κάποιον. Σταμάτησα να φροντίζω τον εαυτό μου –κάποιοι άρχισαν να με κοροϊδεύουν γι’αυτό. Κατέληξα να έχω αυτοκτονικές τάσεις και για να το κρύψω, απλά φορούσα ένα ψεύτικο χαμόγελο που κάλυπτε όλα τα άλλα συναισθήματά μου.»

«Χάνεις όλους σου τους φίλους, κοιμάσαι όλη την ώρα, δεν θες να ξυπνήσεις, δεν θες να φας, δεν θες να κάνεις παρέα με τα άτομα που έκανες, δεν ακολουθείς κανένα πρόγραμμα, οι βαθμοί σου πέφτουν γιατί δεν σε νοιάζει πια, ζηλεύεις ή θυμώνεις με οποιονδήποτε δείχνει να είναι χαρούμενος.»

«Όταν πήγα στο Γυμνάσιο, ξυπνούσα το πρωί και έκλαιγα που έπρεπε να πάω στο σχολείο. Φοβόμουν όλη την ώρα. Ένιωθα τρόμο μπροστά στο διάβασμα και στις εργασίες που δεν ήταν δα και τόσο τρομερές. Κάποια στιγμή επιχείρησα να αυτοκτονήσω επειδή έφτασε η καταληκτική ημερομηνία παράδοσης μιας εργασίας που δεν είχα καν αρχίσει. Κοιτάζω στο παρελθόν και υπάρχουν χρονιές τόσο θολές που δεν μπορώ να τις θυμηθώ. Είμαι τυχερή που δεν έπεσα πάνω σε κανέναν ναρκομανή, γιατί είμαι σίγουρη ότι θα είχα καταλήξει κι εγώ έτσι.»

«Το μυαλό σου θα σου πει τα χειρότερα δυνατά σενάρια. Θα κάνεις σκέψεις κακές που θα σου λένε π.χ. ότι δεν σου αξίζει να ζεις ή να χαίρεσαι. Θα σου λένε να μην κάνεις τίποτα ευχάριστο. Η κατάθλιψη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που προσπαθεί διαρκώς να σε ρίξει κάτω.»

«Ήθελα να πεθάνω από τότε που ήμουν 7 ετών. Έχω κρατήσει τα ημερολόγιά μου από τότε. Μπορεί να το είχα νιώσει και νωρίτερα, αφού από πολύ μικρός μου άρεσε να παίζω στο νεκροταφείο. Ξάπλωνα πάνω στους τάφους και ευχόμουν να πεθάνω. Ένιωθα πάντα μη επιθυμητός, σα να είμαι βάρος για όλους και κανείς να μη με θέλει γύρω του. Όταν προσπάθησα να το πω στους δικούς μου μού είπαν ότι υπερβάλλω, ότι είμαι πολύ ευαίσθητος, ότι παίζω θέατρο κι όλα αυτά ήταν μέσα στο μυαλό μου. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, να κάνω τα μαθήματά μου… Μισούσα τον κόσμο και έτσι έφτιαχνα τον δικό μου κόσμο, μέσα στο κεφάλι μου. Ακόμα πηγαίνω εκεί μερικές φορές.»

«Φοβόμουν τα πάντα. Πολλές φορές τα «έκανα πάνω μου» στο σχολείο γιατί φοβόμουν μη τυχόν κλειδωθώ στις τουαλέτες. Μια φορά -δεν θα ήμουν 5 ετών- το έσκασα μόνη μου από το σχολείο και πήγα στο σπίτι γιατί απλά δεν άντεχα να είμαι εκεί. Και άρχισα σιγά-σιγά να κάνω κακό στον εαυτό μου: Να με χτυπάω με την βούρτσα των μαλλιών μέχρι που το κεφάλι μου μάτωνε –γύρω στα 8 ήμουν τότε. Αλλά δεν μπορούσα ποτέ να πω σε κάποιον πώς νιώθω. Ήμουν -υποτίθεται- η δυνατή που δεν έκλαιγε ποτέ. Διαγνώστηκα με κατάθλιψη στα 13 μου.»

«Δεν ήθελα να περνάω χρόνο με τους γονείς μου ή τους φίλους μου. Έμενα στο δωμάτιό μου και όλο διάβαζα για να αποφεύγω τους άλλους. Δεν πρόσεχα στο σχολείο, όμως οι βαθμοί μου ήταν καλοί, οπότε οι γονείς μου δεν ανησυχούσαν. Επίσης, μασούσα συνέχεια το μανίκι μου και τραβούσα διαρκώς τα χείλια μου.»

Πηγή: themighty.com, mama365.gr

Κατηγορία ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Μελαγχολία, θλίψη, άγχος (Γέροντος Πορφυρίου)

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 11, 2017

undefined

Το σπουδαίο είναι να μπούμε στην Εκκλησία. Να ενωθούμε με τους συνανθρώπους μας, με τις χαρές και τις λύπες όλων. Να τους νιώθουμε δικούς μας, να προσευχόμαστε για όλους, να πονάμε για την σωτηρία τους, να ξεχνάμε τους εαυτούς μας. Να κάνομε το παν γι’ αυτούς, όπως ο Χριστός για μας. Μέσα στην Εκκλησία γινόμαστε ένα με κάθε δυστυχισμένο και πονεμένο κι αμαρτωλό. Κανείς δεν πρέπει να θέλει να σωθεί μόνος του, χωρίς να σωθούν και οι άλλοι. Είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τον εαυτό του, για να σωθεί ο ίδιος. Τους άλλους πρέπει να αγαπάμε και να προσευχόμαστε να μη χαθεί κανείς· να μπούν όλοι στην Εκκλησία. Αυτό έχει αξία. Και μ’ αυτή την επιθυμία πρέπει να φύγει κανείς απ’ τον κόσμο, για να πάει στο μοναστήρι η στην έρημο.
Μέσα στην Εκκλησία, που έχει τα μυστήρια που σώζουν, δεν υπάρχει απελπισία. Μπορεί να είμαστε πολύ αμαρτωλοί. Εξομολογούμαστε, όμως μας διαβάζει ο παπάς κι έτσι συγχωρούμαστε και προχωρούμε προς την αθανασία, χωρίς καθόλου άγχος, χωρίς καθόλου φόβο.
Όποιος ζει τον Χριστό, γίνεται ένα μαζί Του, με την Εκκλησία Του. Ζει μια τρέλα! Η ζωή αυτή είναι διαφορετική απ’ τη ζωή των ανθρώπων. Είναι χαρά, είναι φως, είναι αγαλλίαση, είναι ανάταση. Αυτή είναι η ζωή της Εκκλησίας, η ζωή του Ευαγγελίου, η Βασιλεία του Θεού. «Η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστίν» (Λουκ. 17,21). Έρχεται μέσα μας ο Χριστός κι εμείς είμαστε μέσα Του. Και συμβαίνει όπως μ’ ένα κομμάτι σίδηρο που τοποθετημένο μές στη φωτιά γίνεται φωτιά και φως· έξω απ’ τη φωτιά, πάλι σίδηρος σκοτεινός, σκοτάδι.
Όσοι κατηγορούν την Εκκλησία για τα λάθη των εκπροσώπων της, με σκοπό δήθεν να βοηθήσουν για την διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος. Αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία. Ούτε, βέβαια τον Χριστό. Τότε αγαπάμε την Εκκλησία, όταν με την προσευχή μας αγκαλιάζουμε κάθε μέλος της και κάνομε ό,τι κάνει ο Χριστός. Θυσιαζόμαστε, αγρυπνούμε, κάνομε το παν, όπως εκείνος, ο οποίος «τις λοιδορίες δεν τις ανταπέδιδε, και όταν έπασχε δεν απειλούσε» (Α΄ Πετρ. 2,23).
Να προσέχουμε και το τυπικό μέρος. Να ζούμε τα μυστήρια, ιδιαίτερα το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Σ’ αυτά βρίσκεται η Ορθοδοξία. Προσφέρεται ο Χριστός στην Εκκλησία με τα μυστήρια και κυρίως με την Θεία Κοινωνία.
Για πολλούς, όμως, η θρησκεία είναι ένας αγώνας, μια αγωνία κι ένα άγχος. Γι’ αυτό πολλούς απ’ τους «θρήσκους» τους θεωρούνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σε τι χάλια βρίσκονται. Και πράγματι. Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το βάθος της θρησκείας και δεν την ζήσει, η θρησκεία καταντάει αρρώστεια και μάλιστα φοβερή. Τόσο φοβερή, που ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο των πράξεών του, γίνεται άβουλος κι ανίσχυρος, έχει αγωνία κι άγχος και φέρεται υπό κακού πνεύματος (δηλ. δαιμονικής ενέργειας). Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι όλη αυτή η ταπείνωση είμαι μια σατανική ενέργεια. Ορισμένοι τέτοιοι άνθρωποι ζούνε τη θρησκεία σαν ένα είδος κολάσεως. Μέσα στην εκκλησία κάνουν μετάνοιες, σταυρούς, λένε, «είμαστε αμαρτωλοί, ανάξιοι», και μόλις βγούνε έξω, αρχίζουν να βλασφημάνε τα θεία, όταν κάποιος λίγο τους ενοχλήσει. Φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει στο μέσον δαιμόνιο.

Στην πραγματικότητα, η χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει. Η κυριότερη, όμως, προϋπόθεση, για να αντιληφθεί και να διακρίνει ο άνθρωπος την αλήθεια, είναι η ταπείνωση. Ο εγωισμός σκοτίζει το νού του ανθρώπου, τον μπερδεύει, τον οδηγεί στην πλάνη, στην αίρεση. Είναι σπουδαίο να κατανοήσει ο άνθρωπος την αλήθεια.
Στις αιρέσεις πάνε όλοι οι μπερδεμένοι. Μπερδεμένα παιδιά μπερδεμένων γονέων.
Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη χάρη. Υπάρχουν μυστικά. Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ’ τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία. Ό,τι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.
Όταν δεν ζείς με τον Χριστό, ζείς μές στη μελαγχολία, στη θλίψη, στο άγχος, στη στενοχώρια. δεν ζείς σωστά. Τότε παρουσιάζονται πολλές ανωμαλίες και στον οργανισμό. Επηρεάζεται το σώμα, οι ενδοκρινείς αδένες, το συκώτι, η χολή, το πάγκρεας, το στομάχι. Σου λένε: «Για να είσαι υγιής, πάρε το πρωί το γάλα σου, το αυγουλάκι σου, το βουτυράκι σου με δύο-τρία παξιμάδια». Κι όμως, αν ζείς σωστά, αν αγαπήσεις τον Χριστό, μ’ ένα πορτοκάλι κι ένα μήλο είσαι εντάξει. Το μεγάλο φάρμακο είναι να επιδοθεί κανείς στην λατρεία του Χριστού. Όλα θεραπεύονται. Όλα λειτουργούν κανονικά. Η αγάπη του Θεού όλα τα μεταβάλλει, τα μεταποιεί, τα αγιάζει, τα διορθώνει, τα αλλάζει, τα μεταστοιχειώνει.
Ο έρωτας προς τον Χριστό είναι κάτι άλλο. Δεν έχει τέλος, δεν έχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει υγεία, δίνει, δίνει, δίνει… Κι όσο δίνει, τόσο πιο πολύ ο άνθρωπος θέλει να ερωτεύεται. Ενώ ο ανθρώπινος έρωτας μπορεί να φθείρει τον άνθρωπο, να τον τρελάνει. Όταν αγαπήσομε τον Χριστό, όλες οι άλλες αγάπες υποχωρούν. Οι άλλες αγάπες έχουν κορεσμό.. Η αγάπη του Χριστού δεν έχει κορεσμό. Η σαρκική αγάπη έχει κορεσμό. Μετά μπορεί ν’ αρχίσει η ζήλια, η γκρίνια, μέχρι κι ο φόνος. Μπορεί να μεταβληθεί σε μίσος. Η εν Χριστώ αγάπη δεν αλλοιώνεται. Η κοσμική αγάπη λίγο διατηρείται και σιγά σιγά σβήνει, ενώ η θεία αγάπη ολοένα μεγαλώνει και βαθαίνει. Κάθε άλλος έρωτας μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σε απελπισία. Ο θείος έρως, όμως, μας ανεβάζει στη σφαίρα του Θεού, μας χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Οι άλλες ηδονές κουράζουν, ενώ αυτή διαρκώς δεν χορταίνεται. Είναι μία ηδονή ακόρεστος, που δεν την βαριέται κανείς ποτέ. Είναι το άκρον αγαθόν.
Όταν αγαπάς τον Χριστό, παρόλες τις αδυναμίες και τη συναίσθηση που έχεις γι’ αυτές έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες τον θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού.
Τον Χριστό να τον αισθανόμαστε σαν φίλο μας. Είναι φίλος μας. Το βεβαιώνει ο ίδιος, όταν λέει: «Εσείς είστε φίλοι μου…» (Ιω. 15,14). Σαν φίλο να τον ατενίζομε και να τον πλησιάζομε. Πέφτομε; Αμαρτάνομε; Με οικειότητα, με αγάπη κι εμπιστοσύνη να τρέχομε κοντά του· όχι με φόβο ότι θα μας τιμωρήσει αλλά με θάρρος, που θα μας το δίδει η αίσθηση του φίλου. Να του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με». Αλλά συγχρόνως να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει, ότι μας δέχεται τρυφερά, με αγάπη και μας συγχωρεί. Να μη μας χωρίζει απ’ τον Χριστό η αμαρτία. Όταν πιστεύουμε ότι μας αγαπάει και τον αγαπάμε, δεν θα αισθανόμαστε ξένοι και χωρισμένοι απ’ Αυτόν, ούτε όταν αμαρτάνουμε. Έχουμε εξασφαλίσει την αγάπη Του κι όπως και να φερθούμε, ξέρομε ότι μας αγαπάει.
Το Ευαγγέλιο, βέβαια, λέει με συμβολικές λέξεις για τον άδικο ότι θα βρεθεί εκεί, όπου υπάρχει «ο τριγμός και ο βρυγμός των οδόντων», διότι μακράν του Θεού έτσι είναι. Και από τους νηπτικούς Πατέρες της Εκκλησίας πολλοί ομιλούν για φόβο θανάτου και κολάσεως. Λένε: «Έχε μνήμη θανάτου πάντοτε». Αυτές οι λέξεις, αν τις εξετάσομε βαθιά, δημιουργούν τον φόβο της κολάσεως. Ο άνθρωπος προσπαθώντας ν’ αποφύγει την αμαρτία, κάνει αυτές τις σκέψεις, για να κυριευθεί η ψυχή του απ’ το φόβο του θανάτου, της κολάσεως και του διαβόλου.
Όλα έχουν τη σημασία τους, το χρόνο και την περίστασή τους. Η έννοια του φόβου είναι καλή για τα πρώτα στάδια. Είναι για τους αρχάριους, γι’ αυτούς που ζει μέσα τους ο παλαιός άνθρωπος. Ο άνθρωπος ο αρχάριος, που δεν έχει ακόμη λεπτυνθεί, συγκρατείται απ’ το κακό με το φόβο. Και ο φόβος είναι απαραίτητος, εφόσον είμαστε υλικοί και χαμερπείς. Αλλ’ αυτό είναι ένα στάδιο, ένας χαμηλός βαθμός σχέσεως με το θείον. Το πάμε στη συναλλαγή, προκειμένου να κερδίσομε τον Παράδεισο η να γλιτώσομε την κόλαση. Αυτό, αν το καλοεξετάσομε, δείχνει κάποια ιδιοτέλεια, κάποιο συμφέρον. Εμένα δε μου αρέσει αυτός ο τρόπος. Όταν ο άνθρωπος προχωρήσει και μπεί στην αγάπη του Θεού, τι του χρειάζεται ο φόβος; Ό,τι κάνει, το κάνει από αγάπη κι έχει πολύ μεγαλύτερη αξία αυτό. Το να γίνει καλός κάποιος από φόβο στον Θεό κι όχι από αγάπη δεν έχει τόση αξία.
Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αν στραπατσαρισθεί η ψυχή και γίνει ανάξια της αγάπης του Χριστού, διακόπτει ο Χριστός τις σχέσεις, διότι ο Χριστός «χοντρές» ψυχές δεν θέλει κοντά Του.
Κανείς να μη σάς βλέπει, κανείς να μην καταλαβαίνει τις κινήσεις της λατρείας σας προς το θείον. Όλ’ αυτά κρυφά, μυστικά, σαν τους ασκητές. Θυμάστε που σάς έχω πεί για τ’ αηδονάκι; Μές στο δάσος κελαϊδάει. Στη σιγή. Να πεί πως κάποιος τ’ ακούει, πως κάποιος το επαινεί; Πόσο ωραίο κελάηδημα στην ερημιά! Έχετε δεί πως φουσκώνει ο λάρυγγάς του; Έτσι γίνεται και μ’ αυτόν που ερωτεύεται τον Χριστό. Άμα αγαπάει, «φουσκώνει ο λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει η γλώσσα». Πιάνει μια σπηλιά, ένα λαγκάδι και ζει τον Θεό μυστικά, «στεναγμοίς αλαλήτοις».
Περιφρονήστε τα πάθη, μην ασχολείσθε με τον διάβολο. Στραφείτε στον Χριστό.
Η θεία χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος. Για να την προσελκύσουμε, θέλει αγάπη, λαχτάρα. Η χάρις του Θεού θέλει θείο έρωτα. Η αγάπη αρκεί, για να μας φέρει σε κατάλληλη «φόρμα» για προσευχή. Μόνος Του θα έλθει ο Χριστός και θα εγκύψει στην ψυχή μας, αρκεί να βρει ορισμένα πραγματάκια που να Τον ευχαριστούν· αγαθή προαίρεση, ταπείνωση και αγάπη. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να πούμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»
Ο παραμικρός γογγυσμός κατά του πλησίον επηρεάζει την ψυχή σας και δεν μπορείτε να προσευχηθείτε. Το Πνεύμα το Άγιον, όταν βρίσκει έτσι την ψυχή, δεν τολμάει να πλησιάσει.
Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού· αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.
Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του. Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του.
Αν δεν κάνετε υπακοή (σε ιερέα-πνευματικό) και δεν έχετε ταπείνωση, η ευχή (δηλ. το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) δεν έρχεται και υπάρχει και φόβος πλάνης.
Να μην γίνεται η ευχή (το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με) αγγαρεία. Η πίεση μπορεί να φέρει μία αντίδραση μέσα μας, να κάνει κακό. Έχουν αρρωστήσει πολλοί με την ευχή, γιατί την έκαναν με πίεση. Και γίνεται, βέβαια, κι όταν το κάνεις αγγαρεία· αλλά δεν είναι υγιές.
Δεν είναι ανάγκη να συγκεντρωθείτε ιδιαίτερα για να πείτε την ευχή. Δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια όταν έχεις θείο έρωτα. Όπου βρίσκεσθε, σε σκαμνί, σε καρέκλα, σε αυτοκίνητο, παντού, στον δρόμο, στο σχολείο, στο γραφείο, στη δουλειά μπορείτε να λέτε την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», απαλά, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο.
Σημασία στην προσευχή έχει όχι η χρονική διάρκεια αλλά η ένταση. Να προσεύχεσθε έστω και πέντε λεπτά, αλλά δοσμένα στο Θεό με αγάπη και λαχτάρα. Μπορεί ένας μία ολόκληρη νύχτα να προσεύχεται κι αυτή η προσευχή των πέντε λεπτών να είναι ανώτερη. Μυστήριο είναι αυτό βέβαια, αλλά έτσι είναι.
Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει αμέσως αρχίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ…». Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά. Για παράδειγμα, πάσχεις από αυπνία· να μη σκέπτεσαι τον ύπνο. Να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω και να έρχεσαι πάλι μέσα στο δωμάτιο, να πέφτεις στο κρεβάτι σαν για πρώτη φορά, χωρίς να σκέπτεσαι αν θα κοιμηθείς η όχι. Να συγκεντρώνεσαι, να λες τη δοξολογία και μετά τρεις φορές το «Κύριε Ιησού Χριστέ…» κι έτσι θα έρχεται ο ύπνος.
Όλα είναι μέσα μας, και τα ένστικτα και τα πάντα, και ζητούν ικανοποίηση. Αν δεν τα ικανοποιήσομε, κάποτε θα εκδικηθούν, εκτός και τα διοχετεύσομε αλλού, στο ανώτερο, στον Θεό.
Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό. Να κοιτάζετε προς τον Χριστό κι Αυτός θα σάς σώσει. Αντί να στέκεσθε έξω από την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον. Έρχεται από δώ το κακό; Δοθείτε μά τρόπο απαλό από εκεί. Δηλαδή έρχεται να σάς προσβάλει το κακό, δώστε εσείς την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό. Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει εκείνος πως να σάς ελεήσει, με τι τρόπο. Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με τη χάρη του Θεού, καλοί. Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται!
Σάς πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό. Αγαπήστε τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σάς απαλλάξει ο Ίδιος.
Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάσθε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα. Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μία μικρή πείρα σ’ αυτά. Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεσθε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.
Τις αδυναμίες αφήστε τις όλες, για να μην παίρνει είδηση το αντίθετο πνεύμα (δηλ. ο διάβολος) και σάς βουτάει και σάς καθηλώνει και σάς βάζει στη στενοχώρια. Να μην κάνετε καμιά προσπάθεια ν’ απαλλαγείτε από αυτές. Ν’ αγωνίζεσθε με απαλότητα και απλότητα, χωρίς σφίξιμο και άγχος. Μη λέτε: «Τώρα θα σφιχτώ, θα κάνω προσευχή ν’ αποκτήσω αγάπη, να γίνω καλός κ.λπ.». Δεν είναι καλό να σφίγγεσαι και να πλήττεις, για να γίνεις καλός. Έτσι θ’ αντιδράσετε χειρότερα. Όλα να γίνονται με απαλό τρόπο, αβίαστα και ελεύθερα. Ούτε να λέτε: «Θεέ μου, απάλλαξέ με απ’ αυτό», παραδείγματος χάριν, τον θυμό, την λύπη. Δεν είναι καλό να προσευχόμαστε η και να σκεπτόμαστε το συγκεκριμένο πάθος. κάτι γίνεται στην ψυχή μας και μπλεκόμαστε ακόμη περισσότερο. Ρίξου με ορμή, για να νικήσεις το πάθος και θα δείς τότε πως θα σ’ αγκαλιάσει, θα σε σφίξει και δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτα.
Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσομε το εσωτερικό μας απ’ τα μπερδέματα και τα πάθη.
Αυτό είναι η Εκκλησία μας, αυτή είναι η χαρά μας, αυτό είναι το παν για μας. Και ο άνθρωπος σήμερα αυτό ζητάει. Και παίρνει τα δηλητήρια και τα ναρκωτικά, για να έλθει σε κόσμους χαράς. αλλά ψεύτικης χαράς. Κάτι αισθάνεται εκείνη τη στιγμή και αύριο είναι τσακισμένος. Το ένα τον τρίβει, τον τρώει, τον τσακίζει, τον ψήνει. Ενώ το άλλο, δηλαδή το δόσιμο στον Χριστό, τον ζωογονεί, του δίνει χαρά, τον κάνει να χαίρεται τη ζωή, να νιώθει δύναμη, μεγαλείο.
Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιασθεί η ψυχή σας. Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια και να είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη. Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή. Όχι να έχετε άγχος και να σάς πονάει το στήθος.
Να εργάζεσθε με εγρήγορση, απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση. Τότε έρχεται η θεία χάρις.
Όλα τα δυσάρεστα, που μένουν μέσα στην ψυχή σας και φέρνουν άγχος, μπορούν να γίνουν αφορμή για τη λατρεία του Θεού και να παύσουν να σάς καταπονούν. Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό.
Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε. Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε το φως, να κατακτήσετε το φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, να δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.
Η στενοχώρια δείχνει ότι δεν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Χριστό.
Η επικοινωνία με τον Χριστό, όταν γίνεται απλά, απαλά, χωρίς πίεση, κάνει τον διάβολο να φεύγει. Ο σατανάς δεν φεύγει με πίεση, με σφίξιμο. Απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή. Υποχωρεί, όταν δεί την ψυχή να τον περιφρονεί και να στρέφεται με αγάπη προς τον Χριστό. Την περιφρόνηση δεν μπορεί να τη υποφέρει, διότι είναι υπερόπτης. Όταν, όμως, πιέζεσθε, το κακό πνεύμα σάς παίρνει είδηση και σάς πολεμάει. Μην ασχολείσθε με τον διάβολο, ούτε να παρακαλείτε να φύγει. Όσο παρακαλείτε να φύγει, τόσο σάς αγκαλιάζει. Τον διάβολο να τον περιφρονείτε. Να μην τον πολεμάτε κατά μέτωπον. Όταν πολεμάς με πείσμα κατά του διαβόλου, επιτίθεται κι εκείνος σαν τίγρης, σαν αγριόγατα. Όταν του ρίχνεις σφαίρες, αυτός σου ρίχνει χειροβομβίδα. Όταν του ρίχνεις βόμβα, σου ρίχνει πύραυλο. Μη κοιτάζετε το κακό. Να κοιτάζετε την αγκαλιά του Θεού και να πέφτετε στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε.
Ο ταπεινός έχει συνείδηση της εσωτερικής του καταστάσεως και, όσο κι αν είναι άσχημη, δεν χάνει την προσωπικότητά του. Δεν χάνει την ισορροπία του. Το αντίθετο συμβάνει με τον εγωιστή, τον έχοντα αισθήματα κατωτερότητος. Στην αρχή μοιάζει με τον ταπεινό. Λίγο, όμως, αν τον πειράξει κανείς, αμέσως χάνει την ειρήνη του, εκνευρίζεται, ταράζεται.
Όταν ο άνθρωπος ζει χωρίς Θεό, χωρίς γαλήνη, χωρίς εμπιστοσύνη, αλλά με άγχος, αγωνία, κατάθλιψη, απελπισία, αποκτάει ασθένειες σωματικές και ψυχικές. Η ψυχασθένεια, η νευρασθένεια, ο διχασμός είναι δαιμονικές καταστάσεις. Δαιμόνιο είναι επίσης και η ταπεινολογία. Το λένε αίσθημα κατωτερότητος. Η αληθινή ταπείνωση δεν μιλάει, δεν λέει ταπεινολογίες, δηλαδή, «είμαι αμαρτωλός, ανάξιος, ελάχιστος πάντων…». Φοβάται ο ταπεινός μήπως με τις ταπεινολογίες πέσει στην κενοδοξία. Η χάρις του Θεού δεν πλησιάζει εδώ. Αντίθετα, η χάρις του Θεού βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει αληθινή ταπείνωση, η θεία ταπείνωση, η τέλεια εμπιστοσύνη στον Θεό. Η εξάρτηση από Εκείνον.
Ο κενόδοξος την ψυχή του την αποξενώνει απ’ την αιώνια ζωή. Τελικά ο εγωισμός είναι σκέτη κουταμάρα! Η κενοδοξία μας κάνει κούφιους. Όταν κάνομε κάτι για να επιδειχθούμε, καταντούμε άδειοι ψυχικά. Ό,τι κάνομε, να το κάνομε για να ευχαριστήσομε τον Θεό· ανιδιοτελώς, χωρίς κενοδοξία, χωρίς υπερηφάνεια, χωρίς εγωισμό, χωρίς, χωρίς…
Δεν πρέπει η ψυχή μας ν’ αντιστέκεται και να λέει, «γιατί το έκανε αυτό ο Θεός, γιατί το άλλο αλλιώς, δεν μπορούσε να το κάνει διαφορετικά;». Όλ’ αυτά δείχνουν μία εσωτερική μικροψυχία και αντίδραση. Δείχνουν την μεγάλα ιδέα που έχομε για τον εαυτό μας, την υπερηφάνειά μας και τον μεγάλο εγωισμό μας. Αυτά τα «γιατί» πολύ βασανίζουν τον άνθρωπο, δημιουργούν αυτό που λέει ο κόσμος «κόμπλεξ». παραδείγματος χάριν, «γιατί να είμαι πολύ ψηλός» η – το αντίθετο – «πολύ κοντός;». Αυτό δεν φεύγει από μέσα. Και προσεύχεται κανείς και αγρυπνεί, αλλά γίνεται το αντίθετο. Και υποφέρει και αγανακτεί χωρίς αποτέλεσμα. Ενώ με τον Χριστό, με την χάρη φεύγουν όλα. Υπάρχει αυτό το «κάτι» στο βάθος, δηλαδή το «γιατί», αλλ’ η χάρις του Θεού επισκιάζει τον άνθρωπο κι ενώ η ρίζα είναι το κόμπλεξ, εκεί πάνω φυτρώνει τριανταφυλλιά με ωραία τριαντάφυλλα κι όσο ποτίζεται με την πίστη, με την αγάπη, με την υπομονή, με την ταπείνωση, τόσο παύει να έχει δύναμη το κακό και παύει να υπάρχει· δηλαδή δεν εξαφανίζεται, αλλά μαραίνεται. Όσο δεν ποτίζεται η τριανταφυλλιά, τόσο μαραίνεται, ξηραίνεται, χάνεται και αμέσως ξεπετάγεται αγκάθι.
Εκπειράζουμε τον Θεό, όταν ζητούμε κάτι από Εκείνον, αλλά η ζωή μας είναι μακράν του Θεού. Τον εκπειράζομε, όταν ζητούμε κάτι, αλλά η ζωή μας δεν είναι σύμφωνη με το θέλημά Του-πράγματα, δηλαδή, ενάντια στον Θεό. άγχος, αγωνία, απ’ το ένα μέρος, κι απ’ το άλλο παρακαλούμε.
Μπορεί να σου πεί ο πνευματικός: «Πως θα ήθελα να ήμασταν σε ένα ήσυχο μέρος, να μην είχα ασχολίες και να μου έλεγες τη ζωή σου από την αρχή, από τότε που αισθάνθηκες τον εαυτό σου· όλα τα γεγονότα που θυμάσαι και ποια ήταν η αντιμετώπισή τους από σένα, όχι μόνο τα δυσάρεστα αλλά και τα ευχάριστα, όχι μόνο τις αμαρτίες αλλά και τα καλά. Και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Όλα. Όλα όσα απαρτίζουν την ζωή σου».
Πολλές φορές έχω μεταχειρισθεί αυτή τη γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ’ αυτό. Την ώρα που λες στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει από όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές· διότι, την ώρα που τα λες ο εξομολόγος εύχεται θερμά για την απαλλαγή σου.
Ας μη γυρίζουμε πίσω στις αμαρτίες που έχουμε εξομολογηθεί. Η ανάμνηση των αμαρτιών κάνει κακό. Ζητήσαμε συγγνώμη; Τελείωσε. Ο Θεός όλα τα συγχωρεί με την εξομολόγηση. Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά. Ό,τι όμως με στενοχωρεί, το κάνω προσευχή, δεν το κλείνω μέσα μου, πάω στο πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε! Να μη γυρίζομε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε. Σημασία έχει τι θα κάνομε τώρα, απ’ αυτή τη στιγμή και έπειτα.
Η απελπισία και η απογοήτευση είναι το χειρότερο πράγμα. Είναι παγίδα του σατανά, για να κάνει τον άνθρωπο να χάσει την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρει σε απελπισία.
Όλες σχεδόν οι αρρώστιες προέρχονται από έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό και αυτό δημιουργεί άγχος. Το άγχος το δημιουργεί η κατάργηση του θρησκευτικού αισθήματος. Αν δεν έχετε έρωτα για τον Χριστό, αν δεν ασχολείσθε με άγια πράγματα, σίγουρα θα γεμίσετε με μελαγχολία και κακό.
Ένα πράγμα που μπορεί να βοηθήσει τον καταθλιπτικό είναι και η εργασία, το ενδιαφέρον για τη ζωή. Ο κήπος, τα φυτά, τα λουλούδια, τα δέντρα, η εξοχή, ο περίπατος στην ύπαιθρο, η πορεία, όλ’ αυτά βγάζουν τον άνθρωπο απ’ την αδράνεια και του δημιουργούν άλλα ενδιαφέροντα. Επιδρούν σαν φάρμακα. Η ασχολία με την τέχνη, τη μουσική κ.λπ. κάνει πολύ καλό. Σ’ εκείνο, όμως, που δίδω τη μεγαλύτερη σημασία είναι το ενδιαφέρον για την Εκκλησία, για τη μελέτη της Αγίας Γραφής, για τις ακολουθίες. Μελετώντας τα λόγια του Θεού, θεραπεύεται κανείς χωρίς να το καταλάβει.
Να μην αποθαρρυνόμαστε, ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνομε από πράγματα επιφανειακά και εξωτερικά. Αν, για παράδειγμα, βλέπετε μια γυναίκα γυμνή η άσεμνα ντυμένη, να μη μένετε στο εξωτερικό, αλλά να μπαίνετε, στο βάθος, στην ψυχή της. Ίσως να είναι πολύ καλή ψυχή κι έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, που τις εκδηλώνει με την έξαλλη εμφάνιση. Έχει μέσα της δυναμισμό, έχει τη δύναμη της προβολής, θέλει να εκλύσει τα βλέμματα των άλλων. Από άγνοια, όμως, έχει διαστρέψει τα πράγματα. Σκεφθείτε να γνωρίσει αυτή τον Χριστό. Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα τη στρέψει στον Χριστό. Θα κάνει το παν, για να ελκύσει τη χάρη του Θεού. Θα γίνει αγία.
Πολλές φορές με την αγωνία μας και τους φόβους μας και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρίς να το θέλομε και χωρίς να το καταλαβαίνομε, κάνομε κακό στον άλλον, έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ, όπως, για παραδείγματος χάριν, η μάνα το παιδί της. Η μάνα μεταδίδει στο παιδί όλο το άγχος της για τη ζωή του, για την υγεία του, για την πρόοδό του, έστω κι αν δεν του μιλάει, έστω κι αν δεν εκδηλώνει αυτό που έχει μέσα της. Αυτή η αγάπη, η φυσική αγάπη, μπορεί κάποτε να βλάψει. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με την αγάπη του Χριστού, που συνδυάζεται με την προσευχή και με την αγιότητα του βίου. Η αγάπη αυτή κάνει άγιο τον άνθρωπο, τον ειρηνεύει, διότι αγάπη είναι ο Θεός.
Βίος και Λόγοι, έκδ. Ιεράς Μονή Χρυσοπηγής Χανίων.
2003
Γέρων Πορφύριος

 http://www.agiazoni.gr/article.php?id=90836803415845639821

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΤΙ ΕΣΤΙΝ ΕΥΚΟΠΩΤΕΡΟΝ;

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 11, 2017

Οι άνθρωποι πιστεύουμε ότι για τον Θεό όλα είναι εύκολα. Είναι παντοδύναμος. Μπορεί να ικανοποιήσει οποιοδήποτε αίτημά μας. Ιδίως αυτά που έχουν να κάνουν με την υγεία, την επιτυχία, την πρόοδο, την άνεση. Δεν είναι προτεραιότητά μας να ζητούμε από τον Θεό να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας και τα πάθη μας. Αυτό το θεωρούμε μάλλον αυτονόητο ή κάτι που έχει να κάνει με την αιωνιότητα. Και έτσι έχουμε μεταβάλει την σχέση μας με τον Θεό σε μία σχέση δούναι και λαβείν, μόνο που εμείς βλέπουμε τα πράγματα υπό το πρίσμα της απαίτησης. «Πρέπει» ο Θεός να αποδείξει ότι μας αγαπά και νοιάζεται για μας. Και η απόδειξη έρχεται με την εκπλήρωση των αιτημάτων μας.

          «Όταν ο Θεός δεν μας δίνει κάτι που το ζητάμε με πολλή επιμονή, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή δεν είναι προς όφελός μας ή εμείς δεν ξέρουμε πώς και πότε να Του το ζητήσουμε ή και τα δύο μαζί» (άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης).  Οι άνθρωποι βλέπουμε το «εδώ και τώρα», το άμεσο όφελος το οποίο το ταυτίζουμε με το θέλημά μας, με την επιθυμία μας. Ο Θεός βλέπει συνολικά την ζωή μας, το ευρύτερο πνευματικό μας συμφέρον και κάποτε δεν μας δίνει αυτό που ζητούμε. Άλλοτε πάλι δεν ξέρουμε πώς να ζητήσουμε αυτό που ζητάμε. Επαιρόμεθα ότι τα έχουμε καλά με τον Θεό διότι τηρούμε τις εντολές Του. Λειτουργούμε έτσι όπως οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Θεωρούμε λοιπόν ότι έχουμε δικαίωμα από έναν Θεό που του είναι εύκολα να εκπληρώσει κάθε αίτημα, να διεκδικούμε το δικό μας. Από την άλλη, η αμεσότητα του τώρα μας κάνει να παραβλέπουμε  μία πνευματική κατάσταση που είναι πολύτιμη για την πορεία μας: την υπομονή, η οποία συνδυάζεται με την ταπεινοφροσύνη. Όταν περνά ο χρόνος και έχουμε πίστη, ενώ επιδεικνύουμε και υπομονή, τότε το ταπεινό μας φρόνημα μας δίνει την ευλογία  να εμπιστευτούμε τον Θεό και να αφεθούμε στο θέλημά Του.

Όντως για τον Θεό όλα είναι εύκολα. Ο Χριστός, ευρισκόμενος στην Καπερναούμ και διδάσκοντας σε ένα σπίτι πλήθος ακροατών βλέπει να ανοίγει η σκεπή και τέσσερις   άνθρωποι να κατεβάζουν με το κρεβάτι του έναν παραλυτικό. Η παράλυση θεωρούνταν τότε τιμωρία από τον Θεό στον άνθρωπο για τις αμαρτίες του. Ο Χριστός θαυμάζει την πίστη και την εφευρετικότητα της αγάπης των τεσσάρων οικείων του ασθενούς και του συγχωρεί τις αμαρτίες. Οι παρόντες όμως γραμματείς, τυπολατρικοί ερμηνευτές του μωσαϊκού νόμου και θρησκευτικές αυθεντίες της εποχής, σπεύδουν να απορρίψουν τον λόγο και την κίνηση του Χριστού. «Δεν είναι Θεός», είναι το σκεπτικό τους. Μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρέσει τις αμαρτίες των ανθρώπων. Όμως ο Χριστός δεν συγχωρεί αμαρτία που έφερε την τιμωρία του Θεού, αλλά δίνει την πλήρη σωτηρία στον άνθρωπο. Και στους λογισμούς των γραμματέων αντιπαραθέτει το δικό Του σκεπτικό: «Τι εστίν ευκοπώτερον, ειπείν τω παραλυτικώ, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι, ή ειπείν, έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει;» (Μάρκ. 2, 9). «Τι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο ‘σου συγχωρούνται οι αμαρτίες ‘  ή να του πω ‘σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα’».

Για τον Θεό είναι εύκολο να συγχωρέσει και τις αμαρτίες και να δώσει την υγεία στον ασθενή. Δεν είναι άλλωστε η ασθένεια αποτέλεσμα τιμωρίας. Είναι συνέπεια της τρόπου ζωής του ανθρώπου ή αποτέλεσμα της φθοράς που χαρακτηρίζει την ύπαρξή μας μέσα στον χρόνο.  Οι γραμματείς θεωρούν ότι ο παραλυτικός δεν αξίζει ούτε την ίαση της ψυχής ούτε την ίαση του σώματος και γι’  αυτό σκανδαλίζονται, γι’  αυτό και κατακρίνουν τον Κύριο. Όμως ο Χριστός δίνει και τα δύο. Το θαύμα στο σώμα είναι ορατό. Το θαύμα στην ψυχή έχει ήδη συντελεσθεί χάρις στην πίστη και την αγάπη των φίλων του παραλυτικού. Μπορεί να μην είναι ορατό, αλλά ο Χριστός βλέπει ότι πιο πάνω από την φθορά, από τον τρόπο ζωής μας, από τον θάνατο, βρίσκονται ακριβώς η πίστη στον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο, ό,τι δεν είχαν οι γραμματείς. Και δίνει την πληρότητα της υγείας στον παραλυτικό, για να τον βοηθήσει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα, χωρίς να λησμονήσει την περιπέτεια της ζωής του, όπως δείχνει η εντολή του Χριστού να φέρει το κρεβάτι στους ώμους του καθώς θα πηγαίνει στο σπίτι του, για να ωφεληθούν τόσο ο ίδιος όσο και όλοι αυτοί που τον γνωρίζουν και βλέπουν το θαύμα.

Για τον Θεό όλα είναι εύκολα. Περιμένει όμως από εμάς τις προτεραιότητές μας. Να του ζητήσουμε την άφεση για τις αμαρτίες μας. Να είμαστε έτοιμοι να φανερώσουμε ότι στην καρδιά μας υπάρχει η πίστη και η αγάπη. Να είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε την κατάκριση εις βάρος του πλησίον μας, αλλά και τις εύκολες ερμηνείες για κάθε δοκιμασία. Και τότε μας δίνει την πληρότητα της θεραπείας, της ίασης. Την άμεση άφεση για την ψυχή, αλλά και την δωρεά της ανακαίνισης του σώματος. Ίσως στο σώμα να χρειάζεται η υπομονή και πάντοτε η ταπείνωση. Όμως και εκείνου η κατεύθυνση είναι η ίαση, είτε στον παρόντα χρόνο είτε στην αιωνιότητα διά της Αναστάσεως. Στην άμεση απαίτησή μας από τον Θεό  να αποδείξει με την ευκολία της παντοδυναμίας Του ότι είναι κοντά μας, ο Χριστός απαντά δείχνοντάς μας τι είναι ουσιώδες. Και αυτό έχει να κάνει με την δική μας συνέργεια στην πορεία της σωτηρίας, δηλαδή της πλήρους ιάσεως. Ας γνωρίζουμε λοιπόν και τι ζητούμε και πώς και πότε το ζητούμε, για να λάβουμε  την ευλογία της παρουσίας του Θεού, χωρίς απαιτήσεις και δικαιώματα. Όποιος παραδίδεται σιωπηλά στην αγάπη Του, όπως ο παραλυτικός και οι οικείοι του, λαμβάνει τα πάντα. Τελικά τον ίδιο τον Θεό!

Κέρκυρα, 12 Μαρτίου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΧΑΙΡΕ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΝΤΙΣΑΣΑ ΦΑΡΑΩ ΤΟΝ ΝΟΗΤΟΝ, ΧΑΙΡΕ ΠΕΤΡΑ Η ΠΟΤΙΣΑΣΑ ΤΟΥΣ ΔΙΨΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 11, 2017

 

Συχνά παραβάλλουμε την ζωή μας με την θάλασσα. Άλλοτε η απεραντοσύνη της, η ομορφιά της γαλήνης της, τα χρώματά της, η τροφή την οποία λαμβάνουμε, η δροσιά που μας δίνει, ένα αίσθημα ελευθερίας που έχουμε όταν μπαίνουμε στα νερά της, και άλλοτε η τρικυμία, η αναστάτωση, ο φόβος, το αίσθημα ότι κινδυνεύουμε μάς θυμίζουν την δική μας ζωή. Γι’  αυτό και ο ιερός υμνογράφος αναφωνεί: «την βίου την θάλασσαν υψουμένην καθορών, των πειρασμών τω κλύδωνι, τω ευδίω λιμένι σου προσδραμών. βοώ σοι. Εκ φθοράς την ζωήν μου ανάγαγε» (καταβασία σε ήχο πλ. β’). Όλοι μας ευχόμαστε η θάλασσα του βίου μας να μην έχει διακυμάνσεις. Να είναι ήρεμη. Όταν έχει τρικυμίες, πειρασμούς, δοκιμασίες, κινδύνους, όταν πρέπει να κωπηλατήσουμε για να φτάσουμε σε ήρεμο λιμάνι, φόβος μας κατέχει. Λύπη. Ένα αίσθημα ότι βρισκόμαστε σε ένα μεταίχμιο ζωής και θανάτου. Μεταξύ νίκης και συντριβής. Και ο άνθρωπος δεν θέλει εύκολα το ρίσκο, ούτε τον μεγάλο κόπο να κερδίσει την ελευθερία του, να επιβιώσει, να αντέξει. Νιώθει ότι θα καταποντιστεί είτε γιατί οι δυνάμεις του δεν επαρκούν είτε γιατί του φαίνεται ότι ο κόπος του δεν θα είναι αρκετός. Καταφεύγει έτσι σε κάθε δυνατή βοήθεια που μπορεί να βρει. Από τον ουρανό μέχρι τους ανθρώπους. Και παρακαλεί για γαλήνη.

                Στην ακολουθία των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου ο ιερός υμνογράφος χρησιμοποιεί μία ξεχωριστή εικόνα από την Παλαιά Διαθήκη. Υπενθυμίζει την Έξοδο των Ιουδαίων από την Αίγυπτο και δύο από τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Και οι δύο έχουν να κάνουν με το νερό, τόσο της θάλασσας όσο και της ξηράς. Παραβάλλει το πέρασμα της Ερυθράς Θαλάσσης και την βύθιση του Φαραώ και του στρατού του με την Υπεραγία Θεοτόκο. «Χαίρε θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τον νοητόν», της λέει. «Χαίρε εσύ που είσαι η θάλασσα που βύθισε όχι τον άνθρωπο Φαραώ, αλλά τον νοητό Φαραώ, τον κοσμοκράτορα του κόσμου τούτου, τον διάβολο και το πνεύμα του που κυνηγά τους ανθρώπους για να τους επαναφέρει στην δουλεία του κακού και του θανάτου».

Όπως οι Εβραίοι, με το άνοιγμα της Ερυθράς θαλάσσης πέρασαν στην έρημο του Σινά, για να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την γη της Επαγγελίας, και με το κλείσιμο της θάλασσας βυθίστηκε ο στρατός του Φαραώ της Αιγύπτου που με περισσή θρασύτητα θέλησε να οικειοποιηθεί ένα θαύμα που δεν ήταν γι’  αυτόν, για να κάνει κακό, έτσι και οι άνθρωποι, χρειάζεται να θυμηθούμε το δικό μας πέρασμα εκ του θανάτου στην ζωή.  Είναι ο δρόμος που άνοιξε για μας ο Χριστός, στην θάλασσα της ζωής μας. Μέσα από τον δρόμο του Σταυρού και της Ανάστασης εμείς ελευθερωθήκαμε οριστικά από την δουλεία στον θάνατο της Αιγύπτου. Από μία ζωή που ήταν επιβίωση, αλλά δεν ήταν ζωή που οδηγούσε στην αιωνιότητα. Μπορεί να είχε τροφή και κάποια αγαθά, αλλά δεν είχε αθανασία. Κυρίως, ήταν ζωή υποταγμένη στον τρόπο του νοητού Φαραώ. Δεν μπορούσαμε να ανήκουμε στον Θεό όσο τα πάντα οδηγούσαν στον θάνατο. Όσο η αμαρτία δεν επέτρεπε στα νοητά μάτια της ψυχής μας να αναγνωρίσουν τον Θεό. Όσο ο θάνατος συνοδευόταν από την απελπισία.   Και ήταν η Αίγυπτος σύμβολο του τρόπου ζωής του κόσμου και του πολιτισμού, ο οποίος μπορεί να μας οδηγεί στην αφθονία, από τα αγαθά μέχρι τους λογισμούς, αλλά δεν μας αφήνει περιθώρια αληθινής ελευθερίας. Μας καταπιέζουν τα πάθη, οι επιθυμίες και οι ορέξεις μας. Μας καταπιέζει ο νοητός Φαραώ, με τις παγίδες των λογισμών που μας στήνει. Με την απιστία και την αθεΐα που μας περιτριγυρίζει. Και όταν παίρνουμε την απόφαση να ελευθερωθούμε, κάνουμε τον αγώνα μας, μας κυνηγά για να μας κάνει να επιστρέψουμε με ποικίλους πειρασμούς στην δική του δουλεία.

Από αυτήν μας ελευθέρωσε δια της Υπεραγίας Θεοτόκου ο Χριστός. Αυτή έγινε η θάλασσα μέσα από την οποία η ανθρώπινη φύση στο πρόσωπο του Θεανθρώπου ελευθερώθηκε από τον νοητό Φαραώ.  Και έκλεισε οριστικά, με το πρόσταγμα του Κυρίου, τον Σταυρό, την Ταφή και την Ανάσταση τους λογαριασμούς με τον θάνατο, καταποντίζοντάς τον στην άβυσσο του ελέους, της μακροθυμίας και της αγάπης του Θεού για μας, αλλά και στην άβυσσο της ίδιας  της κακίας του διαβόλου, ο οποίος μέσα από την υπερηφάνειά του δεν μπορεί να δει ποιος  είναι η Αλήθεια και με ποιον τρόπο βιώνεται. Καταποντίζεται ο διάβολος σε μιαν άλλη θάλασσα, αυτήν του εγώ του, η οποία τον κρατά για πάντα νεκρό, όσο δυνατή κι αν φαίνεται. Γι’  αυτό και ο πολιτισμός μας, όπως και τόσοι άλλοι, όταν δεν έχει Θεό, θα παρέλθει.

Η Παναγία όμως έγινε και η πέτρα η οποία πότισε όσους διψούσαν για ζωή. Όπως στην έρημο ο Μωυσής έκανε να αναβλύσει νερό από μία πέτρα, έτσι και η Παναγία έγινε η πέτρα, το σημάδι δηλαδή του παλαιού κόσμου, από το οποίο ανέβλυσε το ύδωρ το ζων, ο Κύριός μας, για να ξεδιψάσει όσους θέλουν την όντως ζωή, την αγάπη, την ελευθερία, την αθανασία και την αιωνιότητα. Όσους δεν αμφιβάλλουν για την δύναμη της πίστης. Όσους τελικά βρίσκουν στον Λόγο και  στην σχέση μαζί Του την αληθινή χαρά να μην ξεδιψούν πρόσκαιρα, αλλά αιώνια. Διότι η σχέση με τον Θεό δίνει πληρότητα νοήματος στον καθέναν που την επιλέγει και την αναζητεί. Και η Παναγία είναι η πέτρα η οποία με την στερεότητα της δείχνει ακριβώς την δύναμη της πίστης, αλλά και αφήνει νε ξεπηδήσει το νερό που σώζει.

Στην τρικυμισμένη θάλασσα του βίου ας παλέψουμε με την πίστη ως την κατάρτιση που βοηθά στο να μην καταποντιστούμε. Που δίνει δύναμη και πεποίθηση στον καθέναν μας ότι η ζωή είναι κοντά στον Θεό και ατελείωτη. Ότι η δύναμη του νοητού Φαραώ δεν μπορεί να μας αιχμαλωτίσει αν προχωρούμε μπροστά. Γιατί οι Ισραηλίτες έφυγαν από την Αίγυπτο, πέρασαν την Ερυθρά θάλασσα, αλλά έζησαν τον αγώνα της ερήμου. Την δίψα που δεν σταμάτησε. Η νοητή θάλασσα έγινε έρημος. Ο κόσμος που κείται εν τω πονηρώ είναι μία συνεχής πρόκληση και το θαύμα της σωτηρίας είναι δωρεά και στάση. Ξεκινώντας από αυτό, καλούμαστε να παλεύουμε στην ζωή μας, για να ξεδιψάσουμε αληθινά. Η Υπεραγία Θεοτόκος όμως είναι δίπλα μας, έτοιμη να μας υπενθυμίσει ότι στην πίστη βρίσκεται η Αλήθεια. Το ξεδίψασμα που γίνεται αιώνια νίκη, αν το οικειωθούμε, και τότε κάθε φόβος για τους  πειρασμούς της ζωής δεν μπορεί να μας κλυδωνίσει.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κέρκυρα, 10 Μαρτίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΤΟΚΟΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΩ;

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 11, 2017

Μία ξεχωριστή ακολουθία στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής είναι το ποίημα «Μέγας Κανών», γραμμένο από τον άγιο Ανδρέα, επίσκοπο Κρήτης. Είναι μία ικεσία προς τον Θεό να μας συγχωρέσει για τις αμαρτίες μας, τα πάθη και τα λάθη μας, να μας δώσει την ευκαιρία να οικειωθούμε τον τρόπο της Βασιλείας Του. Αποτυπώνει ένα αίτημα που δεσπόζει στην ζωή της Εκκλησίας, με προϋπόθεση να συγχωρήσουμε κι εμείς όσους μας οφείλουν.

Αν ρωτήσουμε, βεβαίως, νέους και μεγαλυτέρους, θα μας απαντήσουν χωρίς υπεκφυγές: «γιατί να συγχωρέσω;». Αν έχω δίκιο και η συμπεριφορά του άλλου απέναντί μου είναι κακή, η συγχώρεση είναι σαν μία επιβράβευση της αδικίας. Εξάλλου, δεν θα τον βοηθήσω να καταλάβει το λάθος του, διότι θα τον ωθήσω στην αφιλοτιμία, στην αίσθηση ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να σκεφτεί από πριν τις συνέπειες, το πόσο μπορεί να πληγώσει άλλους με τις πράξεις του, καθώς  με ένα «συγγνώμη» θα αμνηστευθεί.

Απέναντι στον Θεό βέβαια δεν σκεφτόμαστε έτσι. Θα θέλαμε ό,τι λάθος έχουμε κάνει, Εκείνος να το παραβλέψει. Ωστόσο, δεν συνδέουμε την δική Του στάση με την δική μας. Εμείς έχουμε δικαιολογίες. Γι’  αυτό και κείμενα όπως αυτό του «Μεγάλου Κανόνα» δεν είναι δημοφιλή. Προϋποθέτουν αυτογνωσία . στροφή στον εαυτό μας . αναγνώριση και των δικών μας λαθών . δεύτερη ευκαιρία σε όσους μας στενοχωρούν, για να ζητήσουμε κι εμείς από τον Θεό τη δική Του ευκαιρία προς εμάς. Είναι υπέρβαση αυτός ο τρόπος σε μία εποχή εκδίκησης και διεκδίκησης. Θριαμβεύει σήμερα η αδικία σε όλες τις πτυχές της ζωής. Γιατί η Εκκλησία να ζητά από εμάς να την επιβραβεύσουμε;

Όταν συγχωρούμε δεν επιδοκιμάζουμε το κακό. Συνειδητοποιούμε όμως ότι δεν είμαστε άμοιροί του. Ότι κι εμείς, συνειδητά ή ασυνείδητα, οφείλουμε. Έχουμε πληγώσει λόγω χαρακτήρα, λόγω κακής εκτίμησης, λόγω του ότι αδιαφορήσαμε για ό,τι βοηθά τους άλλους και προτάξαμε τον εαυτό μας, το θέλημά μας, την επιθυμία μας. Συγχωρώντας, γινόμαστε ταπεινοί. Και είναι όμορφη η ταπεινοφροσύνη. Γλυκαίνει την καρδιά. Την φέρνει πιο κοντά στον Θεό, διότι μας κάνει να βλέπουμε τα πραγματικά μας μέτρα.

Όταν συγχωρούμε δεν είμαστε αδύναμοι. Καταδικάζουμε το κακό, αλλά δεν το αφήνουμε να δηλητηριάσει την ύπαρξή μας. Δεν απαντούμε κάνοντας πάλι κακό, έστω και με άλλη μορφή. Αληθινά δυνατός είναι αυτός που υπερβαίνει την ευκολία νικώντας το αυθόρμητο συναίσθημα της ανταπόδοσης και επιλέγοντας την οδό της αγάπης. Συγχωρούμε και προχωρούμε. Μένει έτσι η ευθύνη σ’  αυτόν που διαπράττει το κακό. Η δική του φιλοτιμία θα κριθεί από τον Θεό και τους άλλους.

Είναι άλλο η τήρηση των νόμων, οι ποινές που πρέπει να επιβάλλονται σε όσους παρανομούν και άλλο η κακία και η εκδικητικότητα. Η κοινωνία μας δεν είναι αγγελική και χρειάζεται κανόνες. Όμως ο καθένας καλείται να πάρει θέση ο ίδιος όχι μόνο έναντι του κακού, αλλά και έναντι αυτού που το διαπράττει, είτε οι συνέπειες τον αγγίζουν άμεσα είτε όχι. Η συγχώρεση είναι μίμηση Χριστού. Είναι σταυρός. Είναι όμως η μόνη λυτρωτική κίνηση για την ψυχή μας. Είναι σημάδι αληθινής γενναιότητας η οποία ελευθερώνει τελικά την ύπαρξη από την μνησικακία και της δίδει την παρρησία να δεχθεί την συγχώρεση του Θεού!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 8 Μαρτίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΓΙΑΤΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΗΜΕΡΑ;

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 11, 2017

Γεννηθήκαμε και είμαστε Ορθόδοξοι από παράδοση ή και από επιλογή; Βαφτιστήκαμε Ορθόδοξοι στην μικρή μας ηλικία, ακολουθούμε την πίστη των γονέων μας, ανήκουμε σε μία χώρα στην οποία η μεγάλη πλειοψηφία παραμένει πιστεύουσα στο ορθόδοξο δόγμα, χωρίς βεβαίως να εξετάζουμε αν η πίστη είναι στην πράξη ενεργός, συνεχίζουμε μία μακραίωνη παράδοση μια και είμαστε Έλληνες.

Είμαστε Ορθόδοξοι χριστιανοί. Πόσο όμως αυτό νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας; Αποτελεί πραγματικό συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς μας ή είναι ένα από τα προσωπεία τα οποία υποδυόμαστε για να μπορούμε να ανήκουμε σε μία κοινότητα, σε μία κοινωνία; Αν αφαιρέσουμε την ορθόδοξη πίστη θα νιώθουμε ότι μπορούμε να ζούμε, να υπάρχουμε, να προχωρούμε; Είναι η Ορθοδοξία τελικά αυθεντικό στοιχείο της ιδιοπροσωπίας μας και ως Ελλήνων και ως ανθρώπων που θέλουμε να ακολουθούμε την θρησκευτική μας παράδοση;

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας αποτελεί για όλους μας μία ευκαιρία να δούμε αυτό το καίριας σημασίας ερώτημα. Όσοι πιστεύουμε, διακηρύττουμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι επειδή το θέλουμε από τα μύχια της καρδιάς μας. Είμαστε Ορθόδοξοι διότι νιώθουμε ότι χωρίς την Εκκλησία η ζωή μας δεν έχει νόημα. Ότι αν δεν έχουμε την ταυτότητα του ορθοδόξου χριστιανού δεν μπορούμε όχι μόνο να ελπίζουμε στην αιωνιότητα, αλλά ούτε και να στερεώσουμε την πορεία μας στον παρόντα χρόνο. Και είμαστε έτοιμοι, έχοντας επίγνωση του ορθόδοξου ήθους, να παλέψουμε να διατηρήσουμε αυτό το συστατικό ως βάση για την πορεία μας τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Στο συλλογικό επίπεδο το ερώτημα του «πόσο Ορθόδοξοι πρέπει να είμαστε;» έχει τεθεί εδώ και καιρό.  Μπορεί επειδή εμείς πιστεύουμε- και είμαστε ακόμη η πλειοψηφία- να μην θέλουμε να το συζητήσουμε, ωστόσο μεγάλη ομάδα και διανοουμένων και πολιτικών και στοχαστών το επαναφέρει στο προσκήνιο. Επειδή βεβαίως η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει διαδραματίσει έναν σημαντικότατο ρόλο στην εποχή της κρίσης, δεν μπορεί να γενικευθεί η αμφισβήτηση του κατά πόσον πρέπει να είμαστε Ορθόδοξοι ή κατά πόσον αυτό ενδιαφέρει την κοινωνία. Σποραδικές φωνές, κυρίως στον χώρο της παιδείας, με μέτρα και προτάσεις και στοιχεία που μαρτυρούν μία προσεκτική, αλλά και φανερή πλέον αλλαγή, μας οδηγούν στο να υποψιαζόμαστε ότι σε συλλογικό επίπεδο τείνει να υπάρξει υποβάθμιση της σημασίας τού να είμαστε Ορθόδοξοι. Η θρησκεία δεν είναι το κύριο στοιχείο της ταυτότητας μίας κοινωνίας, αλλά στοιχείο προσωπικό, ιδιωτικό. Χρέος της πολιτείας είναι να εξασφαλίζει την πολυφωνία, την ανεξιθρησκία. Να μην επιτρέπει να αναπτύσσονται φαινόμενα που απειλούν να μας οδηγήσουν σε θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Επομένως, όσο πιο άγευστη, άχρωμη, άοσμη είναι η επαφή κυρίως των νεώτερων με την θρησκευτικότητα και ειδικότερα με την Ορθοδοξία, τόσο ο κίνδυνος μειώνεται.

Είναι μυωπική βεβαίως αυτή η θεώρηση, η οποία δυστυχώς υιοθετείται και από εκπροσώπους της Εκκλησίας, κυρίως θεολόγους που έχουν κάνει στάση ζωής τους τον μοντερνισμό και που φαίνεται ότι αισθάνονται άβολα με το λιβάνι, το καντήλι, τα συναξάρια των αγίων μας, τον δυναμισμό του «λείμματος» τον οποίο η Ορθόδοξη παράδοση και διασώζει και εμπνέει να κρατήσουμε. Αυτός ο δυναμισμός δεν μετατρέπεται σε φανατισμό όταν είναι ενταγμένος στην οδό της αγάπης. Αντίθετα, η αγάπη, όταν είναι άγευστη βιώματος πνευματικού, όταν είναι μία ανθρωπιστική ιδεολογία, ένας ακτιβισμός καλών πράξεων, δυσκολεύεται να βγάλει τους ανθρώπους από τον ατομοκεντρισμό τους. Διότι αγάπη δείχνει και ένα φιλανθρωπικό σωματείο. Αν όμως δεν υπάρχει ο εγκεντρισμός στο σώμα του Χριστού που είναι η Εκκλησία, τότε η αγάπη είναι ένα στοιχείο της ζωής, δεν είναι η ίδια η ζωή.  Αυτή η μυωπική θεώρηση, όταν σε βάθος χρόνου θα συναντήσουμε τον δυναμισμό άλλων φονταμενταλισμών, όπως είναι ο ισλαμικός, θα φανεί ξεκάθαρα. Επειδή όμως ακόμη είμαστε οι περισσότεροι Ορθόδοξοι και έχουμε, έστω και από συνήθεια, σχέση με την Εκκλησία, δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πού πηγαίνουμε.

Υπάρχουν βέβαια και πρόσωπα και ομάδες στην Ορθοδοξία τα οποία δεν επιδεικνύουν την ανοχή και την ευελιξία που θα περίμεναν οι πολλοί έναντι ενός τρόπου ζωής, ο οποίος χαρακτηρίζεται από την αμαρτία, πραγματική ή υποτιθέμενη. Τα πρόσωπα αυτά στρέφουν επάνω τους τούς προβολείς της δημοσιότητας, διότι όσοι ζούνε στο σκοτάδι ελέγχονται. Από την άλλη είναι άραγε επιτρεπτό να καλλιεργείται η λογική της απόρριψης όχι της αμαρτίας, αλλά των ανθρώπων που την διαπράττουν, καθώς στην συνείδηση των πολλών δεν υπάρχει η πνευματική καλλιέργεια που μπορεί να διακρίνει τι ζητά η παράδοσή μας και τι όχι; Εξάλλου, δεν είναι προκλητικό πρόσωπα ή ομάδες να επαίρονται για την καθαρότητά τους, για την ακρίβεια της πίστης τους, θεωρώντας τον δικό τους τρόπο προσέγγισης της αλήθειας ως τον μόνο αυθεντικό; Δεν οδηγούν τέτοιες θεωρήσεις στον κίνδυνο του φανατισμού και τελικά του φονταμενταλισμού; Κι εδώ πάντως η αγάπη είναι η απάντηση. Η Ορθοδοξία ξεκινά από την αγάπη, ελέγχει με αγάπη και σέβεται με αγάπη τις επιλογές του κάθε ανθρώπου, δείχνοντας φειδώ στις καταδίκες. Σύνοδοι επί συνόδων άλλωστε συγκλήθηκαν στο παρελθόν, για να φτάσουμε στην οριστική διατύπωση των δογμάτων της πίστης.

Γιατί λοιπόν Ορθόδοξος σήμερα; Τι είναι η Εκκλησία στην οποία έχουμε  κληθεί να ανήκουμε;

Μία από τις πιο ωραίες προτυπώσεις  της Εκκλησίας στην Παλαιά Διαθήκη είναι και αυτή της Κιβωτού. Αν σπουδάσουμε τρεις από τις εμφανίσεις αυτής της προτύπωσης, θα μπορέσουμε να αντλήσουμε στοιχεία για να δώσουμε την απάντηση ότι το να είμαστε Ορθόδοξοι είναι υπόθεση και επιλογής, και μάλιστα συνειδητής.

Η πρώτη προτύπωση είναι με την κιβωτό του Νώε. Ο Θεός ζητά από τον μοναδικό άνθρωπο στον κόσμο που εξακολουθεί να πιστεύει σ’  Αυτόν συνειδητά να κατασκευάσει μία κιβωτό για να διασωθούν τόσο οι άνθρωποι όσο και τα ζώα από τον επερχόμενο κατακλυσμό. Οι άλλοι έχουν γίνει «σάρκες» (Γεν. 6, 31). Η δεύτερη προτύπωση είναι με την κιβωτό της διαθήκης, στην οποία ο Μωυσής, μετά την παράδοση των δέκα εντολών στο όρος Σινά τις διαφυλάττει σ’  αυτήν, ώστε ο ιουδαϊκός λαός να έχει την κιβωτό και ως φυλακτήριο, αλλά και ως υπενθύμιση ποιος είναι ο Θεός και τι θέλει από αυτόν. Στην τρίτη προτύπωση ο βασιλιάς Δαβίδ ζητά να μεταφέρει την κιβωτό από τον τόπο της εξορίας στην Ιερουσαλήμ, την οποία έχει καταστήσει πρωτεύουσα των Ισραηλιτών. Κάνει πανήγυρη. Είναι ο ίδιος επικεφαλής με όλη την μεγαλοπρέπεια του βασιλιά. Βάζει την κιβωτό σε άμαξα. Όμως όταν τα βόδια που οδηγούν την άμαξα σκοντάφτουν, ο Οζά, ένας νεαρός Ιουδαίος, πηγαίνει να προφυλάξει την κιβωτό από την πτώση και τιμωρείται με θάνατο διότι την αγγίζει ενώ δεν είναι ιερέας. Τρεις μήνες μετά ο Δαβίδ με απλότητα, ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον Θεό θα μεταφέρει την κιβωτό όπως στα χρόνια της ερήμου, στους ώμους των ιερέων.

Αυτές οι τρεις εικόνες μας δείχνουν πολύτιμα στοιχεία γιατί καλούμαστε σήμερα να διατηρήσουμε από επιλογή την ορθόδοξη ταυτότητα.

Η κιβωτός του Νώε μας διδάσκει την ανάγκη της αντίστασης στο κακό. Στο σαρκικό φρόνημα. Στην λογική του «φάγωμεν, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκωμεν». Στον μηδενισμό που προβάλλεται ως το τελικό νόημα της ζωής. Στην λατρεία του ΕΓΩ, του ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ, του ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ αντί για τον Θεό. Στο καμουφλάρισμα δήθεν ανυπαρξίας του κακού και του θανάτου.

 Η κιβωτός της Διαθήκης μας δείχνει ότι τιμαλφή μας είναι οι εντολές του Θεού και ιδίως η καινή εντολή της αγάπης.  Μας δείχνει την ανάγκη διαφύλαξης της παράδοσης ως παρακαταθήκης αιωνιότητας, αλλά και τον εγχρονισμό της. Ότι χρειαζόμαστε αντί για το ΕΓΩ τον ΝΑΟ, δηλαδή την συνάντηση των προσώπων με τον Θεό και μεταξύ μας. Αντί για το ΘΕΛΗΜΑ την ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ, την δοξολογία δηλαδή στον Θεό για κάθε τι που ο Ίδιος επιτρέπει να έχουμε, ακόμη και για τους σταυρούς, αλλά και το «ευχαριστώ»  για την ύπαρξη και την ζωή κοντά Του. Αντί για το ΔΙΚΑΙΩΜΑ, την ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, δηλαδή την απόφαση η ζωή μας να είναι κάπως έτσι: «η ανάγκη σου ανάγκη μου, η χαρά σου χαρά μου, η λύπη σου λύπη μου, πρωτίστως όμως η πείνα μου και η δίψα μου για Θεό και σωτηρία να με κάνει να μιλώ στον Θεό για σένα και σε σένα για τον Θεό». Και επειδή η κιβωτός της Διαθήκης ήταν τοποθετημένη στην Σκηνή του Μαρτυρίου, στην εσωτερική αίθουσα που ονομάστηκε «Άγια των Αγίων», ας μην ξεχνούμε ότι υπήρχε και η εξωτερική αίθουσα: εκεί όπου είχαμε την τράπεζα της προθέσεως, την επτάφωτο λυχνία και το θυσιαστήριο των θυμιαμάτων. Δυσκολευόμαστε να φτάσουμε στα Άγια των Αγίων, αν και ο Χριστός μας άνοιξε το καταπέτασμα, σχίζοντάς το στα δύο με τον σταυρό και την Ανάστασή Του;  Μπορούμε να προσφέρουμε τον εαυτό μας, με μικρότερες ή μεγαλύτερες θυσίες του θελήματός μας και με την αγάπη, στην τράπεζα της προσφοράς. Να κρατούμε την ελπίδα στον Θεό και να είμαστε φως του κόσμου, σαν ένα μικρό λυχνάρι στο σκοτάδι του ατομοκεντρισμού. Και να προσευχόμαστε για όλους, στο θυσιαστήριο του θυμιάματος, να έχουμε δηλαδή αγαπητική έγνοια για τους πάντες και να εναποθέτουμε κάθε δυσκολία στον Θεό.

Η τιμωρία του Οζά μας δείχνει ότι η σχέση μας με τον Θεό δεν μπορεί να στηρίζεται στην έπαρση, στην αίσθηση ότι εμείς κατέχουμε την αλήθεια αφ’  εαυτών μας, ότι ξέρουμε τι είναι καλό για όλους και τι όχι, ότι έχουμε δικαίωμα να εξουσιάζουμε τους άλλους, ακόμη και μέσα στην εκκλησιαστική ζωή. Δεν απορρίφθηκε μόνο το ήθος του Οζά. Απορρίφθηκε η έπαρση του Δαβίδ. Η πολυτέλειά του. Η αίσθηση ότι επειδή ήταν βασιλιάς μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε, να διατάξει ακόμη και τον Θεό. Ο Δαβίδ πήρε την κιβωτό της Διαθήκης στα Ιεροσόλυμα όταν άφησε στην άκρη την εξουσία του βασιλιά και ακολούθησε την χαρά του πιστού. Την απλότητα του πιστού. Την μετοχή στο σώμα και όχι την αίσθηση ότι ο ίδιος μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε. Ότι ο ίδιος ήταν η αλήθεια. Και ο Θεός αποδέχτηκε την ταπείνωση του Δαβίδ και την χαρά του πιστού που επέδειξε. Και του έδωσε την κιβωτό. Στο ΕΜΕΙΣ μαζί με τον Θεό υπάρχει η αλήθεια!

                Συζητούμε σήμερα για τις διαφορές Δύσης και Ανατολής. Φοβόμαστε για την Ορθοδοξία. Κάποτε την αφήνουμε να σκουριάζει σε εξωτερικά σχήματα. Άλλοτε πάλι την ορθολογικοποιούμε. Την κάνουμε μία επιλογή, μία πρόταση μέσα στις πολλές. Την αλλοιώνουμε σε συγκρητιστικά ρεύματα και φοβίες μήπως γίνουμε με την αλήθεια και την ακεραιότητα αφορμή διχασμού και φανατισμού. Κάποτε φοβόμαστε δυαλιστικά, μονοφυσιτικά την χαρά της ύπαρξης, που περιλαμβάνει και το σώμα. Ξεχνούμε πως η αγάπη και η συνάντηση με τον Θεό και τον πλησίον περιλαμβάνει ακέραια την ύπαρξη. Ότι δεν υποτασσόμαστε στον εκμηδενισμό, αλλά προσδοκούμε την ανάσταση των νεκρών, δηλαδή και του σώματός μας. Τα παραπάνω δεν συνεπάγονται τον εγκλωβισμό μας στην αυτάρκεια του χτες, αλλά την ανάγκη για έξοδο στο σήμερα και κατάθεση της πρότασής μας σε όλους.

Η Ορθοδοξία είναι η διαφύλαξη του ήθους της Κιβωτού. Η αντίσταση στο κακό και στην μετατροπή του φρονήματος της ζωής σε σαρκικότητα, στο ΕΓΩ, το ΘΕΛΗΜΑ, το ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Είναι η έξοδος από την απολυτότητα της αλήθειας που ο νους μας πιστεύει ότι κατέχει και η είσοδος στην καρδιά με την εμπιστοσύνη στον Θεό, την αγάπη, την προσευχή, την ταπείνωση, την επίγνωση των ορίων μας. Είναι, τέλος, η χαρά της πίστης. Η ελπίδα στην Ανάσταση και η απόλαυση της κοινωνίας με τον Θεό και τον πλησίον στον ναό, στην ευχαριστία, στην κοινότητα. Η άρνηση της έπαρσης, αλλά και η απόφαση να μην παραθεωρήσουμε την αυθεντικότητά μας. Γι’  αυτό και στην Ορθοδοξία διασώζεται τόσο το πρόσωπο όσο και η συλλογικότητα. Είμαστε «Εγώ» μέσα στο «Εμείς». Δεν χάνουμε την ιδιοπροσωπία μας, αλλά και δεν μένουμε μόνοι μας, εγωκεντρικοί, ιδιόρρυθμοι, με κριτήριο των πάντων τον εαυτό μας, την φιληδονία μας, το να περνούμε καλά σε ατομικό επίπεδο, χωρίς να μας ενδιαφέρει το σύνολο.

Δεν είμαστε Δύση. Δεν είμαστε Ανατολή. Είμαστε Ορθόδοξοι από επιλογή και μάλιστα σήμερα. Αν ακολουθήσουμε την αυθεντικότητα αυτής της οδού, όντας μέλη της σωστικής κιβωτού της Εκκλησίας, τότε μας περιμένει μία δωρεά ανεκτίμητη και μοναδική:  αυτή της αγιότητας. Απλώνουμε το χέρι μας και μας δωρίζεται. Το γεμίζουμε λίγη αγάπη και παίρνουμε την πληρότητα της μέσα από την παρουσία και την κοινωνία με τον Χριστό. Και σ’  αυτόν τον δρόμο χωρά ο άλλος. Ο κάθε άλλος. Να γιατί δεν κινδυνεύει η κοινωνία μας να γίνει φονταμενταλιστική από την Ορθοδοξία, αλλά επειδή θέλει να κρύψει τον θησαυρό της. Να γιατί ως Ορθόδοξοι δεν πρέπει να φοβόμαστε την ανοιχτότητα, αλλά με εμπιστοσύνη στον Θεό να συζητούμε με κάθε άνθρωπο, γνωρίζοντας τι μας ενώνει και τι μας χωρίζει.

Η επιλογή λοιπόν είναι δική μας, πρώτα σε προσωπικό και κατόπιν σε συλλογικό επίπεδο!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Παλαιότερα σχολικά βιβλία του μαθήματος των Θρησκευτικών Δημοτικού

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 4, 2017


ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ  ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
 .
  








 

Κατηγορία ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ο ΡΑΒΒΙ

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 4, 2017

 Ένα από τα πιο όμορφα προσωνύμια που απέδωσαν στον Χριστό τόσο οι μαθητές Του όσο και οι άνθρωποι που Τον άκουγαν είναι το «Ραββί», δηλαδή το «Διδάσκαλε». Μάλιστα, το προσωνύμιο αυτό συνοδεύεται και από ομολογία πίστης σ’  Αυτόν και την αποστολή Του: «Ραββί, συ ει ο υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιωάν. 1, 50). «Διδάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Διδάσκαλος ο Χριστός, υιός του Θεού, δηλαδή Θεός ο Ίδιος, και βασιλιάς του Ισραήλ, όλης της ανθρωπότητας δηλαδή σύμφωνα με την διαθήκη, την υπόσχεση του Θεού στον Αβραάμ ότι οι απόγονοί του θα βασιλέψουν στην οικουμένη. Αυτές τις τρεις ιδιότητες του Κυρίου τις διασώζει η Εκκλησία ανά τους αιώνες και μας τις υπενθυμίζει ως πολύτιμη παρακαταθήκη στους καιρούς μας.

          Αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα στο προσωνύμιο «ραββί». Ο Χριστός ήταν διδάσκαλος όχι μόνο των μαθητών Του, αλλά και όλου του κόσμου, διότι η διδασκαλία ήταν η αποστολή Του. Ήρθε για να μας δώσει όχι απλώς τις γνώσεις, αλλά τον ίδιο Του τον εαυτό. Συνήθως οι άνθρωποι που έχουν το χάρισμα ή την ιδιότητα του δασκάλου διδάσκουν με βάση τις γνώσεις, την κατάρτιση, το όραμα ζωής τους. Διδάσκουν αυτό που ξέρουν, αυτό που έχουν κατακτήσει από την γνώση των άλλων ή και ό,τι οι ίδιοι έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν και να προεκτείνουν. Ο Χριστός όμως δεν αξιοποίησε απλώς τον Νόμο και τους προφήτες, την παράδοση δηλαδή των ανθρώπων. Είναι ραββί διαφορετικός, διότι διδάσκει αυτό που ο Ίδιος είναι: την οδό του Θεού, τον τρόπο της Βασιλείας, την συνάντηση και την κοινωνία δι’  Αυτού με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Ο Χριστός είναι ραββί μοναδικός, διότι είναι ο Ίδιος ο διδάσκων και ταυτόχρονα ο Ίδιος το περιεχόμενο της διδασκαλίας Του, το οποίο οι άνθρωποι καλούνται να οικειωθούν.  Γι’  αυτό και ο Χριστός είναι ένας ραββί ανεπανάληπτος, καθώς είναι ο Απόλυτος.

       Οι άνθρωποι στους αιώνες ακολουθήσαμε και ακολουθούμε άλλους διδασκάλους στην ζωή μας. Είτε αυτοί είναι ιδεολόγοι, είτε φιλόσοφοι, είτε εκπρόσωποι του εκάστοτε πολιτισμικού ρεύματος, αισθανθήκαμε οικείοι κοντά τους. Ταυτόχρονα, φοβηθήκαμε την διδασκαλία του Χριστού και γι’  αυτό Τον αρνηθήκαμε ή αδιαφορούμε γι’  Εκείνον. Η διδασκαλία των σοφών του αιώνος τούτου στην ουσία δεν μας αναγκάζει να δούμε την ζωή τόσο στην προοπτική της αιωνιότητας όσο και στην προοπτική της αλλαγής εντός μας και της ανάπτυξης και βίωσης ενός νοήματος ζωής το οποίο συνολικά δίνει την πληρότητα. Οι σοφοί του αιώνος τούτου καταφέρνουν να μας βοηθήσουν να δούμε αποσπασματικά πτυχές της ζωής: την οικονομία, την ποιότητα ζωής, την γνώση, την επιστήμη. Η μαθητεία κοντά τους, σημαντική ασυζητητί, στην καλύτερη περίπτωση μας βοηθά να φωτίσουμε πολλά από τα «πώς» και «γιατί;»  του κόσμου τούτου. Άλλοτε μας εξασφαλίζει μία σχετική ποιότητα ζωής, διότι ξέρουμε πού πρέπει να επενδύσουμε και πού όχι. Άλλοτε πάλι δικαιολογεί τα πάθη μας, την άρνησή μας να δούμε την ζωή στην προοπτική της άσκησης, της εξόδου από το εγώ μας και της συνάντησης με τον πλησίον μας. Άλλοτε μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι έχουμε χρόνο ή  ότι η επιστήμη και η τεχνική θα μας εξασφαλίσουν παράταση ζωής, θα αναστείλουν τον θάνατο για λογαριασμό μας. Άλλοτε μας κάνουν να επαναπαυόμαστε στις γνώσεις και την κοσμική σοφία. Άλλοτε μας πείθουν για τον εκμηδενισμό της ύπαρξής μας, εφόσον οι σοφοί του κόσμου δεν πιστεύουν σε Θεό και αιωνιότητα.

     Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαφυλάττει την μοναδικότητα, την διαφορετικότητα και το ανεπανάληπτο του Κυρίου μας ως ραββί. Και μας καλεί μέσα από την συμμετοχή μας στον τρόπο της, στην ευχαριστιακή συνάντηση, στην αγάπη, στην άσκηση, στην μετάνοια να γίνουμε με την σειρά μας μαθητές του Κυρίου. Να αφήσουμε τον Ίδιο να εισέλθει στην καρδιά μας. Να ακούσουμε τον λόγο Του, να τον μελετήσουμε και να τον κάνουμε πράξη στην ζωή μας. Και να έχουμε ως προτεραιότητα στην ζωή μας το Θεανδρικό Του Πρόσωπο και την σχέση μας μαζί Του. Γιατί Εκείνος δίνει πληρότητα νοήματος, απαντήσεις σε κάθε «γιατί;», σε κάθε «πώς;» του κόσμου, ακόμη κι αν η απάντηση χρειάζεται την υπομονή της σιωπής. Ο Χριστός δεν αρνείται τον κόσμο, αλλά το πνεύμα του πονηρού το οποίο ενυπάρχει σ’  αυτόν. Δεν αρνείται τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά την απολυτοποίησή τους, την πρόταξη της αγάπης για τους ιδίους και τους οικείους από την αγάπη για όλους και για τον Θεό. Δεν αρνείται τα κοσμικά σχήματα, αλλά την θεοποίηση και την απολυτοποίησή τους. Δεν αρνείται τις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά την μετατροπή του ανθρώπου σε θηρευτή του άρτου, της ηδονής, της υπερηφάνειας, της κενοδοξίας.

     Στην Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκουμε την αυθεντικότητα του Προσώπου του Χριστού ακέραιη και ακαινοτόμητη και την ίδια στιγμή την διδασκαλία Του ανόθευτη. Και γι’  αυτό όταν γιορτάζουμε την Κυριακή της Ορθοδοξίας την αναστήλωση των Ιερών Εικόνων, δίδουμε συνεχώς την υπόσχεση ότι ο Κύριος ως ο Διδάσκαλος των καρδιών και της ζωής μας θα είναι Αυτός που αναζητούμε για να τον ζήσουμε και να τον μεταδώσουμε στους επόμενους. Ότι αποδεχόμαστε την αποστολή που μας έδωσε να είμαστε, όσο κι αν αυτό φαίνεται απίστευτα δύσκολο, συνεχιστές του έργου Του. Όμως έχουμε την βεβαιότητα της υπόσχεσής Του, όπως αυτή αποτυπώνεται στην τελευταία επί γης διδασκαλία Του «Μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας» (Ματθ. 28,20).  Ας μην παρασυρόμαστε από το πνεύμα του αιώνος τούτου και ας Τον αναζητούμε στην Εκκλησία! Κι Εκείνος θα μας ανακαινίζει όντας «μεθ’  ημών»!

Κέρκυρα, 5 Μαρτίου 2017

 π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΧΑΙΡΕ ΔΕΚΤΟΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΘΥΜΙΑΜΑ, ΧΑΙΡΕ ΠΑΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΞΙΛΑΣΜΑ

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαρτίου 4, 2017

 

Ο άνθρωπος στη ζωή του αντιμετωπίζει δυσκολίες. Σηκώνει σταυρούς τόσο εξαιτίας του εαυτού του και του χαρακτήρα του, της ιδιορρυθμίας και νοοτροπίας του, όσο και εξαιτίας των άλλων. Κάποτε σταυρός είναι να θέλει να πετύχει αυτό που τα χαρίσματά του τον ωθούν να πετύχει και να βλέπει ότι τα όνειρά του για την ζωή δεν μπορούν να υλοποιηθούν εξαιτίας των περιστάσεων ή της αδυναμίας του πλησίον του να κατανοήσει τι ο ίδιος ζητά.  Άλλοτε πάλι η δική του πορεία εξαρτάται αποκλειστικά από την εκάστοτε επικρατούσα αντίληψη, νοοτροπία, εξουσία. Και τότε ο άνθρωπος επιλέγει να μεταφέρει τα αιτήματά του στην εξουσία που διαχειρίζεται τις περιστάσεις της ζωής του, προκειμένου αυτή να αποφασίσει αν θα εκπληρωθούν ή όχι.

                Είναι δύσκολη η κατάσταση να είμαστε εξαρτημένοι από τους άλλους. Μας κάνει να αισθανόμαστε αδύναμοι, αλλά και ταπεινωμένοι. Μας βάζει στα όριά μας, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι μας ευχαριστεί ένα τέτοιο δεδομένο. Ο άνθρωπος θέλει να νικά. Να υπερβαίνει. Να βρίσκει λύσεις. Να ελπίζει στη αυτοδιάθεσή του. Να βλέπει τους άλλους ότι δεν είναι τα εμπόδια, αλλά συνασπίζονται μαζί του, εκπληρώνουν τα θελήματά του, γίνονται οχήματα για να πάρει ο ίδιος τις ευκαιρίες που δικαιούται ή που νομίζει ότι δικαιούται από την ζωή. Το εγώ μας δεν ανέχεται εξαρτήσεις. Δεν ανέχεται αποδοκιμασίες. Να αισθάνεται ότι κανείς δεν μπορεί να συμμεριστεί τις ιδέες και τους οραματισμούς του. Και γι’  αυτό το αίσθημα της ταπείνωσης κάνει τον άνθρωπο να θυμώνει. Όχι να αισθάνεται τα πραγματικά του όρια. Ότι δεν είναι θεός που μπορεί να πετύχει τα πάντα. Διότι αυτό πραγματικά θα θέλαμε, να μπορούμε να είμαστε θεοί που πετυχαίνουμε ό,τι ζητούμε. Σ’  αυτό στηρίζεται, εξάλλου, ο πολιτισμός των καιρών μας. Στην ψευδαίσθηση ότι τα πάντα υπάρχουν – «συνωμοτούν»- ,  για να πετύχουμε τους σκοπούς μας. Ακόμη κι αν δεν έχουμε την πραγματική δυνατότητα για κάτι τέτοιο. «Η ζωή ευνοεί τους τολμηρούς».

                Αν στην περιπέτεια των ανθρώπινων σχέσεων η τόλμη, το θάρρος, η απαίτηση συνασπίζονται για την επιτυχία μας και η ήττα, η αδυναμία θεωρούνται καταστροφικές καταστάσεις, λόγω της ταπείνωσης που μας προκαλούν, στην σχέση του ανθρώπου με τον Θεό ισχύουν άλλα κριτήρια. Ο άνθρωπος έναντι του Θεού δεν μπορεί να είναι εξουσιαστής. Δεν μπορεί να έχει παρρησία, διότι τα μεγέθη είναι δυσανάλογα από κάθε άποψη. Παρότι ο άνθρωπος αναλαμβάνει την θέση θεού για τον εαυτό του, απαιτώντας «ενώπιος ενωπίω»  και «ως ίσος προς ίσον» να συνομιλεί και να ζητεί από τον Θεό, εντούτοις είναι ολοφάνερο ότι μία τέτοια συμπεριφορά δεν μπορεί να έχει νόημα. Ο άνθρωπος είναι δημιούργημα. Έχει πλαστεί για να έχει αρχή και τέλος. Τα όριά του είναι πεπερασμένα, παρότι προοδεύει τόσο νοητικά όσο και τεχνικά. Παρότι βρίσκει τρόπους και μέσα για να μπορεί να πετύχει ό,τι ζητά, εντούτοις πάντοτε θα υστερεί. Θα αισθάνεται ανίσχυρος τόσο μπροστά στην αδικία της ζωής, στην αδυναμία του πλησίον να τον κατανοήσει, στα δικά του λάθη, όσο και μπροστά στο μεγάλο υπαρξιακό ερώτημα του θανάτου. Της οριστικής ήττας και της αποτυχίας. Κι αν ακόμη για τον εαυτό του μπορεί να αδιαφορήσει, πληγώνεται στην ήττα των οικείων του, όσων αγαπά και νοιάζεται γι’  αυτούς. Και αισθάνεται την ανάγκη, εκτός από την απ’  ευθείας αναφορά,  να ζητήσει να στείλει πρεσβεία στον Θεό, για να εκφράσει τα αιτήματά του.

                Για την Εκκλησία μας η κορυφαία πρέσβειρα του ανθρωπίνου γένους και του καθενός ανθρώπου προσωπικά ήταν, είναι και θα είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Η Παναγία έλαβε το δικαίωμα και την ευλογία της πρεσβείας επειδή στην ζωή της απέκτησε το θυμίαμα που ανεβάζει κάθε αίτημα στον ουρανό. Είναι η προσευχή, όχι όμως μία τυπική και από συνήθεια κίνηση, αλλά το δόσιμο του νου και της καρδιάς στον Θεό τόσο για τον εαυτό της όσο και για τον κάθε άνθρωπο. Είναι η προσευχή που αποτυπώνει την ταπείνωση και την αγάπη. Την επίγνωση των ορίων της και την αγάπη για όλη την ανθρωπότητα. Γι’  αυτό και είναι αυθεντικό το θυμίαμα που ανεβαίνει ψηλά στον Θεό. Διότι δεν προέρχεται από μία καρδιά απαιτητική. Από παρρησία και θράσος, αλλά από ελπίδα στο έλεος του Θεού και αγάπη για τον πλησίον. Γι’ αυτό και όλοι όσοι θέλουμε να αισθανόμαστε έτσι, δηλαδή ότι από μόνοι μας δεν επαρκούμε, όσο κι αν παλέψουμε στην ζωή μας, στην καθημερινότητα του κόσμου, πνευματικά, στις σχέσεις μας με τους άλλους, στην ζωή και στον θάνατο, αλλά είμαστε αποφασισμένοι να εμπιστευτούμε τα πάντα, τα  αιτήματα, τις αμαρτίες μας, τους σταυρούς, τις χαρές μας, στον Υιό και Θεό της, χωρίς να απαιτούμε τίποτα, της αναθέτουμε να πρεσβεύσει για μας. Και την ίδια στιγμή, αισθανόμαστε ότι δεν είμαστε μόνο εμείς που έχουν σημασία τα αιτήματά μας, αλλά και όλων των ανθρώπων. Γι’  αυτό και στην προσευχή μας προς αυτήν, δεσπόζει το «ημάς» και όχι το «εμέ». Αποδεχόμαστε την αγάπη της και την κάνουμε και δική μας στάση ζωής.

                Εκτός από την πρεσβεία της προσευχής που η Παναγία μεταφέρει μαζί με την δική της αγάπη στον Υιό και Θεό της, για κάθε αίτημά μας, ακόμη και για το κρασί που λείπει από την χαρά μας, όπως στον γάμο στην Κανά, η Παναγία ζητά από τον Υιό της «τον εξιλασμό παντός κόσμου». Ζητά την συγχώρεση του Θεού για όλους. Για το θράσος και την αρνητικότητά μας έναντι Του. Για την υπερβολή της υπερηφάνειας που μας οδηγεί σε αυτοθέωση. Για την αμαρτία που μας καθιστά ψεύτικους. Για την έλλειψη ή το πάγωμα της αγάπης.  Για ό,τι μας χωρίζει από τον πλησίον. Και γίνεται πρώτη από όλους ο εξιλασμός. Στο πρόσωπό της, στο δικό της μεγάλο ΝΑΙ στον ουρανό, ο Θεός συγχωρεί όλη την ανθρωπότητα στέλνοντας τον Υιό Του. Και συνεχίζει να συγχωρεί χάρις στις πρεσβείες της τους πάντες για την μόνιμη εκτροπή μας στην ανταρσία εναντίον Του, όπως κι αν αυτή εκφράζεται.

                Η  πρεσβεία της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι πρεσβεία προσευχής απαρτιζόμενης από την ταπείνωση και την αγάπη. Πρεσβεία συγχώρεσης και λύτρωσης. Και είναι πρεσβεία που δεν σταματά, όσος χρόνος κι αν περάσει, ό,τι κι αν κάνουμε που μας χωρίζει από την κοινωνία με τον Θεό. Είναι παρούσα η Παναγία στην ζωή μας. Είναι ένα συνεχές σημείο το οποίο εξ ουρανού μας δείχνει ότι η οδός της επιτυχίας δεν περιορίζεται ούτε εξαρτάται από τους στόχους της ζωής, αλλά από τον μεγάλο στόχο:  αυτόν της συνάντησης με τον Θεό. Της κοινωνίας μαζί Του. Αυτόν ο οποίος επιτυγχάνεται στην Εκκλησία. Εκεί όπου η Υπεραγία Θεοτόκος και οι άγιοι κάθε εποχής έχουν σκηνώσει. Και πρεσβεύουν όλοι μαζί στον Θεό για μας, είτε το ζητούμε είτε όχι, διότι το παν σ’  αυτούς είναι η αγάπη. Αν ενώσουμε και την δική μας φωνή, αν επικαλεστούμε τις πρεσβείες τους, τότε εναπομένει σε μας η χαρά ότι υπάρχει ο τρόπος κάθε τι, ακόμη και η ήττα, ο σταυρός και ο θάνατος, να νοηματοδοτηθεί μέσα από την σχέση με τον Θεό. Και τότε και εμείς μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τα μέτρα μας, όχι για να παραιτηθούμε από ό,τι μπορούμε να πράξουμε, αλλά για να γνωρίζουμε ότι τα πάντα ανήκουν στον Θεό, όπως και εμείς!

Κέρκυρα, 3 Μαρτίου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΤΟΚΟΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ο Άγιος Παίσιος για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 27, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul paisie aghioritul si postul mare

–Γέροντα, πώς θά μπορέσω τήν Σαρακοστή νά αγωνισθώ περισσότερο στήν εγκράτεια;
-Οι κοσμικοί τώρα τήν Σαρακοστή προσέχουν κατά κάποιον τρόπο τήν εγκράτεια, ενώ εμείς οι μοναχοί πάντα πρέπει νά προσέχουμε. Τό κυριώτερο όμως πού πρέπει νά προσέξει κανείς είναι τά ψυχικά πάθη καί μετά τά σωματικά. Γιατί, άν δώσει προτεραιότητα στή σωματική άσκηση καί δέν κάνει αγώνα, γιά νά ξεριζωθούν τά ψυχικά πάθη, τίποτε δέν κάνει.
Πήγε μία φορά σέ ένα μοναστήρι ένας λαϊκός στήν αρχή τής Σαρακοστής καί κάποιος μοναχός τού φέρθηκε απότομα, σκληρά.
Εκείνος όμως ο καημένος είχε καλό λογισμό καί τόν δικαιολόγησε. Ήρθε μετά καί μού είπε:
«Δέν τόν παρεξηγώ, Πάτερ. Ήταν βλέπεις από τό τριημέρι!». Άν τό τριημέρι πού έκανε ήταν πνευματικό θά είχε μία γλυκύτητα πνευματική καί θά μιλούσε στόν άλλο μέ λίγη καλοσύνη. Αλλά αυτός ζόριζε εγωϊστικά τόν εαυτό του νά κάνει Τριήμερο, καί γι’ αυτό όλα τού έφταιγαν.
-Γέροντα, τί νά σκέφτομαι τήν Σαρακοστή;
-Τό Πάθος, τήν θυσία τού Χριστού νά σκέφτεσαι. Άν καί εμείς οι μοναχοί πρέπει συνέχεια νά ζούμε τό Πάθος τού Χριστού, γιατί… μάς βοηθούν σ’ αυτό κάθε μέρα τά διάφορα τροπάρια, όλες οι Ακολουθίες.
Τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας δίνεται η μεγαλύτερη ευκαιρία γιά νά αγωνισθούμε καί νά συμμετέχουμε εντονότερα στό σωτήριο Πάθος τού Κυρίου μας, μέ μετάνοια καί μέ μετάνοιες, μέ εκκοπή τών παθών καί μέ ελάττωση τών τροφών, από αγάπη πρός τόν Χριστό.
Άν αξιοποιήσουμε, όσο μπορούμε, τό πνευματικό αυτό στάδιο μέ τίς πολλές προϋποθέσεις καί δυνατότητες πού μάς δίνονται, γιά νά πλησιάσουμε περισσότερο στόν Εσταυρωμένο Χριστό, γιά νά βοηθηθούμε από Αυτόν καί νά χαρούμε τήν Αγία Ανάσταση αλλοιωμένοι πνευματικά, αφού θά έχουμε ζήσει πνευματικότερα τήν Μεγάλη Σαρακοστή.
Εύχομαι καλή δύναμη τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιά νά ανεβείτε στόν Γολγοθά κοντά στόν Χριστό, μαζί μέ τήν Παναγία καί τόν Προστάτη σας Άγιο Ιωάννη τόν Θεολόγο, γιά νά συμμετάσχετε στό φρικτό Πάθος τού Κυρίου μας. Αμήν.

Από τό βιβλίο τού Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, «Περί Προσευχής», εκδόσεις Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σελ. 199-200

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/02/blog-post_27.html

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Η ΕΒΡΑΪΚΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΕΝΤΟΣ ΑΥΤΗΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 27, 2017

Τα ερείπια της συναγωγής στην Καπερναούμ

Ας ξεκινήσουμε με κάτι βασικό αλλά απαραίτητο και διαφωτιστικό. Οι Ιουδαίοι είτε βρισκόταν στην Παλαιστίνη, είτε διεσπαρμένοι στον γνωστό τότε κόσμο είχαν μόνο ένα Ναό, αυτός που βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα και είχε κτιστεί από τον Σολομώντα και εκατοντάδες Συναγωγές…

Η Συναγωγή ή Προσευχή (kenesth) κάνει κατά πρώτον την εμφάνισή της όταν οι Ισραηλίτες βρίσκονταν στην Βαβυλώνα αιχμάλωτοι από τον Ναβουχοδονόσορα και αντικαθιστά τον καταστραφέντα Ναό της Ιερουσαλήμ. Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος, ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς καθώς και ο μετέπειτα Ιουδαϊσμός αποδίδουν λανθασμένα το θεσμό της Συναγωγής στον Μωϋσή. Σ’ αυτήν συγκεντρώνονταν κάθε Σάββατο και γίνονταν κοινή προσευχή και ανάπτυξη του Νόμου. Όμως ο αποκλειστικός και κύριος σκοπός της ήταν, η δια μέσου του Νόμου διδασκαλία προς διατήρηση της εθνικής και θρησκευτικής ενότητας του εξόριστου λαού.

Από τότε και εφεξής επεκτάθηκε και επικράτησε σε όλες τις ανά τον κόσμο ιουδαϊκές κοινότητες, στην Παλαιστίνη και σ’ αυτή ακόμα την Ιερουσαλήμ. Ο Φίλωνας χαρακτηρίζει τις Συναγωγές ως «διδασκαλεία», στα οποία οι Ιουδαίοι «δημόσια εκπαιδεύονται στην πάτριο φιλοσοφία» (Devita Mosis, 3,38). Προσοχή όμως! Δεν πρέπει να εκλάβουμε αυτές σαν Σχολεία για μαθητές, αλλά σαν τόπους συγκέντρωσης ενηλίκων για προχωρημένες θρησκευτικές σπουδές για την ερμηνεία της Τορά (Νόμος) και του Νόμου του Θεού. Οι Συναγωγές το Σάββατο και την περίοδο των γιορτών μετατρέπονταν και σε τόπους λατρείας του Θεού.

Για τους Ιουδαίους της διασποράς απετέλεσαν θρησκευτικά και πολιτικά κέντρα, ο δε θεσμός αυτής έλαβε τέτοια σπουδαιότητα, ώστε ιουδαϊκή παροικία ή ιουδαϊκή κοινότητα και Συναγωγή να ταυτίζονται.

Στην Παλαιστίνη μαρτυρείται ύπαρξη Συναγωγών και πριν την Μακκαβαϊκή εποχή, ενώ κατά τους χρόνους του Χριστού και των Αποστόλων υπήρχε πλήθος Συναγωγών. Στην Ιερουσαλήμ, λίγο πριν την καταστροφή της από τον Ρωμαίο στρατηγό και μετέπειτα αυτοκράτορα Τίτο, ο αριθμός αυτών κυμαίνονταν μεταξύ 394 – 480. Εκτός από αυτές που ήταν για τις ανάγκες των γηγενών Ιουδαίων υπήρχαν Συναγωγές και για τους εκεί εγκατεστημένους ξένους Ιουδαίους. Έτσι διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων 6:9 «μερικοί από την συναγωγή που λέγονταν των Λιβερτίνων και των Κυρηναίων και Αλεξανδρέων και των από Κιλικίας και Ασίας …». Αλλά και στα Ευαγγέλια μνημονεύονται Συναγωγές στην Καπερναούμ (Μάρκος 1:21) και Ναζαρέτ (Ματθαίος 13:54). Ο δε απόστολος των εθνών Παύλος κατά τις περιοδείες του για την διάδοση του Λόγου του Θεού, εύρισκε παντού Συναγωγές, όπως στην Δαμασκό, Αντιόχεια, Ικόνιο, Έφεσο, Κύπρο, Φιλίππους, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Αθήνα, Κόρινθο και Ρώμη, μέσα από τις οποίες κήρυττε τον χριστιανισμό. Επίσης πολλές Συναγωγές υπήρχαν στην Αλεξάνδρεια, την Αφρική και σε ολόκληρο το ρωμαϊκό κράτος.

Το κτίριο, στο οποίο λειτουργούσε η Συναγωγή ήταν ένα απλό οικοδόμημα, κτισμένο γι’ αυτό το σκοπό συνήθως εκτός της πόλης πάνω σε λόφο ή κοντά σε ποτάμια και παραλίες για τους αναγκαίους λευιτικούς καθαρμούς. Λόγου χάρη η Συναγωγή των Φιλίππων βρίσκονταν στις όχθες ποταμού «την ημέρα του Σαββάτου βγήκαμε έξω από την πόλη σε μέρος κοντά σε ποταμό, όπου θεωρούνταν ότι υπήρχε τόπος προσευχής …» Πράξεις των Αποστόλων 16:13. Ο αρχιτεκτονικός προσανατολισμός της Συναγωγής ήταν τέτοιος, ώστε η είσοδος να είναι πάντοτε προς τον Νότο και αυτός που προσεύχονταν να στέκεται με κατεύθυνση προς τον Ναό της Ιερουσαλήμ. Συνεπώς η κατεύθυνση αυτής ήταν ανάλογη προς την τοπογραφική σχέση του σημείου που βρίσκονταν αυτή με την Ιερουσαλήμ.

Εσωτερικά το κτίριο ήταν διηρημένο σε τρεις πτέρυγες δια δύο κιονοστοιχιών και σ’ αυτή υπήρχαν: 1. το ερμάριο ή κιβώτιο, στο οποίο φυλάσσονταν η Βίβλος των Ιουδαίων, η οποία ήταν γραμμένη πάνω σε περγαμηνή και καλύπτονταν από πολύτιμο ύφασμα, όπως και τα υπόλοιπα ιερά βιβλία 2. στο βάθος της Συναγωγής υπήρχε το βήμα, πάνω στο οποίο βρίσκονταν το αναλόγιο για την ανάγνωση των ιερών βιβλίων 3. η έδρα του Αρχισυνάγωγου δηλαδή του επικεφαλής της Συναγωγής 4. τα καθίσματα ή στασίδια για τους πρεσβύτερους και τον λαό. Στη μεγάλη Συναγωγή της Αλεξάνδρειας τα καθίσματα ήταν επίχρυσα 5. οι επτάφωτες λυχνίες 6. διάφορες διακοσμήσεις. Υπήρχαν επίσης και τα όργανα της θείας λατρείας, όπως τα βαρύπνευστα (σαφαρώθ) για την γιορτή του νέου έτους και οι σάλπιγγες (χατσωσερώθ) για τις υπόλοιπες γιορτινές μέρες.

Για την κοινή προσευχή στη Συναγωγή έπρεπε να παρευρίσκονται τουλάχιστον δέκα άτομα, στα οποία όμως δεν συμπεριλαμβάνονταν οι γυναίκες, οι οποίες είχαν το δικαίωμα εισόδου σ’ αυτή, όπως επίσης και το δικαίωμα ανάγνωσης περικοπών από τον Νόμο. Πιθανόν η Συναγωγή που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων 16:13, δηλαδή αυτή των Φιλίππων, να ανήκε σε γυναίκες.

Κάθε Συναγωγή διευθύνονταν από τον Αρχισυνάγωγο, ο οποίος ήταν επικεφαλής ομάδας πρεσβυτέρων, όριζε τα κατάλληλα πρόσωπα για την ανάγνωση της Γραφής και της προσευχής, επέβλεπε αν τηρούνταν η τάξη και η πειθαρχία και φρόντιζε για την συντήρηση του κτιρίου. Πολλές φορές οι ανάγκες της Συναγωγής επέβαλλαν την ύπαρξη περισσοτέρων Αρχισυναγώγων όπως βλέπουμε και στην διήγηση των Πράξεων των Αποστόλων 13:15 «ύστερα από την ανάγνωση του Νόμου και των Προφητών έστειλαν οι Αρχισυνάγωγοι να τους πουν». Μετά τον Αρχισυνάγωγο ήταν ο υπηρέτης της Συναγωγής «και αφού τύλιξε το βιβλίο και το έδωσε στον υπηρέτη, κάθισε και τα μάτια όλων στην Συναγωγή …» Λουκάς 4:20. Αυτός βοηθούσε σε όσα ήταν απαραίτητα για την τέλεση της προσευχής, αναγγέλλοντας την αργία του Σαββάτου και καλώντας τον καθένα ξεχωριστά για την εκπλήρωση της υπηρεσίας που του είχε ανατεθεί. Πολλές φορές ο υπηρέτης, λόγω έλλειψης αναγνωστών ή δασκάλων του Νόμου, αναλάμβανε και αυτά τα καθήκοντα.

Στις Συναγωγές πολύ συχνά σημειώνονταν θόρυβοι, ταραχές και συμπλοκές και το βήμα του ομιλητή μεταβάλλονταν σε πολιτικό βήμα «Κύριε αυτοί ξέρουν πως εγώ φυλάκιζα και έδερνα στις συναγωγές εκείνων που πίστευαν σε σένα …» Πράξεις των Αποστόλων 22:19. Γι’ αυτές τις παραβάσεις, αλλά και γι’ αυτούς που δίδασκαν εκτός του Νόμου και της Παράδοσης, επιβάλλονταν η ποινή της εκδίωξης από την Συναγωγή και την κήρυξή τους ως αποσυνάγωγους προσωρινά ή οριστικά.

Τα κύρια σημεία της θείας λατρείας που γίνονταν στην Συναγωγή ήταν τα εξής:

  1. Η εκφώνηση του «ακούσματος» (Shema Jisrael). Ήταν το κύριο μέρος της λατρείας και αποτελούσε ιεροτελεστία. Κατά την διάρκεια αυτής διαβάζονταν οι περικοπές από το Δευτερονόμιο 6:4 – 9 και 11, 13:21 και από το βιβλίο των Αριθμών 15:37 – 41.

  2. Η Προσευχή. Ο τύπος της Προσευχής δεν ήταν ελεύθερος αλλά καθορισμένος και απαγγέλλονταν μεγαλόφωνα από αυτόν που είχε οριστεί γι’ αυτή, ενώ ο λαός συμμετείχε μόνο στην εκφώνηση του «ευλογείτε τον Θεόν» στην αρχή και του «Αμήν» στο τέλος αυτής. Κατά τη θεία λατρεία του Σαββάτου και των εορτών διαβάζονταν οι τρεις πρώτες και οι τρεις τελευταίες παράγραφοι από την κυρίως προσευχή, η οποία καλούνταν Σεμόνε Έσρε, δηλαδή αιτήματα που απευθύνονταν από κάθε Εβραίο τρεις φορές την ημέρα προς τον Θεό του Ισραήλ.

  3. Η ανάγνωση της Τορά. Ο Νόμος (Πεντάτευχος) είχε διαιρεθεί σε 154 περικοπές, οι οποίες διαβάζονταν στο διάστημα ενός τριετούς κύκλου, για την ανάγνωση των οποίων ορίζονταν συνήθως επτά αναγνώστες. Στην αρχή και το τέλος κάθε περικοπής αναπέμπονταν και μικρές ευχαριστήριες ευχές.

  4. Η ανάγνωση των Προφητών. Κατά τους χρόνους της Καινής Διαθήκης και κατά τις κύριες λατρευτικές συγκεντρώσεις του Σαββάτου διαβάζονταν, μετά την ανάγνωση της περικοπής από την Πεντάτευχο, οι περικοπές από τα βιβλία των Προφητών και έτσι έκλεινε η βιβλική ανάγνωση.

  5. Η ερμηνεία και το κήρυγμα. Μετά την ανάγνωση της περικοπής εις την εβραϊκή γλώσσα ακολουθούσε η ερμηνεία αυτής στην τότε καθομιλουμένη γλώσσα της εποχής που ήταν η αραμαϊκή ή η ελληνική, και στο τέλος γίνονταν εποικοδομητική ανάπτυξη των όσων είχαν διαβαστεί και ερμηνευτεί δια του κηρύγματος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. Γεώργιος Γαλίτης: «Ερμηνευτική της Καινής Διαθήκης»

2. Καινή Διαθήκη

http://antiairetikos.blogspot.gr/2017/02/blog-post_12.html

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΟN ΘΕΟ Ή ΕΝΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ;

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 27, 2017

Η νηστεία καλό είναι να συνοδεύεται με τη μετάνοια, την προσευχή, την εξομολόγηση και την Θεία Κοινωνία.

Στο άρθρο που ακολουθεί, σκοπός μας είναι να αναδείξουμε το μεγαλείο της νηστείας και τη σημασία της, και να δούμε μαζί μέσα από το λόγο του Θεού, πώς η νηστεία είναι μια εμπειρία αληθινής Χριστιανικής ζωής και όχι ένα έκτρωμα τυπικότητας Χριστιανικής ζωής .

ΤΙΝΟΣ ΙΔΕΑ ΗΤΑΝ Η ΝΗΣΤΕΙΑ;

Η νηστεία, δεν είναι μια ανθρώπινη ιδέα αλλά μια εντολή που δόθηκε από τον ίδιο το Θεό.

Ήδη τα πρώτα «σπέρματά» της διακρίνονται στην παραγγελία του Θεού προς τους πρωτόπλαστους :

«Απ’ όλα τα δέντρα του κήπου μπορείς να τρως.

Από το δέντρο όμως της γνώσης του καλού και του κακού να μη φας

Διαβάζουμε στο: Γένεσις, Κεφ. 2, Στίχοι 16 – 17..

Ο Ιησούς Χριστός με την διδασκαλία του αλλά και τις πράξεις του μας φανέρωσε πως η νηστεία είναι όπλο κατά των διαφόρων πειρασμών και του Διαβόλου.

Μας άφησε συμβουλές για το πως πρέπει να είναι μια σωστή νηστεία:

«Και όταν νηστεύετε, μη γίνεστε σαν τους υποκριτές, σκυθρωποί· επειδή, αφήνουν άπλυτα τα πρόσωπά τους, για να φανούν στους ανθρώπους ότι νηστεύουν.»

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφ. 6, στίχος16..

Τα παραπάνω λόγια του Κυρίου φανερώνουν ότι η νηστεία είναι μια ελεύθερη αυτοπροσφορά του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού.

Νοιώθοντας ο άνθρωπος την αγάπη του Θεού, εκούσια, δηλαδή με την θέλησή του, αποφασίζει να νηστέψει για να ανταποδώσει αυτή την αγάπη του με ένα είδος θυσίας που είναι η νηστεία.

Μόνο αν δει ο άνθρωπος την νηστεία με το παραπάνω πρίσμα, θα έχει βάλει την νηστεία στην σωστή της βάση.

Αλλιώς θα την μετατρέψει σε μια τυπικότητα δήθεν ηθικής Χριστιανικής ζωής πιστεύοντας πως θα τον οδηγήσει στον Παράδεισο.

Μ’ αυτή του όμως την στάση ο άνθρωπος μετατρέπει την νηστεία από μέσο σωτηρίας σε σκοπό σωτηρίας.

Ακούγονται κατά κόρον από πολλούς ειδικούς ή μη, εντός Εκκλησίας ή εκτός αυτής, παραθέτοντας μάλιστα και χωρία (κομμάτια) της Γραφής πως η νηστεία δεν έπρεπε να υπάρχει στους κόλπους της Ορθοδοξίας.

Αν ίσχυε όμως αυτό ούτε θα έκανε λόγο ο Χριστός γι” αυτήν ούτε και ο ίδιος θα νήστευε, πολύ περισσότερο δε ούτε οδηγίες θα μας έδινε.

Άξιο προσοχής επίσης είναι πως η παραγγελία από το Θεό για νηστεία δεν ανευρίσκεται μόνο στην Καινή Διαθήκη αλλά και στην Παλαιά.

Λέει ο Θεός μέσα από το στόμα του προφήτη Ησαΐα :

«Η νηστεία που εγώ διάλεξα, δεν είναι τούτη;

Το να λύνεις τούς δεσμούς της κακίας, το να διαλύεις βαριά φορτία, και το να αφήνεις ελεύθερους τους καταδυναστευμένους, και το να συντρίβεις κάθε ζυγό;

Δεν είναι το να μοιράζεις το ψωμί σου σ” αυτόν που πεινάει, και να βάζεις μέσα στο σπίτι σου τους άστεγους φτωχούς; Όταν βλέπεις τον γυμνό, να τον ντύνεις, και να μη κρύβεις τον εαυτό σου από τη σάρκα σου»
Ησαΐας Κεφ.58, Στίχοι 6 – 7..

Όπως βλέπουμε ο λόγος του Θεού είναι σαφής.

-Η νηστεία που εγώ διάλεξα μας λέει ο Κύριος.

-Η πρώτη εντολή του Θεού προς τον άνθρωπο ήταν η εντολή της νηστείας.

-Η παράβαση της εντολής εκείνης έφερε στον άνθρωπο τον θάνατο.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ;

Η Εκκλησία από πολύ νωρίς όρισε δύο ημέρες της εβδομάδας την Τετάρτη και την Παρασκευή, στις οποίες καλείται ο κάθε πιστός εκούσια να επιδοθεί στην άσκηση της νηστείας.

Πλήθος χωρίων αγιογραφικών πείθουν για την ορθότητα της απόφασης αυτής:

«Αγιάστε νηστεία, κηρύξτε επίσημη σύναξη, συγκεντρώστε τούς πρεσβύτερους, όλους τούς κατοίκους τού τόπου, στον οίκο τού Κυρίου τού Θεού σας· και βοήστε προς τον Κύριο».

Προφήτης Ιωήλ, Κεφ. 1, Στίχος14..

Εδώ διαπιστώνουμε πως καλούνται οι Ισραηλίτες από τον Θεό να ορίσουν για τον Κύριο ημέρα νηστείας, και αφήνεται στους πρεσβύτερους να αποφασίσουν αυτοί, το πότε και ποια μέρα ή μέρες θα συμβεί αυτό.

Κατ’ όμοιο τρόπο και οι δικοί μας θεοφόροι Άγιοι πατέρες της εκκλησίας μας, ήταν αυτοί που αποφάσισαν τις αντίστοιχες ημέρες νηστείας για τους Χριστιανούς.

Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, Κεφ. 5, Στίχοι 33-35..

βλέπουμε να διαμείβεται ο εξής διάλογος μεταξύ Χριστού και Φαρισαίων:

«Και εκείνοι είπαν σ” αυτόν:

Γιατί οι μαθητές τού Ιωάννη νηστεύουν συχνά, και κάνουν δεήσεις, το ίδιο και εκείνοι των Φαρισαίων, ενώ οι δικοί σου τρώνε και πίνουν;

Και εκείνος είπε σ” αυτούς:

Μήπως μπορείτε να κάνετε τους γιους τού νυμφώνα να νηστεύουν, ενόσω είναι μαζί τους ο νυμφίος;

Θα ’ρθουν, όμως, ημέρες, όταν αρπαχτεί απ” αυτούς ο νυμφίος· τότε, θα νηστέψουν, κατά τις ημέρες εκείνες».

Παρατηρούμε λοιπόν στον διάλογο αυτό πως ο Χριστός δεν ακυρώνει τη νηστεία γιατί πράγματι, αν η νηστεία ήταν αχρείαστη ο Χριστός είχε όλη την ευχέρεια στο σημείο αυτό να εξηγήσει στους γραμματείς και Φαρισαίους πως δεν υπάρχει λόγος να νηστεύει κανείς αν πράγματι δεν ήθελε ο Θεός τη νηστεία.

Κι όμως τους διαβεβαιώνει πως θα ’ρθουν μέρες που θα νηστέψουν.

Ομοίως από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων μαθαίνουμε, πως όχι μόνο ο Χριστός αλλά και οι μαθητές του κάθε άλλο παρά εναντίον της νηστείας ήταν:

«Και ενώ χειροτόνησαν σ” αυτούς πρεσβύτερους σε κάθε εκκλησία, αφού προσευχήθηκαν με νηστείες, τους αφιέρωσαν στον Κύριο, στον οποίο είχαν πιστέψει

Πράξεις των Αποστόλων Κεφ. 14, Στίχος 23..

Η νηστεία εκτός από άσκηση είναι και μια ευκαιρία επανεκτίμηση της ζωής και της φύσης.

Επειδή τον καιρό της νηστείας όλα μας μυρίζουν τόσο νόστιμα όσο ποτέ.

Ακόμη και φαγητά που ποτέ δεν θα δοκιμάζαμε υπό άλλες συνθήκες.

Έτσι ο άνθρωπος επανεκτιμά τα αγαθά και ευγνωμονεί το Θεό για τις δωρεές του που άφθονα παρέχει στο πλάσμα του.

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΙΣ ΑΤΕΛΕΙΣ ΝΗΣΤΕΙΕΣ

Καιρός είναι τώρα να δούμε και την άλλη όψη του νομίσματος ώστε να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα στο θέμα της νηστείας.

-Τι σημαίνει νηστεία;

-Σταματάμε να τρώμε και αυτό ήταν όλο;

-Είμαστε εντάξει πλέον απέναντι στο Θεό;

Έχουμε συναντήσει ανθρώπους – και με πολύ λύπη το λέμε αυτό – να καυχώνται πως νηστεύουν και ταυτόχρονα βρίζουν, ψεύδονται, αδικούν τους συνανθρώπους τους κ.λ.π.

Ας αφήσουμε όμως την κατάκριση κατά μέρους – μήπως άλλωστε ο συγγράφων είναι αναμάρτητος; – και ας δούμε πώς ζητάει ο Θεός να κάνουμε τη νηστεία μας ώστε αυτή να γίνεται αποδεκτή:

«Η νηστεία που εγώ διάλεξα, δεν είναι τούτη;

Το να λύνεις τούς δεσμούς της κακίας, το να διαλύεις βαριά φορτία, και το να αφήνεις ελεύθερους τους καταδυναστευμένους, και το να συντρίβεις κάθε ζυγό;

Δεν είναι το να μοιράζεις το ψωμί σου σ” αυτόν που πεινάει, και να βάζεις μέσα στο σπίτι σου τους άστεγους φτωχούς;

Όταν βλέπεις τον γυμνό, να τον ντύνεις, και να μη κρύβεις τον εαυτό σου από τη σάρκα σου;»
Παλαιά Διαθήκη Ησαΐας, Κεφ. 58, Στίχοι 6 – 7..

Όπως βλέπουμε η αληθινή νηστεία πρέπει να συνοδεύεται και με καλά έργα.

Γιατί πολύ όμορφα ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας θυμίζει πως και οι δαίμονες νηστεύουν αλλά αυτό δεν τους οδηγεί στο Θεό.

-Έχουμε κάτι εναντίον κάποιου;

-Ας λύνουμε τους δεσμούς της κακίας.

Να μοιραζόμαστε το ψωμί μας με εκείνον που πεινάει και φυσικά εδώ μας μιλάει για την ελεημοσύνη που οι άγιοι πατέρες της εκκλησίας μας έχουν γράψει τόσα γι” αυτήν, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος που την ονομάζει «ως βασίλισσα των αρετών.»

Ο Θεός όμως ζητά από εμάς να νηστεύουμε και κατά άλλο τρόπο.

Λέει ο Χριστός:

«Εσύ όμως όταν νηστεύεις, λούσε το κεφάλι σου, και πλύνε το πρόσωπό σου για να μη φανείς στους ανθρώπους ότι νηστεύεις.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφ. 6, Στίχος 17..

Ειδικά στις μεγάλες νηστείες που έχει καθιερώσει η αγία μας εκκλησία δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαλαλούν τη νηστεία τους.

Με το εδάφιο όμως που παραθέσαμε βλέπουμε πόσο λάθος είναι όταν γίνεται αυτό.

Ας κάνουμε λοιπόν τη νηστεία μας όσο πιο αθόρυβα γίνεται.

«..και ο Πατέρας σου που βλέπει στα κρυφά, θα σου ανταποδώσει στα φανερά»

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφ 6, Στίχος 18..

Λέγεται ότι ο γέροντας Παΐσιος συνήθιζε να λέει:

«..να ¨ξεμπαζώσουμε¨ την ψυχή μας από τα πάθη και να αφήνουμε τη χάρη να ενεργεί».

Αν αυτό πρέπει να γίνεται καθημερινά πόσο μάλλον σε καιρό νηστείας.

Όσο για το ερώτημα που εκφράζουν πολλοί από τους πιστούς:

«Βάση ποιάς λογικής επιτρέπεται σε καιρό νηστείας να τρώμε την ελιά αλλά όχι το λάδι;»

Η απάντηση είναι απλή:

«Με την ίδια λογική που θα έδινες στο παιδί σου να φάει σταφύλι αλλά δεν θα του έδινες να πιεί κρασί!»

Επιμέλεια : ¨ ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ ¨

Πηγή εικόνας : Από τη μηχανή αναζήτησης της Google

http://antiairetikos.blogspot.gr/2017/02/n.html

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΝΗΣΤΕΙΑ, ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΛΕΞΗ

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 27, 2017

Νηστεία, μια παράξενη λέξη.
Θυμίζει στέρηση, παραίτηση από το δικαίωμά μας να φάμε ό,τι θέλουμε, να ζήσουμε όπως θέλουμε, θυμίζει απαγόρευση, θυμίζει παλαιότερες εποχές.
Στους περισσότερους φαίνεται αστείο να βάζεις περιορισμούς στον εαυτό σου.
«Γιατί;», ρωτούν, σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται.
Ποιο το νόημα;
Κι όμως, πίσω απ’ την αλλαγή του φαγητού κρύβεται ένας άλλος τρόπος ζωής,
Αφάνταστα νεανικός, ερωτικός και επαναστατικός.
Παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας γιατί αγαπούμε Εκείνον περισσότερο απ’ όλα.
Αλλάζουμε την τροφή μας, γιατί κάνουμε υπακοή στα λόγια Του, στο παράδειγμά Του, ως μια μικρή ανταπόκριση στη θυσία Του.
Κάνουμε αντίσταση στο ρεύμα των πολλών, όχι γιατί εμείς είμαστε οι καλοί, αλλά γιατί θέλουμε να τους σκεφτόμαστε και να ζούμε γι’ αυτούς.
Γιατί μόνο όποιος μαθαίνει να παραιτείται από τα δικαιώματά του, μπορεί να αγαπήσει πραγματικά τον άλλο, γιατί μπορεί να του δώσει, να του προσφέρει χωρίς να νοιαστεί να πάρει απ’ αυτόν.
Γιατί όποιος ξέρει ότι μπορεί να ζήσει χωρίς κρέας, χωρίς γάλα, χωρίς τυρί, χωρίς αυγό, ξέρει ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς εγωισμό, χωρίς να τα θέλει όλα δικά του.
Ξέρει ότι μπορεί να αγαπήσει και να προσευχηθεί για τον άλλο, ότι μπορεί να τον ακούσει θυσιάζοντας το χρόνο του, μπορεί να νιώσει τον καημό του, να αγγίξει το δάκρυ του, να χαρεί με το χαμόγελό του.
Και δεν είναι δύσκολο να νηστέψεις, όχι μόνο από τα φαγητό, αλλά και από ό,τι σε χωρίζει από το Χριστό και τον άλλο, που είναι η αμαρτία και το ψέμα.
Δεν είναι δύσκολο ν’ αφήσεις το μίσος και την κακία κατά μέρος, αρκεί να το ζητήσεις απ’ Αυτόν που σ’ αγαπά.
Αρκεί να βάλεις αρχή προσπάθειας στη ζωή σου, σα να ξεκινάει τώρα
Αρκεί να μην πεις «δεν θα ξεχωρίσω», «δεν θέλω να με ειρωνευτούν», «δεν πειράζει, έχω χρόνο».
Αρκεί να νιώσεις ότι «είναι κάτι» να το παλέψεις.
Κι έχει νόημα γιατί είναι η παράδοσή μας, είναι η ιστορία μας και νηστεύοντας κρατάς κάτι που ισχύει 2000 χρόνια τώρα.
Γίνεσαι συνεχιστής μιας κίνησης ζωής προς Αυτόν που μας δίνει Ζωή.
Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου στον αγώνα μου αυτό, ξέρω ότι είσαι κι εσύ μαζί μου, κι είμαστε κι άλλοι.
Γιατί μέσα απ’ τη νηστεία και την γιορτή βρίσκουμε το κλειδί της πίστης που ξεκλειδώνει την ψευτιά του σήμερα,
το κλειδί της πίστης που δίνει αλλιώτικο νόημα στη ζωή μας
Και ξέρω ότι θέλεις αυτό το νόημα,
γιατί πιστεύεις, γιατί ο Θεός υπάρχει μέσα σου!
Καλή Σαρακοστή!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Γράφτηκε για τις «Ψηφίδες» ,  την νεανική έκδοση  της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού για το τεύχος 57- Μάρτιος 2002

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΣΥ ΔΕ ΝΗΣΤΕΥΩΝ ΑΛΕΙΨΑΙ ΣΟΥ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗΝ

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 27, 2017

Η νηστεία αποτελεί μία από τις κύριες πτυχές της χριστιανικής παράδοσης. Οι περισσότεροι βεβαίως άνθρωποι σήμερα θεωρούν τέτοιες κινήσεις εθιμικές. Μία αλλαγή στον τρόπο της ζωής μας, η οποία όμως δεν μπορεί να έχει συστηματικό χαρακτήρα. Επικρατεί στον νου και την καρδιά μας το «δεν μπορώ περισσότερο». Κάποιοι πάλι θεωρούν πως η νηστεία είναι χρήσιμη αναφορικά με την αλλαγή διατροφής με σκοπό την σωματική ευεξία. Την συνδυάζουν με την μεσογειακή διατροφή και επικαλούνται οδηγίες ειδικών. Άλλοι πάλι χρησιμοποιούν ως πρόφαση έναν λόγο που τον αποδίδουν στον Χριστό: «τα εξερχόμενα βλάπτουν, όχι τα εισερχόμενα». Έτσι, σαν να είναι άγιοι στα υπόλοιπα της ζωής τους, στα εξερχόμενά τους, περιφρονούν την νηστεία. Ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι αισθάνονται την ανάγκη να ακολουθήσουν το πνευματικό πρόγραμμα της Εκκλησίας, να παλέψουν ώστε η αγία και μεγάλη Τεσσαρακοστή να γίνει εφαλτήριο άσκησης και αγώνα, με όπλο την νηστεία, ώστε να ξαναδούνε τον εαυτό τους και τον τρόπο ζωής μέσα στον κόσμο και τον πολιτισμό, όπου η έννοια της στέρησης και μάλιστα της εκούσιας αποτελεί αφορμή μεγάλης αντίδρασης. Ο σύγχρονος άνθρωπος στερείται μόνο όταν αναγκάζεται. Εγκρατεύεται υποχρεωτικά όταν οι περιστάσεις της ζωής του το επιβάλουν. Αν μπορούσε να ακολουθεί τις επιταγές του πολιτισμού, θα έτρωγε και θα ζούσε όπως το θέλημά του θα τον καθοδηγούσε, χωρίς να στερείται κάτι και μάλιστα εκούσια.

        Ο Χριστός, στο ευαγγέλιο που διαβάζουμε την Κυριακή της Τυρινής και το οποίο είναι απόσπασμα από την επί του όρους ομιλία Του, θεωρεί αυτονόητη την νηστεία για τους ανθρώπους. Δεν είναι μόνο ο μωσαϊκός νόμος, ο οποίο την θεωρούσε προϋπόθεση για μετοχή στο θέλημα του Θεού.  Είναι και η δική Του διδασκαλία για τον κόσμο. Η νηστεία, δηλαδή η εκούσια στέρηση συγκεκριμένων τροφών για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μας οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής ο οποίος βλέπει τόσο την τροφή όσο και τον χρόνο διαφορετικά. Η τροφή δεν είναι η προτεραιότητα για να έχει η ζωή μας νόημα. Η τροφή δεν ακυρώνει τον θάνατο. Μας συντηρεί στη ζωή, χωρίς όμως να την νοηματοδοτεί. Η εκούσια στέρηση της τροφής τόσο γενικά όσο και με εναλλαγή των ειδών της, γίνεται αφετηρία για να αναζητήσουμε τον Ίδιο ως τον Άρτο της Ζωής . δηλαδή ως το Θεανθρώπινο Πρόσωπο που αναδέχεται τα πάθη μας, όσο και τα χαρίσματά μας για να οδηγήσει τον εαυτό μας τόσο στην κάθαρση από την επιλογή μιας ζωής που μένει στο σήμερα, αλλά και στην αξιοποίηση των χαρισμάτων μας στην προοπτική της διακονίας του πλησίον. Νηστεύω σημαίνει νιώθω ότι καλούμαι να στερηθώ την αυτάρκεια των χαρισμάτων μου, να κάνω έξοδο από το εγώ μου και να προσφερθώ στον πλησίον μου, για να βρίσκεται εκεί ο αληθινός θησαυρός μου. Έτσι νοηματοδοτείται αλλιώτικα και ο χρόνος μου.  Διότι γνωρίζω ότι δεν είναι το φαγητό και μάλιστα η απόλαυσή του που τον ομορφαίνουν. Είναι η σχέση με τον Άρτο της Ζωής, σημείο της οποίας είναι η υπακοή στον λόγο και το παράδειγμά Του. Αγαπώ τον Χριστό σημαίνει εμπιστεύομαι την οδό που μου έδειξε. Την κένωσή Του από το να είναι μόνο Θεός. Την εκούσια στέρηση και παραίτηση από την παντοδυναμία να ζήσει και να επιβληθεί έναντι του κόσμου, τον οποίο ο Ίδιος δημιούργησε. Ακόμη και την μικρή παραίτηση από την τροφή, όπως μας απέδειξε με την νηστεία Του στο Σαραντάριο Όρος πέραν του Ιορδάνου, μετά την Βάπτισή Του.

       Η νηστεία για τον Κύριο έχει τις δικές της προϋποθέσεις. Πρώτον  να μην είναι υποκρισία. Δεύτερον να είναι χαρά. Και τρίτον να έχει έναν χαρακτήρα εσωτερικής αναγέννησης, στροφής προς τον εαυτό μας και αναζήτησης του Θεού Πατρός. «Συ δε νηστεύων άλειψαί σου την κεφαλήν και το πρόσωπόν σου νίψαι, όπως μη φανής τοις ανθρώποις νηστεύων, αλλά τω πατρί σου τω εν τω κρυπτώ, και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν τω φανερώ» (Ματθ. 6, 17-18). «Εσύ, όταν νηστεύεις, περιποιήσου τα μαλλιά σου και νίψε το πρόσωπό σου, για να μη φανεί στους ανθρώπους η νηστεία σου, αλλά στον Πατέρα σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις . και ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σου το ανταποδώσει φανερά». Οι υποκριτές της εποχής του Χριστού έδιναν την εικόνα μίας εξωτερικής εγκατάλειψης του σώματός τους, προκειμένου να φαίνονται ότι νηστεύουν και οι άνθρωποι να τους επαινούν και να τους δοξάζουν. Ο Χριστός μας ζητά, όταν νηστεύουμε, να συνεχίζουμε  την ζωή μας με χαρά.  Να εντάσσουμε την νηστεία στην ζωή μας και όχι την ζωή μας στην νηστεία. Να μην έχει η νηστεία χαρακτήρα αυτοδοξασμού, διότι δεν γίνεται για τους ανθρώπους, αλλά για να πλησιάσουμε τον Θεό, Εκείνον που βλέπει τα κρύφια της καρδίας μας, αλλά και κάθε έργο μας που γίνεται από υπακοή στο θέλημά Του. Νηστεύω υπακούοντας στον Θεό. Νηστεύω γιατί πιστεύω. Δεν νηστεύω από έθιμο, συνήθεια ή για να αλλάξω την διατροφή μου. Γι’  αυτό και η νηστεία φέρνει χαρά, διότι υπακούω σ’  Αυτόν που με αγαπά. Νηστεύω ακόμη διότι ζητώ από τον Θεό να μη μείνει στους λογισμούς και τα πάθη μου, αυτά τα οποία επιμελώς κρύβω ή στην εποχή μας τα φανερώνω με ξεδιάντροπη υπερηφάνεια, και μέσα από την σιωπηρή άσκηση της νηστείας να έχω κάτι να αντιτάξω στο κακό. Νηστεύω τόσο από την ηδονή της τροφής όσο και από την ενασχόληση μαζί της και γι’  αυτό δίνω τον χρόνου μου στον Θεό, εξετάζοντας τον εαυτό μου και τρέφοντάς τον με πνευματική τροφή, αυτήν της προσευχής, της μελέτης, του αγώνα εναντίον των λογισμών. Μετάνοια και άσκηση κάνουν την νηστεία αφορμή εσωτερικής αναγέννησης.

       «Τα εξερχόμενα βλάπτουν». Μόνο που βγάζουμε ό,τι αφήνουμε να εισέλθει εντός μας. Η παχύτητα της τροφής δυναμώνει τα πάθη μας κι αυτά εκφράζονται. Όταν δεν βλέπουμε τους λογισμούς που διαμορφώνονται εντός μας, τόσο από την επίθεση του διαβόλου όσο και από τον χαρακτήρα μας, τότε αυτοί θα γίνουν κατάκριση, ψέμα, χαλαρότητα, κακός λόγος, υποτίμηση του άλλου.  Πώς να συγχωρήσουμε αυτούς που μας οφείλουν τότε, όταν δεν ζητούμε συγχώρηση γι’  αυτά που οφείλουμε στον Θεό; Αν δεν εισέρχεται η μνήμη του Θεού στον νου και την καρδιά μας, τότε περνούμε τον χρόνο μας μάταια, ζώντας μία πραγματικότητα η οποία δεν νοηματοδοτεί τον χρόνο μας, αλλά τον κλέβει. Γι’  αυτό και η νηστεία αποτελεί ευκαιρία επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων μας . πορείας προς μία αυθεντικότητα . αναγνώρισης των σφαλμάτων μας και εντοπισμού του θησαυρού που επιλέγει να έχει η καρδιά μας. Ας στραφούμε προς αυτήν, με τις προϋποθέσεις που ο Χριστός θέτει και ας μην υποβαθμίζουμε την πνευματική της σημασία. Για να γίνει η υιοθέτησή της πράξη χαράς, αντίστασης και ελευθερίας.

Κέρκυρα, 26 Φεβρουαρίου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ο Δαρβίνος, η επιστήμη και ο Χριστιανισμός

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 10, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για Δαρβίνος, Χριστιανισμός

Ο  Δαρβίνος, η επιστήμη και ο Χριστιανισμός

Μελέτη  Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Χημικού, Δημοσιογράφου και Συγγραφέα

                                                ΕΙΣΑΓΩΓΗ

            Ο ολοκληρωτισμός κατέρρευσε στην Ευρώπη και γενικότερα πριν από 28 χρόνια και μετά από 72 χρόνια, που επεκράτησαν οι μπολσεβίκοι στη Ρωσία. Όμως κάποια χαρακτηριστικά του εξακολουθούν να υπάρχουν, με άλλη μορφή, θυμίζοντας τη δυστοπία του Όργουελ. Η νοοτροπία, που κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος της Δύσης σήμερα, επιδιώκει να επιβάλλει στους πολίτες να πιστέψουν ότι 2+2=5, ότι η ελευθερία είναι σκλαβιά, πως η άγνοια είναι δύναμη, και πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι αλλά κάποιες ομάδες από αυτές είναι «πιο ίσες». Αυτή η νοοτροπία θέλει να μας πείσει ότι το παρά φύση είναι φυσιολογικό, ότι η δολοφονία είναι αξιοπρέπεια και απόδειξη ισότητας των δύο φύλων, ότι η εξάρτηση από τα πάθη είναι ελευθερία, ενώ ο αγώνας για ανεξαρτησία από αυτά είναι σκλαβιά…

            Μοχλός για την οργουελική ατμόσφαιρα που βιώνουμε είναι η θεωρία της εξέλιξης και της καταγωγής των ειδών του Δαρβίνου, ο οποίος πάντως είναι αμέτοχος σ’ αυτήν. Απλώς εκμεταλλεύονται τη θεωρία του οι πάσης φύσεως άθεοι. Η ιδεολογία τους είναι πως η θεωρία της εξέλιξης ισχύει απολύτως και επεκτείνεται σε όλη τη ζωή του ανθρώπου. Επομένως, κατά τους αθέους,  δεν υπάρχουν σταθερές αρχές και αξίες. Αυτό που ήταν χθες ανήθικο, σήμερα είναι ηθικό, αυτό που απαγορευόταν άλλοτε, σήμερα επιτρέπεται. Όσοι πιστεύουν στις σταθερές αρχές και αξίες είναι «οπισθοδρομικοί» και «σκοταδιστές», «Προοδευτικοί» είναι όσοι αποδέχονται τα  όσα προωθούν οι άθεοι, οι ομοφυλόφιλοι και οι άλλες ισχυρές παγκοσμίως μειονότητες.

            Η προσπάθεια κατάργησης  αρχών και αξιών που δημιούργησε και ανέδειξε τον σημαντικότερο πολιτισμό στην ανθρωπότητα, και που στηρίζεται στους τρεις πυλώνες: Ιερουσαλήμ, Αθήνα, Ρώμη, είναι πορεία προς τον εκβαρβαρισμό της Δύσης και, ίσως, σύγκρουσης με το Ισλάμ, και πιθανή υποταγή της Ευρώπης σε αυτό. Τελικός σκοπός της εφαρμοζόμενης στρατηγικής από τους αθέους είναι η εξόντωση του Χριστιανισμού και του πολιτισμού του και η επιβολή της αθεΐας. Το παράδοξο της εποχής μας είναι πως στην αντιχριστιανική αυτή εκστρατεία συσπειρώνονται υλιστές, μαρξιστές, ηδονιστές, τέκτονες, αναρχικοί και φιλελεύθεροι!…

Κατά την ιδεολογία τους, προϊόν της εκμετάλλευσης της θεωρίας του Δαρβίνου, ο άνθρωπος είναι μόνο ύλη και επομένως για να βρει την ελευθερία του πρέπει να απελευθερωθεί από τον Χριστιανισμό, που είναι «μια τυραννία που τον βασανίζει…».  Σημειώνεται ότι η επιχείρηση των αθέων ενώ υποτίθεται πως είναι εναντίον των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, ουσιαστικά δρα μόνον εναντίον του Χριστιανισμού.

            Επειδή η εκστρατεία των αθέων κατά του Χριστιανικού πολιτισμού εντείνεται επιβάλλοντας, με τη μέθοδο του σαλαμιού, την αποδόμηση θεμελιωδών ηθικών και φυσικών αρχών της ανθρώπινης τιμής και αξιοπρέπειας θεώρησα καθήκον μου να γράψω την παρούσα μελέτη. Δεν είναι εύκολη, ούτε μικρή σε έκταση. Όμως ελπίζω να αποτελέσει εγχειρίδιο για πολλούς αναγνώστες της και βοήθημα στη σκέψη και στην πορεία της ζωής τους.

                                                        Α΄ ΜΕΡΟΣ

    Ο Χριστιανισμός και η θεωρία της εξέλιξης             

            Η θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη και την καταγωγή των ειδών, μετά από 158 χρόνια που δημοσιοποιήθηκε, συνεχίζει να απασχολεί τους επιστήμονες και να είναι, ως μη ώφελε,  η κεντρική ιδεολογία  των πάσης φύσεως αθέων εναντίον των Χριστιανών και, γενικότερα, εναντίον της πίστεως στον Θεό.  Αν και ατελής επιστημονική θεωρία, προωθείται ως έχουσα πλέον παγκόσμια και πλήρη αποδοχή…

 Τον περασμένο Νοέμβριο ο ομότιμος καθηγητής της ιστορίας των επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Τζον Μπρουκ μίλησε στο αμφιθέατρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, με θέμα «Ο Δαρβίνος και η επιβίωση της θρησκείας». Με την ευκαιρία της παρουσίας του στην Ελλάδα έδωσε συνέντευξη στον Τάσο Καφαντάρη (Εφημ. «Το Βήμα», Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016, σελ. 22). Στην ερώτηση για το ποιος, κατά την άποψή του, είναι ο λόγος της ανοχής που έδειξε η Ορθόδοξη Εκκλησία προς τους Γαλιλαίο και Δαρβίνο, όταν τέτοια ανοχή δεν υπήρξε από τους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Προτεστάντες, ο Άγγλος καθηγητής σημείωσε, ότι δεν γνωρίζει τους λόγους, αλλά προέβη σε κάποιες υποθέσεις. Ως μία από αυτές  θεώρησε ότι είναι « η σοφή οικονομία του λόγου Της». Πάντως ζήτησε η Ορθόδοξη Εκκλησία να πάρει «σαφή θέση» στο θέμα της Θεωρίας της Εξέλιξης του Δαρβίνου, η οποία, όπως είπε, «είναι δεδομένο ότι για όλους τους επιστήμονες ισχύει και ότι δεν νοείται βιολογία χωρίς αυτήν».

            Ο κ. καθηγητής προφανώς αγνοεί την πνευματικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία αντίθετα προς το πνεύμα των Προτεσταντών και των Ρωμαιοκαθολικών, δεν σχολιάζει τα επιτεύγματα  της Επιστήμης. Πίστη Της  είναι ότι ουδεμία  ανάμιξη μπορεί να έχει στα επιστημονικά επιτεύγματα, που φέρνουν τον άνθρωπο πιο κοντά στον Θεό. Εκεί που εκφράζει αντιρρήσεις  είναι όταν με την επιστήμη και την τεχνολογία  θίγεται ο άνθρωπος ως ύπαρξη και ως οντότητα, όταν καταλύονται οι θεσμοί, όπως η οικογένεια, και όταν παραβιάζεται και καταστρέφεται η φύση, εν ονόματι μιας ελευθερίας, που στην ουσία είναι υποταγή στην τυραννική εξουσία των παθών, ή της ιδεολογίας.

            Για τη θεωρία του Δαρβίνου, περί της εξέλιξης και της καταγωγής των ειδών πράγματι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει εκφράσει άποψη. Σε καμία επιστημονική θεωρία δεν την έχει εκφράσει επισήμως, και έπραξε ορθώς. Δεν έχει εκφράσει την άποψή της λ.χ. για το Νόμο της  Παγκόσμιας Έλξης του Νεύτωνα, για τους Αστρονομικούς Νόμους του Κέπλερ και για τις αστρονομικές ανακαλύψεις του Γαλιλαίου, καθώς και

για τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, που συγκλόνισαν τον επιστημονικό κόσμο της εποχής τους. Κατά τον 18ο αιώνα μεμονωμένα κληρικοί και λαϊκοί Της σχολίασαν τα επιστημονικά επιτεύγματα της εποχής τους, κυρίως τα αστρονομικά, άλλοι θετικά, άλλοι αρνητικά. Αρκετοί μετάφρασαν στα ελληνικά τις σύγχρονές τους επιστημονικές εργασίες και τις εξέδωσαν, προς ενημέρωση των Ελλήνων.

Μεταξύ αυτών, που υπήρξαν οι πρωτεργάτες του ελληνικού Διαφωτισμού και που προώθησαν τις θετικές επιστήμες στον Ελληνισμό ήσαν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Χρύσανθος Νοταράς, οι Αρχιεπίσκοποι Σλαβενίου και Χερσώνος Ευγένιος Βούλγαρης και Νικηφόρος Θεοτόκης,  οι ιερομόναχοι Βενιαμίν ο Λέσβιος, Άνθιμος Γαζής, Μεθόδιος Ανθρακίτης και Διονύσιος Πύρρος, και λαϊκοί, πιστοί στην Ορθοδοξία, όπως ο ήρωας και εθνομάρτυρας Ρήγας ο Βελεστινλής και Κωνσταντίνος Κούμας. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Βενιαμίν του Λεσβίου για τον Γαλιλαίο:«Γαλιλαίος, εις τον οποίον η φιλοσοφία (Σημ. γρ. Ο Βενιαμίν ονομάζει Φιλοσοφία την Επιστήμη) είναι τόσον υπόχρεως, υπεβάσταξε περί τον δέκατον έβδομον αιώνα την δόξαν του Κοπερνίκου. Επειδή όμως και ο αρχηγός της δυτικής εκκλησίας φέρει ανά χείρας και τον σταυρόν και την σπάθην, και κολάζει (Σημ. γρ. τιμωρεί) καθώς ήθελε τω φανή, εβίασε τον Γαλιλαίον ή να εκβάλη το πυρ εκ του κέντρου του κόσμου και να αντικαταστήση την γην, ή να βαλθή αυτός εις το πυρ, καθό αιρετικός. Ούτω πως οι μαθηταί του πράου Ιησού κολάζουν τους αιρετικούς. Αν από το ένα μέρος είναι άτοπον να θεολογή η φιλοσοφία, από το άλλο είναι, ως φαίνεται, και αναγκαίον να φιλοσοφή (Σημ.γρ. Να ασχολείται με την Επιστήμη) η θεολογία. Δύο είναι τα αίτια, δια τα οποία το σύστημα του Κοπερνίκου υπήντησε κοινώς τόσην αντίστασιν, η φιλαυτία του ανθρώπου και η δύσληψις του ότι η γη κινείται». (Βλ. σχ. Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών «Ιστορία και φιλοσοφία των Επιστημών στον Ελληνικό χώρο (17ος-19ος αι.)», Εκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα, 2003, σελ. 467).

Για το ίδιο θέμα, του Γαλιλαίου και της αντιμετώπισής του,  ο Ζήσιμος Λορεντζάτος γράφει:

«Σωστά ο Γαλιλαίος έκαμε τους λογαριασμούς του (δεν είχε άλλο τρόπο). Το λάθος βρίσκεται στην καταδίκη του από την Καθολική Εκκλησία, που συσχέτιζε άτοπα. Το ίδιο άτοπος ο συσχετισμός ανάμεσα στον Αδάμ ή την Εύα και στην εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα σε θρησκεία και επιστήμη, ανάμεσα σε αιωνιότητα και χρονικότητα ή χρόνο. Μάταια κονταροχτυπιούνται όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό». (Ζήσιμου Λορεντζάτου «Collectanea», Εκδ. «Δόμος», Αθήνα, 2009, σελ. 663).

Ο Άγγλος καθηγητής Τζον Μπρουκ υποστηρίζει ότι η θεωρία του Δαρβίνου έχει την γενική αποδοχή των βιολόγων.  Όμως πάντα είναι μια θεωρία, η οποία έχει δεχθεί αυστηρή αρνητική επιστημονική κριτική. Ένας από τους επικριτές της θεωρίας του Δαρβίνου είναι ο διάσημος φιλόσοφος, υπερασπιστής της ανοικτής κοινωνίας  και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και του LondonSchool of Economics Σερ Καρλ Πόπερ (1902-1994). Την θεωρεί μια εντυπωσιακή θεωρία, αλλά σημειώνει ότι η πεποίθηση πως  ερμηνεύει πλήρως την εξέλιξη των ειδών «είναι πολύ μακριά από το να αποδειχθεί».   H Ειρήνη Παπαδάκη στην εισαγωγή της στο βιβλίο του Πόπερ «Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της» (Σημ. Η ίδια το μετέφρασε στα ελληνικά και έχει εκδοθεί  από τις εκδόσεις «Δωδώνη»), γράφει πως ο εν λόγω άγγλος καθηγητής της Λογικής υποστήριξε ότι η «διαψευσιμότητα» είναι απαραίτητη για να έχει μια θεωρία επιστημονική βάση. Δηλαδή μια θεωρία πρέπει να έχει πειραματικό και ελέγξιμο περιεχόμενο και να μην εκφράζει απλώς μιαν πίστη ή μιαν ιδεολογία. Επίσης τα δεδομένα της έρευνας για μιαν επιστημονική θεωρία δεν πρέπει να είναι περιορισμένης  παρατήρησης, εξειδικευμένης εμπειρίας και με λογικά κενά.  Γράφει ο Πόπερ:

            «Ως εκ τούτου μετά χαράς αποδέχομαι ότι διαψευσιοκράτες σαν και μένα προτιμούν πολύ περισσότερο το να επιχειρήσουν να λύσουν ένα ενδιαφέρον πρόβλημα με μία τολμηρή εικασία, ακόμα και αν (και ειδικά αν) αυτή πρόκειται να αποδειχθεί σύντομα ψευδής, από το να παραθέσουν μιαν ακολουθία άσχετων προφανειών. Το προτιμάμε γιατί πιστεύουμε ότι αυτός είναι μοναδικός τρόπος να μάθουμε από τα σφάλματά μας. Πιστεύουμε πως, ανακαλύπτοντας ότι η υπόθεση μας ήταν ψευδής, θα έχουμε μάθει πιο πολλά για την αλήθεια, θα έχουμε φτάσει πιο κοντά στην αλήθεια». (Βλ.σχ. A.F. Chalmers«Τι είναι αυτό που το λέμε Επιστήμη;», Πανεπ. Εκδ. Κρήτης, Ηράκλειο, 1994, σελ. 66 και K.R. Popper “Conjectures and Refutations”, Ed. Routledge & Kegan Paul, 1969, p. 231. Οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο).

            Στα 1974, με γνωστή πλέον τη δομή του DNA και το καταστάλαγμα της σχετικής έρευνας περί της θαυμαστής  πολυπλοκότητας της λειτουργίας του, ο Πόπερ οδηγήθηκε στο συμπέρασμα πως «η δυνατότητα πρόσβασης  στην αρχή της ζωής κατέστη ένα αδιαπέραστο τείχος για την επιστήμη». ( «Studies in the Philosophy of Biology: Reduction and Related Problems», Edited by Francisco Jose Ayala & Theodosius Dobzansky, Mc Millan Press, 194, p. 270).

Η θεωρία του Δαρβίνου δεν πληροί τους όρους, που θέτει ο Πόπερ, για να θεωρηθεί επιστημονική. Ο ίδιος ο Δαρβίνος στο βιβλίο του «Η καταγωγή των ειδών» εξετάζοντας διάφορα είδη σημειώνει τη σχετικότητα και το ατελές της θεωρίας του: «Οι δυσκολίες που συναντάμε με τη θεωρία της καταγωγής με τροποποίηση είναι αρκετά σοβαρές. Όλα τα άτομα του ιδίου είδους και όλα τα είδη του ιδίου γένους…κατάγονται από κοινούς γονείς. Επομένως σε όσο μακρινά και απομονωμένα μέρη του κόσμου και αν βρεθούν τώρα, θα πρέπει να έχουν ταξιδέψει στη διάρκεια διαδοχικών γενιών από κάποιο σημείο σε όλα τα άλλα. Είμαστε συχνά εντελώς ανίκανοι ακόμα και να υποθέσουμε πώς θα μπορούσε να έχει πραγματοποιηθεί αυτό». (Καρόλου Δαρβίνου «Η καταγωγή των ειδών», Εκδ. «Το Βήμα», Αθήνα, 2009, Τόμος Β΄, σελ. 181. Ο τονισμός του υπογρ.).

Σε άλλο σημείο ο Δαρβίνος γράφει: «Αν και η γεωλογική έρευνα έχει αποκαλύψει αναμφίβολα την κατά το παρελθόν ύπαρξη πολλών κρίκων, φέρνοντας πολυάριθμες μορφές ζωής πολύ πλησιέστερα τη  μία με την άλλη, δεν δίνει τις απείρως πολλές λεπτές διαβαθμίσεις μεταξύ των προγενεστέρων και σημερινών ειδών που χρειάζονται στη θεωρία και αυτό είναι η πιο προφανής από τις πολλές αντιρρήσεις που χρειάζονται στη θεωρία». (Σημ. της καταγωγής των ειδών και της εξέλιξης. Ό.π. σελ. 183. Ο τονισμός του υπογρ.).

Στις αρχές του 20ού αιώνα o σημαντικός Γερμανός ιστορικός και φιλόσοφος της ιστορίας Oσβαλντ Σπένγκλερ (1880-1936) στο βιβλίο του «Η παρακμή της Δύσης», το οποίο είχε ολοκληρώσει στα 1914, αλλά κυκλοφορήθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρεί ότι «η βιολογική θεωρία του Δαρβίνου για τη γένεση των ειδών είναι πράγματι μόνον απομίμηση της εξέλιξης της ίδιας της Αγγλίας» και σημειώνει:

«Τίποτε δεν αναιρεί τόσο έγκυρα τον Δαρβίνο όσο τα αποτελέσματα της παλαιοντολογίας. Τα ευρήματα των απολιθωμάτων δεν μπορούν, σύμφωνα με μια απλή πιθανότητα, παρά να είναι μόνο τυχαία δείγματα. Κάθε κομμάτι θα έπρεπε λοιπόν να αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό στάδιο εξέλιξης. Θα υπήρχαν μόνο <μεταβατικά στάδια>, όχι όρια και κατά συνέπεια όχι είδη. Αντ’ αυτού όμως βρίσκουμε εντελώς σταθερές και επί μακρά χρονικά διαστήματα αμετάβλητες μορφές, οι οποίες δεν αναπτύχθηκαν ασφαλώς σκόπιμα, αλλά εμφανίζονται ξαφνικά και αμέσως σε οριστική διαμόρφωση, και δεν μετατρέπονται σε ακόμη πιο σκόπιμες, αλλά γίνονται πιο σπάνιες και εξαφανίζονται, ενώ έχουν εμφανισθεί και πάλι εντελώς διαφορετικές μορφές…».

Ως προς την δημιουργία του ανθρώπου ο Σπένγκλερ γράφει μεταξύ των άλλων:

«Όσον αφορά τον άνθρωπο, τα ευρήματα της πλειστοκαίνου υποπεριόδου δείχνουν όλο και πιο φανερά ότι όλες οι μορφές, που υπήρχαν τότε, αντιστοιχούν σε αυτές που ζουν σήμερα και ότι δεν εμφανίζουν το παραμικρό ίχνος μιας εξέλιξης προς μια πιο σκόπιμα δομημένη φυλή. Και η έλλειψη ευρημάτων της τριτογενούς περιόδου κάνει όλο και πιο φανερό ότι η μορφή ζωής του ανθρώπου οφείλει, όπως και κάθε άλλη, την προέλευσή της σε μια ξαφνική αλλαγή, το <από πού>, το <πώς> και το <γιατί> της οποίας θα παραμείνει ένα ανεξιχνίαστο μυστικό. Αν όντως υπήρχε μια εξέλιξη υπό την αγγλική έννοια, δεν θα υπήρχαν ούτε ξεχωριστά γήινα στρώματα ούτε μεμονωμένες τάξεις ζώων, αλλά μία και μοναδική γεωλογική μάζα και ένα χάος επί μέρους ζωντανών μορφών, που θα είχαν απομείνει στον αγώνα για την ύπαρξη». ( Οσβαλντ Σπένγκλερ «Η παρακμή της Δύσης», Ελλην. Έκδ. «Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός», Αθήνα, Α΄ Ανατύπωση 2004, Β΄ Τόμος, σελ. 42-45. Ο τονισμός στο πρωτότυπο).

Ο Ζακ Μονό (1910-1976), βραβείο Νόμπελ φυσιολογίας το 1965, άθεος και οπαδός «ενός σοσιαλιστικού ουμανισμού πραγματικά επιστημονικού» έγραψε το βιβλίο « Η τύχη και η αναγκαιότητα» ( Έκδ. Ράππα, Αθήνα, 1971). Χρησιμοποιώντας τα τότε γνωστά στοιχεία περί DNA επιχειρεί να εκσυγχρονίσει τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου. Όμως δεν μπορεί να αποφύγει να αναγνωρίσει ότι οι μοριακοί μηχανισμοί αντιγραφής, μετάλλαξης και αποδικωποίησης επί τρισεκατομμύρια χρόνια και με προς το άπειρο τείνουσες μεταβολές αποτελούν «αίνιγμα», που τείνει στο «θαύμα». Γι’ αυτό και αναγνωρίζει ως εύλογο το λόγο του Μωριάκ: « Τα όσα λέει ο καθηγητής (Σημ. Ο Μονό) είναι πολύ πιο απίστευτα ακόμα και από όσα  πιστεύουμε εμείς οι ταπεινοί Χριστιανοί και τα θεωρεί απίστευτα» (Σημ. ο.π. σελ. 181). Πράγματι, δεν μπορεί κανείς μη δογματικός και σοβαρός επιστήμονας να υποστηρίξει με υπευθυνότητα   την άποψη του Μονό, πως όλα  στον πλανήτη μας συνέβησαν χωρίς σκοπό και μόνο με την τύχη και την αναγκαιότητα…. Είναι γνωστό το λεχθέν ότι οι θεωρίες των Δαρβίνου και Μονό έχουν απείρως μικρότερη πιθανότητα να πραγματοποιηθούν από το να αναμιχθούν τα 24 γράμματα της αλφαβήτου σε έναν αναμικτήρα και να προκύψει η Ιλιάδα…

Το συμπέρασμα του Μονό, ενός  σημαντικού επιστήμονα, που όμως ανέμιξε την ιδεολογία του στην επιστήμη,  στο βιβλίο του «Τύχη και αναγκαιότητα», είναι χαρακτηριστικό του λογικού και πνευματικού κενού στο οποίο ζούσε: «Ο άνθρωπος ξέρει επιτέλους ότι είναι μόνος μέσα στην αδιάφορη απεραντοσύνη του Σύμπαντος, από όπου ξεπήδησε τυχαία. Όχι μόνο το πεπρωμένο του, μα ούτε και το χρέος του είναι γραμμένο πουθενά…». (Σημ. Ο.π. σελ. 228).

Ο Ζαν Γκιτόν , μαθητής του Ανρί Μπερξόν, φιλόσοφος και ο ίδιος και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, σχολιάζοντας τη θεωρία του Δαρβίνου γράφει: «Οπωσδήποτε οι νόμοι της εξέλιξης που διατύπωσε ο Δαρβίνος ισχύουν αφήνοντας πολλά περιθώρια στο τυχαίο. Όμως ποιος αποφάσισε αυτούς τους νόμους; Ποιο τυχαίο γεγονός έκανε ορισμένα άτομα να ενωθούν σχηματίζοντας τα πρώτα μόρια αμινοξέων; Και από ποιο τυχαίο γεγονός πάλι, αυτά τα μόρια συγκεντρώθηκαν για να καταλήξουν σε αυτό το εξαιρετικά πολύπλοκο οικοδόμημα, το DNA; Σαν τον βιολόγο Φρανσουά Ζακόμπ (Σημ. Έζησε από το 1920 έως το 2013. Έλαβε το βραβείο Νόμπελ μαζί με τον Ζακ Μονό), θέτω και εγώ την απλή ερώτηση: Ποιοςεπινόησε τα σχέδια του πρώτου μορίου DNA,φορέα του αρχικού μηνύματος, που θα επιτρέψει στο πρώτο ζωντανό κύτταρο να αναπαραχθεί;». (Από το βιβλίο «Dieu et la Science», Edition Grasset, Paris, 1991. Στην Ελλάδα κυκλοφορήθηκε από τις εκδόσεις «Αστάρτη» το 1998, με τίτλο «Θεός και Επιστήμη». Ο τονισμός στο πρωτότυπο).

Ως προς τη θεωρία του Ζακ Μονό, περί της τύχης και της αναγκαιότητας, που, κατά την άποψή του, δημιούργησαν και συντηρούν από τον μονοκύτταρο οργανισμό και τα όσα επί του πλανήτη μας υπάρχουν έως το σύνολο του σύμπαντος, ο Ζαν Γκιτόν σημειώνει στο ίδιο του βιβλίο: «Στις ρίζες της δημιουργίας δεν υπάρχει κανένα συμπτωματικό συμβάν, τίποτε το τυχαίο, αλλά ένας βαθμός τάξης άπειρα μεγαλύτερος από όσο μπορούμε να φαντασθούμε: Είναι μια ύψιστη τάξη, που ρυθμίζει τις φυσικές σταθερές, τις αρχικές συνθήκες, τη συμπεριφορά των ατόμων και τη ζωή των άστρων. Παντοδύναμη, ελεύθερη, άπειρα υπαρκτή, μυστηριακή, σιωπηλή, αόρατη, ευαίσθητη, βρίσκεται παντού αιώνια και απαρατήρητη, πίσω από τα επιφαινόμενα, πολύ μακριά πάνω από το σύμπαν, αλλά παρούσα σε κάθε σωματίδιο».

Ο Γάλλος διανοούμενος Ρενέ Γκενόν (1886-1951), για το ίδιο θέμα, σημειώνει ότι ο «εξελικτισμός»  στράφηκε τελικά κατά του ορθολογισμού, σημειώνοντας πως η λογική δεν μπορεί να εφαρμοστεί πλήρως σε αυτό, που δεν είναι παρά αλλαγή και καθαρή πολλαπλότητα, ούτε να περιλάβει στις έννοιές της την απεριόριστη πολυπλοκότητα των αισθητών πραγμάτων.(Βλ. σχ. Ρενέ Γκενόν «Η κρίση του σύγχρονου κόσμου», Εκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1980, σελ. 89).

Οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Προτεστάντες στο θέμα της Δημιουργίας και των περί αυτής αποδείξεων  ακολούθησαν τη λογική του Θωμά Ακινάτη. Η πεποίθηση των Λατίνων και λατινιζόντων θεολόγων, ότι δια της λογικής είναι δυνατό να αποδειχθεί η ύπαρξη του Θεού και να στηριχθεί το γράμμα της περιγραφής του προφήτη Μωυσή περί της Δημιουργίας, προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί την έντονη  αντιπαράθεσή τους με τους αγνωστικιστές και τους αθέους. Οι Χριστιανοί της Δύσης δεν έμειναν στην επιστημονική και ορθολογιστική κριτική της θεωρίας του Δαρβίνου, αλλά αντιπαράθεσαν τα απολογητικά  επιχειρήματα της πίστης τους σε αυτά της ιδεολογίας των αθέων. Μπήκαν έτσι στο παιχνίδι  τους και έφτασαν στο σημείο, για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους, να αμφισβητούν προφανή επιστημονικά δεδομένα….                   

    Β΄ ΜΕΡΟΣ

            Οι Πατέρες της Εκκλησίας και η Δημιουργία

Οι Πατέρες της Εκκλησίας προηγήθηκαν πολύ της εποχής τους με όσα έγραψαν για τη Δημιουργία. Από τα όσα έργα τους διασώθηκαν φαίνεται πως από τότε υπήρχε ρεύμα αθεΐας, το οποίο αντιμετώπισαν με πειστικά επιχειρήματα και υλιστές φιλόσοφοι, των οποίων τη σκέψη αντέκρουσαν με επιτυχία. Ο τρόπος τους ήταν να γνωρίζουν άριστα τα δεδομένα της επιστήμης και της φιλοσοφίας και να αντιπαρατεθούν με βάση αυτά.

Παράδειγμα ο  Μέγας Βασίλειος, του οποίου διασώθηκε το εξαιρετικό έργο του «Εξαήμερος». Είναι ομιλίες προς τους πιστούς της Καισαρείας, και έχουν μεν ποιμαντικό χαρακτήρα, αλλά σ’ αυτές αποκαλύπτονται η ευρύτητα της σκέψης Του, η  ιδιοφυία Του και η βαθιά γνώση της Φιλοσοφίας και των Επιστημών, από την εποχή του Θαλή έως τις ημέρες του. Για τη Δημιουργία ο Μέγας Βασίλειος σημειώνει:« Πολλά διαπραγματεύθηκαν για τη δημιουργία της φύσεως οι σοφοί των Ελλήνων, αλλά καμία θεωρία τους δεν έμεινε χωρίς να ανατραπεί. Πάντοτε ο επόμενος ανέτρεπε τη θεωρία του προηγουμένου. Έτσι εμείς δεν έχομε καμία ανάγκη να ελέγξουμε το έργο τους. Αρκούν τα όσα λένε μεταξύ τους, για να ανατρέψει ο ένας τη θεωρία του άλλου. Διότι όσοι αγνόησαν τον Θεό δεν παραδέχθηκαν την ύπαρξη λογικής αιτίας γενέσεως των πάντων, αλλά σύμφωνα με την εξ αρχής άγνοιά τους έβγαλαν τα συμπεράσματά τους. Γι’ αυτό οι μεν κατέφυγαν σε υλικές υποθέσεις, υποστηρίζοντας ότι η ύλη είναι η αιτία του παντός. Άλλοι δε φαντάσθηκαν ότι η φύση αποτελείται από άτομα και μη διαιρούμενα σώματα, τα οποία ερχόμενα σε ένωση ή σε διαχωρισμό συντελούν στις γενέσεις και στις φθορές στη φύση…Όλοι τους απατήθηκαν από την αθεΐα τους και δεν ήξεραν να πουν  «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην», αλλά υποστήριξαν ότι τα σύμπαντα είναι ακυβέρνητα, αδιοίκητα και φερόμενα όπως τύχει…». (Μεγ. Βασιλείου Α΄ Ομιλία, στιχ. 6-9).

Κατά βιογράφους του ο Μέγας Βασίλειος είχε υπόψη του τις περί της δημιουργίας απόψεις  τωνΘαλή, Αναξιμάνδρου, Αναξιμένη, Πυθαγόρα, Εμπεδοκλή, Ξενοφάνη, Ηράκλειτου, Λεύκιππου, Δημόκριτου και, προ πάντων, του Αριστοτέλη. Τα όσα αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος για τα φυτά, τα ερπετά και τα ζώα, καθώς και για τους αστέρες  δείχνουν τη θαυμαστή και σε βάθος γνώση του σε θέματα βοτανικής, φυτολογίας, ζωολογίας και αστρονομίας.

            Άλλοι Πατέρες που έγραψαν για τη Δημιουργία είναι οι Γρηγόριος ο Νύσσης, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο επίσκοπος Πόρτου Ιππόλυτος, ο Γαβάλων Σεβηριανός, ο Γεώργιος Πισίδης, ο Αμβρόσιος ο Μεδιολάνων και άλλοι. Όλες αυτές οι εργασίες των Πατέρων για τη Δημιουργία επιστημονικά μπορεί να ανήκουν στην Ιστορία, όμως δείχνουν την εκ μέρους τους  χρήση της κοσμικής γνώσης των συγχρόνων τους και παλαιοτέρων φιλοσόφων και τον άριστο και χωρίς φανατισμό τρόπο αντιμετώπισης των αθέων της εποχής τους.

            Για τον ιερό Αυγουστίνο ο αείμνηστος καθηγητής Παν. Τρεμπέλας γράφει πως για τη Δημιουργία  παραδεχόταν ότι ο Θεός δημιούργησε συγχρόνως όλα τα είδη, τα ζωικά και τα φυτικά. Επειδή όμως όλα δεν εμφανίστηκαν αμέσως αλλά διαδοχικώς, υποστήριξε ο Αυγουστίνος, ότι ο Θεός τα δημιούργησε στην αρχή «εν σπέρματι και δυνάμει» και ότι η ξηρά και η θάλασσα έλαβαν τη δύναμη από τον Θεό να παράγουν τα φυτά, τα δένδρα και τα ζώα, εντεθεισών σ’ αυτά ιδιοτήτων, τις οποίες ο ιερός συγγραφέας ονομάζει causales rationes (αιτιώδεις λόγους). Έτσι αφού δημιουργήθηκαν τα πάντα εξ αρχής και με κάποιο είδος συνθέσεως και συμπήξεως στοιχείων, εμφανίζονται καθένα από αυτά όταν υπάρξουν οι κατάλληλες περιστάσεις. Με τη σκέψη του αυτή  ο ιερός Αυγουστίνος, κατά τον καθηγητή Τρεμπέλα, αποδέχεται ένα είδος εξέλιξης των ειδών και αναγνωρίζει ότι την περί Δημιουργίας των όντων αφήγηση της Αγίας Γραφής «ουδαμόθεν είμεθα δεσμευμένοι να εκλάβωμεν κατά γράμμα». (Παν. Ν. Τρεμπέλα «Απολογητικαί Μελέται» Έκδ. Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήναι, 1969, Β΄ Τόμος, σελ. 167-168).

            Σε άλλο σημείο της μελέτης του ο αείμνηστος καθηγητής Τρεμπέλας σημειώνει:

            «Και είναι μεν αληθές, ότι καταντούν εις υπερβολήν διατεινόμενοι ότι ο Αυγουστίνος προεμάντευσε την θεωρίαν της εξελίξεως και εγένετο πρώτος εισηγητής αυτής. Παρά ταύτα όμως παραμένει αδιαμφισβήτητον γεγονός, ότι δι’ εκείνων, τα οποία και ο Μέγας Βασίλειος και ο Αυγουστίνος λέγουν περί της Δημιουργίας των φυτών και των ζώων, μάλιστα δε Γρηγόριος ο Νύσσης περί της δημιουργίας της γης και των ουρανίων σωμάτων, αναγνωρίζεται, ότι περί τον τρόπον της δημιουργίας και του σχηματισμού των όντων έχει τις ελευθερίαν να φιλοσοφή και δεν δεσμεύεται προς τούτο ούτε υπό του γράμματος της Αγίας Γραφής, ούτε υπό άλλου τινός στοιχείου της κατά θείαν αποκάλυψιν αληθείας. Ως δε παρατηρεί ο καθολικός ιερεύς  de Dordolot, καθηγητής της γεωλογίας και της παλαιοντολογίας εν τω πανεπιστημίω της Louvain <η διδασκαλία των αγίων Πατέρων (του αγίου Βασιλείου, του αγίου Γρηγορίου του Νύσσης, του αγίου Αυγουστίνου και άλλων) είναι ευνοϊκωτάτη προς την φυσικήν εξέλιξιν, διότι παρεδέχθησαν, ότι η δημιουργία εγένετο εν μια στιγμή και επηκολούθησεν η αυτόματος γένεσις παντός ανεξαιρέτως ζώντος υπό την επίδρασιν φυσικών αιτίων>». (ο.π. σελ. 351).

            Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης στον «Απολογητικό περί της Εξαημέρου» σημειώνει: «Σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη, στο Θεό ο λόγος είναι έργο. Γιατί κάθε τι που γίνεται, γίνεται με το Λόγο (δια του Λόγου). Τίποτα δεν είναι και δεν νοείται άλογο, τίποτα τυχαίο και αυτόματο από αυτά που οφείλουν την ύπαρξή τους στο Θεό. Και αν ακόμα κάτι υπερβαίνει την αντιληπτική μας ικανότητα, πρέπει να πιστεύουμε, ότι σε κάθε ον έχει εναποτεθεί κάποιου είδους λόγος (λογικότητα), που φανερώνει την Τέχνη και τη Σοφία του Δημιουργού». (Γρηγορίου Νύσσης «Πνεύμα και Λόγος», Εκδ. «Τέρτιος», Κατερίνη, 1997, σελ. 149).

            Για τον Θωμά Ακινάτη ο καθηγητής Τρεμπέλας γράφει πως ασπάσθηκε τη διδασκαλία του ιερού Αυγουστίνου και υποστήριξε πως τα φυτά και τα ζώα παρήχθησαν με τη βοήθεια υλικών που προϋπήρχαν και αναπτύχθηκαν βαθμιαίως «δια της ενεργείας αιτιών φυσικών υπό την υπερτάτην κυβέρνησιν του Θεού». (ο.π. σελ. 169). Τη λογική του Ακινάτη ακολουθούν και σήμερα πολλοί στη Δύση, που ασχολούνται με τη Δημιουργία.

      Γ΄ ΜΕΡΟΣ

                   Ο Δαρβινισμός και η άθεη ιντελιγκέντσια

Τη θεωρία του Δαρβίνου περί της εξελίξεως και της καταγωγής των ειδών και του ανθρώπου επιδίωξαν και επιδιώκουν να αξιοποιήσουν άθεοι διανοούμενοι και επιστήμονες. Η ίδια η θεωρία δεν έχει αντιθρησκευτικό χαρακτήρα, ούτε όταν την έγραφε, στην αρχή τουλάχιστον, ο Δαρβίνος ήταν άθεος. Στο πρώτο του μάλιστα βιβλίο «Η καταγωγή των ειδών» και στο τέλος του ο Δαρβίνος αναφέρει: «Υπάρχει μεγαλείο σε αυτή την άποψη της ζωής (Σημ. Της φυσικής επιλογής), με τις διάφορες δυνάμεις της, που εμφυσήθηκαν αρχικά από τον Δημιουργό σε λίγες μορφές ή μόνο σε μία, και που, ενώ αυτός ο πλανήτης συνεχίζει να περιστρέφεται σύμφωνα με τον σταθερό Νόμο της βαρύτητας, από μια τόσο απλή αρχή έχουν εξελιχθεί και εξελίσσονται ατέλειωτες μορφές, ολοένα πιο ωραίες και πιο θαυμαστές» (Καρόλου Δαρβίνου «Η καταγωγή των ειδών», Εκδ. «ΤΟ ΒΗΜΑ», Αθήνα, 2009, Β΄ Τόμος σελ. 207. Ο τονισμός του γραφ.). Απόδειξη της ουδετερότητας της θεωρίας του Δαρβίνου είναι ότι και στις ημέρες μας υπάρχουν πολλοί Χριστιανοί και οπαδοί άλλων θρησκειών, που πιστεύουν στη θεωρία της εξέλιξης ως μια πράξη της βούλησης του Θεού.

Το Pew Research Center (Σημ. Παγκοσμίου εμβελείας κέντρο έρευνας και δημοσκοπήσεων) το 2014  διενήργησε έρευνα στις ΗΠΑ, με το ερώτημα αν οι ερωτώμενοι πιστεύουν στη θεωρία της εξέλιξης ως της καλύτερης εξήγησης για την  καταγωγή του ανθρώπου στη Γη. Στο ερώτημα της έρευνας απάντησαν θετικά: Το 54% των Ορθοδόξων Χριστιανών, το 58% των Ρωμαιοκαθολικών, το 51% των συγγενών προς τον Λούθηρο Προτεσταντών, το 24% των προς τον Καλβίνο συγγενικών προτεσταντικών δοξασιών, το 45% των Μουσουλμάνων, το 77% των Εβραίων, το 81% των Βουδιστών, το 80% των Ινδουιστών, και το 72%  των αγνωστικιστών. Ως προς τους επιστήμονες των σχετικών με την εξέλιξη επιστημών η έρευνα έδειξε ότι το 99,85% πιστεύουν σε μια οποιασδήποτε μορφής εξέλιξη. Μεταξύ αυτών πολλοί δήλωσαν πιστοί Χριστιανοί.

            Ο ίδιος ο Δαρβίνος πέντε μήνες πριν από τη δημοσίευση του βιβλίου του για την εξέλιξη και συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 1859 σε επιστολή του προς τον φίλο του Τόμας Χένρι Χάξλεϊ (1825-1895) ανοικτά παραδέχτηκε ότι « η θεωρία μου για την εξέλιξη είναι ένα απλό πέπλο μιας υπόθεσης, η οποία έχει πολλά ψεγάδια και πολλές τρύπες». Βεβαίως ο Δαρβίνος δεν ήταν ιδεολόγος υλιστής, ούτε οπαδός τουΜαρξ. Είναι ενδεικτικό των απόψεών του πως όταν το «Κεφάλαιο» μεταφράστηκε στα αγγλικά και ο Μαρξ του ζήτησε να του αφιερώσει ένα αντίτυπο, ο Δαρβίνος το αρνήθηκε, διαμηνύοντας του ότι δεν συμφωνεί με τις επιθέσεις του κατά της Χριστιανικής Πίστεως…. Όπως γράφει ο Ζακ Μπαρζέν ο Μαρξ και οι Μαρξιστες πολύ ενοχλήθηκαν τότε από την άρνηση του Δαρβίνου, αλλά στις αρνητικές κριτικές τους δεν έπαυσαν να τον χαρακτηρίζουν «δυνατό στοχαστή».

Οι βιογράφοι του  Δαρβίνου τον χαρακτηρίζουν συμβιβαστικό, ως χαρακτήρα,  και σημειώνουν ότι δεν του άρεσαν οι εντάσεις… Πού να ήξερε τις εντάσεις, την πολεμική και τον φανατισμό που καλλιεργούνται στο όνομά του… Επίσης αναφέρουν ότι ήταν ένας τυπικός Άγγλος αστός, συντηρητικός στις αρχές του. Σε γράμμα του προς τον H.A. Gaskell λ.χ. εκφράζει τον φόβο του ότι ο Νόμος για τον έλεγχο των γεννήσεων θα οδηγήσει στην ανηθικότητα τις άγαμες γυναίκες και θα περιορίσει την αποικιοκρατική ισχύ της Αγγλίας, αν ο πληθυσμός σκέφτεται πώς θα περιορίσει τον αριθμό του…(Σημείωση 34 από το βιβλίο του Jacques Barzun «Darwin, Marx, Wagner: Critique of a heritage», The University of Chicago Press, Chicago and London, 2nd Edition, 1981, page 85).

Επίσης, ως τυπικός Άγγλος, ποτέ δεν αντέδρασε στην αποικιοκρατική πολιτική της χώρας του και  στο ότι κυβερνούσε τις αποικίες με τη βία, παρά με τη λαϊκή συγκατάθεση, θεωρώντας την αξιοπρέπεια των Ινδών και όλων των άλλων κατώτερη από τη δική της…. (Φράνσις Φουκουγιάμα «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος», Νέα Σύνορα, Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 1993, σελ. 354). Μάλλον ταίριαζε η αποικιοκρατική πολιτική της Αγγλίας στη θεωρία της φυσικής επιλογής και του ανταγωνισμού των ειδών…

             Στην ίδια περίοδο, που ξεκινάει η ιδεολογική εκμετάλλευση της θεωρίας του Δαρβίνου από τους αθέους, διάσημοι επιστήμονες, που άφησαν τη σφραγίδα τους στη Φυσική και σε άλλες θετικές επιστήμες, εκφράζουν την άποψη ότι ουδεμία αντίθεση υπάρχει μεταξύ θρησκείας και επιστήμης. Μεταξύ αυτών οιJames Joule (1818-1889), Balfour Stewart (1828-1887), James Clerk Maxwell (1831-1879), George Gabriel Stokes (1819-1903) και William Thomson (1824-1907).

Ο Μάξγουελ είναι εκ των σκαπανέων της σύγχρονης Φυσικής. Με τις εργασίες του στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία τοποθετείται στο ίδιο επίπεδο με τους Νεύτωνα και Αϊνστάιν. Στο τέλος της ζωής του είπε σε φίλο του: «Σκέφτομαι το πόσο ευεργετήθηκα στη ζωή μου…Η μόνη μου τώρα επιθυμία είναι όπως ο Δαυίδ να υπηρετήσω τη γενιά μου κατά το θέλημα του Θεού…».

Στον τάφο του Τζάουλ, του φυσικού, ο οποίος διατύπωσε τον 1ο Νόμο της Θερμοδυναμικής, περί της διατήρησης της ενεργείας, όπως επίσης, μαζί με τον Κέλβιν, προσδιόρισε το απόλυτο μηδέν, είναι γραμμένο, κατά τη θέλησή του, το του Ευαγγελιστού  Ιωάννου: «Εμέ δει εργάζεσθαι τα έργα του πέμψαντός με έως ημέρα εστίν. Έρχεται νυξ ότε ουδείς δύναται εργάζεσθαι» (θ΄ 4).

O Στόουκς, γνωστός για τις εργασίες του, μεταξύ των άλλων, στον φθορισμό, έγραψε: «Όλοι αποδεχόμαστε ότι το βιβλίο της φύσης και το βιβλίο της Αποκάλυψης προέρχονται και τα δύο από τον Θεό και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε ασυμφωνία μεταξύ τους, αν ορθώς ερμηνευθούν».

Ο Ουίλιαμ Τόμσον, Α΄ Βαρώνος Κέλβιν, γνωστός από τις εργασίες του στη θερμότητα, στις μονώσεις και στην εφεύρεση των υποβρυχίων καλωδίων τηλεγράφου, επινόησε την κλίμακα μετρήσεως της θερμοκρασίας που φέρει το όνομά του, για τη μέτρηση της απόλυτης θερμοκρασίας των σωμάτων, με αρχή το απόλυτο μηδέν, που υπολόγισε σε -273,15Ο Κελσίου. Ο Κέλβιν  έγραψε: «Η Χριστιανική μου Πίστη με βοηθάει και με ενισχύει στην έρευνά μου. Δέχομαι την εξέλιξη, αλλά η Αρχή και η κατεύθυνση είναι από τον Θεό….Δεν βρίσκω οποιαδήποτε διαφορά πίστης και επιστήμης».   (Σημ. Οι πληροφορίες προέρχονται από το διαδίκτυο στα οικεία λήμματα).

            Ο Δαρβινισμός αναμιγνύεται και γίνεται ένα με τον Μαρξισμό και τον Φροϋδισμό, με άλλα λόγια με τον Υλισμό, τον Ηδονισμό και την Αθεΐα. Κατά τον Έλληνα ποιητή και στοχαστή Γιώργο Σαραντάρη(1908-1941) «ο Μαρξισμός και ο Φροϋδισμός είναι θεωρίες που θυσιάζουν τον άνθρωπο στον θάνατο, και δεν το γνωρίζουν. Είναι διαστροφές που γεννήθηκαν από έναν αχαλίνωτο ηδονισμό. Στην επιφάνεια χαρίζουν το μίσος, στο βάθος την πεποίθηση του θανάτου. Η ηδονή του θανάτου, του θανάτου όλου του κόσμου τις διατρέχει…». (Γιώργου Σαραντάρη «Δοκίμια για την ύπαρξη του ανθρώπου», Εκδ. «Ευθύνη», Αθήναι, 1999,σελ. 33).

            Μετά τη δημοσίευση της θεωρίας του Δαρβίνου υπήρξαν έντονες αντιπαραθέσεις από επιστήμονες στο περιεχόμενό της. Οι αρνητικοί προς την θεωρία του Δαρβίνου εντόπιζαν την κριτική τους κυρίως στα κενά, που βρήκαν ότι είχε και στα ερωτήματα που προκαλούσε. Οι επιστήμονες που υποστήριξαν τη θεωρία του Δαρβίνου ισχυρίστηκαν ότι με αυτήν λύθηκε ορθολογικά η καταγωγή των ειδών της φύσης και του ανθρώπου. Ο F. A. Lange, καθηγητής του πανεπιστημίου του Μάρμπουργκ, έγραψε σχετικά: « Η θεωρία για την καταγωγή των ειδών κάνει τους ανθρώπους να ανατρέξουν σε ένα παρελθόν που αποκτά ένα μυστηριώδες χρώμα, κατά το ότι στις διηγήσεις μύθων δεν αντιπαραθέτει  παρά  πολλές δυνατότητες, από τις οποίες οι περισσότερες περιορίζουν σε ακραίο βαθμό την αξιοπιστία κάθε μιας από αυτές». ( F.-A. Lange, “Histoire du materialisme”, Librairie Schleicher Freres, Paris, 1911,  B’ Tome, p. 265). Τα επιστημονικά κενά στη θεωρία του Δαρβίνου ήσαν τόσα, που θεώρησαν ότι θα καταπέσει και θα τεθεί στο περιθώριο της επιστήμης. Ενδεικτικά ο Hans Driesch (1867-1941), Γερμανός καθηγητής βιολογίας και φιλόσοφος, το 1902 διακήρυξε: « Δια τους φωτισμένους ανθρώπους ο Δαρβινισμός έχει πεθάνει!» (Βλ.σχ. Παν. Τρεμπέλα «Απολογητικαί Μελέται,  τομ. Β΄ σελ. 324).

            Την ίδια πάντως εποχή ο αμερικανός αγνωστικιστής και εχθρός του Χριστιανισμού Ρόμπερτ Γκριν Ίνγκερσολ (1833-1899) στο έργο του «Ορθοδοξία» (Σημ. Χρησιμοποίησε τον ελληνικό όρο, με την έννοια ότι αυτός εκφράζει την «ορθή δόξα», δηλαδή την ορθή άποψη…) υποστήριξε πως ο Δαρβίνος, με τη θεωρία του, «κατέστρεψε την αξιοπιστία του Χριστιανισμού» και πρόβλεψε ότι «είναι πλέον υπόθεση χρόνου να παραμεριστεί εντελώς ο Χριστιανισμός,  καθώς ένας εξελισσόμενος επιστημονικός πολιτισμός θα τον θεωρούσε ως μια δεισιδαιμονία αδαών». ( Alister McGrath « Το λυκόφως του αθεϊσμού», Εκδ. «Ουρανός», Αθήνα, 2008, σελ. 141).

Ο μαθηματικός, φιλόσοφος, και συγγραφέας Αλεξάντρ Κοϋρέ (1892-1964), καθηγητής σε διάφορα Πανεπιστήμια και στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, διαφώνησε με τους άθεους συναδέλφους ως προς το ότι οι Νόμοι του  Νεύτωνα «Εξόρισαν τον Θεό από τη φύση». Έγραψε: «Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι, τόσο για τον ίδιο τον Νεύτωνα όσο και για όλους τους νευτωνιστές, με εξαίρεση τον Λαπλάς, ηνευτώνεια επιστήμη προϋπέθετε μια λογική πίστη στο Θεό» ( H. Metzger “Attraction Universelle” &John H. Randall :The Making of the Modern Mind, Boston, 1940 και Αλεξάντρ Κοϋρέ «Δυτικός Πολιτισμός – Η άνθιση της επιστήμης και της τεχνικής», Εκδ. «Ύψιλον», Αθήνα, 1991, σελ. 62. Η υπογράμμιση του γραφ.).

Μιαν άλλη άποψη δίδει ο Αλβέρτος Αϊνστάϊν (1879-1955), Νόμπελ Φυσικής 1921,  για τη σχέση της επιστήμης με τη θρησκεία και σημειώνει ότι οι ακραίες θέσεις της μιας και της άλλης πλευράς οδηγούν σε σύγκρουση: «Δημιουργείται σύγκρουση όταν μια θρησκευτική κοινότητα επιμένει στην απόλυτη αλήθεια όλων των γεγονότων που αναφέρονται στη Βίβλο. Αυτό σημαίνει επέμβαση της θρησκείας στη σφαίρα της επιστήμης. Αυτού ανήκει ο αγώνας της εκκλησίας εναντίον των θεωριών του Γαλιλαίου και του Δαρβίνου. Από την άλλη μεριά, αντιπρόσωποι των επιστημών προσπάθησαν συχνά να φθάσουν σε βασικές κρίσεις, σχετικά με τις αξίες και τους σκοπούς με βάση την επιστημονική  μέθοδο και μ’ αυτόν τον τρόπο βρέθηκα αντιμέτωποι με τη θρησκεία. Όλες αυτές οι διαμάχες προκλήθηκαν από μοιραίες πλάνες….Η Επιστήμη χωρίς θρησκεία είναι χωλή, η θρησκεία χωρίς επιστήμη είναι τυφλή». (Α. Αϊνστάϊν «Ο σημερινός κόσμος», Εκδ. ΜΑΡΗ, Αθήνα, 1951, σελ. 19-20).

Για την σε αναφορά με τον Θεό  διαφορά των Νόμων του Νεύτωνα με τη θεωρία του Δαρβίνου ο καθηγητής του Ανοικτού Πανεπιστημίου της Μεγ. Βρετανίας Robert G. Crawford (1927- ) γράφει:

«Πριν από τον δέκατο ένατο αιώνα υπήρχε ως έναν βαθμό συμφωνία μεταξύ επιστήμης και θρησκείας. Ο Νεύτων ήταν χριστιανός και ο κλήρος συμμετείχε στην επιστήμη. Ο Θεός ήταν ο μέγας σχεδιαστής που είχε δημιουργήσει τον κόσμο και τους ανθρώπους σύμφωνα με έναν σκοπό. Βέβαια ο Γαλιλαίος είχε φέρει μια αναστάτωση, αλλά και αυτός πίστευε σταθερά στην αποκάλυψη του Θεού μέσα από το βιβλίο της φύσης και το βιβλίο του Θεού, την Αγία Γραφή. Ο Δαρβίνος ήταν αυτός που <άνοιξε τον ασκό του Αιόλου> με την εξελικτική θεωρία του για την προέλευση της ζωής, τη θέση του ανθρώπου στον φυσικό κόσμο και τη σχέση του με τον Θεό….Ο Δαρβίνος σκόπευε να γίνει κληρικός, αλλά είχε δεχτεί πρόθυμα μια πρόταση να γυρίσει όλο τον κόσμο για να παρατηρήσει και να συλλέξει φυτά, πουλιά, ζώα και απολιθώματα. Σ’ αυτό το στάδιο της ζωής του ήταν θρησκευόμενος, διάβαζε τα Ευαγγέλια και φιλοσοφούσε σε θρησκευτικά θέματα, προκαλώντας μάλιστα τη θυμηδία του πληρώματος του σκάφους. Αλλά βαθμιαία άρχισε να επικρίνει τη Βίβλο, φρονώντας ότι η ιστορία της ήταν ψεύτικη και η εικόνα, που παρουσίαζε για τον Θεό, τυραννική….Ο Δαρβίνος μνημόνευε τον Θεό ως δημιουργό στο τέλος της «Προέλευσης των ειδών» (1859), αλλά στο επόμενο έργο του, την «Καταγωγή του ανθρώπου» (1871), ο Θεός εγκαταλείπεται οριστικά». (Ρόμπερτ Κρώφορντ «Τι είναι θρησκεία», Εκδ. Σαββάλα, Αθήνα, 2004, σελ. 173 κ.ε.).

Δ΄ ΜΕΡΟΣ

Ο Δαρβινισμός και η εξέλιξη της αντιπαράθεσης

            Από τα τέλη του 20ού αιώνα οι θεωρίες του Δαρβίνου βρίσκονται σε ένα νέο στάδιο αντιπαράθεσης μεταξύ των αθέων και των χριστιανών επιστημόνων και συγγραφέων. Αιτία η ανάπτυξη της μοριακής βιολογίας, της βιοχημείας και των άλλων όμορων σ’ αυτές επιστημών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν άρχισε να αναπτύσσεται η μοριακή βιολογία,  για τους παραδοσιακούς εξελικτικούς φάνηκε πως ήταν μια απειλή απαξίωσης των όσων είχε γράψει ο Δαρβίνος τον προηγούμενο αιώνα.

            Πράγματι τρεις επιστήμονες, από τους σημαντικότερους εξελικτικούς του  20ου αιώνα, οι ErnstMayr (1904-2005), Theodosius Dobzhansky (1900-1975) και George Gaylord Simpson (1902-1984) εξέφρασαν τον έντονο σκεπτικισμό τους ακόμη και με τις μοριακές προσεγγίσεις της εξέλιξης, ειδικά όταν έρχονταν σε σύνδεση με την φυσική επιλογή. Ειδικότερα ο Mayr εξέφρασε τη διαφωνία του και με την θεωρία του Δαρβίνου, ότι τα πάντα προέρχονται από έναν κοινό πρόγονο. Σημειώνεται ότι ο Mayr ήταν Γερμανικής καταγωγής Αμερικανός και άθεος, ο Dobzhansky Ουκρανο – Αμερικανός γενετιστής και βιολόγος, φίλος του φημισμένου παλαιοντολόγου ρωμαιοκαθολικού κληρικού Teilhard de Chardin και πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός και ο Simpson Αμερικανός παλαιοντολόγος, που ξεκίνησε ως πιστός Χριστιανός και προοδευτικά έγινε αγνωστικιστής. Επιπρόσθετα οι ανακαλύψεις του Αμερικανού βιολόγουCarl Woese (1928-2012) στο RNA  και οι πριν από λίγα χρόνια πιστοποιηθέντες παράγοντες συμβιογένεσης και οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων, εισήγαγαν ακόμη μεγαλύτερη πολυπλοκότητα στην εξελικτική θεωρία.

            Ο Άγγλος βιοχημικός Rupert Sheldrake (1942- ) σε συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Le monde des Religions (No 63, Janvier – Fevrier 2014, p. 68-71) διαφωνεί με τον άθεο βιολόγο Richard Dawkins, ότι ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα γιγαντιαίο ρομπότ, δηλαδή μια άψυχη μηχανή και προσθέτει:

            «Πιστεύω ότι ο υλισμός είναι ένας διανοητικός φραγμός, ο οποίος εμποδίζει τους ανθρώπους να ζήσουν σε αρμονία με την φύση…Αν δεν αρθεί αυτός ο φραγμός δεν θα μπορέσουν να ανακαλύψουν τον πλούτο της θρησκευτικής τους  παράδοσης».

Ένας άλλος σημαντικός μοριακός βιολόγος και βιοχημικός είναι ο δρ. Denis Alexander (1945- ), επικεφαλής του προγράμματος περί Ανοσολογίας στο Abraham Institute, διδάσκων στο St. Edmund’sCollege του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ και εκδότης του περιοδικού «Science and Christian Belief». Σε άρθρο του σημειώνει: «Δυστυχώς πολλοί δοκίμασαν να κουρσέψουν τη θεωρία της εξέλιξης, για να στηρίξουν κάθε είδους ιδεολογία. Η εξέλιξη χρησιμοποιήθηκε για να στηρίξει το ρατσισμό, τον κομμουνισμό, τον καπιταλισμό και άλλες ιδεολογίες – πολλές εκ των οποίων είναι ασύμβατες μεταξύ τους. Αλλά η εξέλιξη είναι απλώς μια βιολογική θεωρία, αρκετά αδύναμη για τόσο Ηράκλειες ιδεολογικές απόψεις». (Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο με τον τίτλο « Is Evolution atheistic?» (Είναι αθεϊστική η εξέλιξη;).

            Ο Αμερικανός δρ. Henry M. Morris (1918-2006) ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το θέμα της εξέλιξης και ήταν ο ιδρυτής της Εταιρείας Έρευνας της Δημιουργίας. Σε άρθρο του υποστηρίζει: «Είναι γεγονός πως οι εξελικτικοί πιστεύουν στην εξέλιξη επειδή το θέλουν. Είναι επιθυμία τους με κάθε κόστος να ερμηνεύσουν την καταγωγή του παντός χωρίς τον Δημιουργό. Ο <εξελικτισμός> έτσι στην πραγματικότητα  είναι μια αθεϊστική θρησκεία. Ορισμένοι μπορεί να προτιμούν να τον ονομάζουν ουμανισμό και οι εξελικτικοί της Νέας Εποχής μπορεί να τον τοποθετούν στο πλαίσιο μιας μορφής πανθεϊσμού, αλλά όλοι αυτοί οι ορισμοί και όλα αυτά τα πιστεύω είναι το ίδιο πράγμα. Είτε τον ονομάζουν αθεϊσμό, είτε ουμανισμό, είτε πανθεϊσμό, ο σκοπός τους  είναι να εξαφανίσουν τον προσωπικό Θεό από κάθε ενεργητικό ρόλο στη δημιουργία του σύμπαντος και από όλα τα συστατικά της, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου. …Εφόσον μαζί ο νατουραλισμός και ο ουμανισμός αποκλείουν τον Θεό από την επιστήμη ή οποιαδήποτε άλλη ενεργό  λειτουργία στη δημιουργία και στη διατήρηση της ζωής και του σύμπαντος γενικά, είναι πασιφανές ότι η θέση τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά αθεϊσμός και ο αθεϊσμός είναι μια θρησκεία!». (Το άρθρο στο διαδίκτυο με τίτλο: « Evolution is religion – not science» (Η εξέλιξη είναι θρησκεία-όχι επιστήμη).

            Ο καθηγητής ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου της Μπολόνια Fiorenzo Facchini (1929- ) στο βιβλίο του «Evoluzione. Cinque questioni nel dibattito attuale» (Εξέλιξη – Πέντε ερωτήματα στην επίκαιρη συζήτηση) (Ediz. Book, Milano) σημειώνει ότι οι εξελικτικοί πρέπει να είναι σε πολύ δύσκολη θέση με τις νέες ανακαλύψεις πάνω στην πολυπλοκότητα του DNA. Πιο συγκεκριμένα σημειώνει ότι «το DNA σε ένα ανθρώπινο κύτταρο έχει συντεθεί από περίπου τρία δισεκατομμύρια νουκλεοτίδια» και προς σύγκριση αυτού του δεδομένου ο ιταλός καθηγητής σημειώνει ότι οι πληροφορίες τους είναι ως τα στοιχεία χίλιων τόμων μιας βιβλιοθήκης. (Βλ.σχ. «Il Sole 24 Ore» Domenica, 4 Novembre 2012, p. 27). Θέτει λοιπόν ο κ. Φακίνι το ερώτημα αν όλα αυτά και οι συνδυασμοί στην υπάρχουσα πολυπλοκότητά τους συνέβησαν τυχαία.

           Στη μηχανιστική άποψη της ανθρώπινης ζωής οι εξελικτικοί πρέπει να απαντήσουν επίσης στο πώς αυτή μπορεί να συνδυασθεί με ανώτερα ανθρώπινα συναισθήματα, όπως είναι ο αλτρουισμός, ο ηρωισμός,  η αυτοθυσία, η αγάπη, η αλληλεγγύη και η ίδια η Ηθική. Αν ισχύει, κατ’ αυτούς, η χρησιμοθηρία και η μηχανιστική λογική πώς μπορούν να εξηγηθούν συναισθήματα και πράξεις, που συμβαίνουν από ανθρώπους αντίθετα προς αυτή τη χρησιμοθηρία και αυτή την συμφεροντολογική λογική;

         Ο συνεργάτης  του πανεπιστημίου της Γενεύης Florian Cova σημειώνει ότι ορισμένοι σύγχρονοι φιλόσοφοι βλέπουν τη δυνατότητα να βρεθεί κάποτε μια φυσική και επιστημονική βάση στην εξήγηση της Ηθικής. Άλλοι, αντιθέτως, βλέπουν στην προηγούμενη άποψη μιαν ακόμη αιτία να απορριφθεί η Ηθική ως μια πλάνη… Όπως ισχυρίζονται αν η κάποια ηθική ενέργεια επελέγη για την χρησιμότητά της, τότε ουδείς λόγος υπάρχει να θεωρείται αληθινή…. Το βέβαιο είναι, κατά τον Φλόριαν Κόβα, ότι « η σχέση μεταξύ της Ηθικής και της επιστημονικής της προσέγγισης  θα είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, στο κέντρο των συζητήσεων  κατά τα επόμενα χρόνια». ( Άρθρο του Florian Cova στο περιοδικό “Le Point”, Decembre 2016 – Janvier 2017, “References – Le bien et le mal – Les textes fondamentaux”. p. 98). Από τη διαπίστωση του πανεπιστημιακού, του ειδικού σε θέματα συναισθημάτων, διαπιστώνει κανείς πόσο δρόμο έχει η εξέλιξη για να μπορέσει να ερμηνεύσει ακόμη και στοιχειώδεις πλευρές της ζωής του ανθρώπου…

         Οι κύριοι εκπρόσωποι της επιθετικής και δημαγωγικής αθεϊστικής προπαγάνδας είναι για μεν τους αγγλοσάξονες ο Ρίτσαρντ Ντόκινς και για τους γαλλόφωνους ο Μισέλ Ονφρέ. Και οι δύο στηρίζουν την προπαγάνδα τους στη θεωρία της εξέλιξης. Ο Ντόκινς (1941- ) είναι βρετανός ηθολόγος, εξελικτικός βιολόγος και στρατευμένος στον αθεϊσμό. Έχει γράψει δέκα τρία βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης, τα περισσότερα των οποίων έχουν κυκλοφορηθεί και στα ελληνικά. Σε συνέντευξη, που έδωσε στο ΒΗΜagazino ( 14 Μαρτίου 2010, σελ. 28-36) και στον Μάκη Προβατά, στο σχόλιο του έλληνα δημοσιογράφου ότι τον αποκαλούν «ροντβάιλερ του Δαρβίνου» ο Άγγλος εξελικτικός και επιθετικός αθεϊστής απάντησε: « Υποθέτω ότι το λένε εννοώντας ότι το ροντβάϊλερ είναι επιθετικό σκυλί. Κατ’ αρχάς εγώ δεν είμαι καθόλου επιθετικός, αλλά μπορώ επίσης να πω ότι το ροντβάϊλερ είναι ένα γλυκό ζώο, αν το γνωρίσεις καλά. Έτσι κι αλλιώς, πάντως, με κολακεύει οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός έχει να κάνει με τον Δαρβίνο».

          Ο καθηγητής Ernst Mayr έγραψε για τον Ντόκινς: « Το κωμικό πράγμα είναι πως εάν στην Αγγλία ρωτήσεις έναν άνθρωπο στο δρόμο ποιος είναι ο μέγιστος εν ζωή Δαρβινιστής θα σου απαντήσει ο Ρίτσαρντ Ντόκινς. Και, πράγματι, ο Ντόκινς έχει κάμει μιαν εξαιρετική δουλειά να εκλαϊκεύσει τον Δαρβινισμό. Αλλά η βασική θεωρία του Ντόκινς επί του γονιδίου, πως αποτελεί το αντικείμενο της εξέλιξης, είναι καθ’ ολοκληρίαν αντι – Δαρβινικό. Επομένως εγώ δεν θα τον αποκαλούσα τον μέγιστο Δαρβινιστή»(Ernst Mayr “ What evolution is”, Edge 92, Editor Brockman John).

         Ο Ντόκινς μιλάει και γράφει με μίσος κατά του Χριστιανισμού. Είπε, μεταξύ των πολλών άλλων, στη συνέντευξη που προαναφέρθηκε, ότι « μπορεί να αποδείξει ότι η πίστη είναι ένα από τα μεγαλύτερα κακά του κόσμου, συγκρίσιμο με την ευλογιά, αλλά πιο δύσκολο στην εξάλειψή του». Και για να υποστηρίξει την πίστη του στην αθεΐα λέγει κάτι εντελώς παράλογο: «Η επιστήμη αποδεικνύει τα πράγματα, θεμελιώνει τις θεωρίες της με βεβαιότητα». Αυτό μόνο ένας φανατικός και ακατάρτιστος οπαδός της αθεΐας θα μπορούσε να το εκστομίσει… Ο χαρακτηρισμός και το μίσος του Ντόκινς ακολουθεί αυτό του  Νίτσε, ότι ο Θεός πέθανε και των Μαρξ – Λένιν, ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.

          Η άποψη του αμερικανού παλαιοντολόγου και εξελικτικού βιολόγου Στέφεν Τζέι Γκουλντ (1941-2002) στο θέμα της σχέσης της θεωρίας της εξέλιξης και της υπάρξεως Θεού Δημιουργού είναι διαφορετική από αυτή του Ντόκινς. Παρά το ότι ο Γκουλντ ήταν αγνωστικιστής παραδεχόταν ότι η επιστήμη μπορεί να εργαστεί μονάχα στο πλαίσιο φυσιοκρατικών εξηγήσεων. Όπως έγραψε  «Δεν μπορεί ούτε να επιβεβαιώσει, ούτε να απορρίψει την ύπαρξη του Θεού». (Σημ. Για τις απόψεις των Ντόκινς και Γκουλντ δες βιβλίο Άλιστερ ΜακΓκραθ «Το λυκόφως του αθεϊσμού», Εκδ. «Ουρανός», σελ. 135-157).

         Ο Μισέλ Ονφρέ (1959 – ) Γάλλος αθεϊστής, ηδονιστής και επικούρειος (Σημ. Έτσι τον περιγράφει το βιογραφικό του),  είναι των ιδίων αντιλήψεων και ίδιων δημαγωγικών νοοτροπιών με αυτών του Ντόκινς, αλλά κινείται περισσότερο πολιτικά και κοινωνιολογικά. Το περιοδικό «Le Point» στο φύλλο του της 5ηςΙανουαρίου 2017  έχει πρωτοσέλιδο τον Ονφρέ, προβάλλει το νέο του βιβλίο «Decadence» (Παρακμή – Κατάπτωση), με υπότιτλο «Το βιβλίο σοκ του Μισέλ Ονφρέ» και στο κύριο άρθρο του, που υπογράφει ο Franz-Olivier Giesbert, σημειώνεται ότι ο Ονφρέ, «μισός δράκος και μισός προφήτης, είναι σε διαδικασία να καταστεί από μόνος του ο εθνικός μας (Σημ. Των Γάλλων)  φιλόσοφος και η συλλογική μας συνείδηση»…

       Ο Ονφρέ αποτελεί ένα πρότυπο δημαγωγίας. Δεν είναι των θετικών επιστημών, είναι φιλόσοφος. Δεν ασχολείται  τόσο με τον Δαρβίνο, όσο με το να εξαλείψει τον  Πολιτισμό που  δημιούργησε ο Χριστιανισμός.  Χειμαρρώδης στο λόγο, γραπτό και προφορικό, δεν διστάζει να εξαπολύει ανεύθυνους, αβασάνιστους και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς σε ιστορικά πρόσωπα και να τα βάζει με όλους και με όλα. Υβρίζει και συκοφαντεί  τον Ιησού Χριστό, τον Απόστολο Παύλο, τον Μέγα Κωνσταντίνο και γενικά τον Χριστιανισμό.  Καταφέρεται επίσης με απαξιωτικό τρόπο εναντίον του Μαρξ, του Λένιν, του κομμουνισμού, του Σαρτρ, του συνδικαλισμού… «Ζήτω εγώ και κανείς άλλος», θα μπορούσε να διακηρύξει…

       Στη συνέντευξη, που έδωσε στο περιοδικό «Le Point», όπως και στο πρόσφατο βιβλίο του «Παρακμή», ο Ονφρέ  «αναγγέλλει» – και αυτός – τον θάνατο του Χριστιανικού Πολιτισμού. Ο δημοσιογράφος τον ερωτά γιατί αυτό το  μίσος προς τον Χριστιανισμό και εκείνος απαντά: «Ο ανατόμος δεν ερεθίζεται από το σώμα που στηθοσκοπεί»… Επίσης σημειώνει πως «το ιδανικό του Χριστιανισμού είναι απάνθρωπο», ότι «ο Ιησούς Χριστός ενέπνευσε τον Χίτλερ στην ιδεολογία του και επομένως έχει ευθύνη για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων», ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος «κατέστρεψε τα αγάλματα των θεών και επέβαλε με τη βία τον Χριστιανισμό», ότι το χριστιανικό πανεπιστήμιο «σκότωσε» το Σωκράτη… Για να στηρίξει τον συκοφαντικό και υβριστικό ισχυρισμό του ότι ο Χριστός ενέπνευσε τον Χίτλερ  αναφέρεται στο ότι ο αιμοσταγής Γερμανός δικτάτορας, έγραψε  στο βιβλίο του «Ο Αγών μου» πως «ο χριστιανισμός που θα υπερασπιστεί είναι αυτός του φραγγελίου που πήρε ο Χριστός για να διώξει τους εμπόρους από τον  Ναό του Σολομώντα…» Δηλαδή για να κτυπήσει τον Χριστιανισμό ο Ονφρέ παίρνει στα σοβαρά τα λόγια του Χίτλερ και όχι τη διδασκαλία και τα όσα έπραξε ο Ιησούς στη ζωή Του…Δεν εξετάζει καν το πνευματικό περιεχόμενο της ενέργειάς Του στο Ναό του Σολομώντα, καθώς και των «ουαί» κατά των φαρισαίων… (Michel Onfray “Traite d’ atheologie”, Ed. Grasset, Paris, 2005, p. 201).

           Αυτά που γράφει στο ίδιο βιβλίο ο Ονφρέ για τον Απόστολο Παύλο δεν είναι απλώς ανεύθυνα, επιπόλαια, υβριστικά και συκοφαντικά, είναι χυδαία. Από όλα όσα αναφέρει ο Απόστολος των Εθνών στις Επιστολές του περιορίζεται μόνο  στο ότι είχε «σκόλοπα στη σάρκα του» και αφού αναφέρει μια σελίδα ασθένειες, από τις οποίες μπορεί να έπασχε, ρίχνει το δηλητήριό του, ότι πιθανόν να έπασχε από σεξουαλικά προβλήματα… (Βλ. ανωτ. Σελ. 166-169). Φυσικά η αναφορά  του είναι μόνο για να προκαλέσει και να εντυπωσιάσει. Αυτό είναι το επίπεδο ήθους του διεκδικούντος να αποτελεί τη συνείδηση της σύγχρονης Γαλλίας….

          Η καταγωγή του ανθρώπου αποτελεί πάντα πεδίο έρευνας για τους επιστήμονες της εποχής μας. Πρόσφατο άρθρο του Jon Moallem, που γράφτηκε στους   New York Times και αναδημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» της 13ης Ιανουαρίου 2017 (σελ. 9), δείχνει τις δυσκολίες που υπάρχουν στο να προσδιοριστεί ο ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου. Γράφοντας την υπόθεση, ότι ο άνθρωπος του Νεάτερνταλ είχε κοινό πρόγονο με τον homo sapiens σημειώνει: «Προφανώς είχαμε έναν κοινό πρόγονο, σε κάποιο σημείο μέσα στον χρόνο, πριν από 500.000 έως 750.000 χρόνια….Εμείς εξελιχθήκαμε στην Αφρική, ενώ οι Νεάτερνταλ στην Ευρώπη και στην Ασία επί 300.000 χρόνια. Ή ίσως και μέχρι 60.000 χρόνια. Η απάντηση, βέβαια σε αυτό εξαρτάται από τον ποιόν θα ρωτήσεις, καθώς η μελέτη της καταγωγής του ανθρώπου χαρακτηρίζεται από εντονότατες διαφωνίες και η πιο απλή ερώτηση μπορεί να τύχει πολλαπλών απαντήσεων».  Αν με τις πιο εξελιγμένες σήμερα μορφές της Επιστήμης υπάρχουν κολοσσιαίες διαφορές στους υπολογισμούς, αντιλαμβάνεται κανείς πόσες ατέλειες έχουν οι υποθέσεις των προηγουμένων δεκαετιών για την εξέλιξη του ανθρώπου…  

            Υπάρχουν και άλλες απλοϊκές έως γραφικές απόψεις πάνω στην εξέλιξη. Μια από αυτές είναι του άθεου Γάλλου στοχαστή Ρεζίς Ντεμπρέ, ότι «η τρίτη γενιά χιμπατζήδων είναι και παραμένει ένα θρησκευόμενο θηλαστικό». (Ρεζίς Ντεμπρέ «Ο Θεός», Εκδ. «Κέδρος», Αθήνα, 2001, σελ. 41). Επίσης η «ανακάλυψη» της συμπαθέστατης κυρίας Τζέϊν Γκούντολ, που μετά από μεγάλη έρευνα διαπίστωσε ότι χιμπαντζήδες έκοβαν κλαράκια από τα δένδρα, απομάκρυναν τα φύλλα τους και τα έβαζαν στην είσοδο της φωλιάς των τερμιτών… Όταν οι τερμίτες ανέβαιναν πάνω στα κλαράκι, τα απέσυραν από τη φωλιά και έτρωγαν το μεζεδάκι τους…Αυτό έπεισε την κυρία Γκούντολ ότι οι χιμπαντζήδες είναι ικανοί να δημιουργούν εργαλεία!… (Βλ. σχ. «Το ΒΗΜΑ science» της 8ης Ιανουαριου 2017, σελ. 1,4-5). Με την ίδια λογική θα μπορούσε η κυρία Γκούντολ να θεωρήσει ικανά να φτιάχνουν

κατασκευές χρησιμοποιώντας τέτοιου είδους «εργαλεία», όπως των χιμπαντζήδων, και  πολλά άλλα ζώα, όπως είναι ο σκίουρος, το χελιδόνι, ακόμη και το μυρμήγκι…

         Στη διάθεση της άθεης ιντελιγκέντσιας να εκμεταλλευθεί την θεωρία της εξέλιξης για να προωθήσει τις ιδέες της δίνει απάντηση ο Βιτγκενστάϊν, μέσω του Ζήσιμου Λορεντζάτου:

         «Κανένας δε λέει πως η εξέλιξη πηγαίνει στο καλύτερο. Και πρώτα πρώτα η ίδια η εξέλιξη, που γεννάει εκτρώματα και καταστρέφει τα έργα της. Αυτό διόλου δε σημαίνει πως η θεωρία της εξέλιξης δεν είναι σωστή (Δαρβίνος) καθώς και η γενικευμένη θεωρία της εξέλιξης (νεοδαρβινιστές). Να θυμηθούμε εδώ τον Wittgenstein (Σημ. γρ. Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, 1889-1951, Αυστριακός φιλόσοφος με σημαντική συνεισφορά στον τομέα της αναλυτικής φιλοσοφίας και λογικής), που διαχωρίζει – από τη μια μεριά τη φιλοσοφία και από την άλλη τις φυσικές επιστήμες. <Η θεωρία του Δαρβίνου δεν έχει να κάνει με τη φιλοσοφία περισσότερο από όσο έχει να κάνει οποιαδήποτε άλλη υπόθεση της φυσικής επιστήμης> (Tractatus 4.1122)». (Ζησ. Λορεντζάτου «Collectanea», σελ. 697).

     ΜΕΡΟΣ Ε΄

              Ο Δαρβινισμός στον 21ο αιώνα

Στον 21ο αιώνα εντείνεται η εκστρατεία των υλιστών και των αθέων εναντίον του Χριστιανισμού, με εργαλείο την θεωρία της εξέλιξης. Η εκμετάλλευση της θεωρίας του Δαρβίνου ξεκίνησε αμέσως μετά την δημοσιοποίηση της. Ο Χάξλεϊ και κυρίως ο Χέρμπερτ Σπένσερ (1820-1903), άθεος βρετανός φιλόσοφος, μαζί με τον επίσης άθεο γνωστό φυσικό επιστήμονα Τζον Τίνταλ (1820-1893) χρησιμοποίησαν τη θεωρία του Δαρβίνου και την επεξέτειναν στον κοινωνικό, ιδεολογικό, πολιτικό, ακόμη  και στον μεταφυσικό χώρο. Δημιούργησαν έτσι μια νέα ιδεολογία, μια νέα θρησκεία καλύτερα, που ονομάστηκε Δαρβινισμός. ΟEmanuele Severino (1929- ), καθηγητής της θεωρητικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας) γράφει σχετικά: « Ο Σπένσερ (1820-1903) επεξέτεινε την έννοια της <εξέλιξης> από την κοινωνική πραγματικότητα στη φυσική πραγματικότητα και σε κάθε άλλη όψη του κόσμου. Ακολουθώντας τη σκέψη της έρευνας του Δαρβίνου (1809-1882), ο Σπένσερ υποστήριξε ότι η έρευνα  αυτή της «εξέλιξης» είναι ο θεμελιώδης νόμος όλων των φαινομένων». (Severino Emanuele “Antologia filosofica”, Biblioteca Universale Rizzoli, 3za Edizione, Milano, 1997, p. 364).

Μετά την έκδοση και του βιβλίου «Η καταγωγή του ανθρώπου», το 1871, και την υπόθεση του Δαρβίνου ότι πίθηκοι και άνθρωποι εντάσσονται στο ίδιο γενεαλογικό δένδρο, οι άθεοι επιστήμονες θεώρησαν ότι πλέον η επιστήμη θριάμβευσε επί του Χριστιανισμού. O Αγγλο – Αμερικανός διανοούμενοςΓκέραλντ Χερντ (1889-1971) έγραψε χαρακτηριστικά: «Ο Νεύτωνας εξόρισε τον Θεό από τη φύση, ο Δαρβίνος Τον εξόρισε από τη ζωή και ο Φρόιντ Τον έδιωξε από το τελευταίο οχυρό Του, την ψυχή». ( Jacques Barzun “Darwin, Marx, Wagner: Critique of a heritage”, The University of Chicago Press, Chicago and London, 2nd Edition 1981, p. 87).

Ο Δαρβινισμός, κατ’ άλλους Νεοδαρβινισμός, του 21ου αιώνα, δεν είναι η συνέχεια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Ο αγνωστικιστής ιταλός καθηγητής της φιλοσοφίας και της σημειωτικής  και γνωστός συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο γράφει:

«Ο Διαφωτισμός του Μπάϊλ και του Βολταίρου, του Ρουσώ και του Καντ, του Νεύτωνα και του Λαπλάς, έστω με ύφος κριτικής και σκεπτικισμού, είναι χριστιανικός και αν ακόμη δεν πιστεύει σε έναν προσωπικό Θεό, είναι σε έναν υπέρτατο βαθμό αποδεδειγμένος και δεδηλωμένος θεϊστικός… Εκείνος ο χριστιανισμός, ο διεφθαρμένος όχι μόνο από τη Ρώμη ή από το Παρίσι των παπιστών, αλλά και από την ανεκτική Γενεύη του Καλβίνου, είναι η πραγματική αιτία του αθεϊσμού… Λιγότερο στον Βολταίρο και περισσότερο στον Καντ ο λαϊκισμός παρουσιάζει τα αποτυπώματα του χριστιανικού Διαφωτισμού που απορροφά και πάλι, με κόπο, το υπολανθάνον σχίσμα, που υπάρχει στον άνθρωπο της Δύσης.

Αλλά δεν ήταν τέτοιος ο λαϊκισμός του Μαρξ ή του Νίτσε ή του Φρόϊντ, που υπήρξαν πριν και μετά τις μεγάλες επαναστάσεις της επιστήμης, της οικονομίας, των λαών. Με αυτούς και όχι μόνο με αυτούς, ο λαϊκισμός βγαίνει από τη διάσταση του χριστιανικού Διαφωτισμού…

Από τότε και μετά – έλεγαν οι μεγαλύτεροί μας όταν είμασταν παιδιά -, ο κόσμος δεν είναι πια ίδιος. Μετά από τότε; Μετά από τη Γαλλική Επανάσταση; Μετά τον τηλέγραφο; Μετά τον Μαρξ; Μετά τον Δαρβίνο; Μετά τον Νίτσε; Μετά τον Φρόϊντ και τον Αϊνστάϊν, μετά τον κομμουνισμό και τον ναζισμό; Μετά τα πυρηνικά και τον κόσμο μοιρασμένο στα δύο; Τέλος πάντων, μετά από τον μοντερνισμό όπως τον γνωρίσαμε στους δύο τελευταίους αιώνες της χιλιετίας;  Ή, μετά από αυτόν, το μεταμοντερνισμό, που φτάνει τελευταίος και μας ελκύει και μας ξεπερνάει και ενώ αναζητούμε μιαν οντότητα πιο βαθιά, στο μέγεθος της ανάγκης της οντότητας του κόσμου, πολλαπλασιάζει τις αναλύσεις και τα ηθικά διδάγματα, τα καταχωρίζει και τα εκθέτει σε ένα ηθικό σούπερ μάρκετ της αρετής των θρησκειών, με εσωτερισμούς, στρατούς σωτηρίας, ψυχοθεραπείες και ψυχοφάρμακα». (Ουμπέρτο Έκο «Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει;», Εκδ. «Ελληνικά Γράμματα», Ε΄ Έκδοση, Αθήνα, 1998, σελ. 138-144).

Η σημερινή αθεΐα εκπροσωπείται κυρίως από τον Ονφρέ και όσους έχουν τις ίδιες απόψεις μαζί του. Ο Ονφρέ στο προαναφερθέν βιβλίο του «Traite d’ atheologie» καταλήγει: «Σε όλες αυτές τις αμπρακαταμπρακικές θεολογίες, προτιμώ να αναφέρομαι στις εναλλακτικές σκέψεις έναντι της κυριαρχούσας φιλοσοφικής ιστοριογραφίας: των σκωπτών, των υλιστών, των ριζοσπαστών, των κυνικών, των ηδονιστών, των αθέων, των φιλήδονων, των ηδυπαθών. Αυτοί γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει παρά ένας κόσμος και κάθε προώθηση ενός άλλου κόσμου μας κάνει να χάσουμε την απόλαυση και το όφελος του μόνου που υπάρχει. Αμάρτημα αληθινά θανάσιμο…». (ό.π. σελ. 262).

Σήμερα  κυριαρχούν ιδεολογικά ο νεοδαρβινισμός και η θεωρία του Σπένσερ. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη ιδεολογία η εξέλιξη ισχύει σε κάθε πτυχή της ζωής του ανθρώπου και επομένως δεν υπάρχουν σ’ αυτήν σταθερές Αρχές. Η άποψη αυτή  είναι αποδεκτή και προωθείται  από το σύνολο των μαρξιστών αριστερών, από μεγάλο μέρος των νεοφιλελεύθερων δεξιών, οπαδών του Μίλτον Φρίντμαν και από τους ποικίλους  άθεους, οπαδούς του τεκτονισμού και άλλους. Κοινή είναι η εκ μέρους τους  απόρριψη του φυσικού δικαίου και των από αιώνων παραδεκτών από  όλο τον χριστιανικό κόσμο αρχών της Ηθικής. Απώτερος κύριος προς εξόντωση στόχος, εκ μέρους των εξελικτικών του 21ου αιώνα – μαρξιστών, φιλελεύθερων και λοιπών –, είναι ο χριστιανισμός, ως θρησκεία και ως πολιτισμός. Άμεσοι στόχοι τους η περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, η αλλαγή της δομής και της ουσίας της οικογένειας, η κατάργηση της προστασίας του αδύναμου ανθρώπου, είτε είναι έμβρυο, είτε γέροντας, η στροφή του ανθρώπου στην πλημμύρα των πληροφοριών, χωρίς γνώση, χωρίς επίγνωση και η μετατροπή του σε ένα είδος ρομπότ. Εκεί οδηγεί η τεχνολογική εξέλιξη. Στον περιορισμένο χώρο της Γης, που θα εξακολουθεί να ζει ο άνθρωπος, οι δυνατότητες  του, οι τοπικές και οι χρονικές, έχουν σταθερά όρια. Σ’ αυτόν λοιπόν τον φιλόξενο πλανήτη θα εξελίσσεται τεχνολογικά και, με βάση αυτή την εξέλιξη, ο άνθρωπος θα καθορίσει το μέλλον του. Όμως η τεχνολογική εξέλιξη δεν έχει καμία σχέση με την πολιτισμική. Στη δεύτερη μάλλον υπάρχει υποβάθμιση, τάση προς εκβαρβάρωση…

Η σύγχρονη μετανεωτερική (και μεταλογική;) πρακτική αθεΐα, εκφράζει φιλοσοφικές απόψεις τουΝίτσε, ή του Μαρξ, αλλά τις εφαρμόζει και τις επιβάλλει, εν ονόματι του υπό διαρκή εξέλιξη διαμορφούμενου δικαίου. Λόγου χάριν η εκ μέρους των οπαδών της υποστήριξη της ανεξιθρησκείας και της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι στην ουσία η επιβολή της αθεΐας, της ηδονιστικής αντίληψης της ζωής και της περιθωριοποίησης της Εκκλησίας. Σε ομιλία της στο «Rome Life Foroum», που διεξήχθη στη Ρώμη στις 6 και 7 Μαΐου 2016 η AncaMaria Cernea, Ρουμάνα ιατρός, της οποίας ο πατέρας υπέστη βασανιστήρια και φυλάκιση 17 ετών από το καθεστώς Τσαουσέσκου, έγραψε ότι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην φιλελεύθερη Δύση, εν ονόματι της εξέλιξης, προηγήθηκαν στο καθεστώς των μπολσεβίκων στην ΕΣΣΔ. Οι εκτρώσεις αποποινικοποιήθηκαν από τον Λένιν το 1920 – στις ΗΠΑ το 1973 άρχισε η αποποινικοποίησή τους με την υπόθεση Roe versus Wade. Το αυτόματο διαζύγιο εφαρμόστηκε από τους μπολσεβίκους το 1918 – στις ΗΠΑ αυτό συνέβη για πρώτη φορά στην Καλιφόρνια το 1969. Η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε από το καθεστώς των μπολσεβίκων το 1922, αλλά αργότερα επιβλήθηκαν νομοθετικά σε βάρος των ομοφυλοφίλων αυστηρές ποινές και ήσαν υπό συνεχείς διώξεις – στις ΗΠΑ, στην Πολιτεία του Ιλινόϊς αποποινικοποιήθηκε η ομοφυλοφιλία το 1969 και πρόσφατα επιβλήθηκαν ομοσπονδιακά τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, που έχουν ως συνέπεια την καταπίεση και τις διώξεις όλων όσοι δεν συμφωνούν με την επιβληθείσα νομοθεσία. O Ούγγρος κομμουνιστής πολιτικός Μπέλα Κουν, στην βραχύβια κυβέρνησή του, το 1919,  εισήγαγε τη σεξουαλική αγωγή στα σχολεία, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σήμερα επιδιώκεται η γενίκευσή της σε όλες τις χριστιανικές χώρες. Στα 1950 ο κομμουνιστής Harry Hay ίδρυσε στις ΗΠΑ την Mattachine Society, πρώτη εταιρεία στον κόσμο για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων….

Η προώθηση της εξελικτικής θεωρίας στα θέματα της ανθρώπινης ζωής γίνεται μέσω της συνολικής ( από την Δεξιά έως την Αριστερά) πολιτικής εξουσίας σε κάθε χώρα, την οποία χειραγωγούν τα ισχυρότατα παγκοσμίως αθεϊστικά λόμπι, τα οποία φέρουν ελκυστικά ονόματα, όπως «ανθρωπιστικές οργανώσεις», ή «οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Είναι πράγματι αξιοπερίεργο από πού έλκουν αυτή τη δύναμη και επιρροή τους. Πρόσφατα η Αμερικανική Ανθρωπιστική Εταιρεία ανακοίνωσε ότι στις ΗΠΑ η Βουλή των Αντιπροσώπων πήρε απόφαση να καθιερωθεί στη χώρα η 12η Φεβρουαρίου, ημέρα της γεννήσεως του Δαρβίνου, ως «Ημέρα του Δαρβίνου» και ως «εθνικός εορτασμός της εξέλιξης και της επιστήμης». O δημοκρατικός βουλευτής Jim Himes, χριστιανός πρεσβυτεριανός κατά δήλωσή του, ήταν ο εισηγητής της Ημέρας του Δαρβίνου και δήλωσε σχετικά: « Στο σύγχρονο πολιτικό κλίμα, όταν τα συγκεκριμένα γεγονότα και οι μεγάλες αλήθειες, που έχουν αποκαλυφθεί από την επιστήμη δέχονται επίθεση, η απόδοση τιμής στις προσπάθειες των επιστημόνων, των αληθινών ηρώων της ανθρώπινης ιστορίας, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Με τον εορτασμό και την εκδήλωση μνήμης στην ημέρα γεννήσεως του Δαρβίνου δεν αναγνωρίζουμε μόνο την τεράστια συμβολή στο να κατανοήσουμε καλύτερα τις αρχές της ζωής, αλλά στέλνουμε μήνυμα ότι δίνουμε αξία στη μόρφωση, στη γνώση και στην επιστήμη ως αρχών που μας καθοδηγούν». (Από American Humanist Association, Press Release, 12 January 2017). Σημειώνεται ότι το σύνθημα κάτω από την επιγραφή της εν λόγω εταιρείας είναι «Good without God» (Το καλό χωρίς Θεό).

Η «Διεθνής Ανθρωπιστική και Ηθική  Ένωση» σύμφωνα με την Wikipedia, «είναι η οργάνωση ομπρέλα των ανά τον κόσμο ουμανιστικών, αθεϊστικών, ρασιοναλιστικών, κοσμικών,  σκεπτικιστών, και ηθικιστικής κουλτούρας οργανώσεων». Ιδρύθηκε το 1952 και έχει έδρα το Άμστερνταμ. Φέτος το παγκόσμιο συνέδριό της θα διεξαχθεί στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Κοινός παρονομαστής τους η αθεΐα, το μίσος προς τον Χριστιανισμό, η προώθηση του ομοφυλοφιλικού τρόπου ζωής, καθώς και η υπονόμευση της οικογένειας, ως φυσικού θεσμού. Όπου επικρατούν οι αρχές των αθεϊστικών οργανώσεων επιβάλλονται δρακόντειοι νόμοι σε βάρος όσων εκφράζουν την, για λόγους συνειδήσεως, διαφωνία τους.

Μια ακόμη απόδειξη της, εν ονόματι της εξέλιξης, σε βάρος της παραδοσιακής ηθικής συνεργασίας Αριστερών και Φιλελευθέρων είναι το ψήφισμα που έγινε αποδεκτό στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 4 Φεβρουαρίου του 2014. Αυτό προτείνει ουσιαστικά την προώθηση των αρχών των ομοφυλοφίλων στην Ευρώπη και ειδικότερα στην εκπαίδευση των νέων. Υπερψηφίστηκε από την Αριστερά και από τους Φιλελευθέρους. Από τους Έλληνες Ευρωβουλευτές το ψήφισαν εκείνοι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και αρκετοί της Νέας Δημοκρατίας. Πρόσφατα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο τα μέτρα για το συμβόλαιο συμβίωσης ομοφυλοφίλων ψηφίστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΟΤΑΜΙ, το ΠΑΣΟΚ, αλλά και φιλελεύθερους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας… Η κατάργηση της προαιρετικής αναγραφής του θρησκεύματος από τις ταυτότητες έγινε με αγαστή συνεργασία των φιλελευθέρων του κ. Μάνου με το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά. Το πρόσφατα δημοσιευθέν σχέδιο Συντάγματος, που συντάχθηκε με την πρωτοβουλία και την ενεργό συμμετοχή του φιλελεύθερου κ. Στ. Μάνου και τη συμμετοχή αριστερών επιστημόνων, προσβάλλει την Ιστορία και την Παράδοση αυτού του τόπου. Προτείνεται η κατάργηση όσων άρθρων αφορούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και αφαιρείται από το προοίμιο η επίκληση της Αγίας Τριάδας, αν και με την πίστη προς Αυτήν ελευθερώθηκαν οι Έλληνες, για να μπορούν σήμερα να ζητούν ο κ. Μάνος και η ομάδα του το ξερίζωμά Της. Της ευγνωμοσύνης προηγείται η αθεΐα και της παράδοσης η εξέλιξη…

Όπως διαμορφώθηκαν οι Θεωρίες της εξέλιξης και της καταγωγής των ειδών  του Δαρβίνου, πηγαίνουν μαζί με τον υλισμό και τον ηδονισμό και, ως άθροισμα, αποτελούν τη βάση της ιδεολογίας της   αθεΐας και του πολέμου κατά του Χριστιανισμού. Ο Ευγένιος Ιονέσκο έχει γράψει στον πρόλογο του θεατρικού του έργου «Ο Ρινόκερος» κάτι που ταιριάζει στην εκστρατεία των αθέων: «Ο Ρινόκερος είναι αναμφισβήτητα έργο αντιφασιστικό. Κυρίως όμως, είναι ένα έργο που αντιτίθεται σε κάθε μαζική υστερία, σε κάθε επιδημία, που κρύβεται κάτω από την καλύπτρα της λογικής και των ιδεών, αλλά που δεν παύει να είναι κοινωνική αρρώστια, της οποίας οι ιδεολογίες είναι στην πραγματικότητα το άλλοθι». (Ευγ. Ιονέσκο «Ο Ρινόκερος», Εκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1992, σελ. 14). 

Για την αμηχανία της Αριστεράς έναντι του Δαρβινισμού γράφουν τα ακόλουθα οι  Νίκος Μπελογιάννης και Αγγελική Κώττη: « Ο δαρβινισμός αντιμετωπίζεται (από την Αριστερά) αλλού σαν ιδεαλιστικός, αλλού σαν μηχανιστικός, αλλού ότι είναι επηρεασμένος απόλυτα από τους νόμους της καπιταλιστικής ζούγκλας, ενώ η επίκληση του διαλεκτικού υλισμού γίνεται συνεχώς για να στηριχτεί ό, τι δε μπορεί να σταθεί αλλιώς». (Νίκου Μπελογιάννη – Αγγελικής Κώττη «Σταλινισμός – Η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία, Εκδ. Άγρα, Αθήνα 2012, σελ. 117).  Αριστεροί και φιλελεύθεροι συμπλέουν στην πρακτική αθεΐα και στην εξόντωση του Χριστιανισμού, αλλά δεν συμφωνούν στις προϋποθέσεις για αυτήν. Κατά τους μαρξιστές η εξελικτική θεωρία είναι ένας τρόπος έκφρασης του ιστορικού υλισμού, όπως τον εξέφρασαν οι Μαρξ  και Ένγκελς. Βεβαίως θέλουν να αγνοούν ότι ο ίδιος ο Δαρβίνος αρνήθηκε να δεχθεί να του αφιερωθεί το «Κεφάλαιο» από τον Μαρξ…(Βλ. σχ. Rocco Pezzimenti “Politica e Religione”, CittaNuova, Roma, 2004, p. 239).

Πάντως οι άθεοι, μαρξιστές και φιλελεύθεροι, πολεμούν άγρια τον χριστιανικό πολιτισμό, γιατί έτσι, όπως υποστηρίζουν «ο άνθρωπος θα βρει την ελευθερία του». Είναι αυτό που είναι γραμμένο σε τοίχο του ΕΜΠ, επί της οδού Τοσίτσα, στην Αθήνα: «Καταστροφή του (χριστιανικού) πολιτισμού ελευθερία στη Γη»… Η θεωρία της εξέλιξης και η εκμετάλλευση των τεχνολογικών επιτευγμάτων τους βοηθούν να αφαιρέσουν την ιστορική συνείδηση από τους ανθρώπους, οπότε έτσι θα γίνει ευκολότερη η επιβολή της ολοκληρωτικής ιδεολογίας τους. Γράφει ο Κώστας Παπαϊωάννου: « Ο μοντέρνος ( και κύρια μαρξιστικός) ολοκληρωτισμός κατάλαβε ότι μέσα σε μια  κοινωνία όπου η κύρια λειτουργία της ιστορικής συνείδησης είναι να κάνει τους ανθρώπους να βλέπουν με νηφάλια μάτια τη θέση τους μέσα στον κόσμο και τις αναμεταξύ τους σχέσεις, ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί ο ολοκληρωτικός εξανδραποδισμός του ανθρώπου είναι να ξεριζωθεί μέσα από την ψυχή του η ιστορική συνείδηση και να σκεπαστούν όλες οι σχέσεις των ανθρώπων αναμεταξύ τους από την ομίχλη της προπαγανδιστικής απάτης, έτσι που τα ίδια τα γεγονότα να χάσουν την ιστορικότητά τους και να μεταμορφωθούν σε απλές αλληγορίες αυτής της μυθικής γιγαντομαχίας ανάμεσα στον <προοδευτικό διαφωτισμό> και στον <αντιδραστικό σκοταδισμό>». (Κώστα Παπαϊωάννου « Η κρίση του μαρξισμού», Περ/κό «Εποπτεία», τεύχος 64, Ιανουάριος 1982, σελ. 32). Αυτό το ξερίζωμα της ιστορικής συνείδησης επιδιώκεται από τον κ. Μάνο, με την πρόταση του ιδίου και της ομάδας του για νέο Σύνταγμα, αυτό επιδιώκεται από το ΚΚΕ και την Αριστερά με την επιλεκτική μνήμη στα γεγονότα και τη δογματική ιδεολογία τους.

Εκείνο που δεν αντιλαμβάνονται όσοι πολεμούν τον χριστιανικό πολιτισμό είναι ότι στρώνουν το χαλί στην εξάπλωση του Ισλάμ στις χριστιανικές χώρες, που επιδιώκεται να εξελιχθούν σε αθεϊστικές…. Σημειώνεται ότι όλος ο αντιθρησκευτικός πόλεμος διεξάγεται μόνο στις χριστιανικές χώρες. Σε καμία ισλαμική και βουδιστική χώρα, αλλά και στο ιουδαϊκό Ισραήλ,  γίνεται αντιθρησκευτική εκστρατεία…Ο πολιτισμός αυτών των θρησκειών δεν την επιτρέπει…. Ο αντιθρησκευτικός  πόλεμος στις λεγόμενες δυτικές χώρες θυμίζει τις ειρηνευτικές εκστρατείες στη Δύση, την ώρα που εξοπλιζόταν περισσότερο η κομμουνιστική Ανατολή…

Ήρθε όμως το τέλος του Χριστιανισμού στις χώρες όπου επικράτησε στο διάστημα της 2000ετούς παρουσίας Του στην Ιστορία και ειδικότερα στην Ευρώπη; Σύμφωνα με τον Άτλαντα των Χριστιανών«παρά την γενικευόμενη εκκοσμίκευση των κοινωνιών στην Ευρώπη οι πνευματικοί δεσμοί με τον Χριστιανισμό, ή τουλάχιστον  με τις <χριστιανικές ρίζες>  παραμένουν ισχυροί και οι κυβερνήσεις επιζητούν τη συνεργασία με τις διάφορες θρησκείες και πρώτα με τις χριστιανικές ομολογίες». (Aurelien Girard, Sylvain Parent, Laura Pettinaroli “Atlas des chretiens”, Ed. Autrement, Paris 2016, p. 80). Η πρόβλεψη του PEW Research Center για το 2050 είναι πως οι Χριστιανοί θα είναι 2,92 δισεκατομμύρια, από τα 2,17 που είναι σήμερα. Θα έχουν λοιπόν οι άθεοι για καιρό ακόμη τους Χριστιανούς…Το Ισλάμ θα έχει πολύ μεγάλη αύξηση πιστών στην ίδια χρονική περίοδο: Θα έχει 2,76 δισεκατομμύρια πιστούς από 1,6 δισεκατομμύρια που είναι σήμερα… (ΒΗΜΑgazino, 20.12.2015, σελ. 10). Αν και αυτές οι προβλέψεις είναι γνωστές, οι άθεοι θέλουν να αποδυναμώσουν τις δυτικές κοινωνίες από τα πνευματικά αντισώματά της. Μπρος στην ηδονή και στον ορθολογισμό ας γίνουν όλα στάχτη…

Ο Ντοστογιέφσκι (1821 – 1881)  έζησε παράλληλα με τον Δαρβίνο ( 1809 – 1882). Το 1859 ο Δαρβίνος εκδίδει τη θεωρία της καταγωγής των ειδών και ο Ντοστογιέφσκι αποφυλακίζεται, μετά την καταδίκη του σε θάνατο, ως μέλους τρομοκρατικής ομάδας και της μετατροπής της ποινής του σε τέσσερα χρόνια καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία. Το 1871 ο Δαρβίνος με το βιβλίο του «Η καταγωγή του ανθρώπου και η επιλογή η συνδεόμενη με το φύλο» δημοσιοποίησε τις απόψεις του για την εξελικτική πορεία του ανθρώπου και το 1872, με το βιβλίο του «Η έκφραση των συναισθημάτων στον άνθρωπο και στα ζώα» εξέφρασε τη θεωρία του πως ο ανθρώπινος νους και τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι αποτέλεσμα  μιας συνεχούς βιολογικής εξέλιξης. Ο Ντοστογιέφσκι το 1871 – 1872 εξέδωσε τους «Δαιμονισμένους» και το 1879 αρχίζει η έκδοση του τελευταίου και, κατά την άποψη πολλών, του πιο σημαντικού έργου του για τον άνθρωπο και τη συνείδηση του, «Αδελφοί Καραμάζοφ». Ο Ντοστογιέφσκι στα δύο τελευταία έργα του  πρόβλεψε την πορεία του ανθρώπου προς τον μηδενισμό και την αθεΐα. Ο Αλμπέρ Καμύ που διασκεύασε σε θεατρικό έργο τους «Δαιμονισμένους», σε συνέντευξή του είπε: « Για καιρό πιστευόταν ότι ο Μαρξ είναι ο προφήτης του 20ού αιώνα. Τώρα γνωρίζουμε ότι η προφητεία του προκάλεσε μεγάλη πυρκαϊά. Και ανακαλύψαμε πως ο αληθινός προφήτης ήταν ο Ντοστογιέφσκι. Προφήτεψε την κυριαρχία των <Μεγάλων Ιεροεξεταστών> και τον θρίαμβο της δύναμης επί της δικαιοσύνης». (Albert Camus «Les possedes”, Edit. Gallimard, Paris, 2010, p. 260).

Στους «Δαιμονισμένους» ο Κυρίλοφ δηλώνει προφητικά, σα να είναι σημερινός άθεος, πως «η αθεΐα του είναι η ελευθερία του». Στους «Αδελφούς Καραμάζοφ» ο διάβολος λέγει στον Ιβάν Καραμάζοφ ότι  οΜέγας Ιεροεξεταστής πρέπει να υλοποιήσει το έργο του: «Κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται τίποτα να γκρεμίσουν (Σημ. γρ. Οι οπαδοί του Μεγάλου Ιεροεξεταστή και της αθεΐας), μα πρέπει μονάχα να γκρεμιστεί η ιδέα του Θεού μέσα στην ανθρωπότητα. Να από πού πρέπει να αρχίσουμε! Απ’ αυτό, απ’ αυτό πρέπει να αρχίσει κανείς – ω τυφλοί που τίποτε δεν καταλαβαίνετε! Όταν η ανθρωπότητα ολόκληρη θα απαρνηθεί το Θεό (και πιστεύω πως αυτή η περίοδος, αντίστοιχη με τις γεωλογικές – Σημ. γρ. Εδώ υπεισέρχεται η έννοια της εξέλιξης του Δαρβίνου – θα πραγματοποιηθεί) τότε από μόνη της χωρίς ανθρωποφαγία, θα καταρρεύσει όλη η προηγούμενη κοσμοθεώρηση και, το σπουδαιότερο, όλη η παλαιά ηθική, και θα πραγματοποιηθεί το καινούργιο. Οι άνθρωποι θα ενωθούν για να τα πάρουν όλα από τη ζωή, όλα όσα μπορεί να δώσει, μα οπωσδήποτε για την ευτυχία και τη χαρά σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο. Ο άνθρωπος θα ανυψωθεί με το πνεύμα της θεϊκής τιτανικής υπερηφάνειας και θα εμφανιστεί ο άνθρωπος – θεός. Θριαμβεύοντας πια απεριόριστα πάνω στη φύση, με τη θέλησή του και την επιστήμη του, ο άνθρωπος θα αισθάνεται μ’ αυτό και μόνο κάθε ώρα μιαν απόλαυση τόσο μεγάλη που θα του αντικαταστήσει όλες του τις ελπίδες για επουράνιες ηδονές. Ο καθένας θα μάθει πως είναι θνητός ολόκληρος, χωρίς ανάσταση, και θα δεχθεί τον θάνατο περήφανα και ήρεμα, σα θεός….Το πρόβλημα είναι τώρα αν είναι δυνατό να έρθει μια τέτοια πρόοδος, ή όχι; Αν έρθει, τότε όλα θα έχουν τακτοποιηθεί και η ανθρωπότητα θα οργανωθεί οριστικά. Αλλά έχοντας υπόψη μας την ανθρώπινη ανοησία, μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως αυτό δεν θα πραγματοποιηθεί ίσως ούτε ύστερα από χίλια χρόνια. Μα σε εκείνον που ξέρει από τώρα την αλήθεια επιτρέπεται να βολευθεί όπως του αρέσει πάνω στις νέες αρχές. Από αυτήν την άποψη σε έναν τέτοιον άνθρωπο όλα επιτρέπονται. Και όχι μονάχα αυτό. Και αν ακόμα αυτή η περίοδος δεν θα φτάσει ποτέ, μια και παρόλα αυτά Θεός και αθανασία δεν υπάρχουν, επιτρέπεται στον καινούργιο άνθρωπο να γίνει άνθρωπος – θεός, έστω και αν θα είναι ο μόνος σε όλο τον κόσμο και φυσικά με τον καινούργιο του τίτλο να υπερπηδήσει κάθε όριο παλαιάς ηθικής του πρώην δούλου  ανθρώπου , αν χρειαστεί». ( Ντοστογιέφσκι «Αδελφοί Καραμάζοφ», Εκδ. Γκοβόστη, Αθήνα, Δ΄ Τόμος σελ. 98 – 100).

Ο Ντοστογιέφσκι πρόβλεψε τη σημερινή κατάσταση, ως προς την εκστρατεία της αθεΐας κατά του Χριστιανισμού, με εργαλείο την θεωρία της εξέλιξης. Μακάρι ο καθένας μας να επιλέξει να είναι μαζί του στην ακράδαντη πίστη του προς τον Ιησού Χριστό και όχι με τον Δαρβίνο και τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή της εποχής μας, έστω και αν αυτός δείχνει ισχυρός εξουσιαστής και μας απειλεί με συνέπειες στη ζωή μας, αν δεν υποκύψουμε και δεν τον ακολουθήσουμε.-

Βιβλιογραφία που χρησιμοποιήθηκε για το παρόν πόνημα

  • Αϊνστάϊν Αλβέρτου «Ο σημερινός κόσμος», Εκδόσεις Μάρη, Αθήνα, 1951

  • Βασιλείου Αγίου του Μεγάλου «Εξαήμερος», Μ. Βασιλείου Έργα, 4ος Τόμος, Πατερικές Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», Θεσσαλονίκη, 1973.

  • Βολφ Λάρι (Larry Wolff) «Ο Διαφωτισμός και ο Ορθόδοξος κόσμος», Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Αθήνα, 2001.

  • Γκενόν Ρενέ «Η κρίση του σύγχρονου κόσμου», Εκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1980.

  • Γκιτόν Ζαν «Θεός και Επιστήμη», Εκδ. «Αστάρτη», Αθήνα, 1999.

  • Γρηγορίου Νύσσης «Πνεύμα και Λόγος», Εκδ. «Τέρτιος», Κατερίνη, 1997

  • Δαρβίνου Καρόλου «Η καταγωγή των ειδών», Τόμοι Α΄ και Β΄, Εκδόσεις «Το Βήμα», Αθήνα 2009.

  • Δρακόπουλου Παναγιώτη «Θητεία», Εκδ. IMAGO, Αθήνα, 1982

  • Ιωάννου Χρυσοστόμου «Η Δημιουργία του κόσμου», Εκδ. «Λύχνος», Αθήνα, 2003.

  • Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών «Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών στον Ελληνικό χώρο (17ος-19οςαι.), Εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2003.

  • Ιονέσκο Ευγενίου «Ο Ρινόκερος», Εκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1992.

  • Koϊρέ Αλεξάντρ «Δυτικός πολιτισμός», Εκδόσεις «Ύψιλον», Αθήνα, 1991

  • Κρόφορντ Ρόμπερτ «Τι είναι θρησκεία», Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2004.

  • Λίποβατς Θάνου «Δημοκρατικός Λόγος, Ψυχανάλυση, Μονοθεϊσμός», Εκδόσεις «Πλέθρον», Αθήνα, 2001.

  • Λορεντζάτου Ζήσιμου «Collectanea», Εκδ. «Δόμος», Αθήνα, 2009.

  • Μακ Γκραθ Άλιστερ (McGrath Alister) «Το λυκόφως του αθεϊσμού», Εκδόσεις «Ουρανός», Αθήνα, 2008.

  • Μονό Ζακ «Η τύχη και η αναγκαιότητα», Εκδόσεις Ράππα, Αθήνα, 1971.

  • Μορέν Εντγκάρ «Αφήνοντας τον 20ό αιώνα», Εκδ. «Ροές», Αθήνα, 1987.

  • Μπελογιάννη Νίκου – Αγγελικής Κώττη «Σταλινισμός, η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία», Εκδ. «Αγρα», Αθήνα, 2012.

  • Μπλουμ Αντωνίου, Μητροπολίτου « Ο Μητροπολίτης και η άθεη- Μια συζήτηση με τη Μαργκανίτα Λάσκι», Εκδόσεις «Εν πλω», Αθήνα, 2004.

  • Νοταρά Χρυσάνθου, Πατριάρχου Ιεροσολύμων «Εισαγωγή εις τα Γεωγραφικά και Σφαιρικά», Εν Παρισίοις, 1716.

  • Ντεμπρέ Ρεζίς «Ο Θεός, μια ιστορική διαδρομή», Εκδ. «Κέδρος», Αθήνα, 2001.

  • Ντοστογιέφσκι Φεοντόρ « Αδελφοί Καραμάζοφ», Εκδ. Γκοβόστη, Αθήνα.

  • Ντοστογιέφσκι Φ. «Δαιμονισμένοι», Διεθνείς Εκδόσεις,

  • Όργουελ Τζορτζ «1984», Εκδ. «Κάκτος», Αθήνα, 1978

  • Όργουελ Τζορτζ «Η φάρμα των ζώων», Εκδ. «Γράμματα», Αθήνα, 1982.

  • Παπαϊωάννου Κώστα «Η κρίση του μαρξισμού», άρθρο στο περιοδικό «Εποπτεία», τεύχος 64, Ιανουάριος 1982.

  • Πόπερ Καρλ «Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της», Τόμοι Α+Β, Εκδόσεις «Δωδώνη», Αθήνα,1980.

  •  Σαραντάρη Γιώργου « Δοκίμια για την ύπαρξη του ανθρώπου», Εκδόσεις Ευθύνης (Αναλόγιο), Αθήνα, 1999.

  • Σεστώφ Λεβ «Στους αντίποδες του ορθολογισμού», Εκδόσεις «Printa», Αθήνα, 2005.

  • Σπένγκλερ Οσβαλντ (Spengler Oswald) «Η παρακμή της Δύσης», Α΄+Β΄ Τόμοι, Εκδ. «Τυπωθήτω-Γιώργος Δαρδανός, , Αθήνα, Α΄ Ανατύπωση στα ελληνικά Ιανουάριος 2004

  • Τρεμπέλα Ν. Παναγιώτη «Απολογητικαί Μελέται», Τόμοι Α΄, Β΄ και Γ΄, Έκδοσις Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήναι, 1965 – 1971.

  • Τσάλμερς Α.Φ. «Τι είναι αυτό που το λέμε Επιστήμη;», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 1994.

  • Φαρούκι Ναϊλά (Farouki Nayla)  «Πίστη και Λογική», Εκδ. Οίκου Π. Τραυλού – Ε. Κωσταράκη, Αθήνα, 1997.

  • Φουκουγιάμα Φράνσις «Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος», Εκδ. Νέα Σύνορα, Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα, 1993.

  • Χάντιγκτον Π. Σάμιουελ «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης», Εκδ. ΤERZO  BOOKS, Γ΄ Έκδοση, Αθήνα, 1999.

  • Χάντιγκτον Π. Σάμιουελ «Ποιοι είμαστε – Η Αμερικανική ταυτότητα στην εποχή μας», Εκδ. Οίκος Λιβάνη, Αθήνα, 2005.

  • Χόκινγκ Στέφεν ( Hawking H. Stephen) «Το χρονικό του χρόνου» Εκδ. «Κάτοπτρο», Αθήνα.

  • Copleston F.C. “Aquinas – An introduction to the life and work of the great medieval thinker”, Penguin Books, London 1955.

  • Badre Bertrand – Chalmin Philippe – Tissot Nicolas “La mondialisation a-t-elle une ame?”, Ed. Economica, Paris 1998.

  • Barzun Jacques “Darwin, Marx, Wagner – Critique of a heritage”, The University of Chicago Press, Chicago and London, 1958.

  • Camus Albert “Les possedes”, Edit. Gallimard, Paris, 2010.

  • Cattin Yves “L’ anthropologie politique de Thomas d’ Aquin”, Ed. L’ Harmattan, Paris, 2001.

  • Chalmers Alan F. “Qu’ est-ce que la science”, Ed. La Decouverte, Paris, 1987.

  • De Rivero Oswaldo “Le mythe du developpement”  Enjeux Planete, Editions de l’ Atelier, Paris, 2003.

  • Ferguson Niall “The great Degeneration”,Penguin Books, London 2012.

  • Girard Aurelien, Parent Sylvain, Pettinaroli Laura “Atlas des chretiens”, Ed. Autrement, Paris, 2016.

  • Lange F.-A “Histoire du materialisme”, 2 Tomes, Librairie Schleicher Freres, Paris, 1911.

  • Facchini Fiorenzo «Εvoluzione. Cinque questioni nel dibattito attuale», Jaca Book, Milano.

  • Le Point  “References – Le bien et le mal – Les textes fondamentaux”, Decembre 2016 – Janvier 2017.

  • Novak Michael  “The universal hunger for liberty”, Basic Books, New York, 2004.

  • Onfray Michel “Traite d’ atheologie”, Ed. Grasset, Paris, 2005.

  • Owen Judd J. “Religion & the Demise of Liberal Rationalism – The Foundational crisis of the Separation of church & State”, The University of Chicago Press, Chicago and London, 2001.

  • Pezzimenti Rocco “Politica e religione”, Ed. Citta Nuova, Roma, 2004.

  • Ringlet Gabriel “L’ evangile d’ un libre penseur”, Ed. Albin Michel, Paris, 1998.

  • Severino Emanuele “Antologia Filosofica”, Biblioteca Universale Rizzoli, 3za Edizione, 1997.

  • http://aktines.blogspot.gr/2017/02/blog-post_70.html

Κατηγορία ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 10, 2017

ΕΣΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΠΛΑΝΙΕΣΤΕ ΠΟΛΥ

Όταν ομιλούμε με αιρετικούς περί αθανασίας της ψυχής, τους παρουσιάζουμε πολλά εδάφια που αποδεικνύουν την ύπαρξη της αθανάτου ψυχής και μετά θάνατον!

Στο σημερινό μας άρθρο θα αναλύσουμε δύο χωρία ιδιαιτέρας σημασίας, τα οποία όταν τους τα παρουσιάζουμε ως επιχείρημα, τότε εκείνοι χρησιμοποιούν την λέξη »όραμα» για να μας πουν με αυτό πως όσα περιγράφονται σε αυτά δεν είναι κυριολεκτικής σημασίας.

Ας δούμε ευθύς αμέσως το πρώτο χωρίο :

»Και ξάφνου, φάνηκαν σ”

αυτούς ο Μωυσής και ο Ηλίας να συνομιλούν μαζί του. Και αποκρινόμενος ο Πέτρος, είπε στον Ιησού: Κύριε, είναι καλό να είμαστε εδώ· αν θέλεις, ας κάνουμε εδώ τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή, και μία για τον Ηλία. Ενώ αυτός ακόμα μιλούσε, ξάφνου, μια φωτεινή νεφέλη τούς επισκίασε· και ξάφνου, μια φωνή από τη νεφέλη, που έλεγε: Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε. Και ακούγοντας οι μαθητές έπεσαν με το πρόσωπό τους στη γη, και φοβήθηκαν υπερβολικά. Και καθώς ο Ιησούς ήρθε κοντά τους, τους έπιασε, και είπε: Σηκωθείτε, και μη φοβάστε. Και εκείνοι υψώνοντας τα μάτια τους, δεν είδαν κανέναν, παρά τον Ιησού, μόνον. Κι ενώ κατέβαιναν από το βουνό, ο Ιησούς παρήγγειλε σ” αυτούς, λέγοντας: Μη πείτε σε κανέναν το όραμα, μέχρις ότου ο Υιός τού ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς.»

Κατά Ματθαίον Κεφ. 17, Στίχοι 3 – 9..

Τους ρωτούμε :

»Πού βρέθηκε ο Μωυσής και ο Ηλίας οι οποίοι δεν ήταν στη ζωή να συνομιλούν με τον Ιησού;»

Το χωρίο φανερώνει ξεκάθαρα ότι ο Ιησούς συνομιλούσε μαζί τους και αυτοί (οι μαθητές), άκουγαν τη συνομιλία!

Όπως καταλαβαίνετε το χωρίο αυτό έρχεται κόντρα στις δοξασίες των αιρετικών, διότι ενώ αυτοί κηρύττουν ότι μετά θάνατον δεν υπάρχει ψυχή που ζει, εδώ βλέπουμε τον Ιησού να συνομιλεί με τον Ηλία και τον Μωϋσή οι οποίοι δεν ήταν σε αυτή τη ζωή!

Όπως είναι όμως γνωστό, οι αιρετικοί ξέρουν να ελίσσονται, διότι
»25 ώρες το 24ωρο» σκέπτονται με ποιό τρόπο θα καταφέρουν να μας αποδείξουν ότι πέφτουμε σε πλάνη και ερμηνεύουμε λάθος την Αγία Γραφή.

Έτσι λοιπόν σκέφτηκαν να μας απαντήσουν, ότι ο διάλογος αυτός ανάμεσα στον Ιησού, τον Μωυσή και τον Ηλία ήταν στη σφαίρα της φαντασίας διότι επρόκειτο για όραμα και όχι για πραγματικό γεγονός.

»… Μη πείτε σε κανέναν το όραμα, μέχρις ότου…»

Συνεπώς, κατά τους αιρετικούς ο Ιησούς ανέβηκε στο βουνό με τους τρεις μαθητές του για να τους ξεγελάσει.

Τους κορόιδεψε λοιπόν και μαζί με αυτούς γελιόμαστε κι εμείς.

Στην ερώτηση όμως των Σαδδουκαίων οι οποίοι ούτε κι αυτοί πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών, ο Χριστός απαντά :

»Για τους νεκρούς, όμως, ότι ανασταίνονται, δεν διαβάσατε στο βιβλίο τού Μωϋσή, πώς είπε σ” αυτόν ο Θεός, στην περίπτωση της βάτου, λέγοντας: «Εγώ είμαι ο Θεός τού Αβραάμ, και ο Θεός τού Ισαάκ, και ο Θεός τού Ιακώβ»;

Δεν είναι ο Θεός νεκρών, αλλά Θεός ζωντανών· εσείς, λοιπόν, πλανιέστε πολύ.»

Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο Κεφ. 12, Στίχοι 26 – 27..

Με βάση την ερμηνεία των αιρετικών, θα πρέπει λοιπόν να πιστέψουμε ότι ο Θεός ήταν Θεός του Αβραάμ, και Θεός του Ισαάκ, και ο Θεός του Ιακώβ, όσο αυτοί ήταν εν ζωή και θα ξανά είναι Θεός τους όταν αυτοί αναστηθούν.

Κάτι τέτοιο όμως δεν προκύπτει από τα λόγια του Χριστού.

Ο Χριστός είναι ευθύς και κατηγορηματικός :

“Δεν είναι ο Θεός νεκρών, αλλά Θεός ζωντανών·»

Ας δούμε τώρα κι ένα δεύτερο χωρίο που τους παρουσιάζουμε ως απόδειξη μεταθανάτιας υπάρξεως της ψυχής και που φυσικά το αμφισβητούν και αυτό.

»Και όταν άνοιξε την πέμπτη σφραγίδα, είδα από κάτω από το θυσιαστήριο τις ψυχές των σφαγμένων εξαιτίας τού λόγου τού Θεού, και εξαιτίας τής μαρτυρίας που είχαν· και έκραζαν με δυνατή φωνή, λέγοντας: Μέχρι πότε, ω Κυρίαρχε άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και δεν εκδικείσαι το αίμα μας από εκείνους που κατοικούν επάνω στη γη; Και σε κάθε έναν δόθηκαν λευκές στολές, και τους ειπώθηκε να αναπαυθούν ακόμα λίγο καιρό, μέχρις ότου συμπληρωθούν και οι σύνδουλοί τους και οι αδελφοί τους, αυτοί που πρόκειται να φονευθούν όπως κι αυτοί.»

Αποκάλυψη του Ιωάννου, Κεφ. 6, Στίχοι 9 – 11..

Εδώ ο Άγιος Ιωάννης μας λέγει ότι είδε τις ψυχές των νεκρών!

Πώς τις είδε εφόσον για τους αιρετικούς δεν υπάρχουν πουθενά ψυχές μετά τον ανθρώπινο θάνατο;

Και σε αυτό μας απαντούν ότι ο Ιωάννης της Αποκαλύψεως, δεν είδε κυριολεκτικά τις ψυχές των σφαγμένων αλλά όπως ξέρουμε, ο Ιωάννης μέσω οραμάτων έβλεπε όσα έλεγε και σε κατάσταση έκστασης.

-Αποκάλυψις 21:10

-Αποκάλυψις 17:3

-Αποκάλυψις 4:2

-Αποκάλυψις 1:10

Ο Ιωάννης περιγράφει εκείνα που είδε και αυτά που ο Ιωάννης είδε λέγονται ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ!

Εάν τώρα θελήσουμε κι εμείς να μπούμε στην λογική των αιρετικών, δηλαδή ό,τι περιγράφεται στην Αγία Γραφή σε οράματα να τα θέσουμε υπό αμφισβήτηση, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε πολλά από αυτά που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε.

Για παράδειγμα :

»Υπήρχε δε κάποιος μαθητής στη Δαμασκό, που ονομαζόταν Ανανίας, και ο Κύριος, διαμέσου ενός οράματος, του είπε: Ανανία. Και εκείνος είπε: Εδώ είμαι, Κύριε. Και ο Κύριος του είπε: Αφού σηκωθείς, πήγαινε στην οδό, που λέγεται Ευθεία, και στο σπίτι τού Ιούδα ζήτησε κάποιον που λέγεται Σαύλος, από την Ταρσό· επειδή, να, προσεύχεται· και διαμέσου ενός οράματος είδε έναν άνθρωπο, που λεγόταν Ανανίας, ότι μπήκε μέσα και έβαλε επάνω του το χέρι, για να ξαναδεί. Και ο Ανανίας αποκρίθηκε: Κύριε, από πολλούς άκουσα
γι” αυτόν τον άνδρα, όσα κακά έκανε στους αγίους σου στην Ιερουσαλήμ· κι εδώ έχει εξουσία από τους αρχιερείς να δέσει όλους όσους επικαλούνται το όνομά σου. Και ο Κύριος του είπε: Πήγαινε, δεδομένου ότι αυτός είναι ένα εκλεκτό σκεύος σε μένα, για να βαστάξει το όνομά μου μπροστά σε έθνη και βασιλιάδες, και τους γιους Ισραήλ· επειδή, εγώ θα του δείξω όσα πρέπει να πάθει για χάρη τού ονόματός μου.»

Καινή Διαθήκη Πράξεις Κεφ. 9, Στίχοι 10 – 16..

Για ποιό λόγο άραγε ο Ανανίας πίστεψε ότι στ’ αλήθεια μέσω οράματος του μίλησε ο Ίδιος ο Κύριος;

Πώς το ερμηνεύουν αυτό το όραμα οι αιρετικοί άραγε;

Ήταν ο Κύριος αυτός που μίλησε στον Ανανία ή μια ψευδαίσθηση, ένα φάντασμα ή ήταν κάποιο παιχνίδι του εγκεφάλου του;

Εκ του αποτελέσματος πάντως το όραμα μάλλον το αντίθετο αποδεικνύει!

»Υπήρχε δε κάποιος άνθρωπος στην Καισάρεια, με το όνομα Κορνήλιος, εκατόνταρχος, από το τάγμα που λεγόταν Ιταλικό,  ευσεβής  και  φοβούμενος  τον  Θεό  μαζί  με  ολόκληρη  την  οικογένειά του, ο οποίος έκανε πολλές ελεημοσύνες στον  λαό,  και δεόταν διαρκώς στον Θεό. Αυτός είδε φανερά διαμέσου οράματος, γύρω στην ένατη ώρα τής ημέρας, έναν άγγελο του Θεού, ότι μπήκε μέσα προς αυτόν και του είπε: Κορνήλιε. Και εκείνος, ατενίζοντας σ” αυτόν, και ενώ έγινε  έντρομος,  είπε: Τι είναι, Κύριε; Και του είπε:
Οι προσευχές σου και οι ελεημοσύνες σου ανέβηκαν σε υπόμνηση μπροστά στον Θεό. Και τώρα, στείλε ανθρώπους στην  Ιόππη, και προσκάλεσε τον Σίμωνα, που αποκαλείται Πέτρος·»

Να δίνεται ιδιαιτέραν σημασία στις λέξεις εκείνες που τονίζουμε και υπογραμμίζουμε!

»είδεν εν οράματι φανερώς

Και για ποιό λόγο να δώσει σημασία ο εκατόνταρχος Κορνήλιος σε ένα όραμα;

Πώς το ερμηνεύουν άραγε αυτό το όραμα οι αιρετικοί;

Μίλησε όντως δια μέσου οράματος Άγγελος Κυρίου, ή ήταν κι αυτό ένα φάντασμα όπως ο Μωϋσής με τον Ηλία στο βουνό της Μεταμορφώσεως όπως υποστηρίζουν οι Χιλιαστές και οι αιρετικοί γενικότερα;

»Και όταν έφυγε από εκεί, ήρθε στο σπίτι κάποιου που ονομαζόταν Ιούστος, ο οποίος σεβόταν τον Θεό, του οποίου το σπίτι συνόρευε με τη συναγωγή. Και ο αρχισυνάγωγος Κρίσπος πίστεψε στον Κύριο μαζί με ολόκληρη την οικογένειά  του· και πολλοί από τους Κορινθίους, ακούγοντας, πίστευαν και βαπτίζονταν. Και ο Κύριος, διαμέσου οράματος,  τη νύχτα, είπε στον Παύλο: Μη φοβάσαι, αλλά μίλα και μη σιωπήσεις· επειδή, εγώ είμαι μαζί σου, και κανένας  δεν  θα  βάλει  χέρι  επάνω σου για να σε κακοποιήσει· δεδομένου ότι, έχω πολύ λαό μέσα σ” αυτή την πόλη. Και  εκεί  κάθησε  έναν  χρόνο  και  έξι  μήνες,  διδάσκοντας  ανάμεσα σ” αυτούς τον λόγο τού Θεού.»

Καινή Διαθήκη Πράξεις Κεφ. 18, Στίχοι 7 – 11…

Αν τα οράματα στην Αγία

Γραφή, όπως υποστηρίζουν οι Χιλιαστές δεν πρέπει να τα λαμβάνουμε κυριολεκτικά υπόψη μας,  τότε  πώς  ο  Απόστολος  ένας  φωτισμένος  και  θεόπνευστος άνθρωπος δίδει τόση σημασία σε ένα όραμα που είδε;

Του μίλησε όντως ο Ίδιος ο Κύριος ή νόμιζε ότι του μίλησε;

Πώς το ερμηνεύουν αυτό το χωρίο άραγε οι αιρετικοί;

Ακολουθούν μερικά ακόμη χωρία από την Αγία Γραφή, τα οποία θα πρέπει να τεθούν υπό αμφισβήτηση με βάση την ερμηνεία  που  δίδουν  οι αιρετικές δοξασίες.

»Αλλ’ ενώ αυτός έκανε αυτές τις σκέψεις, ένας άγγελος του Κυρίου παρουσιάστηκε στο όνειρό του και του είπε:«Ιωσήφ, γιε του Δαβίδ, μη διστάσεις να πάρεις μαζί σου τη Μαρία, τη γυναίκα σου, γιατί αυτό που γεννήθηκε μέσα της προέρχεται από το Πνεύμα το Άγιο.»

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Κεφ. 1, Στίχος 20..

* * * * *

»Κι επειδή με θεία αποκάλυψη φωτίστηκαν στ” όνειρό τους να μην επιστρέψουν στον Ηρώδη, αναχώρησαν για τηχώρα τους από άλλο δρόμο.»

Κατά Ματθαίον Κεφ. 2, Στίχος 12..

* * * * *

»Όταν αυτοί αναχώρησαν, εμφανίζεται ένας άγγελος του Κυρίου στον Ιωσήφ, στ” όνειρό του, και του λέει: «Σήκω, πάρε μαζί σου το παιδί και τη μητέρα του και φύγε στην Αίγυπτο και μείνε εκεί ώσπου να σε ειδοποιήσω, γιατί ο Ηρώδης πρόκειται να αναζητήσει το παιδί, με σκοπό να το σκοτώσει» ».

Κατά Ματθαίον Κεφ. 2, Στίχος 13..

* * * * *

»Και αφού πια πέθανε ο Ηρώδης, εμφανίστηκε ένας άγγελος του Κυρίου στον Ιωσήφ, στ” όνειρό του στην Αίγυπτο και του είπε: «Σήκω, πάρε μαζί σου το παιδί και τη μητέρα του και πήγαινε στη χώρα του Ισραήλ, γιατί έχουν πεθάνει εκείνοι που ζητούσαν ν” αφαιρέσουν τη ζωή του παιδιού».»

Κατά Ματθαίον Κεφ. 2, Στίχοι 19 – 20..

Δείτε ακόμη περισσότερα περί των οραμάτων στην Αγία Γραφή στα χωρία που ακολουθούν.

-Λουκάς 1:22..

-Κορινθίους Β” 12:1..

-Πράξεις 18:9..

Έτσι λοιπόν με βάση όσα παραθέσαμε μέσα από το Λόγο του Θεού, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα όνειρα και τα οράματα, δεν είναι ψευδαισθήσεις, ούτε παιχνίδια του εγκεφάλου, ούτε με φαντάσματα έχουν να κάνουν!

Αλλά πρόκειται για ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ!!!

Για το λόγο αυτό, οι αιρετικοί ας εγκαταλείψουν τις διαστρεβλώσεις που διδάσκονται και ας αντιμετωπίσουν την αλήθεια κατάματα.

Αν αμφισβητούν κάποια γεγονότα επειδή αυτά έγιναν δια μέσου οραμάτων, τότε θα πρέπει να τεθούν υπό αμφισβήτηση όλα τα γεγονότα εκείνα που εφανερώθησαν δια μέσω οραμάτων.

Κλείνουμε αυτή τη μικρή μας αναφορά με ένα χωρίο που ίσως οι αιρετικοί δεν έχουν υπόψη τους ή δεν διδάσκονται στις συναθροίσεις τους.

Ένα χωρίο στο οποίο τα σχόλια περιττεύουν.

»Η Μάρθα, λοιπόν, είπε στον Ιησού: Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μου· όμως, και τώρα ξέρω ότι, όσα ζητήσεις από τον Θεό, ο Θεός θα σου τα δώσει.

Ο Ιησούς λέει σ” αυτήν: Ο αδελφός σου θα αναστηθεί.

Η Μάρθα λέει σ” αυτόν: Ξέρω ότι θα αναστηθεί κατά την ανάσταση στην έσχατη ημέρα.

Ο Ιησούς είπε σ” αυτήν: Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή· αυτός που πιστεύει σε μένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει.

Και καθένας που ζει και πιστεύει σε μένα, δεν πρόκειται να πεθάνει στον αιώνα. Το πιστεύεις αυτό;

Του λέει: Ναι, Κύριε, εγώ πίστεψα ότι, εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός τού Θεού, αυτός που έρχεται στον κόσμο.»

Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο Κεφ. 11, Στίχοι 21 – 27..

Όποιος δεν πιστεύει λοιπόν σε αυτό και δηλώνει χριστιανός, τότε πιστεύει στον Χριστό αλλά όχι στα λόγια Του.

Ο Θεός να μας προστατεύει από την πλάνη των αιρέσεων.

Επιμέλεια: » ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ »

http://antiairetikos.blogspot.gr/2017/02/blog-post_28.html

Κατηγορία ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 10, 2017

Υπάρχει χριστιανική Ελλάδα, αυτή για την οποία κάνει λόγο σήμερα η υμνολογία; Υπάρχουν οι πόλεις της που ευφραίνονται και σκιρτούν από αγαλλίαση για τους αγίους, σαν τον άγιο Χαράλαμπο; («Ευφραίνεσθε εν Κυρίω πόλεις της Ελλάδος και σκιρτήσατε αγαλλώμεναι»). Κανείς δεν γνωρίζει. Μία επιφανειακή κρίση θα έλεγε όχι. Ή τουλάχιστον όχι τόσο,  σε σχέση με αυτό  που φαινόταν πριν και από λίγα σχετικά χρόνια.

Φαίνεται ότι υπάρχει ένας γενικότερος αποχρωματισμός από αυτό που συνιστά θεωρητικά την ταυτότητα του Έλληνα: του ορθόδοξου πιστού που ταυτοχρόνως διακατέχεται από την βαθιά αγάπη και προς την πατρίδα. Η συρρίκνωση του εκκλησιάσματος στους Ναούς, η ετοιμότητα να αποδεχτούν  οι πολλοί το εφεύρημα της πολυπολιτισμικότητας, η ντροπή που νιώθουν αρκετοί συμπατριώτες μας να δηλώσουν την ελληνικότητά τους, ιδίως όταν βρεθούν στο εξωτερικό – και δεν εννοούμε τώρα που υπάρχει γενικότερη κατακραυγή λόγω της οικονομικής κρίσεως – η μείωση των αντανακλαστικών σε οτιδήποτε επιχειρείται από τους ιθύνοντες στην εφαρμογή  της «θεωρίας του σαλαμιού»: κόβουμε κάθε φορά και από λίγο σε ό,τι αφορά τις παραδόσεις μας, είναι λίγα από αυτά που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Τείνουμε σ’ αυτό που λέει ο λόγος του Χριστού που μιλάει πάντοτε για το μικρό ποίμνιο –  τους λίγους που πράγματι είναι συνεπείς πιστοί και αγαπούν τον Κύριο και γενικώς τις παραδόσεις του έθνους μας – και το προτρέπει να μη φοβάται.

«Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον». Αλλά είπαμε, κανείς δεν γνωρίζει. Διότι σε ανάλογο προβληματισμό και του μεγάλου Προφήτη Ηλία, όταν διωκόταν η αληθινή πίστη και κανείς δεν φαινόταν να την ακολουθεί, ο ίδιος άκουσε τον Θεό να του λέει ότι γύρω του, χωρίς εκείνος να το ξέρει, «επτά χιλιάδες Ιουδαίοι δεν είχαν κλίνει το γόνυ στον Βάαλ».

Κανείς λοιπόν δεν ξέρει τι σημαίνει χριστιανική Ελλάδα. Αν μάλιστα πιστέψει κανείς λόγια που αποδίδονται στον άγιο Παΐσιο τον αγιορείτη, ότι δηλαδή «ο Χριστός, η Παναγία, οι άγιοι αγαπούν σκανδαλωδώς την Ελλάδα, γιατί αυτή βγάζει κατεξοχήν αγίους», ίσως τα πράγματα δεν είναι τόσο ζοφερά.

http://pgdorbas.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

Συγγραφέας: kantonopou στις Φεβρουαρίου 10, 2017

Η μουσική που ακούνε οι νέοι συχνά χαρακτηρίζεται για τον θόρυβό της, συνήθως για τον ρυθμό της και τα τελευταία χρόνια για τον καταιγισμό από στίχους, σημάδι κατατεθέν της αμερικανικής μουσικής σκηνής, η οποία έχει αναδείξει και μουσικούς και τραγουδιστές που με πληθώρα λόγου προσπαθούν να δείξουν ότι ο νέος άνθρωπος θέλει να  βρει στο τραγούδι την ευκαιρία να αφηγηθεί τη ζωή του, τα παράπονά του από τον κόσμο, την κοινωνική αδικία που βιώνει, την μοναξιά του, την ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Άλλοτε η μουσική είναι διασκεδαστική. Ελαφριά, «ποπ», όπως χαρακτηρίζεται. Σα να θέλει ο νέος να ξεφύγει από τη σοβαρότητα μιας εποχής η οποία μας κάνει να μελαγχολούμε, παρά την πληθώρα των προτάσεων και των αγαθών. Άλλοτε οι νέοι ακούνε τα τραγούδια των μεγάλων που μιλούν για αποτυχημένους έρωτες, για καημούς ανεκπλήρωτων πόθων, για χωρισμούς, για λάθη και πάθη.  Οι πιο «ψαγμένοι» ακούνε το λεγόμενο «έντεχνο». Τραγούδι με εσωτερικότητα. Με στίχους που μιλούνε για τον έρωτα, για τη ζωή, για τα συναισθήματα, για το σήμερα και τις δυσκολίες του, με μία σχετική ποιητικότητα. Τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες οι οποίες θα μπορούσαν να αγγίξουν τον καθένα.

                Οι γονείς συνήθως δεν γνωρίζουν τι ακούνε τα παιδιά τους. Εικάζουν τι τους αρέσει. Νέοι με ακουστικά στ’  αυτιά, πηγαίνουν στα μαθήματα, στις υποχρεώσεις, στη διασκέδασή τους δίνοντας την εντύπωση υπάρξεων που ζούνε σε έναν δικό τους κόσμο. Σα να λένε στους μεγάλους ότι «η μουσική είναι το μοναδικό μας μυστικό» σε έναν κόσμο όπου τα πάντα αναρτώνται στο Διαδίκτυο, «δεν είναι για σας», «μη μας ενοχλείτε»! Κι αν οι γονείς ανησυχήσουν δεν είναι για την ποιότητα της μουσικής που ακούνε τα παιδιά τους, αλλά για το αν η μουσική τα κάνει επαναστατικά και κριτικά έναντί τους.

                 Τα είδη της μουσικής πάντως που αρέσουν στους νέους έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα τους, τα ακούσματα από τους μεγαλύτερους και το φιλικό περιβάλλον, την μουσική μόδα, τις περιστάσεις της ζωής. Ασυνείδητα η μουσική γίνεται τρόπος έκφρασης του εαυτού μας μέσα στις χαρές και τις λύπες του. Αν η λύπη είναι παρατεταμένη και έχει να κάνει με την απουσία ή την αδυναμία αυθεντικής επικοινωνίας με όσους αγαπούμε και δεν λαμβάνουμε την αγάπη που θα θέλαμε από αυτούς, τότε η μουσική γίνεται εκτόνωση και επανάσταση. Θα είχε ενδιαφέρον αν οι γονείς μπορούσαν να εκτιμήσουν για ποιους λόγους αρέσουν συγκεκριμένα είδη μουσικής στα παιδιά τους. Θα μπορούσαν ευκολότερα να εξηγήσουν στοιχεία του χαρακτήρα τους και να ερμηνεύσουν την συμπεριφορά τους. Θα γινόταν καλύτερη και ποιοτικότερη η επικοινωνία μ’  αυτά.

                Γιατί η μουσική που ακούμε εκφράζει και την ποιότητα της ψυχής μας. Τα ενδιαφέροντά μας. Η επιφανειακότητα που μας χαρακτηρίζει αποτυπώνεται στα είδη της μουσικής που θριαμβεύουν εμπορικά. Η μουσική γίνεται έκφραση του αληθινού ή του ψεύτικου που ζούμε, του εσωτερικού μας θορύβου, της ευαισθησίας μας, της ανάγκης μας για κάτι διαφορετικό. Εδώ μπορούμε να συναντηθούμε και με την μουσική της Εκκλησίας μας, η οποία συνδυάζει μοναδικά ποιητική γλώσσα και ηχητική έκφραση περιγράφοντας τα συναισθήματα του ανθρώπου που αναζητεί τον Θεό αλλά και το νόημα ζωής που μας λείπει. Αυτό της κοινωνίας με τον ουρανό.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην  «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 8 Φεβρουαρίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »