kantonopou’s blog

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

ΠΕΘ – Νέα επιστολή προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 20, 2017

Αθήνα, 9 Μαΐου 2017

Αριθμ. Πρωτ.  58

Επιστολή προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

                 Μακαριώτατε,

                 Σεβαστοί μας Αρχιερείς

Πληροφορηθήκαμε ότι ο Σύμβουλος του Υπουργού Παιδείας, κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, σε επιμόρφωση εκπαιδευτικών στο 2ο ΠΕΚ Αθηνών, στις 9/5/2017, δήλωσε δημόσια ότι έχει επέλθει συμφωνία μεταξύ Πολιτείας και Iεραρχίας για τα νέα Προγράμματα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Η δήλωση αυτή έχει μεγάλη βαρύτητα στη συνείδηση των Θεολόγων που θεωρούν δεδομένο ότι η Ιεραρχία, με βάση τις έως τώρα αποφάσεις της,προστατεύει και θα προστατεύει το μάθημα, απ΄ό,τι χαρακτηρίσατε ως «επικίνδυνο» και «ακατάλληλο».

Σύμφωνα με δημοσίευμα (http://orthodoxia.info/9-3-2017), είχατε αποφασίσει και ζητήσει «Να υπάρξει νέα συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας (ΙΣΙ)της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην οποία θα ληφθεί η τελική απόφαση με βάση το πόρισμα της επιτροπής». Αν ο ισχυρισμός του κ. Γιαγκάζογλου αληθεύει, θα θέλαμε να μας ενημερώσετε για την αντίστοιχη απόφαση της Ιεραρχίας, την οποία εμείς οι Θεολόγοι δεν γνωρίζουμε, παρότι δημόσια την επικαλείται και  «χρησιμοποιεί» ο κ. Γιαγκάζογλου, κάνοντας λόγο  για συμφωνία Εκκλησίας και Πολιτείας.

Σε περίπτωση που δεν έχει συζητηθεί στη Σύνοδο της Ιεραρχίας το πόρισμα της επιτροπής διαλόγου και δεν έχουν επικυρωθεί όσα συζητήθηκαν μεταξύ Υπουργείου και Εκκλησίας, τότε ποιος έδωσε εγγυήσεις για τελική συμφωνία, ώστε να γίνονται επισήμως τέτοιες δηλώσεις και να καλούνται οι Θεολόγοι για επιμόρφωση, πριν ακόμη ολοκληρωθεί ο διάλογος και πριν εγκρίνει η Ιεραρχία τα διορθωμένα Προγράμματα και βεβαιώσει τους Θεολόγους ότι τα Προγράμματα άλλαξαν;

Εσείς είχατε διακηρύξειμε παρέμβασή σας προς τον Πρωθυπουργό, τους Αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων και τον ελληνικό λαό για αυτά τα Προγράμματα ότι:

1. «Είναι απαράδεκτα επικίνδυνα, δεν θα αποδώσουν καρπούς, αλλά μεγάλη ζημιά στην Παιδεία και γενικότερα στην Κοινωνία μας».

 2. Σεις είπατε ότι: «Το μάθημα των Θρησκευτικών καταργήθηκε και πρόκειται πλέον για ένα μη θεολογικό μάθημα».

3. Εσείς είπατε ότι: «Η απόπειρα συσσώρευσης κοινών στοιχείων από διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις είναι ολοφάνερα πιεσμένη και επιπόλαια, με αποτέλεσμα την σύγχυση των μαθητών». 

4. Εσείς είπατε ότι: «Το εκπαιδευτικό υλικό όχι μόνο δεν βοηθά το παιδί μιας ορθόδοξης οικογένειας στη διαμόρφωση μιας συνεκτικής εικόνας για την Ορθοδοξία, αλλά κλονίζει  τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, του προκαλεί σύγχυση, ενσπείροντάς του την λογική αμφιβολία ότι δεν αποκλείεται τελικά ο Χριστός να είναι και προφήτης του Ισλάμ»

5. Εσείς είπατε ότι: «Το νέο μάθημα έγινε μία διδασκαλία ηθικής και πολιτικής θεωρίας, καλλιτεχνικής παιδείας, κοινωνιολογία των θρησκειών, πολιτισμός και ιστορία θρησκειών». 

6. Εσείς είπατε ότι: «Δεν μπορεί να εκριζώνεται η θεολογική επιστήμη από το μάθημα των Θρησκευτικών, προκειμένου το μάθημα να υπηρετήσει σκοπούς πολιτικής καθοδηγήσεως»

7. Εσείς είπατε ότι: «Το συμπέρασμα είναι ότι το μάθημα των Θρησκευτικών τώρα πλέον έγινε «κατηχητικό,  διότι προσπαθεί, με σαφή πολιτικά κριτήρια, να κατηχήσει και  να στρατεύσει τους μαθητές σε μια εκκοσμικευμένη στάση απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο. Παράλληλα συντηρεί μία θεολογικά ρηχή προσέγγιση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκμηδενίζοντας την ιδιαιτερότητα του ορθόδοξου δόγματος και της χριστιανικής παράδοσης, αφού τα καταβιβάζει και τα μελετά στο επίπεδο του απλού κοινωνικού ή φιλοσοφικού κινήματος».

8. Εσείς είπατε ότι: «Τα καινούργια προγράμματα με έπεισαν ότι δεν πρόκειται για θρησκευτικά αλλά για επιχείρηση αλλοιώσεως της πίστεώς μας».

Αυτά όλα Μακαριώτατε διορθώθηκαν; Πότε; Πώς; Ποιες και πού είναι οι διορθώσεις; Ο όρος που θέσατε να έχουν Ορθόδοξο χαρακτήρα και προσανατολισμό εκπληρώθηκε; Η Ιερά Σύνοδος μπορεί να βεβαιώσει τους Θεολόγους και τον ελληνικό λαό υπεύθυνα και στοιχειοθετημένα ότι άλλαξαν τα Προγράμματα και έγιναν Ορθόδοξα; Ή μήπως να κλείσουμε τα μάτια και να εφαρμόσουμε τα Προγράμματα εκείνα που εδώ και (6) έξι χρόνια αποδεικνύουμε με επιστημονικά θεολογικά και παιδαγωγικά επιχειρήματα, αυτό που και εσείς διαπιστώσατε, ότι θα βλάψουν την παιδεία και την ελληνική κοινωνία ως ακατάλληλα και επικίνδυνα;

Το θέμα είναι άκρως σοβαρότατο Μακαριώτατε. Αυτό που προσλαμβάνουμε, μετά και από τις δηλώσεις του κ. Γιαγκάζογλου είναι το εξής: Είτε κάποιοι θεωρούν ότι η Ιεραρχία των Επισκόπων είναι εύκολα χειραγωγήσιμη, ώστε δεν χρειάζεται να χάνεται χρόνος, είτε ότι όλοι εμείς οι Θεολόγοι, και το ίδιο το μάθημα, είμαστε πιόνια σε ένα παιχνίδι που υπηρετεί σκοπιμότητες, τις οποίες ούτε τις γνωρίζουμε ούτε τις καταλαβαίνουμε.

Παρακαλούμε για την απάντησή σας.

 Με σεβασμό ασπαζόμαστε τη δεξιά Σας.

Για το ΔΣ της ΠΕΘ

                 Ο Πρόεδρος                                           Ο Γενικός Γραμματέας

          Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                              Παναγιώτης Τσαγκάρης

                  Δρ Θεολογίας                                                     Mr Θεολογίας

http://www.petheol.gr/nea/neaepistoleprostonmakariotatoarchiepiskopoathenonkaipaseselladoskieronymokaiapantestousierarchestesierarchiastesekklesiastesellados

 

Κατηγορία ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΠΕΘ- Επιστολή προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 20, 2017

Αθήνα, 5 Μαΐου 2017

Αριθμ. Πρωτ.  54

Επιστολή προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο

Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο

 Κοινοποίηση :

Άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

                    Μακαριώτατε,

        Πληροφορούμαστε ότι τις τελευταίες ημέρες συντελείται από το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας & Θρησκευμάτων μια «βιαστική» και κλιμακωτού χαρακτήρα διαδικασία επιμόρφωσης των Θεολόγων εκπαιδευτικών, αλλά και των δασκάλων των Δημοτικών Σχολείων σχετικά με το νέο πολυθρησκειακό Πρόγραμμα του μαθήματος των Θρησκευτικών, το οποίο, όμως, είχε απορριφτεί από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας και ιδιαίτερα από Εσάς προσωπικά, αλλά και από την Ένωσή μας.

Πληροφορούμαστε, επίσης ότι, από εκπροσώπους του Υπουργείου Παιδείας εκφράζονται απόψεις πως έχει «επέλθει σύγκλιση και συναίνεση μεταξύ του Υπουργείου και της Εκκλησίας, σχετικά με το Πρόγραμμα του μαθήματος των Θρησκευτικών, μέσω σχετικού διαλόγου».

Κατόπιν τούτων, σας ερωτούμε, Μακαριώτατε και κρίνουμε ότι ως Θεολόγοι, αλλά και ως εκπαιδευτικοί, δικαιούμαστε να γνωρίζουμε τις απαντήσεις Σας, τις οποίες και αναμένουμε άμεσα -διότι σε άλλη περίπτωση μας δημιουργούνται σοβαρές και μεγάλες ανησυχίες και αβεβαιότητες- από Εσάς, που αποτελείτε τον πνευματικό ηγήτορα της Εκκλησίας μας, όσον αφορά τα ακόλουθα ερωτήματα:

-Έχει συναινέσει η Εκκλησία της Ελλάδος με το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας & Θρησκευμάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών;

-Αν έχει υπάρξει συναίνεση, ποια είναι η βάση της και ποια προοπτική έχει προσδιορισθεί;

-Η ανωτέρω προοπτική είναι αποτέλεσμα του επιστημονικού και θεολογικού διαλόγου μεταξύ Εκκλησίας και Υπουργείου;

-Αν έχουν υπάρξει αποτελέσματα του διαλόγου αυτού, γιατί αυτά τα αποτελέσματα δεν έχουν δημοσιοποιηθεί;

-Τα αποτελέσματα αυτού του διαλόγου έχουν γνωστοποιηθεί στους Ιεράρχες και ποια είναι η θέση τους;

Σε αυτά τα βασικά ερωτήματα, που συνδέονται με μια σειρά άλλων σχετικών αλλά επιμέρους ερωτημάτων, αναμένουμε τις απαντήσεις Σας.

Με σεβασμό ασπαζόμαστε τη δεξιά Σας.

Για το ΔΣ της ΠΕΘ

        Ο Πρόεδρος                                   Ο Γενικός Γραμματέας

 Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                  Παναγιώτης Τσαγκάρης

Δρ Θεολογίας                                  Mr Θεολογίας

http://www.petheol.gr/nea/epistoleprostonmakariotatoarchiepiskopoathenonkaipaseselladoskieronymo

Κατηγορία ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΤΥΦΛΟΣ ΩΝ ΑΡΤΙ ΒΛΕΠΩ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ)

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 20, 2017

Η όραση είναι ίσως η πιο πολύτιμη από τις αισθήσεις, με τις οποίες ο Θεός προίκισε τον άνθρωπο. Με τη βοήθειά της ο άνθρωπος πετυχαίνει να κατανοήσει την όψη των πραγμάτων, να δει τον πλησίον του και το πώς σκέπτεται και εκφράζεται, καθώς και να κάνει βήματα προς την αλήθεια της ζωής. Η όραση γεννά δημιουργικότητα. Οδηγεί στην αγάπη. Δίνει στον άνθρωπο το αίσθημα της χαράς. Χωρίς αυτήν μία μεγάλη έλλειψη μας χαρακτηρίζει. Πρέπει να μαντεύουμε για τα πάντα. Δεν έχουμε αυθεντική προσέγγιση της αλήθειας, διότι δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε, έστω και με σχετικότητα, αυτό που σκεπτόμαστε, αναζητούμε και βρίσκουμε.  Ο χωρίς όραση άνθρωπος έχει πάντοτε στην πορεία του το αίσθημα της μερικότητας, της αποσπασματικότητας. Χωρίς απαραίτητα να είναι δυστυχισμένος, ακούει τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί να τον δει. τον μοιράζεται, αλλά δεν τον προσλαμβάνει στην πληρότητά του, διότι του λείπει η ικανότητα ταυτόχρονα να βλέπει και να σκέφτεται τι είναι αυτό που βλέπει. Όταν πρέπει να μαντεύει, αισθάνεται ότι πορεύεται τα πάντα τελικά θα είναι κάπως άγνωστα στη ζωή του.

                Η μόνη σχέση που δεν μπορεί να επηρεαστεί από την απουσία ή τη αδυναμία της όρασης, είναι η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Ο Θεός δεν φανερώνεται μόνο στα αισθητά μάτια του ανθρώπου, αλλά, κυρίως, αγκαλιάζει την καρδιά του. Δίνει στον άνθρωπο την δυνατότητα να Τον αισθανθεί στην ύπαρξή του, να κατανοήσει ποιο είναι το θέλημά Του, να γνωρίσει τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός υπάρχει, δηλαδή την αγάπη, και να αποκτήσει την ελπίδα ότι η τυφλότητα ξεπερνιέται όχι μόνο με το να ανοιχτούν τα μάτια του σώματος, αλλά, κυρίως, με το να μπορεί να δει ο άνθρωπος με τα μάτια της ψυχής. Τυφλός είναι όποιος δεν ζει την αλήθεια.  Όποιος δεν βλέπει την πορεία της ζωής ότι υπόκειται στις διαστάσεις του χρόνου, ότι η φύση παραμένει απαθής και στην ζωή και στο τέλος του ανθρώπου, ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς εμάς. Τυφλός είναι όποιος δεν αναζητεί την χαρά της παρουσίας του Θεού, είτε διότι ο νους και η πνευματική του όραση έχουν σκοτασμό από τις γνώσεις και την έπαρση του προοδευμένου ανθρώπου, είτε επειδή θεωρεί πως ο δρόμος της ζωής έγκειται στο «εγώ»  και όχι στον φωτισμό από τον Θεό και την σχέση μαζί Του.

                Την έκτη Κυριακή από το Πάσχα, γιορτάζουμε την θεραπεία του εκ γενετής τυφλού από τον Χριστό. «Έν οίδα, ότι τυφλός ων άρτι βλέπω» (Ιωάν. 9, 25). «Ένα ξέρω, πως, ενώ ήμουν τυφλός, τώρα βλέπω».  Αυτό είναι που αναφωνεί ο πρώην τυφλός σε εκείνους που αμφισβητούν όχι τόσο το θαύμα, όσο Αυτόν που το έκανε, δηλαδή τον Χριστό. Και βλέπει ο τυφλός και ως προς τις τρεις μεγάλες δυνατότητες που η όραση μας παρέχει. Μπορεί να κατανοήσει πλέον πως είναι τα πράγματα, πώς είναι οι άνθρωποι, αλλά και ποια είναι η αλήθεια της ζωής. Και τα τρία περνούν μέσα από την σχέση με τον Χριστό.  

                Ο κόσμος είναι δημιούργημα του Θεού. Μέσα από την όραση μπορούμε να διαπιστώσουμε την ομορφιά, την ποικιλότητα, την μοναδικότητα που η δημιουργία έχει, επειδή ο Δημιουργός έτσι θέλησε. Και ο πρώην τυφλός δεν βλέπει απλώς αυτό τον κόσμο. Από τον διάλογό του με τους Ιουδαίους, αλλά και με τον Χριστό καταλαβαίνει ότι τα πάντα στη ζωή ανήκουν στον Θεό. Ταυτόχρονα, βλέπει τους ανθρώπους, τους πλησίον του. Καταλαβαίνει τι τους απασχολεί. Έχει όμως συνδέσει τη σωματική με την πνευματική όραση. Έτσι βλέπει αυτό που εκείνοι δεν θέλουν να δούνε:  ότι ζωή δίνει μόνο ο Χριστός. Αυτός είναι η Αλήθεια και το φως του κόσμου. Επομένως δεν βλέπει και τους συνανθρώπους του στην πρόσκαιρη λογική του να τους έχει ευχαριστημένους, εκπληρώνοντας το θέλημά τους και ταυτόχρονα δείχνοντας ότι πιστεύει αυτό που πιστεύουν εκείνοι, αλλά είναι αποφασισμένος να δείξει αυτό που η όραση πλέον ξεκάθαρα του προσέφερε:  την ευλογία να είναι προσωπικότητα. Να έχει την δική του άποψη για την ζωή και να μην στηρίζεται στις απόψεις των άλλων. Δεν είναι πλέον εξαρτημένος από την ελεημοσύνη των άλλων, το στήριγμα και την φροντίδα των γονέων του, δεν είναι αυτός που θα ακολουθεί, αλλά γίνεται εκείνος που βλέποντας σωματικά, ξέρει ποιος είναι και τι πιστεύει.

Κι όλα αυτά μέσα από την παρουσία του Χριστού στην ζωή του. Η πίστη στον Χριστό κάνει τον πρώην τυφλό να γνωρίζει γιατί βλέπει, γιατί ζει, σε Ποιον πιστεύει, Ποιος είναι η Αλήθεια του κόσμου. Και αυτή την επίγνωση δεν θα του την στερήσει τίποτε, ούτε η απόρριψη των τυπολατρών, ούτε το να εκδιωχθεί και πάλι από την θρησκευτική του κοινότητα, που, μεγάλη ειρωνεία, συνεχίζεται, διότι πριν βρει το φως του θεωρούνταν αμαρτωλός και επομένως απόβλητος, ενώ μετά, που ο Χριστός του έδωσε το φως του, πάλι θεωρείται απόβλητος, διότι πιστεύει  στον Χριστό, το  φως του κόσμου και των ανθρώπων. Σ’  αυτόν που οι οικείοι του δεν τολμούν ή δεν θέλουν να πιστέψουν. Η αλήθεια έχει και το τίμημά της.

Ο λόγος του πρώην τυφλού «τυφλός ων άρτι βλέπω» αποτελεί πρόταση και για την δική μας πορεία. Μόνο που αυτό είναι για μας συνήθως ζητούμενο. Επειδή η καρδιά μας δεν είναι πάντοτε δοσμένη στον Χριστό, μολονότι η σωματική μας όραση υφίσταται, δυσκολευόμαστε να δούμε αληθινά. Έτσι αδιαφορούμε για τον κόσμο μας ή θεωρούμε ως αυτονόητη την ύπαρξή του και δεν δοξάζουμε τον Θεό για ό,τι μας έδωσε. Κυρίως όμως δεν μπορούμε να δούμε αληθινά τον πλησίον μας. Λειτουργώντας με κριτήριο τον εαυτό μας και την οιασδήποτε μορφής γνώση που έχουμε, είτε θρησκευτική είτε κοσμική, νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα και μπορούμε να ερμηνεύσουμε καθετί που συμβαίνει, χωρίς να το περάσουμε μέσα από το θέλημα του Χριστού, μέσα από το Ευαγγέλιο και την πίστη. Τελικά επιλέγουμε η δική μας κοινότητα να είναι ο κάτοχος της αλήθειας, χωρίς να βλέπουμε ότι η Εκκλησία είναι αυτή που μας διασφαλίζει το αληθινό, δηλαδή την σχέση με τον Χριστό που δίνει κριτήρια και για τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και για να μην νικηθούμε από την ματαιότητα της ζωής.

Ο πρώην τυφλός πήγε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όντας σταλμένος από τον Χριστό και υπακούοντας στον λόγο Του, για να νιφθεί από τον πηλό, με τον οποίο ο Κύριος του ξαναέδωσε την όραση. Ας νιβόμαστε κι εμείς στην ζωή της Εκκλησίας, στα μυστήρια, στην άσκηση, στην αγάπη, για να μπορούμε να αναφωνούμε αναστημένοι πλέον από την τύφλωση του εγωκεντρισμού: «τυφλός ων άρτι βλέπω»!

Κέρκυρα, 21 Μαΐου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΤΑ ΞΕΡΩ ΟΛΑ…

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 20, 2017

Η εποχή μας πάσχει από την ασθένεια του «ξερολισμού». Νεώτεροι και μεγαλύτεροι έχουν άποψη για τα πάντα. Δικαιούνται να σχολιάζουν οτιδήποτε συμβαίνει με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο, χωρίς όμως ενδιαφέρον για την αλήθεια.  Δεν ενδιαφέρονται για επιχειρήματα, αλλά είναι έτοιμοι «γκουκλάροντας» και ακολουθώντας την πρώτη εμφανιζόμενη ανάρτηση, να έχουν άποψη, την οποία δεν επιτρέπουν σε κανέναν να τη αμφισβητήσει.

«Το ξέρω». Όταν κάποιος επισημαίνει σφάλματα ή άλλες οδούς ο αταπείνωτος νους απαντά με αυτή την φράση. Με πείσμα και ισχυρογνωμοσύνη αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι η διάνοιά μας είναι πεπερασμένη, ότι δεν είμαστε αυθεντίες ούτε αλάθητοι. Το σωκρατικό «έν οίδα ότι ουδέν οίδα», το ευαγγελικό «τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη»  δεν μας αγγίζουν σήμερα.  Το να ακούσουμε ή να αναζητήσουμε άλλες πλευρές προϋποθέτει κόπο. Προϋποθέτει την ανάγκη να αναλάβουμε την ευθύνη για τυχόν λάθη μας, ακόμη και να ζητήσουμε συγγνώμη γι’ αυτά.

Ταυτόχρονα ο άνθρωπος με ταπεινό φρόνημα νιώθει χαρά όταν μέσα από μία συζήτηση, μία αναζήτηση, ένα μοίρασμα σκέψεων και απόψεων, μπορεί να πλουτίσει όχι μόνο τις γνώσεις, αλλά και τον τρόπο θέασης της πραγματικότητας.  Το κατεστημένο όμως πολιτισμικό πρότυπο, αυτό της αυτοδικαίωσης και της αυτοθέωσης, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μία τέτοια στάση. Αν  παραδεχθούμε ότι η γνώμη μας δεν ήταν σωστή, τότε φοβόμαστε ότι θα μας απορρίψουν, θα μας ειρωνευτούν, θα μας συντρίψουν. Έτσι εμμένουμε στο «το ξέρω», το υπερασπιζόμαστε και προσποιούμαστε ότι οι άλλοι δεν ξέρουν. Κάποτε φτάνουμε στο να πιστέψουμε κιόλας την επιφανειακή μας άποψη.

Οι άνθρωποι μαθαίνουμε ότι σημασία έχει η ευχαρίστηση του «να περνάς καλά». Ότι ο κόπος, η κριτική, η αναζήτηση της αλήθειας δεν έχουν πέραση σήμερα. Και αυτό διαφαίνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την παιδεία. Η ήσσων προσπάθεια αποθεώνεται, στο όνομα του δικαιώματος να έχουν όλη πρόσβαση στο σχολείο και ένα χαρτί στο χέρι. Ποιο όμως είναι το πραγματικό αντίκρισμα;  Η αγορά εργασίας, αλλά και η αδυναμία σύναψης αυθεντικών σχέσεων, με γνώμονα την αγάπη και την ευθύνη, μαρτυρούν την απόληξη της ευκολίας.

«Τα ξέρω όλα…». Ο υπερήφανος νους που καλλιεργείται σήμερα από το πολιτισμικό πρότυπο των καιρών δεν αφήνει περιθώριο για αυθεντική πνευματική καλλιέργεια. Για αναζήτηση απαντήσεων σε υπαρξιακά ερωτήματα, όπως ο Θεός, ο θάνατος, η αγάπη. Η απουσία πνεύματος μαθητείας κάνει συχνά τους νέους, το τμήμα της κοινωνίας στο οποίο θα έπρεπε όλοι να ελπίζουμε, να έχουν μία παθητική θέαση του κόσμου και της πραγματικότητας. Γιατί να ασχοληθούν με την πολιτική, με την θρησκεία, με την τέχνη, με την γνώση και να διαμορφώσουν προσωπικές επιλογές, με επιχειρήματα, όταν όλα τους τα δίδονται έτοιμα και σε στερεοτυπικές μορφές και δόσεις, για να κερδίζουν οι ιδεολογικοί κυρίαρχοι, από όπου κι αν προέρχονται;

Εδώ έγκειται και η ευθύνη της Εκκλησίας. Αφού κάνουμε την αυτοκριτική μας, διότι ιεροποιήσαμε το γράμμα της παράδοσης και αρκούμαστε σ’  αυτό, να τολμήσουμε επιτέλους να ανοιχτούμε στο πνεύμα της. Να αφυπνίσουμε. Να εξηγήσουμε. Να χτίσουμε σχέσεις αλήθειας και όχι εύπεπτου συμβιβασμού με το ψεύτικο. Καιρός να πάψουμε να θεοποιούμε την εικόνα μας και να ρισκάρουμε. Άλλωστε, μόνο ο Θεός τα ξέρει όλα. Εμείς σπουδάζουμε με ταπείνωση το θέλημά Του, ζητώντας τον φωτισμό κι αυτόν τον δρόμο ας δείξουμε!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια» Στο φύλλο της Πέμπτης 18 Μαΐου 20127 

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 20, 2017

Μία από τις πιο ωραίες συνήθειες των χριστιανών είναι τα προσκυνήματα, ταξίδια δηλαδή και επισκέψεις σε ιερούς ναούς, μοναστήρια και τόπους, για να λάβουν την ευλογία διά των ιερών εικόνων, των λειψάνων των Αγίων ή διά της ενθυμήσεως γεγονότων που έλαβαν χώρα εκεί ή να ακούσουν λόγους πνευματικούς και να πάρουν ευχή πρόσωπα που συνδέονται με τους τόπους, ασκούνται και παραμένουν εκεί και που έχουν φώτιση από τον Θεό. Τα προσκυνήματα γίνονται έτσι σύμβολα της διάθεσης του ανθρώπου να αντλήσει δύναμη από την πίστη του στον Θεό και να πορευτεί στη ζωή του με κριτήριο αυτή την πίστη.

     Το Ευαγγέλιο όμως μάς δίνει μία άλλη διάσταση στην έννοια του προσκυνήματος και του προσκυνητή. Το προσκύνημα δεν συνδέεται κατ’  ανάγκην με έναν τόπο, αλλά με τον τρόπο της ζωής του ανθρώπου στην Εκκλησία, τον τρόπο που βλέπει τον Θεό και τον τρόπο που θέλει ο Θεός από εμάς. «Έρχεται ώρα, και νυν εστίν, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί  προσκυνήσουσιν τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία. Και γαρ ο πατήρ τοιούτους  ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν» (Ιωάν. 4, 23). « Έρχεται όμως ο καιρός, ήρθε κιόλας, που οι πραγματικοί λάτρεις θα λατρεύουν τον Πατέρα με την δύναμη του Πνεύματος, που αποκαλύπτει την αλήθεια (πνευματικά και αληθινά). Γιατί έτσι τους θέλει ο Πατέρας αυτούς που τον λατρεύουν».

Ο λόγος αυτός του Χριστού απαντά σε έναν προβληματισμό της Σαμαρείτιδος γυναίκας και επιλύει πνευματικά μία μεγάλη διαμάχη που υπήρχε ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Σαμαρείτες, οι οποίοι διαφωνούσαν έντονα, στα όρια της εχθρότητας και του θρησκευτικού φανατισμού για το πού έπρεπε να γίνεται η λατρεία του Θεού: στον ναό των Ιεροσολύμων των Ιουδαίων ή στο όρος Γαριζίν των Σαμαρειτών. Οι άνθρωποι διεκδικούσαν την αποκλειστικότητα της λατρείας του Θεού. Θεωρούσαν τον δικό τους τόπο ιερό και ότι ο Θεός μόνο εκεί κατοικούσε. «Δικός μας ο Θεός», έλεγαν.  Στην ουσία βέβαια διαμόρφωναν έναν Θεό κατά τις επιθυμίες τους. Δεν έβλεπαν τι ζητούσε από αυτούς, αλλά κολλούσαν στο γράμμα των διατάξεων του Νόμου, της Παλαιάς Διαθήκης, με σκοπό να κρατήσουν για τον εαυτό τους το δικαίωμα της αποκλειστικής διαχείρισης του Θεού, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν.  Έτσι, το κριτήριο της πνευματικότητας και της λατρείας, το κριτήριο του προσκυνήματος και του προσκυνητή δεν ήταν ο τρόπος, αλλά ο τόπος.

Ο Χριστός έρχεται να δώσει μία διαφορετική διάσταση. Σημασία έχει ο τρόπος. Και αυτός έχει να κάνει με τρεις διαστάσεις: Το Πνεύμα, την Αλήθεια και το θέλημα του Πατρός. Κλειδί δεν είναι το προσκύνημα καθαυτό, αλλά το περιεχόμενό του. Είναι προσκύνημα πνευματικότητας, αλήθειας, επιγνώσεως του θεϊκού θελήματος; Αν ναι, τότε ο τόπος δεν έχει σημασία, γιατί τον τόπο τον φέρει ο καθένας μέσα του, καθότι το σώμα και η ύπαρξή μας γίνονται ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος. Αν όμως αρκεστούμε στον τόπο και την τυπικότητα του προσκυνήματος, όση ιεροποίηση και αν προσδώσουμε, αυτή δεν λειτουργεί μεταμορφωτικά για μας. Δεν σημαίνει αυτό ότι ο τόπος δεν έχει αξία, μοναδικότητα, ιερό χαρακτήρα. Τίποτε από αυτά όμως δεν μας αγγίζει, αν δεν ζούμε κατά τον αυθεντικό τρόπο.

Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος και η πνευματική προσκύνηση του Θεού δεν έχει να κάνει με την περιφρόνηση του υλικού στοιχείου, με έναν διαχωρισμό του υλικού από το πνευματικό, του σωματικού από το ψυχικό, του πρόσκαιρου από το αιώνιο. Κάθε προσκύνημα του Θεού έχει να κάνει με την σύνολη ύπαρξή μας. Γι’  αυτό και ο Χριστός αγιάζει τον άνθρωπο ως ενιαία οντότητα. Στον ναό ανάβουμε κερί, αναπνέουμε το λιβάνι, ακούμε την ψαλμωδία, κοινωνούμε εκ του ενός άρτου και του ποτηρίου, έχοντας προσφέρει τα υλικά, για να τα προσλάβουμε μεταβληθέντα σε σώμα και αίμα Χριστού, άγια για αγίους, με τον Ένα Άγιο να μας αγιάζει. Η παρουσία όμως του Αγίου Πνεύματος μας απαλλάσσει από την αίσθηση ότι ο Θεός είναι δικαιωματικά δικός μας, διότι ανήκουμε σε έναν εκλεκτό λαό χωρίς να το αποδεχτούμε και να το βιώσουμε. Δεν μας σώζουν οι ιδιότητές μας, η φυλή και η καταγωγή, οι παραδόσεις μας, αλλά η παρουσία του Θεού εντός μας, η ενεργός αποδοχή του καλέσματός Του να γίνουμε παιδιά Του και να Τον ζούμε ως προτεραιότητα και νόημα στην ζωή μας. Η απόφασή μας να Τον εμπιστευτούμε και να εναποθέσουμε τις αμαρτίες μας στα πόδια Του, αλλά και η δίψα μας να Τον κοινωνούμε ως την Ζωή!

Ο τρόπος της προσκύνησης όμως είναι και τρόπος αληθείας. Αυτή δεν είναι ιδέα, ούτε φιλοσοφία, ούτε αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά Πρόσωπο. Είναι ο Χριστός. Η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Και η Αλήθεια δεν κατακτάται με τον νου, ούτε είναι αποτέλεσμα συλλογιστικής. Βιώνεται ως κοινωνία, ως συνάντηση, όχι μόνο με τον Θεό, αλλά και με τις εικόνες Του, που είναι οι άνθρωποι. Οι Ιουδαίοι και οι Σαμαρείτες δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι ο Θεός ανοίγεται σε όλους τους ανθρώπους, θέλει όλοι να έρθουν σε επίγνωση αληθείας και να σωθούν, δεν ανήκει αποκλειστικά σε κανέναν! Γι’  αυτό και δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, διότι δεν θεωρούσαν τον άλλο λαό πλασμένο κατ’  εικόνα Θεού. Η αλήθεια βιώνεται μέσα από τη συνάντηση της αγάπης. Αλλά περνά και μέσα από τον θάνατο των παθών, της αποκλειστικότητας, της αίσθησης ότι τα πάντα είναι θέμα γνώσης και διανοίας. Τον θάνατο της αμαρτίας και του αμαρτωλού φρονήματος. Την ανάσταση της ύπαρξης όταν αγαπά και μοιράζεται την δωρεά της Αλήθειας, δηλαδή την δωρεά του Χριστού να είμαστε όλοι παιδιά Του και να κατοικεί εντός μας, αφήνοντας όμως χώρο και περιθώριο και για τον κάθε άνθρωπο, ακόμη κι αυτόν που δεν πιστεύει. Γιατί και όσοι δεν πιστεύουν έχουν τον νόμο της συνειδήσεως εντός τους, που σημαίνει ότι δεν αποκλείονται από την βασιλεία του Θεού εκ προοιμίου.

Ο τρόπος της προσκύνησης πηγάζει και από το πώς βιώνουμε το θέλημα του Θεού στην ζωή μας. Αν το σπουδάζουμε στο Ευαγγέλιο, αν αυτό γίνεται ο οδοδείκτης της πορείας μας. Αν το βλέπουμε στην προοπτική της τετράδος των αρετών, της αγάπης, της προσευχής, της ταπείνωσης, της διάκρισης. Αν αφηνόμαστε με εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Αν μπορούμε να ρυθμίσουμε την σχέση μας με τον πλησίον στην προοπτική που το Ευαγγέλιο βάζει. Αν είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε τα αντλήματά μας κατά μέρος, δηλαδή τις βεβαιότητες, τους τρόπους, ακόμη και τα χαρίσματά μας και να αναφωνήσουμε «Δεύτε ίδετε τον Θεάνθρωπον» στην ζωή της Εκκλησίας!

Οι αληθινοί προσκυνητές δεν είναι απλώς περιηγητές τόπων ή εκζητητές λόγων Αγίων ή λάτρεις εικόνων και λειψάνων. Δεν είναι δηλαδή διαποτισμένοι με την αυτάρκεια της αγιότητας των άλλων, αλλά ζητούνε τον δικό τους αγιασμό, όχι με την τήρηση εξωτερικών τύπων μόνο, αλλά με την βίωση της αυθεντικής κοινωνίας με τον Θεό. Αλλιώς, όσα προσκυνήματα κι αν γυρίσουν, αν η καρδιά δεν αναπαύεται αληθινά στην λατρεία και τον τρόπο που ο Θεός ζητά και προσφέρει, μάτην κοπιώσι. Η εκκλησιαστική ζωή, όταν είναι αυθεντική, γεννά μεταμορφούμενους πιστούς στην χάρη της Ανάστασης και της Αγάπης, στον τρόπο της όντως Αλήθειας που είναι ο Χριστός! Ας γίνουμε με την χάρη του Θεού τέτοιοι!

Κέρκυρα, 14 Μαΐου 2017

 π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΡΟΤΥΠΑ…

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 20, 2017

Μετά τα Θρησκευτικά και η Ιστορία. Χωρίς συστηματική έρευνα για το πώς η Ιστορία θα μπορούσε και να διδάσκεται καλύτερα και να εμπνέει τους μαθητές να την προσλαμβάνουν δημιουργικά, δηλαδή ως ευκαιρία και γνώσης, αλλά και προβληματισμού για την πορεία της πατρίδας μας στο σήμερα και στο αύριο, η Πολιτεία ετοιμάζει αλλαγές στο περιεχόμενο του μαθήματος. Γνώμονας η προσαρμογή στην παγκοσμιοποιημένη τάξη πραγμάτων. Η απομάκρυνση της Ιστορίας από την λογική της προτυποποίησης και η πρόταξη μιας γενικής θεώρησης των πραγμάτων, ωσάν τα παιδιά να έχουν γίνει φιλόσοφοι ή ερευνητές. Τα πρόσωπα, τα δρώντα δηλαδή ιστορικά υποκείμενα, τα κατορθώματά τους, αλλά και οι συνθήκες μέσα στις οποίες είτε καλλιέργησαν τα χαρίσματα και τις ικανότητές τους είτε υπερέβησαν τον εαυτό τους, δεν πρέπει να αγγίζονται από τα παιδιά. Δεν μπορεί να είναι στόχος να νικήσουμε τον εαυτό μας, διότι αυτό προϋποθέτει άρνηση του συμβιβασμού με την ευκολία, με το δεδομένο του εκάστοτε συστήματος. Και πώς θα είμαστε τότε καταναλωτές των παραγγελμάτων του;

       Ο Ελληνισμός διακατεχόταν πάντοτε από ένα πνεύμα αντίστασης. Ο Έλληνας  δεν συμβιβαζόταν εύκολα με την εξουσία κάθε μορφής. Είχε άποψη. Ήθελε ο ίδιος να κρίνει ό, τι του παρουσίαζαν οι εκάστοτε κρατούντες ως τον δρόμο της ορθότητας. Και έπεφτε σε λάθη, διότι ήθελε να πειστεί. Παράλληλα, δεν ήταν εύκολο να παραμείνει ήσυχος σε ό,τι έκανε. Ταξιδιάρικη η ψυχή του, με κριτήριο του να κάνει και να ζήσει κάτι καινούργιο, δεν μπορούσε να χωρέσει σε πολιτισμικά παπούτσια άλλων, αλλά ήθελε πάντοτε να φτιάχνει τα δικά του, ακόμη κι αν τον οδηγούσαν στην καταστροφή. Κάπως έτσι και διαπρέψαμε και συντριβήκαμε. Όμως το πνεύμα της αντίστασης παρέμενε ζωντανό στην ψυχή μας.

    Σήμερα το πολιτισμικό μας πρότυπο επισημαίνει το αναπόφευκτο της υποταγής. Σκόπιμα αποκρύβει ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε δική μας πορεία εντός του συστήματος, καλλιεργώντας την κριτική μας σκέψη. Ότι η ευρωπαϊκή ταυτότητα την οποία θα θέλαμε να έχουμε δεν μπορεί να στηριχτεί στην ησυχία, αλλά στην ανησυχία. Ήσυχος είναι μόνο ο νεκρός. Αυτός που είναι κλεισμένος στον εαυτό του, στην εργασία του, στις σπουδές του, στην ζωούλα του, στις απολαύσεις του, στο Διαδίκτυό του, στις σχέσεις του, στα ψευτο-όνειρα για ευτυχία που σταματά στον τάφο ή συνεχίζεται ως αιώνια ανάπαυση, δηλαδή ως διακοπές της ψυχής. Αντίθετα, αυτή η «απεχθής Ευρώπη», όπως μας την παρουσιάζουν, πάντοτε είναι έτοιμη να επιβραβεύσει την καινοτομία, τις ιδέες, την όρεξη για ζωή, την φιλοτιμία, την δημιουργικότητα, το χάρισμα. Ό,τι δηλαδή εμείς προσπαθούμε συνειδητά ή από δήθεν φιλανθρωπία να υποβαθμίσουμε.

       Η αποδοχή ενός μαθήματος Ιστορίας στο οποίο τα πρόσωπα θα πάψουν να προβάλλονται, θα αποτελέσει την οριστική ταφόπλακα του προτύπου της χαρισματικότητας. Μία νέα τυραννία ετοιμάζεται από όσους δεν θέλουν δημιουργικούς ανθρώπους, αλλά σκλάβους του μεροκάματου και της ησυχίας. Σκόπιμα παρουσιάζονται ως είδηση μόνο τα οικονομικά θέματα ή οι επιδόσεις τηλεοπτικών αστέρων και θεαμάτων. Από την μία ο συμβιβασμός στον οικονομοκεντρικό τρόπο ζωής και από την άλλη αξίζουν όσοι τυγχάνουν εικονικής προβολής. Ένας κόσμος προσανατολισμένος στο σήμερα, χωρίς χθες και ταυτότητα, χωρίς νόημα αντίστασης που θα δώσει αύριο.

        Εκκλησία και Παιδεία πρέπει να αφυπνιστούν και να αφυπνίσουν!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 10 Μαΐου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΒΙΒΛΙΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Στις μέρες μας θα δεις πολλούς Χριστούς…Εσύ μην πλανηθείς!!!

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 13, 2017

Στις μέρες μας θα δεις πολλούς Χριστούς…Εσύ μην πλανηθείς!!!

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος (+ 8 Μαΐου 1980)

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 7, 2017

Ο Οσιος Φιλόθεος ο εν Πάρω, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Ζερβάκος, γεννήθηκε στους Μολάους της Λακωνίας το έτος 1884. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι πιστοί στον Θεό και ενάρετοι.

Από την παιδική του ηλικία φάνηκε μία έμφυτη κλίση του προς την Εκκλησία και ενας ιερός ζήλος τον διακατείχε. Εκκλησιαζόταν τακτικά, προσευχόταν κατά μόνας και μελετούσε τα ιερά κείμενα. Την Αγία Γραφή, τους Βίους των Αγίων και άλλα ψυχωφελή βιβλία τα οποία επίμονα αναζητούσε.

Οσο μεγάλωνε στην ηλικία, αυξανόταν και ο πόθος του να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό. Επειδή αγαπούσε τα γράμματα, οταν τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο, οι γονείς του τον εστειλαν στο Διδασκαλείο. Μετά την περάτωση των σπουδών του, διορίσθηκε διδάσκαλος στα δεκαεπτά του χρόνια. Αυτό ήταν αρκετά σημαντικό για την εποχή του. Ανταποκρινόταν μάλιστα πολύ καλά στα καθήκοντά του, οπως και σε ολη την μετέπειτα ζωή του στην οποία διακρίθηκε πάντα για το υψηλό αίσθημα ευθύνης πού τον συνείχε και την συνέπεια στις υποχρεώσεις του.

Όμως ο νεαρός Κωνσταντίνος, δεν δενόταν με τα πράγματα του κόσμου τούτου. Είχε άλλες επιθυμίες. Μέσα του δυνάμωνε όλο και περισσότερο ο πόθος για την αναχώρηση. Λαχταρούσε να μιμηθεί την ζωή των Αγγέλων, όσο γινόταν πιο σύντομα.

Όπως ήταν φυσικό, οι γονείς του τον αγαπούσαν και επιθυμούσαν να μείνει κοντά τους. Νόμιζαν πώς έπρεπε να αξιοποιήσει τις σπουδές του και να διαπρέψει στον κόσμο. Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τον εμποδίσουν και να τον πείσουν ότι το μέλλον του θα ήταν λαμπρό στην κοινωνία.

Από την πρώτη στιγμή ο πονηρός τον πολέμησε με λύσσα. Ο Κωνσταντίνος προσπαθούσε να υπερνικά τις επιθέσεις του με προσευχές, νηστείες και αγρυπνίες. Διαρκώς έφερνε στον νου του τα παραδείγματα των Αγίων και ιδιαίτερα των μεγάλων Οσίων. Αναλογιζόταν τα αθέατα κάλλη του Παραδείσου και διαπίστωνε ότι δεν συγκρίνονταν με τις πρόσκαιρες ομορφιές του κόσμου τούτου. Ο θείος έρωτας νικούσε την φυσική αγάπη πού αισθανόταν για τους γονείς και τα αδέλφια του.

Πέρα από τον προσωπικό του αγώνα προσπάθησε να βρεί εναρέτους ανθρώπους και έμπειρους πνευματικούς ώστε να τον καθοδηγήσουν σωστά. Σε κάθε του απόφαση έπρεπε να είχε την σύμφωνη γνώμη του πνευματικού του.

Κάνοντας υπακοή υπηρέτησε πρώτα στον στρατό ως υπαξιωματικός. Υπηρετώντας την πατρίδα δεν αμέλησε καθόλου και τα προς τον Θεόν καθήκοντά του. Βρήκε τον τρόπο να συμμετέχει έντονα στην λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας. Είχε την μεγάλη ευλογία να βρεθεί κοντά στον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά. Στον Ναό του Προφήτου Ελισσαίου πήρε μέρος σε πολλές αγρυπνίες. Έψαλλε με τους πιστούς χριστιανούς και φημισμένους λογοτέχνες Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και Αλέξανδρο Μωραϊτίδη.

Όταν τελείωσε η υπηρεσία του στον επίγειο Βασιλέα, ήταν πιά ελεύθερος να υπηρετήσει τον Επουράνιο. Η απόφασή του να γίνει μοναχός ήταν πλέον αμετάκλητη. Ο Θεός έφερε τα βήματα του κοντά στον Άγιο Νεκτάριο. Ανοιξε την καρδιά του στον σοφό και διακριτικό ιεράρχη. Όπως ήταν φυσικό, ο Άγιος χάρηκε για την απόφασή του. Τον συμβούλεψε μάλιστα να αφιερωθεί στην ξακουστή Μονή Λογγοβάρδας. Ο Κωνσταντίνος φανέρωσε την έντονη επιθυμία του να μονάσει στο Άγιον Όρος. Ο Άγιος Νεκτάριος δεν του έκλεισε αυτό το δρόμο. Τον προειδοποίησε όμως, ότι όπου και να πάει, θα καταλήξει στην Λογγοβάρδα.

Προσπάθησε να μεταβεί στο «Περιβόλι της Παναγίας», μα στάθηκε αδύνατον. Βρέθηκε μπροστά σε ανυπέρβλητα εμπόδια. Κινδύνεψε η ζωή του από τους Τούρκους πού τότε κατείχαν την Θεσσαλονίκη. Σώθηκε κατόπιν θαυματουργικής επεμβάσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Έτσι κατάλαβε ότι το θέλημα του Θεού ήταν να μονάσει στην Λογγοβάρδα και όχι στον Αθωνα.

Η Ζωοδόχος Πηγή τον δέχθηκε στο ονομαστό Μοναστήρι της στην Πάρο. Έμεινε πολύ ικανοποιημένος από την αγάπη πού του έδειξαν οι Πατέρες και από την τάξη της μονής.

Το έτος 1907 έγινε μοναχός και ονομάσθηκε Φιλόθεος. Μετά από λίγο, κάνοντας υπακοή στον Γέροντά του, με φόβο και τρόμο δέχθηκε τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης. Ως διάκονος αξιώθηκε να εκπληρώσει την έντονη επιθυμία του να προσκυνήσει στο Άγιον Όρος. Να έλθει σε ζωντανή επαφή με τους ιερούς εκείνους τόπους, στους οποίους αγωνίστηκαν μεγάλες μορφές του ορθόδοξου μοναχισμού. Τους υπέροχους αυτούς άνδρες ύμνησε επάξια ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης με τα εξής λόγια: «Ώ πληθύς οσίων ηγιασμένη, και πεποθημένη Θεώ! Ώ μελισσών θεοσύλλεκτε, ο εν οπαίς και σπηλαίοις του Όρους, καθάπερ εν σίμβλοις νοητοίς, το γλυκύτατον μέλι της ησυχίας κηροπλαστήσας! Τριάδος ηδύσματα˙ Θεοτόκου εντρυφήματα˙ του Αθω καυχήματα˙ και της Οικουμένης σεμνολογήματα. Πρεσβεύσατε προς Κύριον, ελεηθήναι τάς ψυχάς ημών».

Το 1912 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ακολούθησε η χειροθεσία του σε πνευματικό και αρχιμανδρίτη. Προσπάθησε όσο μπορούσε να υπηρετήσει επάξια στο ιερό θυσιαστήριο. Ταυτόχρονα εξελίχθηκε σε έναν πολύ έμπειρο και φωτισμένο πνευματικό. Χιλιάδες ψυχές από ολόκληρη σχεδόν την Ελλάδα και από το εξωτερικό ακόμη, εμπιστεύθηκαν την σωτηρία τους στην διακριτική του καθοδήγηση, καθώς ενεργούσε με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.

Το 1924 τον αξίωσε ο Θεός να εκπληρώσει και έναν άλλο πόθο του. Προσκύνησε τους Αγίους Τόπους και το Θεοβάδιστο Όρος Σινά. Εκεί έζησε απερίγραπτες στιγμές και είχε ανεπανάληπτες εμπειρίες. Με πολύ δέος και ιερή συγκίνηση περπάτησε στα άγια μέρη όπου στάθηκαν τα άχραντα πόδια του Κυρίου. Αν ήταν δυνατόν θα έμενε για πάντα εκεί! Κοντά στον φρικτό Γολγοθά και στον Ζωοδόχο Τάφο του Λυτρωτή των ψυχών μας. Είναι πολύ συναρπαστικές οι περιγραφές πού με γλαφυρότατο ύφος εκθέτει στο βιβλίο πού δημοσίευσε μετά την περιήγησή του. Στο Όρος Σινά ασκήθηκαν κατά Θεόν μεγάλοι ησυχαστές και νηπτικοί Πατέρες της Εκκλησίας μας. Την θαυμαστή πολιτεία τους προσπάθησε να μιμηθεί στην μετέπειτα πορεία του, σύμφωνα με την προτροπή του Οσίου Ιωάννου, του Ηγουμένου της Ραϊθού: «Μιμησώμεθα τους πατέρας ημών μετά ποίας σκληραγωγίας και ησυχίας εκάθησαν ώδε».

Το 1930 κοιμήθηκε ο ηγούμενος της Μονής της Μετανοίας του και πολυσέβαστος Γέροντάς του Ιερόθεος Βοσυνιώτης. Με διαθήκη του τον όρισε διάδοχό του. Οι Πατέρες της Λογγοβάρδας με μεγάλη χαρά τον δέχθηκαν ως νέο τους ηγούμενο. Του έκαναν απεριόριστη υπακοή και με κάθε τρόπο του έδειχναν τον σεβασμό τους.

Όμως, η διοίκηση μιάς Μονής δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Ο κάθε ηγούμενος έχει πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσει. Οι μοναχοί, όσο και να ασκούνται κατά Θεόν, δεν παύουν να έχουν μέσα τους τον παλαιό άνθρωπο. Ο σατανάς τους πολεμεί πολύ περισσότερο από τους κοσμικούς. Ο Οσιος Φιλόθεος συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Πικράθηκε και λυπήθηκε κατά την διάρκεια της διαποίμανσης της Μονής. Είδε μερικά από τα παιδιά του να φεύγουν. Αλλοι επειδή δεν άντεξαν το υγρό κλίμα της Λογγοβάρδας. Αλλοι γιατί δυσκολεύθηκαν να προσαρμοστούν στην ασκητική ζωή του Μοναστηριού. Κάποιοι ακολούθησαν το παλαιό εορτολόγιο και άλλοι έφυγαν για άλλους λόγους.

Δεν κάμφθηκε όμως από τις δυσκολίες. Βάδιζε σταθερά και αταλάντευτα ακολουθώντας την γραμμή των προκατόχων του και τηρώντας τις αρχές του αναγεννητικού κινήματος των Κολλυβάδων. Επί των ημερών του η Λογγοβάρδα αναδείχθηκε σε έναν φωτεινό φάρο της Ορθοδοξίας. Το Μοναστήρι συνέχισε το θαυμάσιο πνευματικό και κοινωνικό του έργο. Κάτω από την εμπνευσμένη καθοδήγησή του όλοι οι Πατέρες φρόντιζαν με επιμέλεια όσους ζητούσαν υλική και πνευματική ενίσχυση.

Παράλληλα με το έργο του ηγουμένου, ο Οσιος Φιλόθεος επιτελεί και ένα εξαιρετικό ιεραποστολικό έργο στον κόσμο. Κάνει πολλές και κοπιαστικές περιοδείες σε αρκετά μέρη της πατρίδας μας. Έχει την ευλογία να αποκτήσει πολλά και εκλεκτά πνευματικά παιδιά. Αρκετά από αυτά αναγεννώνται πνευματικά με τα φλογερά του κηρύγματα, καλλιεργούνται ψυχικά και αφιερώνονται στον μοναχισμό. Ο Οσιος Φιλόθεος διακόνησε με επιτυχία την Εκκλησία και το Έθνος μας.

Σε όλη του την ζωή βίαζε τον εαυτό του να κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. Είχε το πολίτευμά του στον ουρανό. Μιμούμενος τους Αγίους αγωνιζόταν διά βίου για την νέκρωση των παθών. Θεωρούσε ότι ήταν ένας ταπεινός οδοιπόρος πού έσπευδε να φθάσει στο τέλος του δρόμου.

Πλήρης ημερών κοιμήθηκε οσιακά στην Ιερά Μονή Θαψανών στις 8 Μαΐου του έτους 1980. Η λύπη των πνευματικών του παιδιών, λόγω της αναχωρήσεώς του, μετριάζεται από την βεβαιότητα ότι βρήκε παρρησία στον Θεό. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι δεν είναι μόνο σεσωσμένος, αλλά και ένας νεώτερος Άγιος της Εκκλησίας μας. Απαλλαγμένος πλέον από την βαρύτητα του σώματος, μάς βοηθά πιο αποτελεσματικά πρεσβεύοντας στον Κύριο του ουρανού και της γής για την σωτηρία μας.

Ο μεγάλος ασκητής και σύγχρονος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο χαρισματικός Γέροντας π. Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924 – 1994), πληροφορήθηκε από τον Θεό με θαυμαστό τρόπο, την προς Κύριον εκδημία του Αγίου Γέροντος. Τον είδε με τα μάτια της ψυχής του να φεύγει από την ματαιότητα και να πορεύεται προς την αληθινή μας Πατρίδα. Το γεγονός αυτό, το έκανε γνωστό σε πνευματικό του παιδί, πού έτυχε να είναι κοντά του, λέγοντας :« Αυτή την στιγμή φεύγει για την αιωνιότητα ένας μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος! ».

Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε ομιλία του κατά την τελετή των εγκαινίων του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αβάνας στην Κούβα ( 25 Ιανουαρίου 2004 ), τόνισε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έπαυσε ποτέ να αναδεικνύει Αγίους. Αφού ανέφερε αρκετά ονόματα Αγίων πού ανακηρύχθηκαν πρόσφατα, συνέχισε: «Υπάρχουν ακόμη και εκείνοι τους οποίους το πλήρωμα της Εκκλησίας ομοφώνως αναγνωρίζει ως Αγίους, αν και επίσημος πράξις αναγνωρίσεως της Αγιότητος αυτών δεν έχει εισέτι εκδοθή, όπως οι Γέροντες Παΐσιος, Πορφύριος και Εφραίμ, ο συμπατριώτης του Αγίου Νικολάου Ιάκωβος της Ευβοίας, ο Φιλόθεος Ζερβάκος και εί τις έτερος. Πέριξ των μορφών αυτών χιλιάδες ψυχαί ειρήνευσαν, εγλυκάνθησαν, εχαροποιήθησαν, εζωοποιήθησαν. Τα στοιχεία της φύσεως τους υπήκουον. Τα ζώα τους εσέβοντο. Οι πάντες και τα πάντα ένιωθαν την αγάπην των και την χάριν του εν αυτοίς κατοικούντος Αγίου Πνεύματος. Το βλέμμα των ήτο βλέμμα Χριστού. Αι χείρές των χείρες φιλανθρωπίας. Η καρδία των πλήρης θυσιαστικής αγάπης. Ο νους των ειρηνικός. Το φρόνημά των άγιον. Η καθημερινή ζωή των «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Πολλοί οφείλουν εις τους γνησίους τούτους ανθρώπους του Θεού πολλά. Είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέται ημών. Η προσευχή των διεσκέδαζε βουλάς Εθνών, έφερε το έλεος και την βοήθειαν του Θεού εις τον κόσμον, εφυγάδευεν ακάθαρτα πνεύματα, αποκαθίστα την υγιείαν των ασθενούντων, έλυεν ανθρωπίνως άλυτα προβλήματα».

Τους Αγίους στην Ορθόδοξη Εκκλησία τους φανερώνει ο Θεός. Τα θαύματα πού γίνονται από τους Αγίους μας είναι ένδειξη ότι ο Θεός αναδεικνύει τους ανθρώπους εκείνους ως Αγίους. Μέχρι τώρα έχουμε αρκετά σημεία τα οποία αποκαλύπτουν την αγιότητα του Οσίου Φιλοθέου. Θαύματα τα οποία επιτελεί ο Θεός με την μεσολάβησή του. Πολλοί πιστοί τον επικαλούνται και ο Οσιος Φιλόθεος ανταποκρίνεται. Ευχόμαστε να έλθει σύντομα η λαμπρή ημέρα, πού η Εκκλησία μας θα διακηρύξει επίσημα την αγιότητά του. Αυτό πού είναι βέβαιο στις συνειδήσεις των πιστών, να γίνει και επίσημα δεκτό εις δόξαν του εν Τριάδι Θεού. Αμήν.

Πηγή: http://www.ekatontapyliani.gr/magazine.html?ID=135&IID=22&back=3&sub=9

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΠΕΘ- Το μάθημα των Θρησκευτικών και ο Προσηλυτισμός: Σύντομη απάντηση σε αβάσιμα επιχειρήματα του κ. Πάνου Νικολόπουλου για το αδίκημα του προσηλυτισμού

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 7, 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για Πανελλήνια Ένωση ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΑΚΤΙΝΕΣ

Αθήνα, 5 Μαΐου 2017

Αριθμ. Πρωτ.  55

Δελτίο τύπου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων(ΠΕΘ)

Το μάθημα των Θρησκευτικών και ο Προσηλυτισμός:

Σύντομη απάντηση σε αβάσιμα επιχειρήματα του κ. Πάνου Νικολόπουλου

(που έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο) για το αδίκημα του προσηλυτισμού

Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων(ΠΕΘ) θεωρεί ότι τα όσα ανέφερε για το μάθημα των Θρησκευτικών, ο κ. Πάνος Νικολόπουλος σε ομιλία του στις 3 Απριλίου 2017 στην αίθουσα της «Στοάς του Βιβλίου» στην Αθήνα, χρήζουν μιας σύντομης απάντησης η οποία θα ξεκαθαρίζει το τοπίο σχετικά με το θέμα του προσηλυτισμού και συγκεκριμένα:

1.- Το Συμβούλιο Επικρατείας δεν είναι ποινικό δικαστήριο, αλλά μόνον διοικητικό δικαστήριο, επομένως, δεν έχει αρμοδιότητα να αποφαίνεται, εάν κάποια πράξη συνιστά ή όχι αξιόποινο προσηλυτισμό. Στην προκειμένη περίπτωση ο κ. Νικολόπουλος ομολογεί ρητά, ότι διεξάγεται προσηλυτισμός στα σχολεία με το νέο Πρόγραμμα και τη  νέα ύλη του μαθήματος των Θρησκευτικών, απλώς ισχυρίζεται ότι ο προσηλυτισμός αυτός δεν είναι αξιόποινος.  Αυτός δεν είναι λόγος, να δεχθούμε Πρόγραμμα και ύλη μαθήματος των Θρησκευτικών, μέσω των οποίων διεξάγεται προσηλυτισμός και,  μάλιστα, όπως ανερυθρίαστα, ρητά και απερίφραστα ομολογείται, ασχέτως εάν είναι αξιόποινος ή όχι.

2.- Ο επίμαχος προσηλυτισμός (διεξαγόμενος μέσα στα σχολεία) για να θεωρηθεί μη αξιόποινος, πρέπει, να συντρέχει κάποιος εκ των λόγων άρσεως του αδίκου (Ποινικός Κώδιξ άρθρα  20 επ.) ή κάποιος εκ των λόγων άρσεως του καταλογισμού (Ποινικός Κώδιξ άρθρα  26 επ.). Και δεν γίνεται καμία επίκλησητέτοιου λόγου.

3.- Είναι σαφές, ότι ο νόμος περί προσηλυτισμού, αναφέροντας την έννοια «ετερόδοξος» εννοεί ετερόδοξος ως προς τη θρησκεία στην οποίαν αποπειράται κάποιος να τον προσηλυτίσει και δεν είναι δυνατόν, ο νόμος αυτός να τιμωρεί τον προσηλυτισμό εν μέρει και να επιτρέπει την διάπραξή του υπό άλλην μορφή.  Να αφήνει δηλαδή ατιμώρητη ορισμένη μορφή προσηλυτισμού. Αν θέσπιζε τέτοια ευχέρεια, η διάταξη αυτή θα ήταν αντισυνταγματική, καθ’ όσον το άρθρον 13 παρ. 2 του Συντάγματος απαγορεύει οποιαδήποτε μορφή προσηλυτισμού και πουθενά δεν δέχεται ότι ορισμένη μορφή προσηλυτισμού μένει ατιμώρητη, εάν διεξάγεται από ομόδοξο προς ομόδοξο, τον οποίον όμως επιδιώκει, να προσηλυτίσει σε άλλη θρησκεία.

4.-  Ο κ. Νικολόπουλος προσπαθεί εδώ, να  χρησιμοποιήσει πρωτίστως τη γραμματική ερμηνεία του νόμου, όπως γνωρίζει, όμως και όπως διδάσκεται σε όλες τις νομικές σχολές του κόσμου, όταν ερμηνεύουμε έναν νόμο χρησιμοποιούμε πρωτίστως τη λογική και την τελεολογική ερμηνεία του νόμου και τελευταία τη γραμματική και μόνον εφ’ όσον η λογική και η τελεολογική ερμηνεία του νόμου δεν μας εξυπηρετεί.

Το ΔΣ της ΠΕΘ

Κατηγορία ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΠΕΘ – Διαμαρτυρία προς το Υπουργείο Παιδείας και αίτημα αλλαγής της ημερομηνίας διεξαγωγής των σεμιναρίων επιμόρφωσης των Θεολόγων

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 7, 2017

Αθήνα, 5 Μαΐου 2017

Αριθμ. Πρωτ.  56

Δελτίο τύπου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

Διαμαρτυρία προς το Υπουργείο Παιδείας

και αίτημα αλλαγής της ημερομηνίας διεξαγωγής των σεμιναρίων

επιμόρφωσης των Θεολόγων

Στις 8 & 9 Μαΐου 2017 αρχίζουν διήμερα επιμορφωτικά σεμινάρια για τους καθηγητές Θεολόγους για τα νέα Προγράμματα Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών. Τα σεμινάρια προβλέπεται να γίνονται απογευματινές ώρες (2.30 μέχρι 8.30).

Μας προξενεί εντύπωση ότι το Υπουργείο και το ΙΕΠ προγραμμάτισε αυτά τα σεμινάρια στις 9 Μαΐου 2017, ημέρα που διενεργούνται εκλογικές διαδικασίες στις τοπικές ΕΛΜΕ της χώρας. Η διεξαγωγή σεμιναρίων την ημέρα των εκλογών αποτελεί πράξη απαξίωσης του συνδικαλιστικού κινήματος και πράξη υποτίμησης του δικαιώματος των συναδέλφων θεολόγων, οι οποίοι αντί να έχουν την ελευθερία και τον χρόνο να συμμετάσχουν, όπως όλοι οι συνάδελφοί τους στις εκλογικές διαδικασίες, ασκώντας το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, είναι αναγκασμένοι να παρακολουθήσουν σεμινάρια.

Ειδικά, λοιπόν,  για την Τρίτη 9 Μαΐου ημέρα διεξαγωγής εκλογών στις ΕΛΜΕ, απαιτούμε από το Υπουργείο Παιδείας, το ΙΕΠ, τις Περιφερειακές Διευθύνσεις αλλά και τις Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας να βρουν τρόπο να απαλλάξουν τους συναδέλφους από τα σεμινάρια που οργάνωσαν, επιτρέποντάς τους ταυτόχρονα να κάνουν χρήση του δικαιώματος της συνδικαλιστικής τους άδειας!

Το ΔΣ της ΠΕΘ

Κατηγορία ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Η προς Σμυρναίους Επιστολή του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 7, 2017

Σμύρνη_142

Φώτιος Ιωαννίδης

Η εισήγηση του Καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ στο Γ’ Διεθνές Αγιολογικό Συνέδριο με θέμα: «Οἱποστολικοί πατέρες καί ἡποχή τους» που διαξάγεται στη Σμύρνη

  1. Ιγνάτιος Αντιοχείας

Οι πληροφορίες για τον άγιο Ιγνάτιο είναι φτωχές, ενώ αρκετές από τις υπάρχουσες είναι και επισφαλείς. Υποθετική είναι και η χρονολόγηση που αφορά στα περισσότερα βιογραφικά του στοιχεία. Αδιαμφισβήτητα όμως γεγονότα είναι η επισκοπική του διακονία στην Αντιόχεια, η συγγραφή των Επιστολών του και ο μαρτυρικός του θάνατος. Άμεση και ακριβής πηγή πληροφόρησης αποτελούν οι επτά γνήσιες Επιστολές που ο ίδιος συνέταξε δέσμιος, πορευόμενος με συνοδεία Ρωμαίων στρατιωτών από την Αντιόχεια προς τη Ρώμη τον τόπο του μαρτυρίου του. Πρόκειται για τις Επιστολές προς ΕφεσίουςΜαγνησιείςΤραλλιανούς και Ρωμαίους, τις οποίες έγραψε στη Σμύρνη ενώ τις προς ΦιλαδελφείςΣμυρναίους και προς Πολύκαρπον τις συνέταξε στην Τρωάδα. Με τα κείμενα αυτά κατά βάση ευχαριστεί, νουθετεί, διδάσκει και ενδυναμώνει τους αποδέκτες τους. Στην αρχή των Επιστολών του αυτοαποκαλείται «Θεοφόρος», αλλά φαίνεται ότι το ίδιο επίθετο χρησιμοποιεί για να χαρακτηρίσει τους χριστιανούς.

Αρκετές μαρτυρίες για τον άγιο προέρχονται από πολύ μεταγενέστερή του εποχή και μάλλον απηχούν τους ευσεβείς πόθους και τον μεγάλο σεβασμό των χριστιανών προς το πρόσωπο και τη μνήμη του. Τέτοιες είναι οι προερχόμενες από τον 10ο και 14ο αιώνα του Συμεών του Μεταφραστή και του ιστορικού Νικηφόρου Κάλλιστου Ξανθόπουλου οι οποίοι αναφέρουν ότι ο Ιγνάτιος ήταν το παιδί που, σύμφωνα με τις διηγήσεις των ευαγγελιστών, ο Ιησούς έστησε εν μέσω των μαθητών του ως παράδειγμα αθωότητας για την κληρονομία της βασιλείας των ουρανών.

Ο Ιγνάτιος υπήρξε δεύτερος επίσκοπος της εκκλησίας της Αντιόχειας μετά τον άγιο Ευόδιο, αλλά δεν είναι βέβαιο αν χειροτονήθηκε από τον απόστολο Πέτρο. Πάντως γνώρισε κάποιους από τους αποστόλους και συναναστράφηκε μαζί τους. Η διακονία του ήταν μακροχρόνια. Ξεκίνησε περί το έτος 70 και έληξε μεταξύ των ετών 115-117 εξαιτίας του μαρτυρικού και βίαιου θανάτου του την εποχή του Τραϊανού, κατασπαρασσόμενος από τα άγρια θηρία της ρωμαϊκής αρένας. Ο διωγμός ξέσπασε περί το έτος 112 στην περιοχή της Μ. Ασίας και Συρίας, όπου έπαρχος ήταν ο Πλίνιος ο νεότερος. Ο άγιος συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή όμως θα εκτελούνταν στη Ρώμη, ενώ, τόσο το μαρτύριό του όσο και η διαδικασία της μεταφοράς του εκεί, θα αποτελούσαν αποτρεπτικό παράδειγμα για τη ραγδαία εξάπλωση του Χριστιανισμού σε εκείνες τις περιοχές. Κατά τη μαρτυρική πορεία του σταθμεύει σε διάφορες πόλεις, όπου γίνεται αντικείμενο θερμής υποδοχής και θαυμασμού από μέρους των τοπικών εκκλησιών.

Πάντως, εκείνο που χρειάζεται να επισημανθεί για την ιστορική και θεολογική ακρίβεια είναι το ότι ο άγιος δε διαδέχεται τον απόστολο Πέτρο στην επισκοπή της Αντιόχειας και ούτε είναι τρίτος στη σειρά επίσκοπός της μετά τον Πέτρο και τον Ευόδιο. Η πάγια πρακτική της αρχαίας Εκκλησίας είναι να μην αριθμεί ως επισκόπους τους αποστόλους, γιατί αυτοί είναι ιδρυτές και όχι επίσκοποι μίας τοπικής εκκλησίας.

Η μνήμη του αγίου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 20 Δεκεμβρίου και από τη Ρωμαιοκαθολική την 1η Φεβρουαρίου.

  1. Η Επιστολή προς Σμυρναίους

Η Επιστολή γράφεται από την Τρωάδα, όπως ο ίδιος ο Ιγνάτιος μαρτυρεί προς το τέλος της. Αποτελείται από 13 σύντομα κεφάλαια και ακολουθεί τους τυπικούς κανόνες της επιστολογραφίας της εποχής. Η γλώσσα είναι εύληπτη, παρουσιάζει ελάχιστους λατινισμούς και συνοδοιπορεί με το απλό ύφος. Και τα δύο παραπέμπουν στη σαφήνεια και την απλότητα των καινοδιαθηκικών κειμένων από τα οποία επηρεάζονται αλλά και κατ’ έναν τρόπο ερμηνεύουν. Παράλληλα προδίδουν και τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες συντάχθηκαν όλες οι Επιστολές όπως βέβαια και η συγκεκριμένη. Πάντως, μέσα από αυτή την απλότητα και λιτότητα γλώσσας και ύφους, ο ιερός Πατέρας αναπτύσσει με θαυμαστό τρόπο τη δογματική ακρίβεια και τα υψηλά θεολογικά νοήματα.

Στο Προοίμιο ο άγιος εκφράζει τη χαρά του, γιατί βρήκε τους Σμυρναίους καταρτισμένους στην πίστη και βέβαιους ότι ο Χριστός αληθώς έπαθε ως άνθρωπος για τη σωτηρία μας. Συνιστά αποφυγή από τη βλαβερή αίρεση των Δοκητώv (1-3) και συμβουλεύει τους πιστούς να φυλαχτούν από αυτά τα «ανθρωπόμορφα θηρία», δηλαδή τους Δοκήτες, τους οποίους και ελέγχει με αυστηρότητα (4-7). Παραινεί τους παραλήπτες της Επιστολής να ακολουθούν και να τιμούν τον επίσκοπο, όπως επίσης να σέβονται τους πρεσβυτέρους και τους διακόνους. Τους ευχαριστεί για την αγάπη και τη φιλοξενία τους και εύχεται να έχουν το πνεύμα και τα δεσμά του ως αντίδωρο (8-10). Τέλος ακολουθούν συμβουλές και ασπασμοί (11-13).

Ο Ιγνάτιος τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση ότι ο Χριστός είναι Θεός, του οποίου η σταυρική θυσία και η ανάσταση δώρισαν τη σωτηρία στον άνθρωπο, που για να την αποκτήσει οφείλει να είναι ταπεινός και να αγαπά τον Θεό και τον πλησίον. Ο άγιος υπογραμμίζει την πίστη στις δύο φύσεις του Χριστού, της θείας και της ανθρώπινης, και εμμένει στην πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης Του. Ο Χριστός «αληθώς έπαθε», «αληθώς ανέστησεν εαυτόν», είναι «Κύριος…σαρκοφόρος» και «τέλειος άνθρωπος». Μάλιστα, εξαιτίας αυτής της αλήθειας, ο ίδιος είναι πρόθυμος να οδηγηθεί στο μαρτύριο, γιατί αν η σάρκωση, η σταύρωση και η ανάσταση δεν ήταν πραγματικά αλλά φαινομενικά τότε κι ο ίδιος, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, φαινομενικά είναι δέσμιος.

Ο Ιγνάτιος είναι ο πρώτος Πατέρας της Εκκλησίας που τονίζει εμφαντικά και με καθαρούς όρους τόσο τη Θεότητα όσο και την ανθρωπότητα του Χριστού. Είναι σαφές λοιπόν ότι με τις θέσεις του αυτές στρέφεται κατά της αιρετικής μάστιγας του Δοκητισμού, του οποίου η διδασκαλία απέρριπτε τη σάρκωση του Λόγου του Θεού, το πάθος, την ανάσταση, τη θεία Ευχαριστία και κατά βάση τη λειτουργική μυστηριακή ζωή.

Οι Δοκήτες αποτελούσαν τον κύριο όγκο των Γνωστικών. Πίστευαν ότι ο άνθρωπος είναι ένα θείο απόσπασμα που εξέπεσε. Δούλος της ύλης και του διαβόλου, που για να λυτρωθεί χρειαζόταν κάποια εξωτερική βοήθεια. Εκείνος όμως που πρόσφερε τη βοήθεια δεν είναι άνθρωπος ούτε θεάνθρωπος, γιατί η ανάμιξη του θείου με το ανθρώπινο στοιχείο, που είναι πονηρό, είναι κατ’ αυτούς αδιανόητη. Συνεπώς είναι μόνο Θεός, που φέρει φαινομενικό σώμα. Η βάση του Δοκητισμού είναι αντιβιβλική, καθώς αρνείται τις θεοφάνειες και την ενανθρώπησς. Είναι ένα απαισιόδοξο σύστημα, γιατί καθιστά τον άνθρωπο δούλο της εγκόσμιας φθοράς και αδύναμο να συμβάλει στη λύτρωσή του.

Από αυτά λοιπόν τα «ανθρωπόμορφα θηρία», που μάλλον είχαν διεισδύσει στην τοπική εκκλησία βλάπτοντας τα μέλη της, προσπαθεί ο άγιος να διαφυλάξει τους πιστούς της Σμύρνης. Διευκρινίζει ότι η προσχώρηση στην αίρεση δεν είναι μία απλή υπόθεση, αλλά συνεπάγεται τραγικές συνέπειες για όσους την αποδεχθούν. Όσοι αρνούνται με τον τρόπο αυτό το Χριστό, ουσιαστικά τους έχει αρνηθεί ο ίδιος ο Χριστός, γιατί είναι «νεκροφόροι», συνήγοροι του θανάτου παρά της αλήθειας.

Σμύρνη_228DSC_7108

Αυτός είναι και ο λόγος που ο Ιγνάτιος τονίζει την πίστη και την αγάπη του χριστιανού προς τον Ιησού Χριστό. Πρόκειται για μία δυνατή πνευματική σχέση, που εκφράζεται και πιστοποιείται μέσα από τη μετοχή του πιστού στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Αυτή οικοδομεί την ενότητα της Εκκλησίας, αποτελεί το θεμέλιό της και είναι το κέντρο της ζωής της επειδή ακριβώς είναι το αληθινό Σώμα του Χριστού που έπαθε, θανατώθηκε και ενδόξως αναστήθηκε. Εδώ λοιπόν επισημαίνεται ο ρεαλισμός του μυστηρίου, που οδηγεί τον πιστό στην όντως ζωή μέσα από αυτά τα πραγματικά σωτηριώδη γεγονότα.

Ο άγιος όμως δεν περιορίζεται στην επισήμανση του κινδύνου και των συνεπειών των αιρέσεων. Προτείνει τρόπους αντιμετώπισης της αίρεσης, αφού το ποίμνιο μόνο του δεν μπορεί να πολεμήσει την κακοδοξία. Καταφεύγει λοιπόν στον επίσκοπο. Αυτός αποτελεί για τον άγιο το κέντρο αναφοράς της ζωής της Εκκλησίας. Ο λειτουργικός του ρόλος συνδέεται άμεσα με το μυστήριο του Βαπτίσματος αλλά και με εκείνο της θείας Ευχαριστίας. Ο παραλληλισμός μάλιστα του επισκόπου προς τον ίδιο τον Ιησού Χριστό οδηγεί τον Ιγνάτιο στο συμπέρασμα ότι όποιος πράττει κάτι κρυφά από τον επίσκοπο, λατρεύει το διάβολο.

Συνιστά, λοιπόν, στα κεφάλαια 8 και 9 της Επιστολής του, όλοι οι πιστοί να ακολουθούν τον επίσκοπο, να τον τιμούν, ώστε να τιμηθούν από τον Θεό, και κανείς να μην πράττει κάτι εκκλησιαστικής φύσεως χωρίς αυτόν ή την έγκρισή του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο άγιος, θέλοντας να δώσει τη θεολογική και εκκλησιολογική διάσταση του επισκοπικού λειτουργήματος, το συνδέει με το σχήμα της μοναρχίας του Πατρός στη Θεότητα. Όπως η αλήθεια του προσώπου και του έργου του Χριστού λειτουργεί και καταφάσκεται στο πρόσωπο του Θεού Πατρός, ακριβώς, κατ’ ανάλογο τρόπο, και η αλήθεια όλων όσων συμβαίνουν στην Εκκλησία και προπαντός στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας αληθεύουν, εφόσον γίνονται από τον επίσκοπο ή τελούνται με την άδειά του.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις λειτουργεί η εκκλησιολογική αντίληψη του Ιγνατίου: «ὅπου ἂν φανῇπίσκοπος, ἐκεῖ τὸ πλῆθος ἔστω, σπερ ὃπου ἂν ᾖ Χριστός Ἰησοῦς, ἐκεῖ καί ἡ καθολική Ἐκκλησία». Μάλιστα ο όρος καθολική Εκκλησία απαντάται εδώ για πρώτη φορά στη χριστιανική γραμματεία. Δηλώνει το οικουμενικό, πλήρες, ενωμένο και αληθινό Σώμα του Χριστού. Με αυτή την έννοια η Εκκλησία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την τέλεση του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας υπό τον επίσκοπο. Κατά συνέπεια, στη σκέψη του αγίου, Χριστολογία, Εκκλησιολογία και Σωτηριολογία είναι έννοιες απολύτως εναρμονισμένες και αλληλοπεριχωρούμενες.

Ο ρόλος και το πρόσωπο του επισκόπου λειτουργούν, ώστε να εγγυώνται την αλήθεια, την τάξη και την ενότητα μέσα στην Εκκλησία και να αποκλείουν την αταξία και την αναρχία. Η Επιστολή παρέχει επίσης την πληροφόρηση ότι ο επίσκοπος περιβάλλεται από το πρεσβυτέριο. το οποίο παραβάλλεται προς τους αποστόλους. Η σχέση των αποστόλων με το Χριστό αποτελεί για τον Ιγνάτιο το πρότυπο της σχέσης του επισκόπου με τους πρεσβυτέρους. Ο επίσκοπος δεν μπορεί να ενεργεί αυθαίρετα. Είναι και αυτός «σύνδουλος» των άλλων κληρικών και ο «έσχατος» όλων των πιστών. Οφείλει να είναι «αξιόθεος», ενώ οι πρεσβύτεροι «θεοπρεπείς» και οι διάκονοι «θεοπρεσβευτές». Και τούτο, γιατί η ιεροσύνη είναι το ανώτερο από όλα τα αγαθά μεταξύ των ανθρώπων κι όποιος στρέφεται εναντίον της κατ’ ουσίαν δεν ατιμάζει τον άνθρωπο αλλά τον Θεό και τον Ιησού Χριστό, τον πρωτότοκο και τον μοναδικό εκ φύσεως αρχιερέα του Πατέρα.

Αυτή λοιπόν είναι για τον άγιο μάρτυρα του Χριστού Ιγνάτιο η εικόνα του εκκλησιαστικού σώματος. Μία αληθινή ιδανική προσευχόμενη κοινωνία, μία οικογένεια, όπου όλα τα μέλη έχουν μεταξύ τους μία σχέση ειλικρινούς αγάπης, αμοιβαίας διακονίας και υπακοής με αναφορά στον Κύριο της Δόξας.

http://blogs.auth.gr/moschosg/2017/05/07/%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%BC%CF%85%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CF%80/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 7, 2017

Ο υμνογράφος της αγίας έχοντας υπόψη  το πλήθος των ανθρώπων που πίστευαν στον Χριστό λόγω της καρτερίας της αγίας στα βάσανα που περνούσε και λόγω των υπερλίαν θαυμαστών που γίνονταν στη ζωή της,δεν μπορεί παρά να επισημάνει έκθαμβος ότι τελικά η καρτερία της αυτή,αποτέλεσμα της χάρης του Θεού που ενίσχυε το ανδρειωμένο φρόνημά της (βλ. ωδή δ´),  ήταν εκείνη που κατεξευτέλισε όλους τους πιστούς της ματαιότητας και της αθεΐας.

Με άλλα λόγια, όταν και ο μεγαλύτερος άθεος και υβριστής της πίστης προσκρούσει στον ογκόλιθο της θερμής αγάπης προς τον Χριστό και της χάριν Αυτού θυσίας της ζωής, καταπίπτει και εξευτελίζεται ως προς την δική του μάταια πίστη.

Ό,τι συνέβη δηλαδή με τους εχθρούς της πίστης μπροστά στην Εσταυρωμένη Αγάπη, τον Ίδιο τον Κύριο: κατέπεσαν και χάθηκαν,  το ίδιο συμβαίνει σε κάθε εποχή και μπροστά στους αγίους: χάνονται και καταπίπτουν, έστω κι αν προσωρινά φαίνονται να κυριαρχούν. Διότι ο λόγος της Γραφής είναι αψευδής και αιώνιος: ῾Αύτη η πίστις η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών᾽. ῾Η καρτερία σου στα βάσανα, Ειρήνη στεφανηφόρε, ξεφτέλισε αυτούς που πίστευαν στη ματαιότητα και την αθεΐα᾽(῾Η ση εν βασάνοις καρτερία,Ειρήνη στεανηφόρε, κατεγέλασε των της ματαιότητος και της αθεότητος αντεχομένων᾽) (ωδή η´).

http://pgdorbas.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΜΗΚΕΤΙ ΑΜΑΡΤΑΝΕ, ΙΝΑ ΜΗ ΧΕΙΡΟΝ ΣΟΙ ΤΙ ΓΕΝΗΤΑΙ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ)

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 7, 2017

 Όταν διαβάζουμε για ένα θαύμα στο Ευαγγέλιο ή στη ζωή των Αγίων μας, εύλογα ερωτήματα ανακύπτουν: άλλαξε η ζωή των ανθρώπων που το έζησαν;  ήρθαν άραγε πιο κοντά στον Θεό; αυξήθηκε η πίστη τους; έζησαν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και τον τρόπο των Αγίων; μήπως το θαύμα αποτέλεσε ένα περιστατικό που έγινε μία χαμένη ευκαιρία; Συνήθως μένουμε στην δύναμη του Χριστού και την χάρη που οι Άγιοί μας έχουν πάρει από τον Θεό και την πίστη τους σ’  Αυτόν. Μένουμε στο γεγονός του θαύματος καθαυτό. Χαιρόμαστε. Εξετάζουμε τις προϋποθέσεις για να γίνει. Σκεφτόμαστε την μίμηση που καλούμαστε να δείξουμε στα πρόσωπα εκείνων που έλαβαν το ποθούμενο. Δεν μας είναι όμως τόσο εύκολο, παγωμένοι στην στιγμή, να δούμε και να εξετάσουμε την συνέχεια της ζωής τους. Ίσως επειδή τόσο το Ευαγγέλιο όσο και τα συναξάρια των Αγίων δεν αποτελούν κείμενα που αφηγούνται τις ιστορίες όσων συνάντησαν τον Χριστό και τους Αγίους γιατί θέλουν να μας βάλουν στην θέση τους. Να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε ότι όλες οι εκδοχές της ζωής είναι ανοιχτές για όποιον έλαβε την ευεργεσία να συναντήσει και να γνωρίσει τόσο τον Χριστό όσο και τους Αγίους.

         Όμως ο λόγος του Χριστού είναι ξεκάθαρος για όσους έχουν λάβει την ευεργεσία του θαύματος με οποιονδήποτε τρόπο: «Ίδε υγιής γέγονας. Μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται» (Ιωάν. 5, 14). «Βλέπεις, έχεις γίνει καλά. Από δω και πέρα μην αμαρτάνεις, για να μην πάθεις τίποτα χειρότερο». Ο παράλυτος της Βηθεσδά, γιατί σ’  αυτόν απευθύνεται ο λόγος του Κυρίου, επί τριανταοκτώ χρόνια ήταν κατάκοιτος στο κρεβάτι του, που ήταν ο τάφος του. Ο Χριστός, παρότι εκείνος δεν είχε καμία ελπίδα, θα τον αναστήσει. Η μόνη λέξη του Κυρίου θα είναι το «θέλεις;» (Ιωάν. 5,6). Θα τον βγάλει από τον τάφο του και θα του ξαναδώσει τόσο την δύναμη να σηκωθεί και να κρατά στους ώμους του το κρεβάτι του, όσο και την ευκαιρία να χτίσει μία καινούργια ζωή, παρότι η νεότητά του δεν θα μπορούσε να επανέλθει. Δεν βλέπει την ηλικία του παράλυτου ο Χριστός, δεν θεωρεί την υπόλοιπη ζωή του χαμένη. Ανασταίνοντάς τον όμως δεν σημαίνει ότι τον παραδίδει στην λήθη για όσα πέρασε και έζησε.  Για το ότι δεν είχε άνθρωπο, αλλά παρέμενε μόνος του στην ζωή. Για το ότι και δεν αγάπησε και δεν αγαπήθηκε. Για το ότι αισθανόταν ανήμπορος να πάρει την ζωή στα χέρια του, όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά. Για το ότι δεν εμπιστευόταν τον Θεό, ούτε είχε ελπίδα, αλλά από συνήθεια καθόταν δίπλα στην δεξαμενή της Βηθεσδά, μόνο και μόνο για να μην χάσει στο βάθος της ύπαρξής του εκείνο το «λες να τα καταφέρω να πέσω στο ταραγμένο νερό;». Για το ότι η νέκρωσή του δεν ήταν μόνο σωματική, αλλά, κυρίως πνευματική.

        Αναρωτιόμαστε ποια ήταν η αμαρτία του παράλυτου για να υποφέρει τόσα χρόνια. Η στάση του αμέσως μετά το θαύμα, μας αφήνει να την καταλάβουμε. Όταν οι άρχοντες των Ιουδαίων τον καλούν για να τον επιπλήξουν, επειδή κουβάλησε το κρεβάτι του τη ημέρα του Σαββάτου, για την φαινομενική του άρνηση να τηρήσει την ιουδαϊκή τυπολατρία, ο πρώην παράλυτος σπεύδει να αποσείσει από τον εαυτό του οποιαδήποτε ευθύνη: «ο ποιήσας με υγιή, εκείνος μοι είπεν: άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει». (Ιωάν. 5, 11). Δεν φταίω εγώ για το ότι δεν τήρησα τον νόμο. Εκείνος που με έκανε καλά, εκείνος μου είπε να σηκώσω το κρεβάτι μου κι εγώ τον άκουσα. Εκείνος φέρει την ευθύνη. Εκείνος είναι ο ισχυρός. Μην τα βάζετε μαζί μου. Υπάκουσα στην εντολή του, από τη στιγμή που με έκανε καλά. Και στις επίμονες ερωτήσεις των Ιουδαίων ποιος ήταν αυτός που τον γιάτρεψε, ο πρώην παράλυτος δεν ήξερε να πει. Στην χαρά του γιατί έγινε καλά, γιατί απέκτησε την σωματική δύναμη να μπορεί να κινείται και να σηκώνει τα βάρη του, να αρχίσει να ζει αναστημένος από την παραλυσία, δεν σκέφτηκε να μείνει και να ευχαριστήσει Αυτόν που τον γιάτρεψε. Αλλά και όταν ο Κύριος τον βρίσκει και τον προτρέπει να είναι προσεκτικός στην πορεία της ζωής του, για να μην τον βρει τίποτε χειρότερο, ο παράλυτος σπεύδει να δώσει πληροφορίες στους Ιουδαίους για την ταυτότητα του ιατρεύσαντος.

       Διαβλέπουμε λοιπόν ότι ο παράλυτος δεν μπορεί να ζήσει ευχαριστιακά. Να δοξάσει τον Θεό για την ευλογία που παίρνει να νικήσει τον θάνατο και να αναστηθεί. Να μείνει κοντά στον Ευεργέτη του και να προσπαθήσει να χτίσει καινούργια πορεία μέσα από την σχέση μαζί Του. Ο πρώην παράλυτος είναι αγνώμων. Δεν μπορεί να αγαπήσει κάποιον άλλον εκτός από τον εαυτό του. Γι’ αυτό και σπεύδει να αποσείσει την ευθύνη για την παραβίαση του Σαββάτου. Αποδεικνύεται πειθήνιο όργανο της θρησκευτικής εξουσίας. Άνθρωπος που δεν κρίνει και δεν αποστομώνει όσους αμφισβητούν τον Ιησού, καθότι ο ίδιος έχει γευτεί το θαύμα, αλλά έτοιμος να συνταχθεί μαζί τους, για να μην χάσει την εύνοιά τους. Έτσι φαίνεται ότι η παραλυσία του σώματος ήταν το σωματικό σύμπτωμα της παραλυσίας της ψυχής, της καρδιάς. Της ανικανότητας να αγαπήσει, να εκτιμήσει, να μοιραστεί, να δοξάσει, να χαρεί αληθινά και να μοιραστεί την χαρά του. Να αναλάβει την ευθύνη να χτίσει καινούργια ζωή αγαπώντας. Και να ξεκινήσει αυτή την πορεία αποδεικνύοντας ότι πρωτίστως αγαπά Αυτόν που τον έκανε καλά.

     Η Ανάσταση και η Αγιότητα που πηγάζουν από την σχέση με τον Χριστό είναι τα μεγαλύτερα θαύματα που βιώνουμε στην ζωή μας. Προϋποθέσεις για να τα οικειωθούμε είναι η πίστη και η αγάπη προς τον Χριστό, αλλά και η ευγνωμονούσα καρδιά. Αυτή που είναι έτοιμη να συγκινηθεί, όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά να αναλάβει να κινηθεί σε μία νέα πορεία. Αγωνιζόμενη εναντίον της ιδιοτροπίας και της μιζέριας να τα περιμένει όλα έτοιμα από τους άλλους, ακόμη και να την αγαπήσουν. Έχοντας ελπίδα στον Θεό. Βλέποντας τα λάθη και τις αμαρτίες. Και έτοιμη να καταθέσει την μαρτυρία της αλήθειας σε οποιονδήποτε την αμφισβητεί. Τυπολάτρη, άθεο, αρνητή, μη αναστημένο, ουσιαστικά εξίσου παράλυτο! Για να έχει το θαύμα αυθεντική αξία μεταμόρφωσης και ελπίδας στην ζωή μας!

Κέρκυρα, 7 Μαΐου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΑΔΕΙΕΣ ΨΥΧΕΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 7, 2017

Πόσο άδειες είναι οι ψυχές των νέων ανθρώπων σήμερα; Πόσο εύκολο είναι αυτό να γίνει αφορμή αφύπνισης;

                Οι νέοι σήμερα έχουν επιλέξει μία οδό συμβιβασμού με τον κόσμο και την εποχή τους. Έχουν εκλάβει ως δεδομένο ότι θα πρέπει να ακολουθούν τον πολιτισμό του καιρού, όχι μόνο ως προς τις συνήθειες, τις επιλογές της διασκέδασης, τις μοντέρνες ιδέες, την προβολή του εαυτού στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, αλλά και ως προς τις σχέσεις τους. Οι νέοι αναζητούν την κοινωνικότητα και την συντροφικότητα όχι μέσα από τον έρωτα, το μοίρασμα, την ευθύνη, αλλά, κυρίως, μέσα από την ευκολία της σωματικής επαφής, την αποθέωση της εμφάνισης, την αποφυγή του δεσίματος. Οι σχέσεις δεν αποτυπώνουν στους νέους αυτό που ονομάζουμε «νόημα ζωής». Μάλλον λειτουργούν ως αντίδοτο στον φόβο της μοναξιάς, σε ένα διαφαινόμενο αίσθημα απόρριψης από τους άλλους. Έτσι, οι νέοι δεν αντιδρούν εύκολα στο κάθε μορφής κακό. Δεν θέλουν να διαμορφώσουν ολοκληρωμένη άποψη, να παλέψουν για κάτι διαφορετικό.

                Σε μία εποχή στην οποία η ζωή είναι γεμάτη από πληροφορίες και κάποτε και εμπειρίες, οι ψυχές παραμένουν ασυγκίνητες, άδειες. Δεν ενοχλεί όμως αυτό, διότι μεγαλύτεροι και νεώτεροι δεν βιαζόμαστε να δώσουμε απάντηση στο ερώτημα του θανάτου και της αιωνιότητας.  Είναι μακριά για μας. Προτιμούμε να ζούμε όπως οι πολλοί, παρά να θέλουμε την Αλήθεια, η οποία όμως δεν είναι μόνο για να την γνωρίσουμε, αλλά και για να την ακολουθήσουμε.

                Άδειες οι ψυχές γιατί δεν πεινάνε για ελπίδα. Κέντρο της ζωής είναι το τώρα, το παρόν. Επειδή δεν είναι μόνοι τους οι νέοι, νιώθουν ότι δεν χρειάζεται να σκεφτούνε γιατί ζούνε και τι μπορούν να μοιραστούνε. Κι έτσι το μέλλον φαντάζει αρκετά μακρινό, για να διαμορφώσει κάποιος θέση και να αφιερωθεί ώστε να την υλοποιήσει. Συμπαρομαρτούνε άλλωστε όλοι εκείνοι που δεν ελπίζουν σε κάτι, αλλά μόνο στο «εγώ» τους, τον εαυτό τους. Και τότε «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Αρκεί λοιπόν το να περνάμε καλά.

                Η χριστιανική πίστη και η ζωή της Εκκλησίας μπορούν να γίνουν αφετηρία ώστε οι ψυχές να μπολιαστούν και με νόημα και με ελπίδα. Στις μικρότερες και μεγαλύτερες κρίσεις της ζωής, στην αποτυχία της αγάπης, στον εκμηδενισμό των ονείρων έρχεται η αυθεντικότητα  της κοινωνίας με τον Χριστό να κάνει νεώτερους και μεγαλύτερους να αισθάνονται όχι απλώς λιγότερο μόνοι, αλλά έτοιμοι να παλέψουν για έναν κόσμο που θα ακολουθεί το Ευαγγέλιο. Στα δύσκολα. Στην δίψα για εκδίκηση και συντριβή του άλλου που είναι εχθρός. Στην επιθυμία χρήσης του άλλου ως αντικειμένου για την δική μας ευχαρίστηση. Στον πόνο από την αρρώστια, τον θάνατο, την απώλεια. Στην ταραχή που η ήττα και η ματαίωση φέρνουν. Αλλά και στην ανάγκη για μέτρο όταν διαχειριζόμαστε τις χαρές μας.

Η παρουσία του Χριστού γεμίζει τις ψυχές. Πιστεύουμε και ζούμε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος και έφτασε μέχρι τον θάνατο από αγάπη για μας. Με γνώμονα αυτή την πίστη γνωρίζουμε γιατί ζούμε. Και ξεκινούμε από την αρχή κάθε στιγμή, στον τρόπο της Εκκλησίας. Ευθύνη των μεγαλύτερων να δείξουμε στους νέους αυτόν τον δρόμο. Ευθύνη όλων μας η ψυχή μας να πάψει να είναι άδεια.  Για να χαρούμε το ουσιώδες! Αυτόν και αυτό που διαρκεί!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 3 Μαΐου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Προφήτης Ιερεμίας

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 1, 2017

Προφήτης Ιερεμίας

Εορτάζει στις 1 Μαΐου εκάστου έτους.

Ψυχαὶ λιθώδεις καὶ ξέναι θείου φόβου,

Λίθοις ἀνεῖλον θεῖον Ἱερεμίαν.

Πρώτῃ ἐν Μαΐοιο λίθοις κτάνον Ἱερεμίαν.

Βιογραφία

Ο Προφήτης Ιερεμίας γεννήθηκε πιθανώς κατά το 650 π.Χ., στην μικρή πόλη της φυλής Βενιαμίν Αναθώθ, βορειοανατολικά της Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Χελκίας. Ανατράφηκε στην ιερατική αυτή οικογένεια με αυστηρότητα. Μελετούσε τους προ αυτού Προφήτες Ησαΐα και Ωσηέ. Νεότατος στην ηλικία, περίπου 23 – 25 ετών, περί το 627 – 625 π.Χ., καλείται από τον Θεό στο προφητικό αξίωμα. Ανταποκρίνεται στο θέλημα του Κυρίου και έτσι το όνομά του (Ιερεμίας), που σημαίνει ο Θεός ανυψώνει ή καθιστά, εκφράζει και την αποστολή του.

Κατάπληκτος από την τιμή αυτή ο Ιερεμίας, αρνείται την υψηλή τιμητική κλήση, προβάλλοντας τις ασθενείς νεανικές του δυνάμεις. Ο Θεός όμως ενισχύει αυτόν υποσχόμενος, όχι υλικές αμοιβές και τιμές, αλλά το πολυτιμότερο όλων: τη βοήθειά Του. Ο Ιερεμίας υπακούει.

Ο Προφήτης Ιερεμίας καθαγιάσθηκε πριν από τη γέννησή του, όπως γράφει ο Άγιος Ιερώνυμος. Πράγματι, στην αρχή του προφητικού του βιβλίου ο Ίδιος ο Θεός του λέγει: «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμεί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε».

Σε τέσσερις περιόδους δυνάμεθα να διαιρέσουμε την δημόσια δράση του. Πρώτον, επί του βασιλέως Ιωσίου προ της μετερρυθμίσεως (627 – 621 π.Χ.), δεύτερον, επί του βασιλέως Ιωακείμ μέχρι του Σεδεκίου (609 – 598 π.Χ.), τρίτον, επί Σεδεκίου (598 – 586 π.Χ.) και τέταρτον, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ και την αιχμαλωσία του Σεδεκίου.

Μετά την καταστροφή του βασιλείου του Ισραήλ, το βασίλειο του Ιούδα, όπου βρισκόταν ο Προφήτης Ιερεμίας, τελούσε υπό την επίδραση των Ασσυρίων, όχι μόνο πολιτικά αλλά και θρησκευτικά. Η πολυθεΐα των Ασσυρίων είχε εισχωρήσει στους Ιουδαίους, διότι ο βασιλέας Μανασσής (693 – 639 π.Χ.) ήταν υποτελής των Ασσυρίων και είχε παραδοθεί σε θρησκευτικό συγκρητισμό και σε ειδωλολατρία. Όσες πόλεις υπήρχαν στην Ιουδαία, τόσοι ήταν και οι θεοί, όσοι οι δρόμοι της Ιερουσαλήμ, τόσα θυσιαστήρια του Βαάλ. Υπήρχε η ειδωλολατρία του Μολώχ με τα ανθρώπινα θύματα. Στις αυλές του ναού ήταν θυσιαστήρια των Ασσυρίων θεών και το είδωλο της Αστάρτης. Ο Ιερεμίας, επί της βασιλείας του Ιωσίου, από το 627 π.Χ., επέρχεται κατά της πολυθεΐας κηρύσσοντας τον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό και στηλιτεύοντας τη διαφθορά. Εκτός της ειδωλολατρίας και ανηθικότητας, ο Ιερεμίας πολεμάει κατά την περίοδο αυτή και τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι παραπλανούσαν τον λαό με ψευδείς προφητείες. Ο Προφήτης διαισθάνεται κάποια μεταβολή του λαού, κάποια μετάνοια, διότι στην πρόσκληση του Θεού, ο λαός απαντά: «Ὁδοῦ, πρὸς Σὲ ἔρχομαι». Η μετάνοια όμως αυτή ήταν πρόσκαιρη λόγω της ανομβρίας. Ο Προφήτης πονάει, υποφέρει. Περιέρχεται σε απόγνωση. Όμως η μακροθυμία του Θεού δεν εξαντλείται. Ο Θεός συμβουλεύει τον Προφήτη να ερευνήσει την υπό του κακού τρυγηθείσα άμπελο, το λαό Του, μήπως εύρει ρώγα σταφυλιού, κάποιον άνθρωπο ευσεβή, ατρύγητο από το κακό. Έτσι τονίζεται η μεγάλη αξία του ανθρώπου. Ο Προφήτης δεν βρίσκει δυστυχώς καμία ρώγα σταφυλιού ατρύγητη από το κακό. Στην άκαρπη αυτή προσπάθεια του Προφήτη, ο Θεός συνιστά σε αυτόν και πάλι να συνεχίσει την εργασία του, για να πεισθεί και ο ίδιος ο Προφήτης για το αδιόρθωτο του λαού και τη δίκαιη τιμωρία του. Ο Θεός παρομοιάζει τον Προφήτη με μεταλλουργό που δοκιμάζει τα μέταλλα και φροντίζει από το μείγμα να εξαγάγει αυτά που είναι ευγενή, δηλαδή το χρυσό και τον άργυρο. Μάταια όμως.

Εδώ τερματίζεται η πρώτη περίοδος της δράσεως του Προφήτη Ιερεμία. Κατόπιν έρχεται η κατάλυση του Ασσυριακού βασιλείου διά της πίστεως της Νινευή το 621 π.Χ. Ο ευσεβής βασιλέας Ιωσίας, επωφελούμενος από την κατάρρευση αυτή, ανέλαβε πολιτική εξωτερικής ανεξαρτησίας και προέβη σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, για να ορθώσει την πίστη στον Θεό. Ο Ιερεμίας, κατά το χρονικό διάστημα 621 – 608 π.Χ., αποσύρθηκε πιθανότατα σε μόνωση. Χαρακτηριστικό της ασκητικής του ζωής ήταν ότι αυτός «λινοῦν περίζωμα εἶχε μόνον. Ὡς δὲ τὰ εὐτραφῆ τῶν σωμάτων γυμνούμενα φανερωτέραν δείκνυσι τὴν ἀκμήν, οὕτω καὶ τῶν ἠθῶν τὸ κάλλος, μὴ ἀνειλούμενον ἀπειροκάλοις φλυαρίαις, τὸ μεγαλοπρεπὲς ἐνδείκνυται».

Κατά την δεύτερη περίοδο της δράσης του, επί της εποχής του βασιλέως Ιωακείμ (609 – 598 π.Χ.), ο Προφήτης Ιερεμίας στρέφεται κατά των ατόπων της Ισραηλιτικής θρησκείας. Ο μαγικός χαρακτήρας, τον οποίο απέδιδαν οι Ιουδαίοι στο ναό και στις τελετές, τον ενοχλούσε. Έλεγε δε, ότι «ο ναός, ο οποίος χρησιμεύει να καλύπτει τα κακουργήματα, είναι όχι ναός Θεού, αλλά σπήλαιο ληστών».

Κατά το πρώτο έτος της βασιλείας του Ιωακείμ, σε κάποια μεγάλη εορτή, εμφανίζεται ο Προφήτης Ιερεμίας στην αυλή του ναού και μέσα στο ενθουσιώδες από τη θέα του ναού πλήθος, προσβάλλει την εσφαλμένη αυτή πίστη, την οποία είχε ο λαός περί του ναού και κηρύσσει την επερχόμενη καταστροφή του ναού. Όλος ο λαός εξεγείρεται και ζητεί τον θάνατό του. Σώζεται με την επέμβαση του Αχικάμ. Μεταβαίνει στο εργαστήριο του κεραμέως και παρατηρεί ότι ο κεραμέας μεταπλάσσει όσα από τα πήλινα δοχεία δεν αρέσουν σε αυτόν. Έτσι, λέγει ο Προφήτης, θα κάνει ο Θεός σε έθνη και ανθρώπους, τα οποία δεν αρέσουν σε Αυτόν. Για την αποφυγή της καταστροφής συνιστά την εσωτερική μετάνοια του ανθρώπου. Άρχοντες και λαός αντιδρούν. Κουρασμένος ο Προφήτης από τους άκαρπους αγώνες του ζητεί τη μόνωση και προβλέποντας την αμετανοησία του λαού του Θεού, προλέγει την καταστροφή του.

Κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να τον δηλητηριάσουν στην Αναθώθ. Συνωμοτούν εναντίον του και συγγενείς του. Ο Ιερεμίας αποδίδει την σωτηρία του στον Θεό. Στρέφεται κατά των αρχόντων, του βασιλέως Ιωακείμ και των ανακτόρων, των οποίων κηρύσσει την καταστροφή. Όλος ο κόσμος είναι εναντίον του. Προς στιγμήν κάμπτεται, διότι νομίζει ότι έχει εγκαταλειφθεί από τον Θεό και παραπονείται. Συνέρχεται όμως και συνεχίζει το έργο του. Στην αυλή του ναού κηρύσσει και πάλι την καταστροφή του ναού. Το κήρυγμα αυτό προκαλεί αναταραχή. Γι’ αυτό ο στρατηγός του ιερού χώρου του ναού Πασχώρ τον ραβδίζει και τον ρίχνει στη φυλακή. Τα κηρύγματά του γίνονται δεκτά με ειρωνείες. Του απαγορεύουν να επισκέπτεται το ναό. Ο Προφήτης σκέπτεται να εγκαταλείψει τον αγώνα. Η φωτιά όμως του λόγου του Θεού, που είναι μέσα του, δεν τον αφήνει. Κατά το τέλος του 605 π.Χ., μετά την ήττα των Αιγυπτίων στο Χαρκαμύς, επειδή ο ίδιος δεν ήταν δυνατόν να εισέλθει στην αυλή του ναού, δίδει στον μαθητή του Βαρούχ να αναγνώσει στο μέσο της αυλής του ναού, προφητεία, διά της οποίας κηρυσσόταν η καταστροφή του ναού. Όλοι τότε επαναστατούν εναντίον του. Ο Ιερεμίας και ο Βαρούχ κρύβονται, για να μη συλληφθούν. Η προλεχθείσα όμως καταστροφή επήλθε.

Οι Βαβυλώνιοι κατέστησαν φόρου υποτελή, το βασιλέα Ιωακείμ. Αυτός, επιθυμώντας την ανεξαρτησία και αφού παρακινήθηκε από άκριτους ανθρώπους, προκαλεί τη Βαβυλώνιο εκστρατεία κατά της Ιερουσαλήμ. Ο Ναβουχοδονόσωρ επέρχεται εναντίον του και πολιορκεί την Ιερουσαλήμ. Ο Ιερεμίας μάταια συνιστά στον βασιλέα Ιωακείμ, υποταγή στους Βαβυλώνιους. Ο Ιωακείμ πεθαίνει και η πόλη καταλαμβάνεται και πολιορκείται. Ο ναός καταστρέφεται. Ο άμεσος διάδοχος του Ιωακείμ, ο Ιωαχείμ (Ιεχονίας) πορεύεται σε αιχμαλωσία με τους αξιωματούχους της χώρας και δέκα χιλιάδες από το λαό. Ο βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ ορίζει ως διάδοχο του Ιεχονίου, τον Σεδεκία.

Κατά την Τρίτη περίοδο της δράσεως του Προφήτη Ιερεμίου, το 594 π.Χ., απεσταλμένοι των Ιδουμαίων, Αμμωνιτών, Τύρου και Σιδώνος, παρακάλεσαν τον Σεδεκία να συμμαχήσουν κατά των Βαβυλωνίων. Οι ψευδοπροφήτες κηρύσσουν ότι τα ιερά σκεύη του ναού που είχαν κλαπεί θα επιστραφούν. Ο Ιερεμίας αντιτίθεται και συμβολικά θέτει ζυγό στον τράχηλό του, για να δηλώσει ότι θα είναι δούλοι του Ναβουχοδονόσορ. Ο ψευδοπροφήτης Ανανίας σπάζει το ζυγό πάνω στον τράχηλο του Ιερεμία, για να τονίσει την αποτίναξη του ζυγού των Βαβυλωνίων. Ο Ιερεμίας απαντά: «Έσπασες ξύλινους ζυγούς; Σιδερένιους θα θέσει ο Θεός στον τράχηλό σας».

Ο Σεδεκίας τήρησε συνετή πολιτική προς τους απεσταλμένους των άλλων περιοχών και ενέκρινε την γνώμη του Προφήτη Ιερεμία. Όμως, κατά το 588 π.Χ., ο φαραώ της Αιγύπτου Ουαφρής επαναστατεί κατά των Βαβυλωνίων. Το φρόνημα των Ιουδαίων αναπτερώνεται και λαμβάνουν και αυτοί μέρος στην επανάσταση αυτή. Ο Ιερεμίας τους αποτρέπει από το να συμμαχήσουν με τους Αιγυπτίους κατά των Βαβυλωνίων. Οι Ιουδαίοι δεν υπακούν και επαναστατούν. Ο Ιερεμίας επιμένει ότι η πόλη των Ιεροσολύμων θα καταστραφεί. Οι άρχοντες τον ρίχνουν σε λάκκο βορβορώδη, διότι με τον τρόπο που ο Προφήτης ομιλούσε παρέλυε τα χέρια των πολεμιστών. Με την επέμβαση όμως του Αβδεμέλεχ αποσύρεται από τον λάκκο. Η πόλη των Ιεροσολύμων καταλαμβάνεται και ο βασιλέας Σεδεκίας συλλαμβάνεται, τυφλώνεται και οδηγείται στη Βαβυλώνα. Η πόλις παραδίδεται στις φλόγες.

Κατά την τέταρτη περίοδο της δράσεώς του, ο Ιερεμίας, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ, αποφασίζει να διαμείνει πλησίον του Γοδολίου. Τον Γοδολία, ο βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ εγκαθιστά κυβερνήτη της Ιουδαίας. Μετά από λίγο, όμως, ο Γοδολίας δολοφονείται και ο Ιουδαϊκός λαός, φοβούμενος την τιμωρία από τους Βαβυλωνίους, αποφασίζει να απέλθει στην Αίγυπτο παρά την γνώμη του Ιερεμίου και την εντολή του Θεού. Χωρίς την θέλησή του, παίρνουν μαζί τους και τον Ιερεμία, ο οποίος κηρύττει και στην Αίγυπτο. Προλέγει την εισβολή του Ναβουχοδονόσωρ, η οποία και έγινε. Εκεί οι Ιουδαίοι περιπίπτουν σε ειδωλολατρία. Ο Προφήτης επέρχεται και πάλι εναντίον αυτών. Εκείνοι όμως δεν υπακούουν και ο Προφήτης προλέγει την καταστροφή τους.

Ο Προφήτης Ιερεμίας λιθοβολήθηκε από τους συμπατριώτες του στην πόλη Τάφνα της Αιγύπτου ή απήχθη μαζί με τον Βαρούχ αιχμάλωτος από τον βασιλέα Ναβουχοδονόσωρ σε κάποια εισβολή του στην Αίγυπτο το 568 π.Χ., ως λέγει κάποια Ραββινική παράδοση.

Η Σύναξη αυτού ετελείτο στο ναό του Αποστόλου Πέτρου, που ήταν κοντά στην Μεγάλη Εκκλησία.

Το βιβλίο του Προφήτη Ιερεμία στην Παλαιά Διαθήκη δεν παρουσιάζει μόνο υψηλές θρησκευτικές ιδέες, αλλά κυρίως μια ζωηρή θρησκευτική προσωπικότητα, διότι ο Ιερεμίας δεν κήρυττε μόνο, αλλά ζούσε την διδασκαλία αυτή με τόση επιμονή, ώστε όχι μόνο ο θάνατός του υπήρξε μαρτυρικός, αλλά και ολόκληρη η ζωή του ήταν ένα διαρκές μαρτύριο. Η διδασκαλία του Προφήτη Ιερεμία αφορούσε, α) τον άνθρωπο, β) τον Θεό και γ) το λαό του Θεού. Κέντρο και των τριών αυτών είναι η καρδιά, η βάση της προσωπικότητας του ανθρώπου.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Ἐκ γαστρὸς ἠγιάσθης τὴ προγνώσει τοῦ Κτίσαντος, καὶ προφητικῆς ἐπληρώθης ἐκ σπαργάνων συνέσεως, ἐθρήνησας τὴν πτῶσιν Ἰσραήλ, σοφὲ Ἱερεμία ἐν στοργῇ, διὰ τοῦτο ὡς Προφήτην καὶ Ἀθλητήν, τιμῶμεν σὲ κραυγάζοντες, δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγούντι διὰ σοῦ, ἠμὶν τὰ κρείττονα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος β’.

Τοῦ προφήτου σου Ἰερεμίου τὴν μνήμην, Κύριε, ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σὲ δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Πηγή:  saint.gr 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΗΓΕΡΘΗ, ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ)

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 1, 2017

Υπάρχουν γεγονότα τα οποία αλλάζουν τον ρουν της Ιστορίας. Το σπουδαιότερο από αυτά, ανεξαρτήτως αν κάποιος πιστεύει σ’ αυτό ή όχι, είναι η Ανάσταση του Χριστού, η οποία χώρισε την ιστορία σε δύο περιόδους. Δεν είναι η γέννηση η αυθεντική βάση του χωρισμού, αλλά η ανάσταση. Χωρίς την ανάσταση η γέννηση θα παρέμενε ένα συναισθηματικό επεισόδιο ερχομού στον κόσμο ενός ανθρώπου που είπε ωραία λόγια, έκανε μερικές υπερβάσεις στην φυσική πορεία της ζωής, αλλά νικήθηκε και Αυτός, όπως όλοι, από την αναπόδραστη ανθρώπινη μοίρα που φαίνεται ότι είναι ο θάνατος. Χωρίς την Ανάσταση το έργο του Χριστού θα παρέμενε μάταιο, διότι δεν θα ήταν λυτρωτικό. Θα υποτασσόταν στην δύναμη του χρόνου και κάθε ελπίδα για λύτρωση θα αποδεικνυόταν ανεπαρκής. Γι’ αυτό και η πίστη στην Ανάσταση αποτελεί σημαδιακό γεγονός. Γι’ αυτό και η αμφισβήτηση της Ανάστασης αποτελεί σημείο κατατεθέν για όσους δεν θέλουν να πιστεύουν στον Θεό. Η Ανάσταση του σκανδαλίζει. Τη Ανάσταση χλευάζουν. Την Ανάσταση θέλουν να διαγράψουν από τις καρδιές των ανθρώπων, κυρίως όσων επιμένουν να παραμένουν πιστοί.

         Αυτό γινόταν από την πρώτη στιγμή που ο Χριστός αναστήθηκε. Ο λόγος του Αγγέλου στο κενό μνημείο «ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν Αυτόν» (Μάρκ. 16,6), («Αναστήθηκε. Δεν είναι εδώ. Να ο τόπος όπου τον είχαν βάλει») δεν ηχεί παράδοξα μόνο στ’ αυτά των Μυροφόρων γυναικών, οι οποίες με αγάπη πήγαν να αλείψουν με αρώματα τον νεκρό Ιησού. Ηχεί παράδοξα σε κάθε ανθρώπινη κατηγορία η οποία έχει θέσει την πίστη σε δεύτερη μοίρα.

           Πρώτα στ’ αυτιά των στρατιωτών που φύλαγαν τον τάφο. Αυτόπτες μάρτυρες της Ανάστασης, προτίμησαν να δωροδοκηθούν ώστε να γλιτώσουν την μήνι του αφεντικού τους, του Ρωμαίου διοικητή Πιλάτου, για το ότι δεν μπόρεσαν να φυλάξουν τον τάφο. Δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν μια δύναμη που ξεπερνούσε και τα μέτρα τους και την λογική τους και τις ικανότητές τους. Και ενώ έβλεπαν τι συνέβαινε, προσποιήθηκαν το ψέμα της κλοπής του νεκρού σώματος από τους εξαφανισμένους δια τον φόβον των Ιουδαίων μαθητές του Χριστού. Ανάλογη είναι και η στάση όλων εκείνων που ανά τους αιώνες γίνονται μάρτυρες μεγάλων θαυμάτων, τόσο θεραπειών από ασθένειες ή εξόδων από υλικούς κινδύνους, όσο και μεταστροφής ανθρώπων από αδιάφορους ή αρνητές σε πιστούς. Έχοντας ταχθεί ως φύλακες των δικών τους ιδεών και παραδόσεων, ως συντηρητές των αληθειών τους, πιστεύουν ότι η πίστη δεν έχει δύναμη να βγει από τον τάφο στον οποίο την κλείνουν. Τάφο της επιστήμης και της διανόησης. Τάφο της υλιστικής σκέψης. Τάφο της ματαιότητας των πολιτισμικών προτύπων. Και νομίζουν ότι μπορούν να την εμποδίσουν να αναστηθεί, να αγγίξει τις καρδιές των ανθρώπων, να νοηματοδοτήσει την ζωή τους. Και ενώ είναι πολύ μικροί, αισθάνονται τους εαυτούς τους σπουδαίους, ότι επιτελούν μεγάλο έργο, όπως ο κοσμοκράτορας του αιώνος τούτου διάβολος θεωρεί ότι κάνει, αποτρέποντας όσους αγαπούν τον Θεό να έχουν ελπίδα και κάνοντας τους πάντες να πιστεύουν ότι η ζωή έχει νόημα όταν απαλλαγούμε από θρησκοληψίες και πίστεις και την πάρουμε στα δικά μας χέρια. Όταν δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, ούτε τον Θεό. Η Ανάσταση όμως διαψεύδει και θα διαψεύσει.

         Κατόπιν όσοι έχουν επενδύσει όχι στον Θεό και την πίστη, αλλά στον εαυτό τους, στο εγώ τους, είτε είναι μέλη του σώματος του Χριστού είτε εκτός αυτού. Πρόκειται για τους θρησκευτικά υπερήφανους, για όσους έχουν συγκεκριμένες αντιλήψεις για την πίστη και δεν μπορούν να δεχτούν ότι δεν είναι το γράμμα που σώζει, αλλά το Πνεύμα. Είναι εκείνοι που μοιάζουν με τους Φαρισαίους της εποχής του Χριστού. Αυτάρκεις στον εαυτό τους και στον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα, δεν είναι έτοιμοι να κάνουν έξοδο από το εγώ τους. Να κενωθούν, ξεκινώντας από έναν συνεχή αυτοέλεγχο για την πορεία τους, από την μετάνοια για τα λάθη τους, από την αίσθηση ότι και ο άλλος χωρεί στην Βασιλεία του Θεού, ακόμη κι αν δεν είναι τέλειος, ακόμη κι αν οι αμαρτίες του μπορεί να φαίνεται ότι του κλείνουν το δρόμο. Όμως αν ο άλλος μοιάζει με τον τελώνη και την πόρνη, έχει δηλαδή επίγνωση της κατάστασής του και δεν δικαιώνει τον εαυτό του, αλλά πορεύεται εν μετανοία, τότε είναι σε θέση να κατανοήσει και να ζήσει την Ανάσταση. Διότι Ανάσταση σημαίνει επίγνωση ότι ακολουθούμε έναν δρόμο θανάτου με τα λάθη και τα πάθη μας και ζητούμε να μετανοήσουμε με αγάπη, υπομονή και αλλαγή πορείας. Οι σύγχρονοι Φαρισαίοι όμως ζούνε στην αυτάρκειά τους και αρνούνται να δούνε άλλη οδό πλην της αυτοδικαίωσής τους.

           Τέλος, το μήνυμα της Ανάστασης απευθύνεται στις μυροφόρες γυναίκες και στους μαθητές. Όλοι καλούνται να προσκυνήσουν τον Κύριο και να μην διστάσουν. Να μην σκεφτούν ορθολογιστικά. Φοβικά. Να μην λογαριάσουν τον κόσμο τι θα πει. Να μην λογαριάσουν ούτε το εγώ, το οποίο θέλει βεβαιότητες. Να εμπιστευθούν τον αναστάσιμο λόγο και το κενό μνημείο και να αφεθούν στην χαρά του. Και τότε ο Νικητής του Θανάτου θα εμφανιστεί και θα νοηματοδοτήσει την ζωή τους. Είτε με την προσωπική Του αυθεντική παρουσία. Είτε με το Σώμα και το Αίμα του. Είτε με την αγάπη μέσα από τα πρόσωπα των άλλων. Είτε με την μυστική ενίσχυση την οποία η πίστη φέρνει στις καρδιές. Είτε με κάθε τρόπο εσωτερικής γαλήνης που έρχεται όταν η πίστη γίνεται προτεραιότητα. Κυρίως όμως μέσα από το μοίρασμα της πασχαλινής εμπειρίας στον κόπο να ξυπνήσουμε λίαν πρωί. Να αφήσουμε κατά μέρος κάθε άλλη εργασία και να πορευθούμε προς το μνημείο, έχοντας ως αρώματα την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη. Αφήνοντας κατά μέρος κάθε δεύτερη σκέψη ότι ο αναστάσιμος λόγος είναι περιθωριοποιημένος. Ότι δεν είναι αποδεκτός. Δεν είναι μοντέρνος. Ότι κάποτε ίσχυε και τώρα έχει τοποθετηθεί στην άκρη. Σε πείσμα των καιρών, εμείς θα εξακολουθούμε να πιστεύουμε σε Θεό ζώντα και όχι σε Θεό νεκρό. Διότι τελικά οι μυροφόρες γυναίκες, Ιωσήφ από Αριμαθαίας, ο Νικόδημος εκφράζουν όλους όσους δεν αισθάνονται ότι ο τάφος κατάπιε την ζωή, αλλά ότι η Αγάπη θα αναστηθεί!

           «Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε». Ας ψηλαφήσουμε τον αναστάσιμο λόγο στις καρδιές και την ζωή μας. Μέλη του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, ας αντισταθούμε στην δύναμη των στρατιωτών και των υποκριτών και με αγάπη ας στραφούμε προς τον Νικητή του Θανάτου, για να ανήκουμε στην πλευρά αυτών που αποδέχονται ότι η Ιστορία του κόσμου άλλαξε, αλλά και ότι μπορεί να αλλάξει και η προσωπική μας ιστορία. Ότι ο θάνατος δεν θα μας αγγίξει. Ότι τελικά δι’ ημάς ηγέρθη!

Κέρκυρα, 30 Απριλίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΝΕΟ-ΑΘΕΪΑ ΚΑΙ ΝΕΟΙ

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 1, 2017

Πολλοί νέοι γοητεύονται από ένα κύμα νεο-αθεΐας το οποίο κατακλύζει το Ίντερνετ και τα ΜΜΕ.  Οι νεο-άθεοι προβάλλουν  ως βάση του αγνωστικισμού τους, της άρνησής τους να αποδεχθούν ότι υπάρχει Θεός, την επιστήμη, την λογική, τον υποκειμενισμό, τον πλουραλισμό των θρησκειών που δείχνει ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το ποιος θεός είναι αληθινός και επομένως η ενασχόληση με την θρησκεία θεωρείται απώλεια χρόνου. Οι νεο-άθεοι πάλι παραπλανούν, διότι αρνούνται την ωφελιμιστική θέαση της Εκκλησίας. Καλό είναι να υπάρχει, για να κάνει φιλανθρωπίες ή να τηρεί έθιμα και παραδόσεις, αλλά η πίστη είναι προσωπική υπόθεση και δεν χρειάζεται να υπεισερχόμαστε σε λεπτομέρειες που δεν μας αφορούν. Οι νεο-άθεοι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει μία αλήθεια και επομένως η απαίτηση της θρησκείας να θεωρεί ότι ο θεός της είναι ο μόνος αληθινός ξεπερνά τις δυνατότητες αποδοχής του ανθρώπινου νου. Άλλοι πάλι ειρωνεύονται όσους πιστεύουν ότι ακολουθούν έναν δρόμο οπισθοδρομικό, που δεν επιτρέπει την χαρά, την ευχαρίστηση, το να ζήσει κάποιος την ζωή του ελεύθερα.

                Η αθεΐα σήμερα δεν είναι ιδεολογική. Ο νεο-άθεος δεν είναι κατ’  ανάγκην οργανωμένος σε κοινότητες με γνώμονα την άρνηση του Θεού.  Δεν είναι απαραίτητα στρατευμένος σε υλιστικές θεωρήσεις. Μπορεί κιόλας να είναι σκεπτόμενος. Να αγαπά τη τέχνη και τον πολιτισμό. Να είναι δηλαδή ένας σχετικά καλλιεργημένος άνθρωπος. Η παρουσία του Θεού όμως στην ζωή του κόσμου παραμένει γι’  αυτόν κόλαφος. Δεν του χρειάζεται ο Θεός και επομένως δεν Τον θέλει να υπάρχει. Η νεο-αθεΐα εμφανίζεται τελικά με την έμπρακτη αδιαφορία για την θρησκευτική χρησιμοθηρία.

                Οι νέοι γοητεύονται από την στάση ζωής που περιλαμβάνει την άρνηση σε κάθε μορφής αυθεντία. Απλώς η αντίσταση δεν γίνεται με μαχητικότητα, προβληματισμό, κατάθεση γνώμης με επιχειρήματα. Ο νέος δεν ασχολείται με υπαρξιακά ερωτήματα, κορυφαίο εκ των οποίων είναι ο Θεός που υπάρχει προσωπικά για τον καθέναν. Το πολιτισμικό σύστημα, με τα ΜΜΕ και το Διαδίκτυο, καθώς και με την χρήση συσκευών που απορροφούν και τον χρόνο και τον νου, έχει καταφέρει τους πολλούς να κλείνονται στο εγώ τους και στους λίγους με τους οποίους μοιράζονται την ζωή τους. Όμως η έν-θεη ζωή περιλαμβάνει τόσο τη εμπιστοσύνη στην ύπαρξη του Θεού, όσο και την επίγνωση Ποιος είναι Αυτός. Ταυτόχρονα, η ένθεη ζωή προϋποθέτει το άνοιγμα του ανθρώπου στην ζωή της Εκκλησίας, δηλαδή στον πλησίον, στην αγάπη, στο μοίρασμα.  Αυτοί οι τρόποι δεν συγκινούν τους πολλούς, οι οποίοι αρκούνται στο να είναι καταναλωτές των όσων ο κόσμος προβάλλει ως προϋποθέσεις ευχαρίστησης. Η έν-θεη ζωή προϋποθέτει κόπο, αγάπη, σκέψη, άποψη, εμπειρία ευχαριστίας σε έναν κόσμο που ολοένα και περισσότερο γίνεται αγνώμων.

                Δεν είναι εύκολη η αντίσταση στην νεο-αθεΐα, η οποία κάποτε κάνει θόρυβο. Δεν είναι καν θέμα επιχειρημάτων από την πλευρά της Εκκλησίας, παρότι υπάρχουν.  Το «ου με πείσεις καν με πείσεις» ισχύει. Δεν ωφελεί όμως και η σιωπή. Η παθητική αποδοχή ότι έτσι είναι ο κόσμος. Η Εκκλησία καλείται να καταθέτει την μαρτυρία της και να γεννά εστίες αντίστασης στο νεοαθεΐστικο κλίμα. Ας προβληματίζει, χωρίς να αδιαφορεί, και ας αγκαλιάζει τους νέους με την μαρτυρία της Αλήθειας που είναι Πρόσωπο και όχι ιδέα. Και ας κάνει και υπομονή, αφού όμως έχει μιλήσει!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 26 Απριλίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ, ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Πτύσις μετά την Θεία Κοινωνία; – Ιωάννου Φουντούλη.

Συγγραφέας: kantonopou στις Μαΐου 1, 2017

Πόσες ώρες μετά από την θεία μετάληψι πρέπει να μη πτύση κανείς;

Δεν υπάρχει επί του προκειμένου καμμία διάταξις ή κανείς σχετικός κανών. Από ευλάβεια προς το μυστήριο επικρατεί η συνήθεια να μη πτύη εκείνος που κοινωνεί καθ’ όλη την ημέρα εκείνη, κατά την οποία εκοινώνησε. Και ασφαλώς είναι επαινετή και αξιοσύστατη η συνήθεια αυτή. Αν από τον άγιο Ιωάννη τον Νηστευτή κανονίζεται με 40 ημερών αποχή από την θεία κοινωνία και άλλα επιτίμια εκείνος που ακουσίως θα εμέση μετά την θεία μετάληψι, πολύ περισσότερο πρέπει να θεωρηθή εφάμαρτη μία καθαρώς εκουσία ενέργεια του ανθρώπου, που ασφαλώς προδίδει ανευλάβεια και που ενδεχομένως μπορεί να γίνη αιτία βεβηλώσεως των μαργαριτών που τυχόν παρέμειναν μέσα στο στόμα εκείνου που εκοινώνησε.

Από το βιβλίο του αειμνήστου Καθηγητού της Θεολογικής σχολής του Α.Π.Θ., Ιωάννου Μ. Φουντούλη: Απαντήσεις εις Λειτουργικάς απορίας. Τόμος Α’. ΣΤ’ έκδοσις.

Εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι, 1991.

Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

http://www.orp.gr/?p=17174#more-17174

Κατηγορία ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Orthodox Christian Easter 2017 all over the world ! Η Ορθόδοξη Ανάσταση και το Πάσχα 2017 σε όλο τον κόσμο !

Συγγραφέας: kantonopou στις Απριλίου 23, 2017

Φωτογραφίες από την Ορθόδοξη Ανάσταση, το Ορθόδοξο χριστιανικό Πάσχα σε όλο το κόσμο. Photos from Orthodox Easter 2017 all over the world.

Kananga Congo, Κανάνγκα Κονγκό

http://ampelonas-trygetes.blogspot.gr/2017/04/blog-post_76.html

Burundi- Μπουρούντι 

Image may contain: 10 people, people standing

http://ampelonas-trygetes.blogspot.gr/2017/04/burundi-le-mystere-de-saint-bapteme-la.html

Κονγκό, Congo

http://ampelonas-trygetes.blogspot.gr/2017/04/blog-post_42.html

Kinsasha, Congo, Κινσάσα, Κονγκό

http://www.patriarchateofalexandria.com/index.php?module=news&action=details&id=1259

Μοζαμβίκη- Mozambique

https://www.facebook.com/media/set/?set=vb.201640890185837&type=2

Malawi, Μαλάουι

Image may contain: 3 people, people standing and outdoor

http://ampelonas-trygetes.blogspot.gr/2017/04/blog-post_78.html

Baptêmes à Bunia, dans l’ Est du Congo

Image may contain: 1 person, standing and indoor

BAPTEMES A POINTE- NOIRE ET A BRAZZAVILLE

BAPTEMES A POINTE- NOIRE ET A BRAZZAVILLE

Τανζανία, Tanzania.

Image may contain: 1 person, standing, night and outdoor

http://ampelonas-trygetes.blogspot.gr/2017/04/blog-post_84.html

Uganda, Ουγκάντα.

Image may contain: one or more people, people standing, night, wedding and outdoor

http://ampelonas-trygetes.blogspot.gr/2017/04/blog-post_34.html

https://ierapostoli.wordpress.com/2017/04/23/orthodox-easter-2017-all-over-the-world/

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις Απριλίου 23, 2017

 

  Σε πρόσφατη έρευνα φάνηκε ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν πιστεύει στην ανάσταση των νεκρών, μολονότι πιστεύει στον Θεό. Μάλιστα, η πιο συνηθισμένη απάντηση που λαμβάνει κάποιος από νέους είναι ότι δεν τους έχει απασχολήσει το ζήτημα, θα τους ενδιέφερε να γνωρίζουν, αλλά είναι δύσκολο να είναι βέβαιοι. Η πίστη στην πιο ξεχωριστή διδασκαλία  της ορθόδοξης παράδοσης, στην διακήρυξη του Αποστόλου Παύλου ότι «αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, τότε ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί και το τότε το κήρυγμά μας είναι χωρίς νόημα, το ίδιο και η πίστη» δεν αγγίζει τους πολλούς. Προτιμούν την συνήθεια, το έθιμο, την επανάληψη, χωρίς να αναζητούν τις μαρτυρίες της Ανάστασης.

        Η ίδια η Εκκλησία είναι μία από αυτές. Παρότι αποτελείται από ανθρώπους οι οποίοι δεν καταφέρνουν να ακολουθήσουν τα λόγια, τις εντολές, την ζωή του Χριστού και των Αποστόλων, δεν εξαλείφεται από τις ιδεολογίες, οι οποίες κατά καιρούς έθεσαν ως κύριο στόχο τους να την περιθωριοποιήσουν και να την διαγράψουν από το προσκήνιο.  Και δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με άλλες θρησκείες. Ο δρόμος του χριστιανισμού δεν είναι τόσο απλός, όπως για παράδειγμα το Ισλάμ. Η αυθεντική χριστιανική παράδοση είναι στηριγμένη στην συγγνώμη που ανέτειλε εκ του τάφου του Κυρίου. Δεν αρκείται στην ελεημοσύνη ως καθήκον, αλλά διδάσκει και εφαρμόζει για τους μοναχούς την ακτημοσύνη και για τους υπόλοιπους την φιλανθρωπία που αγγίζει τον όλο άνθρωπο. Δεν ζητά μία τυπική προσευχή, αλλά αυτή του νου και της καρδιάς που πυρπολεί την ύπαρξη. Δεν οδηγεί στον μηδενισμό ή στην σωτηρία μόνο των εκλεκτών, αλλά παλεύει για την σωτηρία όλων και βιώνει την εμπειρία της αγιότητας, της συνέχειας της ύπαρξης που αποδεικνύεται διά των πολλών θαυμάτων.

        Αναστάσιμη μαρτυρία είναι το ότι η Εκκλησία δεν έγινε ποτέ εξουσία, αλλά παρέμεινε διακονία αγάπης. Αυταπατώνται όσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία επιβάλλεται με γνώμονα το πολιτικό κόστος της απόρριψής της ή την επίκληση της κόλασης. Χωρίς την πίστη στην Ανάσταση είναι αδύνατον σε ανθρώπους να είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την ζωή τους, όχι για να γίνουν ήρωες κάνοντας κακό σε άλλους, αλλά χάριν της ταπεινής  αγάπης που δεν γνωρίζει διακρίσεις.  Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην πράξη δεν έγινε ούτε θα γίνει εξουσία, διότι ο Χριστός στήριξε την διδασκαλία Του σε εκείνο το «όστις θέλει». Δέχτηκε ως μοναδική προϋπόθεση μετοχής στην Βασιλεία Του ένα ταπεινό «Μνήσθητί μου Κύριε». Και εμφανίστηκε σε εκείνους και εκείνες που τόλμησαν να νικήσουν την εξουσία του φόβου και της ισχύος, το κράτος του θανάτου.

Αναστάσιμη μαρτυρία  είναι ό,τι συγκροτεί την Εκκλησία σε Σώμα Χριστού, δηλαδή το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Εκεί όπου δεν προκρίνονται οι πλούσιοι έναντι των φτωχών, οι άνδρες έναντι των γυναικών, οι μορφωμένοι έναντι των απλών, οι δίκαιοι έναντι των αμαρτωλών, αλλά όλοι γίνονται ένα με τον Αναστημένο Χριστό, ομολογώντας ότι «είς Άγιος, είς Κύριος Ιησούς Χριστός» και προχωρώντας με φόβο Θεού, πίστη και αγάπη στην συνάντηση μαζί Του.

Αναστάσιμη μαρτυρία τελικά θα παραμείνει το γεγονός ότι όχι μόνο δεν εξέλειπαν οι επώνυμοι Άγιοι, αλλά και το ότι ο καθένας μας μέσα στην Εκκλησία αγιάζεται και ευλογείται. Νιώθει την χαρά και το Φως της παρουσίας του Χριστού, ανοίγοντας την καρδιά του στην Ελπίδα!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» Στο φύλλο της Τετάρτης 19 Απριλίου 2917

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ, ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΟΥΚ ΗΝ ΜΕΤ’ ΑΥΤΩΝ ΟΤΕ ΗΛΘΕΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ)

Συγγραφέας: kantonopou στις Απριλίου 23, 2017

Τι είναι απαραίτητο να ακολουθούμε  όλοι μας στην Εκκλησία και τι επαφίεται στην άποψή μας, στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την ζωή και τους άλλους;  Αυτό το ερώτημα αναφύεται έντονο, ιδίως όταν έχουμε να κάνουμε με θέματα στα οποία η πίστη ξεπερνά τις δυνατότητες της λογικής μας, κάποτε και της εμπειρίας μας. Για κάποιους λόγους αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να πιστέψουμε, δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε κάποιες από τις διδασκαλίες της πίστης μας. Ιδίως το ζήτημα της Ανάστασης αποτελεί κομβικό σημείο. Η Ανάσταση κινείται πέρα από το όριο αυτού του κόσμου. Πέρα από την οδό της ζωής και πέρα από τον θάνατο. Επομένως, δεν μπορεί ο νους μας να την αιτιολογήσει και, κυρίως, να δεχτεί ότι  θα ισχύσει και για τον καθέναν από εμάς. Μοιάζουμε με τον απόστολο Θωμά, ο οποίος, ενώ οι υπόλοιποι μαθητές είδαν τον Αναστημένο Χριστό, εκείνος «ουκ ην μετ’  αυτών ότε ήλθεν ο Ιησούς» (Ιωάν. 20, 24). «Δεν ήταν μαζί με τους άλλους, όταν ήρθε ο Ιησούς». Δεν έχει σημασία αν ο λόγος της απουσίας του είχε να κάνει με κάποια δική του υποχρέωση που δεν τον άφησε να βρίσκεται με τους άλλους μαζί, αν ήταν θλιμμένος από τον σταυρικό θάνατο του Κυρίου, αν δεν τον ανέπαυε χωρίς της παρουσία του Χριστού η συντροφιά των άλλων μαθητών ή αν  η πρόνοια του Θεού ήθελε να δώσει μία επιπλέον απόδειξη της Ανάστασης.   Ο Θωμάς απουσίαζε.

          Πολλές φορές λοιπόν και εμείς ουκ εσμέν μετά της Εκκλησίας στην πίστη στην Ανάσταση.  Παραδομένοι στον ορθολογισμό μας ζητούμε αποδείξεις, οι οποίες είναι αυτονόητο ότι τον ξεπερνούν. Άλλοτε πάλι αισθανόμαστε ότι η Ανάσταση είναι μία γιορτή που πέρασε και ότι μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς την κοινότητα της Εκκλησίας, όπως ο Θωμάς χωρίς τους άλλους μαθητές. Άλλοτε πάλι είναι οι υποχρεώσεις μας τέτοιες και τόσες που δεν περιμένουμε τον Ιησού να έρθει και να μας δώσει την ειρήνη Του.  Πορευόμαστε όπως οι δύο μαθητές στους Εμμαούς, χωρίς καιόμενη καρδιά για τον Λυτρωτή μας (Λουκ. 24, 32). Και όταν κάποιοι, όπως οι Άγιοί μας, μας βεβαιώνουν ότι ο Αναστημένος Χριστός είναι παρών, βάζουμε το κριτήριο του δικού μας λογισμού πιο πάνω από την δική τους μαρτυρία. «Ου μη πιστεύσομεν», αναφωνούμε!

        Επικαλούμαστε την ελευθερία της σκέψης μας, την οποία βάζουμε πιο πάνω από την αγάπη προς τον Θεό. Το τι θέλουμε να γνωρίζουμε και τι αρνούμαστε να αποδεχθούμε εξαρτάται από το «εγώ»  μας. Λησμονούμε ότι πίστη σημαίνει παράδοση του εαυτού μας στον Θεό και την αγάπη Του. Ότι δεν μπορούμε να συν-αναστηθούμε με τον Χριστό αν δεν αφεθούμε στην χάρη και το έλεός Του. Δεν είναι τα σημάδια των ήλων που μας βεβαιώνουν, δεν είναι τα αισθητά μας μάτια. Είναι η καρδιά μας που εμπιστεύεται τον λόγο της κοινότητας, το βίωμα της Εκκλησίας, την βεβαιότητα ότι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, τότε κάθε κήρυγμα και κάθε πίστη είναι πορεία ματαιότητας, απουσία νοήματος (Α’ Κορ. 15, 17). Αυτός ο τρόπος προϋποθέτει καρδιά έτοιμη να αποδεχθεί την εκκλησιαστική διδασκαλία και ζωή συνολικά. Γιατί αλλιώς η Ανάσταση θα παραμείνει ανενέργητη!

       Ο Θωμάς είχε την ευλογία της εμφάνισης του Χριστού οκτώ ημέρες μετά την Ανάσταση. Ο Κύριος συγκαταβαίνει στην πρόκληση του μαθητή Του, γιατί δεν ήταν πρόκληση θράσους και αναίδειας, ούτε είχε σκοπό να ζητήσει έναν Θεό θαυματοποιό. Ήταν κίνηση ενός θλιμμένου παιδιού που αισθανόταν ότι είχε χάσει τον πατέρα στον οποίο πίστευε και τον οποίο αγαπούσε και ήθελε να τον ξαναβρεί! Ο Χριστός δεν ικανοποίησε μία άλλη πρόκληση. Εκείνη όσων απαιτούσαν από Αυτόν να κατεβεί από τον Σταυρό για να πιστέψουν. Δεν Τον έβλεπαν ως Πατέρα, αλλά ως θαυματοποιό. Δεν ένιωθαν παιδιά Του, αλλά θρασείς αμφισβητίες  της υπόστασης και της αποστολής Του.

Εμείς άραγε, όταν δεν είμαστε μαζί με την Εκκλησία, στην μαρτυρία και την αποδοχή της Ανάστασης, με ποιον τρόπο απευθυνόμαστε στον Χριστό;  Ως παιδιά Του ή ως αρνητές της υπόστασής Του; Καλύτερα πάντως είναι να εμπιστευόμαστε. Με τους άλλους μαθητές, με τους αγίους, με τους υπόλοιπους χριστιανοί να κοινωνούμε τον Αναστημένο Χριστό, όχι ως άπιστοι, αλλά ως πιστοί!  Για να κρατιέται η χαρά της Ανάστασης αυθεντικά στην καρδιά μας και να μεταμορφώνει την ζωή μας!

Κέρκυρα, 23 Απριλίου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Τι σημαίνει το : «Ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος.»; (Ματθ. 15,11)

Συγγραφέας: kantonopou στις Απριλίου 15, 2017

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τι σημαίνει το : «Ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος.»; (Ματθ. 15,11)
«Και προσκαλεσάμενος τον όχλον είπεν αυτοίς· ακούετε και συνίετε· ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον, αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον· τότε προσελθόντες οι μαθηταί αυτού είπον αυτώ· οίδας ότι οι Φαρισαίοι εσκανδαλίσθησαν ακούσαντες τον λόγον;

Ο δε αποκριθείς είπε· πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσεν ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσετε· άφετε αυτούς· οδηγοί εισί τυφλοί τυφλών· τυφλός δεν τυφλόν εάν οδηγεί, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται» (Ματθ. 15, 10-14).

Οι Φαρισαίοι σκανδαλίσθηκαν απ’ αυτά τα λόγια του Κυρίου. Δεν περίμεναν να ακούσουν κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και παραξενεύτηκαν πολύ όταν το άκουσαν.

Γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Μωυσής έχει απαγορεύσει στους Ισραηλίτες να τρώνε κάποια από τα φαγητά, τα οποία θεωρούνταν ακάθαρτα:  π.χ. το χοιρινό κρέας. 

Και τώρα ο Χριστός τούς λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα ακάθαρτο, ότι τίποτα απ’ αυτά που μπαίνουν στο στόμα του ανθρώπου δεν μπορούν να τον κάνουν ακάθαρτο. 

Πώς μπορούσαν να μην σκανδαλιστούν απ’ αυτό που άκουσαν;

Αλλά δεν έλεγαν τίποτα. Σιωπούσαν. Σιωπούσαν γιατί λίγο πριν ο Χριστός τους έλεγξε για την υποκρισία τους και ότι ακύρωσαν τον νόμο του θεού με την παράδοσή τους.

Στέκονταν μπροστά Του χωρίς να αρθρώσουν λέξη.

Τότε οι μαθητές είπαν στον Κύριο: «Κύριε, δεν βλέπεις ότι αυτοί σκανδαλίστηκαν;»

Και τι τους απάντησε ο Χριστός; «Πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσεν ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσεται».

Αυτό μόνο έχει ισχύ, δύναμη και είναι αιώνιο, που φυτεύει ο επουράνιος Πατέρας. Έχουν ευλογία του Θεού μόνον εκείνα τα λόγια και οι πράξεις μας που είναι σύμφωνα με το νόμο Του.

Μόνο αυτό που βρίσκεται σε απόλυτη συμφωνία με τις εντολές του Χριστού είναι ισχυρό, είναι αιώνιο, και δεν μπορεί να κλονιστεί. 

Όλα τα άλλα που δεν τα φύτεψε ο Θεός, αλλά είναι ανθρώπινα προϊόντα και δεν θεμελιώνονται στις εντολές του Χριστού, αυτά θα ξεριζωθούν.

«Άφετε αυτοίς· οδηγοί εισί τυφλοί τυφλών». Να μην τους δίνετε προσοχή και να μην τους ακούτε. Αυτό το έλεγε για εκείνους που θεωρούσαν τους εαυτούς τους ηγέτες του Ισραηλιτικού λαού και ο ίδιος ο λαός τούς θεωρούσε δασκάλους του.

«Πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσε ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσετε».

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ο Κύριος Ιησούς Χριστός καταργεί τον νόμο του Μωυσή, κατά τον οποίο μερικά φαγητά και ζώα θεωρούνταν ακάθαρτα;

Γιατί λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα ακάθαρτο και ότι τίποτα απ’ αυτό που εισέρχεται στο στόμα του ανθρώπου δεν τον κάνει ακάθαρτο; Διότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι καθαρά.
Για να καταλάβουμε γιατί ο Κύριος καταργεί την εντολή του νόμου για τα ακάθαρτα πρέπει να εξετάσουμε για ποιο λόγο δόθηκε αυτή η εντολή.

Μ’ αυτό τον τρόπο ο Κύριος ξεχώρισε τον εκλεκτό λαό Του από τους εθνικούς, οι οποίοι δεν έκαναν διαφορά μεταξύ των καθαρών και ακαθάρτων.

Στη συνείδηση των Ισραηλιτών έπρεπε να υπάρχει η πεποίθηση ότι είναι εκλεκτός λαός και ότι ξεχωρίζουν από τους άλλους λαούς που δεν γνωρίζουν τον Θεό.

Γι’ αυτό τον λόγο δεν τους είναι επιτρεπτό να κάνουν αυτά που έκαναν οι άλλοι γύρω τους λαοί. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος.

Δεύτερος: Στην παλαιά εκείνη εποχή δεν υπήρχε νηστεία για όλο τον λαό όπως την έχουμε σήμερα εμείς οι χριστιανοί.

Νήστευαν μόνο οι άνθρωποι που αφιέρωναν τον εαυτό τους στον Θεό· όπως παραδείγματος χάριν οι και οι μαθητές τους ή οι μαθητές του Προδρόμου, οι οποίοι μια φορά ρώτησαν τον Κύριο, γιατί οι δικοί του μαθητές δεν νηστεύουν.

Η εντολή λοιπόν περί καθαρών και ακαθάρτων τροφίμων ήταν ένα είδος νηστείας για όλο τον λαό.

Όλη τη ζωή του ο Ισραηλίτης δεν έπρεπε να τρώει από τα ακάθαρτα φαγητά όπως εμείς κατά την περίοδο της νηστείας δεν τρώμε τα αρτύσιμα.
Ο Κύριος καταργεί αυτό τον νόμο και λέει στους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει τίποτα το ακάθαρτο. Τους λέει να ξεχάσουν εκείνα που τους δίδασκαν οι και να ξέρουν ότι όλα τα δημιουργήματα του Θεού είναι καθαρά, ότι αυτό που μπαίνει στο στόμα δεν κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο.

Ο Κύριος καταργεί αυτή την εντολή του νόμου όπως και πολλές άλλες εντολές. 
Με το βάπτισμα, για παράδειγμα, καταργείται η σπουδαιότερη για τους Ιουδαίους εντολή της περιτομής.
Σταμάτησαν οι θυσίες, έπαψαν να ισχύουν και πολλές άλλες διατάξεις του νόμου, γιατί αυτές είχαν παροδικό χαρακτήρα.

«Ο νόμος παιδαγωγός ημών γέγονεν εις Χριστόν» (Γαλ. 3, 24).

Τα παιδιά για να πειθαρχούν χρειάζονται αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς. 
Όταν όμως μεγαλώσουν, οι κανόνες αυτοί χάνουν τη σημασία τους. Το ίδιο και στον χριστιανισμό· πολλές διατάξεις του νόμου χάνουν το νόημα και τη σημασία τους. 
Ο νόμος δόθηκε στον λαό που ήταν σαν νήπιο, δεν ήταν ικανός να καταλάβει την αλήθεια και τη θεία αποκάλυψη. 

Αυτός ήταν ο ρόλος του νόμου, να προετοιμάζει βαθμηδόν τους ανθρώπους για την αποδοχή του Ευαγγελίου.

Κάποιοι αιρετικοί, οι λεγόμενοι σαββατιανοί, θεωρούν υποχρεωτική την τήρηση της αργίας του Σαββάτου.

Δεν καταλαβαίνουν και δεν αποδέχονται ότι μετά την ανάσταση του Χριστού το Σάββατο έδωσε τη θέση του στην αναστάσιμη ημέρα της Κυριακής.

Υπήρχαν επίσης κάποτε οι αιρετικοί που θεωρούσαν αναγκαίο να τηρούν όλο τον νόμο και τον τοποθετούσαν πιο πάνω ακόμα και από την Καινή Διαθήκη.

Αυτό όμως σημαίνει άρνηση του Χριστού και προσχώρηση στον Ιουδαϊσμό! Εκείνοι δεν το κατανοούσαν, εσείς όμως πρέπει να το καταλαβαίνετε.

Ο απόστολος Πέτρος παρακάλεσε τον Κύριο να εξηγήσει στους μαθητές τον λόγο Του για τα ακάθαρτα τρόφιμα· «Φράσον ημίν την παραβολήν ταύτην.

Ο δεν Ιησούς είπεν· ακμήν και υμείς ασύνετοι εστέ; Ούπω νοείτε ότι παν το εκπορευόμενον εις το στόμα εις την κοιλίαν χωρεί και εις αφεδρώνα εκβάλλεται; τα δε εκπορευόμενα εκ του στόματος εκ της καρδίας εξέρχεται, κακείνα κοινοί τον άνθρωπον· εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτηρίαι, βλασφημίαι· ταύτα εστί τα κοινούντα τον άνθρωπον· το δε ανίπτοις χερσί φαγείν ου κοινοί τον άνθρωπον» (Ματθ. 14, 15-20).

Δεν το κατανοούσαν οι Φαρισαίοι. Δεν έβλεπαν τη ρυπαρότητα της καρδιάς τους.

Δεν κατανοούσαν ότι τίποτα απ’ αυτά που δημιούργησε ο Θεός δεν είναι ακάθαρτο.

Αυτά που βγαίνουν από την καρδιά του ανθρώπου τον κάνουν ακάθαρτο. 

Και αυτό γιατί η καρδιά του ανθρώπου όταν δεν λειτουργεί ως ναός του Αγίου Πνεύματος γίνεται καταφύγιο των δαιμόνων. 

Αυτοί οι δαίμονες βάζουν στον νου των ανθρώπων τους κακούς και πονηρούς λογισμούς και τους ωθούν στις κακές πράξεις: φόνους, μοιχείες, πορνείες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες και βλασφημίες.

Αυτό δεν το κατανοούσαν οι Φαρισαίοι, γι’ αυτό αδυνατούσαν να προσφέρουν στους ανθρώπους κάποια διδασκαλία περί της καθαρότητας της καρδιάς, της πάλης με τα ακάθαρτα δαιμόνια και τη μεταμόρφωση της καρδιάς σε ναό του Παναγίου Πνεύματος.

Ήταν τυφλοί, οδηγοί τυφλών. Ο Κύριος είπε: «Άφετε αυτούς».

Εμείς έχουμε άλλον οδηγό, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον οποίο ακολουθούμε και θα ακολουθούμε ως το τέλος.

Σ’ αυτό το σημείο θα μπορούσα να τελειώσω τον λόγο μου. Θα προσθέσω όμως ακόμα κάτι.

Άνθρωποι, οι οποίοι αρνούνται τη νηστεία, θεμελιώνουν τη θέση τους στον λόγο του Χριστού ότι αυτό που μπαίνει στο στόμα δεν κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο.

Για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους αναφέρουν ακόμα και τον λόγο του αποστόλου Παύλου:

«Τον δε ασθενούντα τη πίστει προσλαμβάνεσθαι, μη εις διακρίσεις διαλογισμών. Ος μεν πιστεύει φαγείν πάντα, ο δε ασθενών λάχανα εσθίει. Ο εσθίων τον εσθίοντα μη κρινέτω· ο Θεός γαρ αυτόν προσελάβετο» (Ρωμ. 14, 1-3).

Γι’ αυτό λένε

«Δεν πρέπει να ξεχωρίζουμε τα φαγητά, διότι μόνο αδύναμος στην πίστη νομίζει ότι πρέπει να τρώει τα λάχανα και όχι κρέας και γάλα.

Δεν είμαστε αδύναμοι, τα καταλαβαίνουμε όλα πολύ καλά γι’ αυτό η νηστεία δεν μας είναι χρήσιμη».

Υπάρχει καμία δόση αλήθειας στα λόγια τους; Όχι, καθόλου δεν υπάρχει.

Ο Χριστός τι έλεγε; Ότι το φαγητό δεν κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο.

Και εμείς γιατί νηστεύουμε, επειδή θέλουμε να αποφύγουμε ακάθαρτα φαγητά; 

Οι κανόνες της Εκκλησίας μας περί νηστείας δεν έχουν σκοπό να μας προφυλάξουν από ακάθαρτα φαγητά, αλλά έχουν άλλη έννοια. 

Η νηστεία ορίστηκε από την Αγία μας Εκκλησία με σκοπό να μάθουμε να εγκρατευόμαστε. 
Να μάθουμε, αρχίζοντας από τη χαλιναγώγηση της γαστέρας μας που ζητάει νόστιμα και πλούσια φαγητά, να χαλιναγωγούμε την καρδιά μας. 
Να τη φυλάμε από τα πάθη και τις επιθυμίες, που μόνο αυτά στην πραγματικότητα μας κάνουν ακάθαρτους.

Διότι αυτός είναι ο βασικός σκοπός της χριστιανικής μας ζωής, να ελευθερωθούμε από τα πάθη και τις επιθυμίες.

Πρέπει συνεχώς να εξασκούμαστε στην εγκράτεια. 

Όταν μαθαίνουμε να συγκρατούμε το στομάχι μας ταυτόχρονα δαμάζουμε και τα άλλα πάθη μας.

Οι αντίπαλοι της νηστείας δεν το κατανοούν και, παρερμηνεύοντας τα λόγια του Χριστού και του αποστόλου Παύλου, προσπαθούν μ’ αυτά να δικαιολογήσουν την απροθυμία τους για άσκηση.

Να εγκρατευόμαστε, και πρώτα απ’ όλα να εγκρατευόμαστε απ’ αυτά που εξέρχονται από το στόμα μας και μας κάνουν ακαθάρτους:

από ψέμα, κακολογίες, κατακρίσεις, καυγάδες και συκοφαντίες.

Αν εγκρατευόμαστε από αυτά η καρδία μας γίνεται σταδιακά όλο και πιο καθαρή, και από καταφύγιο δαιμόνων μεταμορφώνεται σε ναό του Αγίου Πνεύματος.

Αμήν.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΜΟΣ Β’»
σελ. 101-106 – Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ».

http://www.theologoi.com

Κατηγορία ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »