Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.

Jim Moore was born on June 22, 1943, in Decatur, Illinois.

Love in the Ruins

1
I remember my mother toward the end,
folding the tablecloth after dinner
so carefully,
as if it were the flag
of a country that no longer existed,
but once had ruled the world.

3
Helicopter flies overhead
reminding me of that old war
where one friend lost his life,
one his mind,
and one came back happy
to be missing only an unnecessary finger.

5
Survived
another winter: my black stocking cap,
my mismatched gloves,
my suspicious, chilly heart.

 Αγάπη μες στα συντρίμμια

1
Θυμάμαι τη μητέρα μου προς το τέλος,
να διπλώνει το τραπεζομάντηλο μετά το δείπνο
τόσο προσεκτικά,
σαν να ήταν η σημαία
μιας χώρας που δεν υπήρχε πια,
αλλά που κάποτε είχε κυβερνήσει τον κόσμο.

3
Πετάει από πάνω μου ένα ελικόπτερο
θυμίζοντάς μου εκείνον τον παλιό πόλεμο,
όπου ένας φίλος μου έχασε τη ζωή του,
ένας άλλος τα λογικά του
κι ένας γύρισε ευτυχισμένος
που του έλειπε μονάχα ένα περιττό δάχτυλο.

5
Επέζησα
από άλλον ένα χειμώνα: το μαύρο μακρύ σκουφί μου,
τα παράταιρα γάντια μου,
την καχύποπτη, παγωμένη καρδιά μου.

Born and raised in California, Eleni Sikelianos is the great-grandaughter of the Nobel-nominated Greek poet Angelos Sikelianos.

In the Airport
A man called Dad walks by
then another one does. Dad, you say
and he turns, forever turning, forever
being called. Dad, he turns, and looks
at you, bewildered, his face a moving
wreck of skin, a gravity-bound question
mark, a fruit ripped in two, an animal
that can’t escape the field.

Στο αεροδρόμιο
Περνά από δίπλα σου ένας άντρας που τον λένε Μπαμπά,
μετά άλλος ένας. —Μπαμπά, λες
και γυρνά, αυτός που πάντα γυρνά, αυτός
που πάντα κάποιος τον φωνάζει. —Μπαμπά! Γυρνά και σε
κοιτά, αποσβολωμένος, το πρόσωπό του ένα συγκινητικό
ναυάγιο του δέρματος, ένα ερωτηματικό που το τραβά η
βαρύτητα, ένα φρούτο σχισμένο στα δύο, ένα ζώο
που δεν μπορεί να δραπετεύσει από το χωράφι.

Lost

A cry was heard among the trees,
not a man’s, something deeper.
The forest extended up one side
the mountain and down the other.
None wanted to ask what had made
the cry. A bird, one wanted to say,
although he knew it wasn’t a bird.
The sun climbed to the mountaintop,
and slid back down the other side.
The black treetops against the sky
were like teeth on a saw. They waited
for it to come a second time. It’s lost,
one said. Each thought of being lost
and all the years that stretched behind.
Where had wrong turns been made?
Soon the cry came again. Closer now.

Έχοντας χαθεί

Μία κραυγή ακούστηκε ανάμεσα στα δέντρα,
όχι ανθρώπου, κάτι βαθύτερο.
Το δάσος εκτεινόταν από τη μία πλευρά ψηλά
στο βουνό ως κάτω στην άλλη.
Κανείς δεν ήθελε να ρωτήσει τι είχε προκαλέσει
την κραυγή. Ένα πουλί, θέλησε να πει κάποιος,
αν κι ήξερε πως δεν ήταν πουλί.
Ο ήλιος ανέβηκε στη βουνοκορφή
και γλίστρησε πίσω χαμηλά, στην άλλη πλευρά.
Οι μαύρες δεντροκορφές με φόντο τον ουρανό
ήταν σαν δόντια πάνω σε πριόνι. Περίμεναν
να έρθει και δεύτερη φορά. Έχει χαθεί,
είπε ένας. Καθένας σκέφτηκε πως είχε χαθεί
και όλα τα χρόνια που απλώνονταν πίσω.
Πού είχαν γίνει οι λάθος στροφές;
Σε λίγο η κραυγή ήρθε πάλι. Πιο κοντά τώρα.

Stephen Dobyns was born
on February 19, 1941, in Orange, New Jersey.

The Psychic

He said I must pay special attention in cars. He wasn’t, he assured me, saying that I’d be in an accident but that for two weeks some particular caution was in order, &, he said, all I really needed to do was throw the white light of Alma around any car I entered & then I’d be fine. & when I asked about Alma, he said, Oh, come on, you know Alma well. You two were together first in Egypt & then at Stonehenge, & I nodded though I’ve never been—in this life at least—to Stonehenge; then I said, Shouldn’t I always throw the white light of Alma around a car? & when he said, Well, it wouldn’t hurt, I said, What about around planes, houses? What if I throw the white light of Alma around anyone who might need protection from the reckless speed of driving or the reckless swerve & skid of the world? & the psychic opened his hands & shrugged up his shoulders. So despite your doubt or mine as to why I’d gone there, to a psychic, in—I kid you not—a town of psychics—in the first place, right now, as you read this, let me throw the white light of Alma around you & everyone you pass close to today, beloved or stranger, the grocer, the bus driver, the boy on his longboard, the lady you stand silent beside in the elevator, & also I am throwing it around anyone they care about anywhere in the spin of the world, because, we can agree that these days, everywhere, particular caution is in order &, even if unverifiable, the light of my dear sister Alma, couldn’t hurt.

Το μέντιουμ

Είπε ότι πρέπει να δώσω ιδιαίτερη προσοχή στα αυτοκίνητα. Δεν εννοούσε, με διαβεβαίωσε, ότι θα μου συνέβαινε κάποιο δυστύχημα, αλλά ότι για δυο βδομάδες θα έπρεπε να έχω κάπως το νου μου & το μόνο που πραγματικά χρειαζόταν να κάνω ήτανε, λέει, να ρίχνω το λευκό φως της Άλμα γύρω από οποιοδήποτε αυτοκίνητο έμπαινα μέσα & τότε θα ήμουν μια χαρά. & όταν τον ρώτησα για την Άλμα, μου είπε: Έλα ρε συ, αφού την ξέρεις καλά την Άλμα. Είχατε πάει & οι δυο μαζί πρώτα στην Αίγυπτο & μετά στο Στόουνχεντζ. Eγώ έγνεψα καταφατικά μολονότι δεν έχω βρεθεί ποτέ —τουλάχιστον σε αυτή τη ζωή— στο Στόουνχεντζ. Τότε του είπα: Δεν θα ‘πρεπε να ρίχνω πάντα το λευκό φως της Άλμα γύρω από κάθε αυτοκίνητο; & όταν μου απάντησε: Χμ, κακό δεν θα έκανε πάντως, του είπα: Τι θα γίνει όμως με τα αεροπλάνα, τα σπίτια; Να μην ρίχνω το λευκό φως της Άλμα γύρω από κάθε άνθρωπο που μπορεί να κινδυνεύει από την υπερβολική ταχύτητα ή το ριψοκίνδυνο στροβίλισμα & ντεραπάρισμα του κόσμου; & τότε το μέντιουμ άνοιξε τις παλάμες του & ανασήκωσε τους ώμους του. Έτσι, παρά την απορία τη δική σου ή τη δική μου γιατί καν να πάω εκεί, σε ένα μέντιουμ, σε μία πόλη —δεν σου κάνω πλάκα— γεμάτη μέντιουμ, τώρα που το διαβάζεις αυτό, επίτρεψέ μου να ρίξω το λευκό φως της Άλμα γύρω από σένα & γύρω από όλους όσους εσύ θα προσπεράσεις σήμερα, αγαπημένους ή αγνώστους, τον παντοπώλη, τον οδηγό του λεωφορείου, το αγόρι που κάνει λόνγκμπορντ [μακρύ σκέιτμπορντ], την κυρία που στέκεσαι σιωπηλός δίπλα της στο ασανσέρ, & επίσης το ρίχνω γύρω από κάθε άνθρωπο για τον οποίο νοιάζονται όλοι αυτοί μες στο στροβίλισμα του κόσμου, γιατί, μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι αυτές τις μέρες, παντού, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή & (παρότι αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να επαληθευτεί) το φως της αγαπημένης μου αδερφής, της Άλμα, κακό δεν θα έκανε πάντως.

Victoria Redel was born in NYC in 1959.