Στα πλαίσια του εργαστηρίου δεξιοτήτων ασχοληθήκαμε με τον εαυτό μας και τους άλλους. Μιλήσαμε για τις ομοιότητες  και τις διαφορές μας. Διαβάσαμε βιβλία για το σώμα  και το κάθε παιδί έφτιαξε την ταυτότητά του, αφού μετρήσαμε ύψος, βάρος. Ζωγράφισαν τον εαυτό τους κοιτάζοντας πρώτα προσεκτικά στον καθρέφτη.  Μιλήσαμε για την εξέλιξη του ανθρώπου από τη γέννηση ως τα γηρατειά και την δραματοποιήσαμε (γελάσαμε πολύ). Παίξαμε παιχνίδια με ζάρι και δουλέψαμε στο χαρτί μετρώντας, γράφοντας, ζωγραφίζοντας, σε ομάδες ή ατομικά. Τα βιβλία για τη διαφορετικότητα τα επεξεργαστήκαμε με ποικίλλους τρόπους. Μία φορά ψάξαμε να βρούμε το συναίσθημα των πρωταγωνιστών σε μια δεδομένη στιγμή της ιστορίας και πως θα νιώθαμε εμείς στη θέση τους.  Άλλη συζητήσαμε για τις συμπεριφορές  τους και τι πήγε λάθος. Κάποια άλλη τα παιδιά μπήκαν στο “πετσί του ρόλου” δραματοποιώντας το βιβλίο. Άλλη αποτυπώνοντας σε ζωγραφιά τι ένιωσαν.

Στην πορεία μέσα από τη συζήτηση βγήκε από τα παιδιά ότι οι άνθρωποι διαφέρουμε όχι μόνο ως προς τα εξωτερικά χαρακτηριστικά και τα συναισθήματα, αλλά και ως προς τις ιδιαιτερότητες λόγω αναπηριών, εκ γενετής ή επίκτητων. Μιλήσαμε λοιπόν για τα τυφλά άτομα και εκείνα στα αναπηρικά καρότσια και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους. Κάναμε πολλές δραστηριότητες για να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση τους.  Τα παιδιά με κλειστά μάτια ζωγράφισαν, έπλασαν, προσπάθησαν να κατευθυνθούν προς εκεί που άκουσαν τον ήχο μιας μπάλας με κουδουνάκια, να καταλάβουν ποιον αγγίζουν. Έγιναν ζευγάρια τυφλός-οδηγός αλλάζοντας ρόλο. Ζωγράφισαν με το πόδι , με το στόμα, προσπάθησαν να αδειάσουν καλάθι με υφάσματα μόνο με τα δάχτυλα των ποδιών. Δουλέψανε με όλες τις αισθήσεις τους. Δυσκολεύτηκαν όταν έπρεπε να ζωγραφίσουν στο χαρτί ,αυτό που κάποιος/α ζωγράφιζε στην πλάτη τους. Τα παιδιά γράψανε το όνομά  τους σε ελληνικό αλφάβητο braille αλλά και τον όροφο του σπιτιιού τους. Είδαμε βίντεο με τυφλούς ανθρώπους που χρησιμοποιούν το λευκό μπαστούνι ή σκύλο οδηγό, τα ειδικά πλακάκια στα πεζοδρόμια που βοηθάνε να βρίσκουν τον προσανατολισμό τους. Είδαμε αναπηρικά καρότσια  (και για ηλικιωμένους),  διαβάσαμε σχετικά βιβλία και θαυμάσαμε τη μικρή Σόφι που κάνει τα πάντα χωρίς χέρια. Είδαμε και κινούμενα σχέδια σχετικά με το θέμα μας.

Έναυσμα για το εργαστήριο αυτό ήταν η θεατρική επίσκεψη στο θέατρο Κάτω από τη γέφυρα , όπου παρακουθήσαμε το Μάγο του Οζ. Μια ιστορία για τη δύναμη της ψυχής, της ομαδικότητας ,όπου το διαφορετικό ταλέντο του καθενός είναι βοήθεια για τον άλλο. Τα παιδιά μέσα από τις διαφορετικές εκδοχές του βιβλίου σχημάτισαν γνώμη για τον κάθε ήρωα, αγάπησαν κάποιον περισσότερο από  άλλον και τον ζωγράφισαν και αυτές τις ζωγραφιές τις αξιοποιήσαμε σε παιχνίδι μνήμης για τον υπολογιστή.  Το βρίσκετε εδώ

Κάποια βιντεάκια που επεξεργαστήκαμε:  Σημάνσεις πεζοδρομίων    Η Αργυρώ   Pip   The present      Σόφι       εδώ   εδώ