Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η εξίσωσή τους θα βοηθήσει στον καλύτερο σχεδιασμό των μελλοντικών ποδηλάτων, διευκολύνοντας τους κατασκευαστές να προσαρμόσουν τα σχέδια τους έτσι ώστε τα ποδήλατά τους να είναι πιο σταθερά

Στην περίοδο των εξετάσεων ξεσπάει η σφοδρότερη ενδοοικογενειακή κρίση. «Δεν διαβάζεις… χαζεύεις… πάλι έξω θα βγεις… λίγες ώρες δεν μπορείς να συγκεντρωθείς… ξέρεις τι σε περιμένει, ανεργία και ανασφάλιστη εργασία… μέλλον ζοφερό, σκληρό και ανταγωνιστικό». Σκόρπιες φράσεις, σε παραλλαγές, που διοχετεύονται σε μια ηλικιακή γκάμα η οποία ξεκινά (στην πιο σοβαρή εκδοχή της) από τα 13 και φτάνει ώς το… πτυχίο. Είκοσι πέντε και βάλε. Κάθιδροι και αγχωμένοι γονείς μετακυλίουν φοβίες και πίεση στα παιδιά – μαθητές, στα (αιωνίως) παιδιά – φοιτητές.

Μια γενιά που ζει σε σχήμα πρωθύστερο. Από την εφηβεία ετοιμάζεται για το μεταπτυχιακό, αν δεν πιέζεται από το δημοτικό ήδη για να κατακτήσει μια διακριτή και υψηλή κοινωνική θέση. Οι γονείς, συχνά με το υστέρημά τους (μας), φροντίζουν για το καλύτερο, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνονται: ιδιωτικά σχολεία, μισθοί ολόκληροι στην παραπαιδεία, κεφάλαια που επενδύονται σε ένα μέλλον όλο και πιο σκοτεινό, όλο και πιο άδηλο.

Κάποτε μας ρωτούσαν «τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε» και κανείς δεν περίμενε μια σοβαρή απάντηση. Ρωτούσαν, στα αμήχανα κενά μιας επίσκεψης (θείοι, φίλοι, συγγενείς), και εμείς ψελλίζαμε ή ανακοινώναμε μεγαλοφώνως διάφορα θαυμαστά και, ενίοτε, ασυνάρτητα: από αστροναύτης έως ελέφαντας!

Η πόρτα όμως που επικοινωνούσε με την αμεριμνησία της παιδικής ηλικίας έκλεισε απότομα. Τώρα, ως κηδεμόνες, απαιτούμε μια σαφή απάντηση. Και εάν δεν την εισπράττουμε, την υπαγορεύουμε.

Η αγωνία για την κατεύθυνση (που επιλέγουν στη Β΄ Λυκείου) αρχίζει, περίπου, μια πενταετία νωρίτερα. Οι προοδευτικοί γονείς εμφανίζονται πιο επεξεργασμένοι και πρόθυμοι να ελέγξουν το «σύνδρομο του μέλλοντος» ή «της επιτυχίας». Αλλά η μετάθεση καραδοκεί. Τα παιδιά κουβαλούν και τις δικές μας ζωές, επιτυχίες ή αποτυχίες, επιθυμίες ή απωθημένα. Η εποχή προσφέρεται για πρώτης τάξεως μεταμφιέσεις: δύσκολοι καιροί, απρόβλεπτοι, δυσοίωνοι. Θωρακίζουμε λοιπόν τους απογόνους με master, doctora και post doc, με όλο και πιο εξειδικευμένα πτυχία, (πολλές) ξένες γλώσσες,σαρώνουμε κάθε αντίσταση στα «θέλω» τους, γιατί «εμείς ξέρουμε». Καμαρώνουμε για τις διαπρεπείς σπουδές και το αριστείο απονέμεται πάντα στον σύμφωνα και με τις πιο πρόσφατες απαιτήσεις επιτυχημένο. Η λίστα με τις προϋποθέσεις ανανεώνεται πλέον με ταχύτητες που είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κάποιος.

Είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα; Δεν προλαβαίνουμε να αναρωτηθούμε. Ετσι δημιουργείται ένα νέο είδος παιδιού – υβριδίου, που στα 14 σκέφτεται το ασφαλιστικό και στα 23 παθαίνει υδρόλυση στην ιδέα της μειωμένης σύνταξης. Στα 25 έχει ήδη «ζήσει», πολλαπλασιαστικά, πολλές ζωές.

Τι κι αν οι εμπειρίες –ευτυχώς– δεν μεταγγίζονται. Εμείς (οι γονείς) οφείλουμε να κάνουμε την προσπάθεια. «Υποθηκεύετε το παρόν και το μέλλον των παιδιών», προειδοποιούν οι ειδικοί ψυχίατροι και ψυχοθεραπευτές, αλλά ο δραστικός αντίλογος είναι έτοιμος: «Και τι ξέρετε εσείς;». Η φιλοδοξία, ως κίνητρο για το επόμενο βήμα, λειτουργεί μόνο προς μια κατεύθυνση: της κοινωνικής αναγνώρισης και της επαγγελματικής αποκατάστασης. Τίποτα δεν βιώνεται σε ενεστώτα χρόνο. Μόνο με άλματα. Τα μαθητικά χρόνια είναι η προετοιμασία για τα φοιτητικά, τα φοιτητικά για τα μεταπτυχιακά, τα μεταπτυχιακά για την οικογένεια κ.ο.κ. Ζωή με διαρκή λόξυγγα. Με κανονικότητες διαταραγμένες, αν όχι διά παντός εξορισμένες.

Κι ύστερα έρχονται οι στατιστικές. Η Ευρωπαϊκή Κοινωνική Ερευνα («Κ», 16/6) εμφανίζει τον Έλληνα «με επιδιώξεις κυρίως ατομικές και όχι συλλογικές/θεσμικές», την πεποίθηση ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι θα προσπαθούσαν να τον εκμεταλλευτούν εάν είχαν την ευκαιρία» και έντονη συντηρητική στροφή. Πίσω από την καχυποψία και τον ατομικισμό, «ακούγεται» η γονική παραίνεση: «Αν δεν διαβάσεις, θα σε φάνε λάχανο οι “άλλοι”… θα σου πάρουν τη δουλειά… θα είσαι πάντα τελευταίος». Οπου, το «διαβάσεις» μεταφράζεται σε βαθμοθηρία. «Πήρα εννιά», ανακοινώνει ο επί πτυχίω γόνος. «Καλά, κάτσε να δούμε τι θα πάρεις και στα υπόλοιπα», έρχεται η απάντηση-καταλύτης, εμποδίζοντας τη χαρά μιας, αδιαμφισβήτητης, επιτυχίας.

Πώς, άραγε, μετατρέψαμε το χάδι σε απειλή και φόβο της απώλειας;

της Μαρίας Κατσουνάκη

Από την επιστημονική ομάδα του καθηγητή Θεόδωρου Κατσανέβα και την Career Gate Test (www.careergatetest.com)

Οι προοπτικές των επαγγελμάτων που συνδέονται με σπουδές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ αφορούν την περίοδο των επόμενων 5-10. Για την τρέχουσα όμως περίοδο θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη η παρούσα φάση της ύφεσης της οικονομίας η οποία, όσον αφορά την απασχόληση, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για τα επόμενα 2-5 χρόνια. Με βάση την υπόθεση αυτή, η οποία μπορεί να μεταβληθεί θετικά ή αρνητικά, ανάλογα και με την οικονομική συγκυρία, οι προοπτικές ορισμένων επαγγελμάτων προβλέπεται να παρουσιάσουν κάμψη. Έτσι, τουλάχιστον όσον αφορά την επόμενη τετραετία περίπου, οι πολύ θετικές προοπτικές ορισμένων επαγγελμάτων μεταστρέφονται σε θετικές και οι θετικές σε περιορισμένες. Σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις υπάρχει μια θετική αντιστροφή του κλίματος, ειδικότερα όσον αφορά επαγγέλματα που συνδέονται με το περιβάλλον και την ενέργεια.

Για επαγγέλματα που συνδέονται με το πρώτο και δεύτερο επιστημονικό πεδίο, οι δάσκαλοι κατά πρώτο λόγο και οι νηπιαγωγοί κατά δεύτερο, συνεχίζουν να έχουν θετικές ή και πολύ θετικές επαγγελματικές προοπτικές. Δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο η θέση των φιλόλογων, αρχαιολόγων, θεολόγων, ιστορικών, ανθρωπολόγων, γεωγράφων, πολιτικών επιστημόνων και γενικότερα των επαγγελμάτων που συνδέονται με θεωρητικές σπουδές, παραμένουν σε δυσχερή ή και περισσότερο δυσχερή θέση. Όμως, στην περίπτωσή τους υπάρχει η δυνατότητα ευρέων διεξόδων σε άλλα επαγγέλματα όχι άμεσα συνδεδεμένα με τις συγκεκριμένες σπουδές. Σε αρνητική από ουδέτερη μετατρέπεται η επαγγελματική απορροφητικότητα των γυμναστών και των ψυχολόγων. Οι νομικές σπουδές αποτελούν μια ευρεία βάση για ένταξη σε διάφορα επαγγέλματα, ιδιαίτερα αυτά που συνδέονται με την οικονομία. Όμως, για τους δικηγόρους όπως και για τους δημοσιογράφους, χειροτερεύει η κατάσταση, αφού στους συναφείς κλάδους υπάρχει μεγάλος κορεσμός και είναι ιδιαίτερα δυσχερές να εισχωρήσουν νέοι χωρίς οικογενειακά ή φιλικά ερείσματα.

Οι θεατρολόγοι, οι θεωρητικοί της τέχνης και τα άλλα επαγγέλματα της τέχνης, θα αντιμετωπίσουν, σε μεγαλύτερη έκταση, τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Οι οικονομοδιοικητικοί του δημοσίου έχουν περιορισμένες πιθανότητες απορρόφησης στο δημόσιο, αλλά μπορεί να στραφούν στον ιδιωτικό τομέα. Το ίδιο ισχύει και για τους κοινωνιολόγους-εκπαιδευτικούς. Οι μαθηματικοί και οι φυσικοί πολύ δύσκολα βρίσκουν εργασία στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά υπάρχει η διέξοδος των ιδιαίτερων μαθημάτων ή των φροντιστηρίων,  και η δυνατότητα διεξόδων σε άλλους τομείς, ιδιαίτερα στην  πληροφορική. Αρνητικές είναι οι προοπτικές των χημικών αν και εδώ υπάρχουν οι δυνατότητες διεξόδων σε άλλα επαγγέλματα όπως οι ιατρικοί επισκέπτες. Οι πολύ υψηλές βάσεις των στρατιωτικών και αστυνομικών σχολών, είναι γνωστό ότι οφείλονται στο ότι η αποφοίτηση απ’ αυτές οδηγεί στην εργασιακή ασφάλεια της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα.

Συνεχίστε να διαβάζετε »

Τα κλειδιά για τη συμπλήρωση του Μηχανογραφικού Τι να προσέξετε στο Μηχανογραφικό Με ποιον τρόπο οι υποψήφιοι θα επιλέξουν σωστά τις σχολές που επιθυμούν Οι αθέατες πλευρές του Μηχανογραφικού Τι επιλέγουν οι υποψήφιοι Οι νέες αντιστοιχίες των τμημάτων ΑΕΙ- ΤΕΙ 

Τι να προσέξετε – τι να αποφύγετε

Η συμπλήρωση και κατάθεση του μηχανογραφικού Δελτίου από τους χιλιάδες υποψηφίους όλων των κατηγοριών (τελειόφοιτους, απόφοιτους, κατηγορία 10%) είναι το καμπανάκι που χτυπά προειδοποιώντας για την τελευταία στροφή στον σκληρό αγώνα δρόμου «για μια θέση στον ήλιο» της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης των, ούτε λίγο ούτε πολύ, 512 συνολικά τμημάτων και σχολών. Το λευκό χαρτόνι του μηχανογραφικού Δελτίου έχει ολισθηρά σημεία και κρύβει «παγίδες» και «ευκαιρίες». 

Η ουσιαστική μελέτη του ΟΔΗΓΟΥ για τη συμπλήρωση του Μηχανογραφικού που μοιάζει με σπαζοκεφαλιά, μπορεί να βοηθήσει τους υποψηφίους να κάνουν τη σωστή επιλογή των τμημάτων που επιθυμούν, να τους πληροφορήσει για τα τμήματα που παρουσιάζουν ιδιαιτερότητες, για τις καινοτομίες στο φετινό Μηχανογραφικό και για τον τρόπο επιλογής των εισαγομένων, με σκοπό να ξεκαθαρίσουν το θολό τοπίο των σχολών ΑΕΙ και ΤΕΙ ώστε οι κρίσιμες επιλογές για τις σπουδές και κατ΄ επέκταση το επάγγελμα, να είναι πιο κοντά στις προσδοκίες και τα όνειρά τους! 

Μέσα από τις σελίδες του ΟΔΗΓΟΥ δίνονται οι απαντήσεις σε όλες τις ενδεχόμενες απορίες του υποψηφίου, αντιμετωπίζονται με σαφήνεια οι προβληματισμοί που εκφράζονται συνήθως για διάφορα σημαντικά ζητήματα επιλογής των σπουδών και ξεκαθαρίζεται ποιοι συνδυασμοί Επιστημονικών Πεδίων και Κατευθύνσεων δεν οδηγούν σε απώλεια μορίων για τους υποψηφίους. Παράλληλα παρουσιάζονται οι νέες αντιστοιχίες των τμημάτων ΑΕΙ- ΤΕΙ, για να έχουν πλήρη εικόνα όσοι ενδιαφέρονται για μετεγγραφή. Να μη το ξεχάσουμε: από φέτος δεν ισχύει η βάση του 10, οπότε όλοι οι υποψήφιοι- εξετασθέντες μπορούν να διεκδικήσουν, με βάση τη βαθμολογία τους, μια θέση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. 

Ολα όσα πρέπει να γνωρίζετε

Ο ενδιαφερόμενος για να εισαχθεί στις σχολές και στα τμήματα της ανώτατης εκπαίδευσης πρέπει να υποβάλει σχετική αίτηση- Μηχανογραφικό Δελτίο, στο οποίο δηλώνει κατά σειρά προτεραιότητας τις προτιμήσεις του για τις σχολές και τα τμήματα που επιθυμεί να εισαχθεί

Κάθε υποψήφιος μπορεί να δηλώνει στο μηχανογραφικό όσες σχολές επιθυμεί, ακόμη και όλες από αυτές που περιλαμβάνονται σε ένα ή δύο (2) το πολύ από τα πέντε Επιστημονικά Πεδία. 

Συνεχίστε να διαβάζετε »

Πώς μπορεί να διαμορφωθεί η γνώση αιχμής στον αιώνα της ανασφάλειας που διανύουμε; 

Πώς θα μπορέσουν οι επιστήμονες του αύριο να σύρουν το κάρο μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας που παραπαίουν; Οι Ιάπωνες αναζητούν τη λύση στους «νέους πανεπιστήμονες», γαλουχημένους με ένα εκρηκτικό κοκτέιλ γνωστικών αντικειμένων, και ιδρύουν το σχετικό… πανεπιστήμιο

ΤΑΣΟΣ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ | Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

Κ ανείς δεν αμφιβάλλει ότι διανύουμε μια περίοδο σύγχυσης για το σήμερα και αγωνίας για το αύριο. Σαν μονοπάτι που χώρισε στα δύο και οι απολήξεις του χάνονται στον ορίζοντα, ο δρόμος της επιστήμης δείχνει διαρκώς να πλαταίνει εν όσω οι επαγγελματικές προοπτικές των ανθρώπων στενεύουν. Πώς μπορούμε να σιγουρέψουμε το αύριο μέσα από αυτό το νέο «χάσμα» που μας έλαχε; 

Ενδεικτικό του έντονου προβληματισμού που ενέσκηψε, μεσούσης της παγκοσμιοποίησης της ανασφάλειας, είναι ότι σκέψεις ματαιότητας που κάποτε απορρίπτονταν μετά βδελυγμίας ως αιρετικές έχουν αρχίσει να επανεξετάζονται: στις 29 Ιανουαρίου του 2010, ο ελληνογάλλος καθηγητής Jean-Μarie Αpostolides του αμερικανικού Πανεπιστημίου Stanford δήλωσε ότι το μανιφέστο του βομβιστή-μαθηματικού Τheodore John Κaczynski- γνωστού ως Unabomber- έλεγε πολλές αλήθειες για τη μετάλλαξη του πολιτισμού μας από την τεχνολογία. Θυμίζουμε ότι σε εκείνο το μανιφέστο ο Καζίνσκι αποφαινόταν ότι « η τεχνολογία δημιουργεί για τα ανθρώπινα όντα ένα νέο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, ριζικά διαφορετικό από το φάσμα περιβαλλόντων στο οποίο το ανθρώπινο είδος προσαρμόστηκε μέσω φυσικής επιλογής. Αν ο άνθρωπος δεν προσαρμοστεί σε αυτό το νέο περιβάλλον μέσω τεχνητού μετασχηματισμού του,τότε θα προσαρμοστεί μέσω μακράς και επώδυνης διαδικασίας φυσικής επιλογής… Θα ήταν καλύτερο να ξεφορτωθούμε το όλο βρωμερό σύστημα». 

Ακόμη κι αν το τελευταίο σκέλος – η λύση μέσω βίαιης αντίδρασηςβρίσκει απήχηση μόνο σε ζέοντα νεανικά μυαλά, το αίσθημα της ματαιότητας εξαπλώνεται σε όλο και πιο σώφρονες ηλικίες· χαρακτηριστικό ήταν το άρθρο του καθηγητή Βιοηθικής στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Ρrinceton, του Ρeter Singer, στο φύλλο της 6ης Ιουνίου του 2010 των « Νew Υork Τimes», υπό τον τίτλο « Θα ΄πρεπε αυτή να είναι η τελευταία γενιά; ». Στο εν λόγω άρθρο θυμίζει στους αναγνώστες τη φιλοσοφική θεώρηση του Σοπενχάουερ και επισημαίνει την πρόσφατη αναβίωσή της μέσα από το βιβλίο του νοτιοαφρικανού φιλοσόφου David Βenatar «Καλύτερα να μην είχαμε γεννηθεί ποτέ»(Βetter never to have been: Τhe Ηarm of Coming into Εxistence», στα αγγλικά). Ο Βenatar ισχυρίζεται ότι αντικειμενικά η ζωή του ανθρώπου είναι ένα συνεχές δράμα με ελάχιστα διαλείμματα εκπλήρωσης στόχων, αλλά ο άνθρωπος δεν το συνειδητοποιεί, καθώς βιώνει μια «αυταπάτη Πολυάννας», ένα σύνδρομο συνεχούς δόμησης προσδοκιών που του κληροδοτήθηκε από τους προγόνους του. 

Στον αντίποδα του πεσιμισμού της Δύσης ωστόσο, μια κατ΄ εξοχήν ηττημένη της αρχής του νέου αιώνα, η Ιαπωνία, βρίσκει τη δύναμη να κοιτάξει το αύριο με θάρρος. Και το κάνει με έναν πρωτόγνωρο γι΄ αυτή ριζοσπαστισμό, με μια θεώρηση του αύριο τόσο καινοτομική όσο και ολιστική. Το κάνει με μια απίστευτη… «επιστροφή στο μέλλον»! 

Χελώνες και λαγοί

Το σκεπτικό των Ιαπώνων μπορεί να αποδοθεί περιληπτικά ως εξής: ο θρίαμβος της βιομηχανικής επανάστασης κατά τον 20ό αιώνα, με την αστικοποίηση γύρω από γραμμές μαζικής παραγωγής, έφερε και την άνοιξη της εξειδίκευσης, τόσο στα επαγγέλματα όσο και στις επιστήμες. Ομως, στο γύρισμα του αιώνα, η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και η διάχυση των πληροφοριών μέσω του Διαδικτύου εξουδετέρωσαν τα εθνικά πλεονεκτήματα των προηγμένων βιομηχανικά χωρών.

Συνεχίστε να διαβάζετε »

The New York Times

Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, τα τηλεφωνήματα στο κινητό και ο πληροφοριακός βομβαρδισμός που καθημερινά δεχόμαστε μεταβάλλει τον τρόπο που σκεπτόμαστε και συμπεριφερόμαστε. Η ικανότητα εστίασης της προσοχής και συγκέντρωσης δυναμιτίζεται πραγματικά από τις μικρές εκρήξεις πληροφοριών που δεχόμαστε καθημερινά. Και η διέγερση που μας προκαλεί ο διαρκής κατακλυσμός από νέα δεδομένα είναι εθιστική. Οταν εκλείψει, καταλαμβανόμαστε από ανία.

Οι ερευνητές λένε πως ακόμα και όταν δεν προσπαθούμε να απαντήσουμε στο τηλέφωνο, να στείλουμε ένα μήνυμα με το κινητό, να ελέγξουμε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο παρακολουθώντας τηλεόραση, η σκέψη μας παραμένει κατακερματισμένη.

«Η τεχνολογία αναδημιουργεί τα εγκεφαλικά μας κυκλώματα», εξηγεί η Νόρα Βολκόφ, διευθύντρια του Εθνικού Ινστιτούτου κατά της Τοξικομανίας, εξηγώντας ότι ο εθισμός που προκαλεί η τεχνολογία συγκρίνεται με αυτόν του φαγητού και του σεξ, αλλά όχι των ναρκωτικών και του αλκοόλ. Η αλήθεια είναι ότι η χρήση της τεχνολογίας μπορεί να είναι επωφελής για τον εγκέφαλο. Οι χρήστες του Ιντερνετ, παραδείγματος χάριν, είναι πιο επιδέξιοι στην αναζήτηση πληροφοριών, ενώ παίκτες βιντεοπαιχνιδιών έχουν μεγαλύτερη οπτική οξύτητα. Ομως, εκτός από τις συνέπειές της στη φυσιολογία μας, η σύγχρονη τεχνολογία μεταβάλλει και τον τρόπο που ζούμε. Ο εργασιακός χώρος επεκτάθηκε παντού, οι αποστάσεις εκμηδενίστηκαν, είμαστε πιο αποτελεσματικοί και έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, αλλά η έλλειψη συγκέντρωσης είναι πια τρόπος ζωής.

Συνεχίστε να διαβάζετε »

Ο Ξενοφών Ζολώτας ως πρέσβης της ελληνικής γλώσσας εκφώνησε στις 26 Σεπτεμβρίου 1957 ενώπιον του ΔΝΤ ένα λόγο στα ελληνικά χρησιμοποιώντας την αγγλική, προκαλώντας παγκόσμια αίσθηση. Μίλησε ελληνικά και τον κατάλαβαν όλοι γιατί χρησιμοποίησε ατόφια την αγγλική γλώσσα!

 Επακολούθησε ανυπόκριτος ενθουσιασμός και χειροκροτήματα από όρθιους τους συνέδρους. Την επομένη είχαν πρωτοσέλιδο το λόγο του οι “New York Times” και η “Washington Post”, περνώντας σε όλο τον κόσμο το μήνυμα, ότι η ελληνική γλώσσα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να λειτουργήσει σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες.

Μάλιστα, τόση ήταν η εντύπωση, που προκάλεσε η πρώτη αυτή ομιλία στα αγγλικά, ώστε ο τότε Πρόεδρος της Διεθνούς Τράπεζας, Γιουτζίν Μπλάκ, τον παρακάλεσε και σε επόμενη ετήσια συνεδρίαση του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας να μιλήσει πάλι αγγλικά, αλλά με ελληνικές λέξεις, κάτι, που επανέλαβε το 1959.

Ο ίδιος ο Ξενοφών Ζολώτας ανέφερε σχετικά: “Βέβαια τη δεύτερη φορά ο λόγος είχε περιεχόμενο ουσιαστικό. Αναφερόταν στην ουσία: για το νομισματικό και οικονομικό πρόβλημα της εποχής”. Μάλιστα, δεν παρέλειψε να αναφέρει, ότι οι πατέρες της αμερικανικής ανεξαρτησίας, ο Ουάσιγκτον, ο Τζέφερσον, ο ‘Ανταμς και άλλοι όταν συνέτασσαν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, το 1787, είχαν προτείνει η γλώσσα του νέου κράτους να είναι η ελληνική, προς τιμή της γλώσσας του Έθνους εκείνου, που πρώτο γέννησε τη Δημοκρατία και τη διέδωσε στον κόσμο. Μία ψήφος, όμως ήταν αρκετή για να προκριθεί η αγγλική.

Ο λόγος του 1957

Kyrie,

I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas.

With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and syntherized.

Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is charateristic of our epoch. But, to my thesis we have the dynamism to program therepeutic practices as a prophylacis from chaos and catastrophe.

In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic.

I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Ampitctyony and the gastronomic symposia.

Ο λόγος του  1959

Kyrie,

It is Zeus’ anathema on our epoch and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes.

In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists.

Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic.Parallel to this we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political end economic barometer are halcyonic.

The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies.

Therefore, I sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies.

I apologize for having tyranized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue I emphasize my eulogy to the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you Kyrie, the stenographers.

Η “μετάφραση”

Κύριοι,

Είναι “Διός ανάθεμα” στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας.

Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν τον νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους. Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς.

Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους.

Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχόντων είναι βασική.

Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς. Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, που τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι χάλκινα.

Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες. Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές.

Γι’ αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές.

Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία. Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι.

σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης

συναθροιστής εκπαιδευτικών ιστολογίων