Αν και η επιστήμη έχει προχωρήσει σε σημαντικές διαπιστώσεις ως προς θέματα που έχουν να κάνουν με τον πλανήτη μας, αλλά και το σύμπαν που τον περιβάλλει, υπάρχουν μερικά θέματα για τη Γη, που μπορεί να μας… διαφεύγουν.

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που εγκαταλείφτηκε η ιδέα πως η Γη είναι επίπεδη και ίσως οι περισσότεροι από εμάς να πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε πλέον τις βασικές επιστημονικές γνώσεις για τον πλανήτη μας, μέσα από τον απλό δρόμο της παρατήρησης των φυσικών στοιχείων.

Νομίζετε πως ξέρετε τα πάντα για τη Γη; Ε λοιπόν υπάρχουν κάποια στοιχεία που κατά πάσα πιθανότητα δεν είχατε σκεφτεί πως μπορεί να ισχύουν…

1. Η Γη δεν είναι στρογγυλή!

Αν και η Γη είναι σφαιρική, εντούτοις, λόγω των βαρυτικών δυνάμεών της, δεν αποτελεί έναν τέλειο κύκλο. Στην πραγματικότητα, υπάρχει ένα εξόγκωμα γύρω από τον ισημερινό λόγω αυτού του γεγονότος. Η πολική ακτίνα της Γης είναι 3.949.99 μίλια, ενώ η ακτίνα του Ισημερινού είναι 3.963.34 μίλια.

2. Το όνομα «Γη» προέρχεται από τους Αγγλοσάξονες

Όλοι οι υπόλοιποι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος έχουν πάρει το όνομά τους από έναν ελληνικό ή ρωμαϊκό Θεό, εκτός από τον πλανήτη μας. Η λέξη «Γη» προέρχεται από την αγγλοσαξονική λέξη Erda, που σημαίνει «έδαφος» ή «χώμα» και πιστεύεται ότι είναι 1.000 ετών. Κατά ειρωνικό τρόπο, ο πλανήτης μας καλύπτεται κατά 71% από νερό και είναι ο μόνος πλανήτης που γνωρίζουμε σε ολόκληρο το σύμπαν που έχει αυτό το πολύτιμο συστατικό σε υγρή μορφή.

3. Η μέρα δεν έχει 24 ώρες!

Οι άνθρωποι συχνά ισχυρίζονται ότι δεν… υπάρχουν αρκετές ώρες μέσα στην ημέρα και έχουν δίκιο! Δεν υπάρχουν καν 24. Καλά ακούσατε. Ο πραγματικός χρόνος που χρειάζεται ο πλανήτης για να περιστραφεί γύρω από τον άξονά του, είναι 23 ώρες 56 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα. Πρόκειται γι’ αυτό που ονομάζεται αστρική ημέρα. Η ηλιακή ημέρα, ο χρόνος δηλαδή που χρειάζεται ο ήλιος για να επιστρέψει στο ίδιο σημείο επί του μεσημβρινού, ποικίλλει τόσο πολύ, όσο 16 λεπτά όλο το χρόνο, λόγω της θέσης του στην τροχιά του. Συνεχίστε να διαβάζετε »

Κάποια από τα πιο δημοφιλή επαγγέλματα του μέλλοντος θα είναι ο αγρότης κάθετης καλλιέργειας, ο κυβερνήτης διαστημικού σκάφους και ο κατασκευαστής ζωτικών οργάνων του ανθρώπινου σώματος. Σύμφωνα με την έκθεση «Shape of Jobs to Come», που διενεργήθηκε κατόπιν εντολής του βρετανικού Υπουργείου Επιχειρήσεων, Καινοτομίας και Δεξιοτήτων, οι εξελίξεις στην επιστήμη και την τεχνολογία θα είναι εντυπωσιακές αλλά αδιανόητες με βάση τα σημερινά δεδομένα, δημιουργώντας μια κατηγορία νέων επαγγελμάτων.

Την έρευνα πραγματοποίησε η εταιρεία Fast Future, η οποία ζήτησε από μια ομάδα επιστημόνων που ασχολούνται με τις τεχνολογίες του μέλλοντος να περιγράψουν πώς η τεχνολογική και επιστημονική πρόοδος θα επηρεάσει τα σημερινά επαγγέλματα. Να, λοιπόν, ποια θα μπορούσαν να είναι τα λαμπρά επαγγέλματα κατά τη διάρκεια των επόμενων 20 ετών.

Τα πιο δημοφιλή επαγγέλματα του μέλλοντος:

1. Κατασκευαστές μελών του σώματος: Η εξέλιξη της επιστήμης θα καταστήσει πιθανή τη δυνατότητα δημιουργίας μελών του ανθρώπινου σώματος, με αποτέλεσμα να υπάρξει ανάγκη κατασκευαστών μελών του σώματος, καταστήματα που θα τα πωλούν και θα τα επισκευάζουν.

2. Νανο-γιατροί: Οι πρόοδοι στη νανοτεχνολογία με την ανάπτυξη υπο-ατομικών συσκευών και θεραπειών θα μπορούσαν να μετασχηματίσουν την προσωπική υγειονομική περίθαλψη και έτσι θα χρειαζόμαστε μια νέα γενιά νανο-ειδικών στην ιατρική για αυτές τις θεραπείες.

3. Καλλιεργητές γενετικά τροποποιημένων φυτών: Οι νέοι αγρότες θα αναπτύσσουν φυτά και θα μεγαλώνουν ζώα που έχουν δημιουργηθεί γενετικά, προκειμένου να αυξήσουν την ποσότητα των τροφίμων που θα παράγουν και που θα περιέχουν πρωτεΐνες που είναι ωφέλιμες για την υγεία μας.

4. Διευθυντής/σύμβουλος ηλικιωμένων: Θα απαιτηθούν ειδικοί για να βοηθήσουν και να διαχειριστούν την υγεία και τις προσωπικές ανάγκες ενός γηράσκοντος πληθυσμού.

5. Χειρουργοί αύξησης της μνήμης: Θα μπορούσαν να χορηγούν πρόσθετη μνήμη στους ανθρώπους που θέλουν να τη βελτιώσουν και να βοηθούν εκείνους που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στην «αποθήκευση» μεγάλης ποσότητας πληροφοριών.

6. Επιστήμονες βιο-ηθικής: Καθώς η επιστημονική πρόοδος επιταχύνεται σε τομείς όπως η κλωνοποίηση, μπορεί να χρειαστούμε μια νέα γενιά ηθικολόγων που θα κατανοούν τις επιστημονικές εξελίξεις και θα βοηθούν τις κοινωνίες να επιλέξουν ποιες από αυτές θα επιτραπούν.

7. Διαστημικοί πιλότοι και διαστημικοί ξεναγοί: Με κάποιες εταιρείες να εξαγγέλλουν, ήδη, ταξίδια διαστημικού τουρισμού, μπορεί να χρειαστούμε διαστημικούς πιλότους και ξεναγούς, καθώς επίσης και αρχιτέκτονες που θα σχεδιάσουν πού θα ζήσουμε και πώς θα εργαστούμε στο Διάστημα.

8. Αγρότες κάθετων καλλιεργειών: Κάθετα αγροκτήματα που θα υπάρχουν σε ουρανοξύστες στη μέση των πόλεων θα μπορούσαν να αυξήσουν εντυπωσιακά την παραγωγή τροφίμων μέχρι το 2020. Αυτοί οι αγρότες θα χρειαστούν δεξιότητες σε μια σειρά επιστημονικών κλάδων, όπως της εφαρμοσμένης μηχανικής.

9. Ειδικοί αντιστροφής της κλιματικής: Καθώς ο αντίκτυπος της αλλαγής του κλίματος αυξάνεται, θα χρειαστούμε μια νέα γενιά μηχανικών – επιστημόνων που θα βοηθήσουν στη μείωση ή την αντιστροφή των επιπτώσεων.

10. Οργανα επιβολής καραντίνας: Θα είναι απαραίτητα στην περίπτωση που ένας θανάσιμος ιός εξελιχθεί ραγδαία. Κάποιοι θα πρέπει να εφαρμόσουν αυστηρά την καραντίνα.

11. Ελεγκτές τροποποίησης του καιρού: Η τροποποίηση του καιρού με την επέμβαση στα σύννεφα για να βρέξει ή μη είναι μια πρακτική που ήδη εφαρμόζουν κάποια κράτη. Οι ελεγκτές της τροποποίησης του καιρού θα πρέπει να ελέγχουν και να επιτηρούν ποιος έχει την άδεια να το πράξει.

12. Εικονικοί δικηγόροι: Καθώς όλο και περισσότερο η καθημερινή μας ζωή λειτουργεί «on-line», θα χρειαστούμε ειδικούς δικηγόρους που θα επιλύουν νομικές διαφωνίες που θα μπορούσαν να προκύψουν ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν σε χώρες με διαφορετικούς νόμους.

13. Εικονικοί εκπαιδευτικοί: Χαρακτήρες υπολογιστών θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να υποστηρίξουν ή ακόμα και να αντικαταστήσουν τους εκπαιδευτικούς στην τάξη.

14. Κατασκευαστές εναλλακτικών οχημάτων: Χρειαζόμαστε σχεδιαστές και κατασκευαστές των επόμενων γενεών μεταφορικών οχημάτων που θα χρησιμοποιούν εναλλακτικά υλικά και καύσιμα. Το όνειρο της ύπαρξης αυτοκινήτων με μηδενικές εκπομπές ρύπων θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα σε δύο δεκαετίες.

15. Πληροφορητές ειδικού ενδιαφέροντος: Θα στέλνουν πληροφορίες ειδικού ενδιαφέροντος μέσω τηλεόρασης ή διαδικτύου σε συγκεκριμένες ομάδες ατόμων με βάση τις προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντά τους.

16. Χειριστής δεδομένων ηλεκτρονικών αποβλήτων: Καθώς τα ηλεκτρονικά δεδομένα και οι πληροφορίες για μας πολλαπλασιάζονται, μπορεί να χρειαστούμε τους χειριστές δεδομένων ηλεκτρονικών αποβλήτων για να τα ξεφορτωθούμε ασφαλώς, δίχως τον κίνδυνο των υποκλοπών.

17. Εικονικοί διευθυντές: Θα μας βοηθούν να οργανώσουμε τις ηλεκτρονικές ζωές μας. Θα φρόντιζαν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μας και θα διαχειρίζονταν τους ηλεκτρονικούς κωδικούς πρόσβασης.

18. Τραπεζομεσίτες χρόνου: Θα διευθετούν τους χρόνους των τραπεζικών μας συναλλαγών στις εγχώριες ή μη αγορές.

19. Εργαζόμενοι σε κοινωνικά δίκτυα: Θα εργάζονται για τη φροντίδα των ανθρώπων που μπορεί να «τραυματιστούν» ή να περιθωριοποιηθούν από την κοινωνική δικτύωση.

20. Προσωπικοί δημιουργοί «ταυτότητας»: Πρόκειται για ένα επάγγελμα που θα αποτελούσε επέκταση του ρόλου που διαδραματίζουν οι στιλίστες και εκείνοι που προωθούν το προφίλ των προσωπικοτήτων.

Στα επαγγέλματα του μέλλοντος, θα χρειαστεί μια νέα γενιά μηχανικών – επιστημόνων που θα βοηθήσουν στη μείωση ή την αντιστροφή των επιπτώσεων από τις κλιματικές αλλαγές.

Στα επαγγέλματα του μέλλοντος, οι ελεγκτές της τροποποίησης του καιρού θα πρέπει να ελέγχουν και να επιτηρούν ποιος έχει την άδεια να το πράξει. Επίσης, χαρακτήρες υπολογιστών θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να υποστηρίξουν ή ακόμα και να αντικαταστήσουν τους εκπαιδευτικούς στην τάξη.

Τέλος, στα επαγγέλματα του μέλλοντος, ειδικοί θα βοηθούν και θα διαχειρίζονται τα θέματα υγείας των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας που συνεχώς αυξάνεται

Στο εξωτερικό αναζητούν πλέον την τύχη τους όλο και περισσότεροι άνεργοι, που έχουν δεχθεί πλήγμα από την οικονομική κρίση. Οι περισσότεροι αναζητούν εργασία σε άλλες χώρες της Ε.Ε. αλλά και εκτός αυτής, όπου υπάρχουν κλάδοι με θέσεις εργασίας.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσοι στρέφονται στο εξωτερικό αφορά την έλλειψη ενημέρωσης. Για το σκοπό αυτό, η Ε.Ε. έχει δημιουργήσει τη διαδικτυακή πύλη Eures για την εργασιακή κινητικότητα και καθημερινά ενημερώνει για τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας που υπάρχουν στα κράτη-μέλη.

Τα επαγγέλματα με τη μεγαλύτερη ζήτηση στην Ευρώπη:

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Τα Νέα», τα δέκα επαγγέλματα με τη μεγαλύτερη ζήτηση είναι:

1. Μηχανικοί και προγραμματιστές συστημάτων

2. Μάγειροι Συνεχίστε να διαβάζετε »

Ο Robert P. Crease, μέλος του τμήματος φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Stony Brook και ιστορικός στο Εθνικό Εργαστήριο του Brookhaven, είχε ζητήσει σε έναν αριθμό φυσικών επιστημόνων να κατονομάσουν τα πιο υπέροχα πειράματα όλων των εποχών.
Με βάση το κείμενο του George Johnson που δημοσιεύτηκε στο New York Times θα δούμε στη συνέχεια τα 10 πειράματα που ήρθαν πρώτα σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα.

Το πείραμα της διπλής σχισμής

Ο γάλλος φυσικός Louis de Broglie πρότεινε το 1924 ότι τα ηλεκτρόνια και άλλα τμήματα ύλης, τα οποία μέχρι τότε είχαν αντιμετωπιστεί μόνο ως υλικά σωματίδια, έχουν επίσης ιδιότητες κυμάτων όπως πλάτος και συχνότητα. Αργότερα (το 1927) η κυματική φύση των ηλεκτρονίων επαληθεύτηκε πειραματικά από τους C.J. Davisson και L.H. Germer στη Νέα Υόρκη και από τον G.P. Thomson στο Aberdeen της Σκοτίας.
Για να εξηγήσουν την υπόθεση αυτή οι φυσικοί συχνά χρησιμοποιούσαν ένα νοητικό πείραμα, στο οποίο το πείραμα του Young με τη διπλή σχισμή πραγματοποιείται με τη χρήση μίας δέσμης ηλεκτρονίων αντί για φωτόνια. Μία δέσμη ηλεκτρονίων προσκρούει σε ένα πέτασμα με δύο σχισμές από τις οποίες περνούνε τα ηλεκτρόνια και αποτυπώνονται σε μία επιφάνεια πίσω από το πέτασμα. Ακολουθώντας τους νόμους της κβαντομηχανικής η δέσμη των σωματιδίων θα χωριζόταν στα δύο και η σύνθεση των επιμέρους δεσμίδων θα αλληλεπιδρούσε με τέτοιο τρόπο, ώστε να σχηματιστεί το ίδιο σχήμα των φωτεινών και σκοτεινών λωρίδων, όπως γίνεται και με την περίπτωση που το πείραμα εκτελείται με μία φωτεινή δέσμη. Σύμφωνα με ένα άρθρο του Physics World, το 1961 ο Claus Jonsson του Tubingen πραγματοποίησε το πείραμα αυτό σε εργαστήριο.

Το πείραμα του Γαλιλαίου με την πτώση αντικειμένων

Στα τέλη του 1500 υπήρχε η κοινή πεποίθηση ότι τα βαρύτερα αντικείμενα πέφτουν πιο γρήγορα από τα ελαφρύτερα. Το είχε πει και ο Αριστοτέλης άλλωστε. Είναι εντυπωσιακό το πόσα χρόνια πέρασαν μέχρι να βρεθεί κάποιος που να αμφισβητήσει το παλιό αυτό δόγμα που προήλθε από την αρχαία Ελλάδα.
Ο Galileo Galilei που ήταν μαθηματικός στο πανεπιστήμιο της Πίζας, τόλμησε να αμφισβητήσει αυτήν την τόσο κοινή πεποίθηση. Η ιστορία έχει παραμείνει στην παράδοση της επιστήμης ως εξής: λέγεται ότι έριξε δύο διαφορετικού βάρους αντικείμενα από την κορφή του πύργου της Πίζας, δείχνοντας ότι έφτασαν στο έδαφος την ίδια χρονική στιγμή. Η αμφισβήτησή του στον Αριστοτέλη μπορεί να του στοίχισε τη δουλειά του, αλλά έδωσε το μήνυμα ότι αυτό που ορίζει ο κοινός νους μπορεί σε μία επανεξέτασή του να καταρρεύσει.

Το πείραμα του Milikan με τις σταγόνες του λαδιού

Το πείραμα των σταγόνων του λαδιού ήταν η πρώτη άμεση και πειστική μέτρηση του ηλεκτρικού φορτίου ενός ηλεκτρονίου. Έγινε το 1909 από τον αμερικανό φυσικό Robert A. Milikan. Χρησιμοποιώντας έναν ψεκαστήρα αρώματος ψέκασε σταγόνες λαδιού μέσα σε έναν διαφανή θάλαμο. Στην κορυφή και στη βάση του θαλάμου υπήρχαν μεταλλικές πλάκες συνδεδεμένες με μπαταρία δημιουργώντας έναν θετικό και έναν αρνητικό πόλο. Εφόσον κάθε σταγονίδιο λάμβανε ένα ελάχιστο φορτίο στατικού ηλεκτρισμού καθώς ταξίδευε στον αέρα, η ταχύτητα της κίνησής του μπορούσε να ελεγχθεί με αλλαγές της τάσης στις δύο πλάκες. Όταν ο χώρος μεταξύ των δύο πλακών ιονίζεται με ακτινοβολία, τα ηλεκτρόνια του αέρα κολλάνε στα σταγονίδια του λαδιού προσδίδοντάς τους αρνητικό φορτίου. Ο Milikan παρατήρησε πολλά σταγονίδια μεταβάλλοντας την τάση και ελέγχοντας το αποτέλεσμα. Μετά από πολλές επαναλήψεις συμπέρανε ότι το φορτίο μπορεί να λάβει μόνο κάποιες συγκεκριμένες τιμές. Οι μικρότερες από τις τιμές αυτές αντιστοιχούν στο φορτίο του ηλεκτρονίου.

Η ανάλυση του φωτός μέσω ενός πρίσματος από τον Νεύτωνα

Ο Isaac Newton γεννήθηκε τη χρονιά που πέθανε ο Γαλιλαίος. Αποφοίτησε από το κολέγιο Trinity του Cambridge το 1665 και στη συνέχεια παρέμεινε κλεισμένος στο σπίτι του για δύο χρόνια μέχρι να περάσει η επιδημία της πανώλης. Όλον αυτόν τον καιρό είχε πολλές ιδέες που τον απασχολούσαν.
Σύμφωνα με την κοινή γνώμη της τότε εποχής το λευκό φως ήταν η καθαρότερη μορφή φωτός, ενώ τα διάφορά χρώματά του αποτελούσαν κάποιο είδος αλλαγών που θεωρούσαν ότι είχε υποστεί το φως. Για να ελέγξει την υπόθεση αυτή ο Νεύτωνας κατηύθυνε μία ακτίνα ηλιακού φωτός σε ένα πρίσμα και ανακάλυψε ότι αναλύεται σε ένα φάσμα χρωμάτων στον τοίχο. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής γνώριζαν το φαινόμενο του ουράνιου τόξου αλλά το θεωρούσαν ως ενός είδους όμορφη ανωμαλία. Τελικά ο Νεύτωνας κατέληξε ότι τα θεμελιώδη χρώματα του φωτός είναι το κόκκινο, το πορτοκαλί, το κίτρινο, το πράσινο, το μπλε, το λουλακί και το βιολετί, καθώς και οι μεταξύ τους διαβαθμίσεις. Εκείνο που φαινόταν επιφανειακά τόσο απλό όπως μία ακτίνα φωτός, εάν το κοιτούσε κανείς σε μεγαλύτερο βάθος έκρυβε μία θαυμάσια πολυπλοκότητα.

Το πείραμα της συμβολής του φωτός από τον Young

Ο Νεύτωνας δεν είχε στα πάντα δίκιο. Μέσα από μία ποικιλία επιχειρημάτων κατάφερε να εγκαθιδρύσει στο επιστημονικό κατεστημένο την άποψη, ότι η φύση του φωτός είναι σωματιδιακή και όχι κυματική. Το 1803 ο Thomas Young, άγγλος γιατρός και φυσικός, πρότεινε ένα πείραμα. Έκανε μία τρύπα σε ένα παραθυρόφυλλο και το κάλυψε με ένα κομμάτι χαρτόνι στο οποίο είχε σχηματίσει μία μικρή τρύπα και ακολούθως χρησιμοποίησε έναν καθρέφτη για να εκτρέψει την ακτίνα φωτός που έμπαινε από την τρύπα αυτή. Στη συνέχεια πήρε μία λεπτή κάρτα και την τοποθέτησε με την κόψη της στη διαδρομή της ακτίνας, χωρίζοντάς την στα δύο. Το αποτέλεσμα ήταν μία σκιά που παρουσίαζε φωτεινές και σκοτεινές ζώνες, ένα φαινόμενο που θα μπορούσε να εξηγηθεί με την υπόθεση ότι οι δύο φωτεινές δέσμες αλληλεπιδρούσαν σαν κύματα. Οι φωτεινές περιοχές σχηματιζόντουσαν εκεί που οι δύο κορυφές των κυμάτων συνέπιπταν, ενδυναμώνοντας η μία την άλλη, ενώ οι σκοτεινές περιοχές σχηματιζόντουσαν εκεί που η κορφή του ενός κύματος συναντούσε τη βάση του άλλου με αποτέλεσμα να αλληλοεξουδετερωθούν.
Με το πέρασμα των χρόνων το πείραμα αυτό επαναλήφθηκε με μία κάρτα η οποία είχε δύο τρύπες ώστε να χωρίζει στα δύο τη φωτεινή δέσμη. Αυτά τα επονομαζόμενα ‘πειράματα διπλής σχισμής’ αποτέλεσαν το πρότυπο για τον καθορισμό της κυματικής κίνησης. Ένα θέμα που έμελλε να αποκτήσει εξέχουσα σημασία τον επόμενο αιώνα, όταν έκανε την εμφάνισή της η κβαντική θεωρία.

Το πείραμα του Cavendish για τη μέτρηση της σταθεράς της βαρύτητας

Το πείραμα αυτό έγινε τη χρονιά 1797-98 από τον άγγλο επιστήμονα Henry Cavendish. Χρησιμοποίησε μια συγκεκριμένη μέθοδο και χρησιμοποίησε τον εξοπλισμό που κατασκεύασε ο συμπατριώτης του γεωλόγος John Michell, ο οποίος πέθανε το 1793. Η πειραματική διάταξη αποτελούνταν από μία ράβδο που ήταν κρεμασμένη ισορροπώντας στο κέντρο της, στις άκρες υπήρχαν δύο μικρά μεταλλικά σφαιρικά βάρη, ενώ σε μικρή απόσταση από αυτά υπήρχαν δύο βαριές σφαίρες από μολύβι. Η έλξη που εφάρμοζαν τα ζεύγη των βαρών μεταξύ τους προκαλούσε μία ελαφριά περιστροφή της ράβδου, μέσω της οποίας μπόρεσε να γίνει ο πρώτος υπολογισμός της τιμής για τη βαρυτική σταθερά G. Το πείραμα αυτό είναι ευρέως γνωστό ως ‘το ζύγισμα της Γης’, γιατί ο καθορισμός του G επέτρεψε να υπολογιστεί η μάζα της γης.

Ο Ερατοσθένης και η μέτρηση της περιφέρειας της Γης

Στο Ασουάν, περίπου 800 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, οι ηλιακές ακτίνες έπεφταν κάθετα το απόγευμα του θερινού ηλιοστασίου. Ο Ερατοσθένης (γεννήθηκε περίπου το 276 π.Χ.) πρόσεξε ότι την ίδια μέρα και ώρα στην Αλεξάνδρεια, το φως του ηλίου έπεφτε σε γωνία 7 μοιρών από την κατακόρυφο. Υπέθεσε πολύ σωστά ότι η απόσταση του ήλιου ήταν πολύ μεγάλη, ώστε οι ακτίνες του που φτάνουν στη γη καταλήγουν να είναι πρακτικά παράλληλες μεταξύ τους. Υπολογίζοντας την απόσταση μεταξύ του Ασουάν και της Αλεξάνδρειας μπόρεσε να μετρήσει την περιφέρεια της γης. Το ακριβές αποτέλεσμα των μετρήσεών του (που ήταν σε στάδια) είναι αμφίβολο και έτσι δεν είναι σίγουρη η ακρίβειά τους. Θεωρείται ότι ποικίλλει από 0,5 έως 17% σε σχέση με τις μετρήσεις που είναι αποδεκτές από τους σύγχρονους αστρονόμους. Συνεχίστε να διαβάζετε »