Το Πολυτεχνείο μέσα από τα μάτια της κ. Ιουλίας.
Όταν η Ιστορία μπήκε στη τάξη: Η κ. Ιουλία και οι μέρες του Πολυτεχνείου-
Μια ζωντανή ιστορία στην τάξη.
Σήμερα το ΣΤ1 έζησε μια ξεχωριστή και βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.
Φιλοξένησε την κ. Ιουλία Μαστοράκη- τη γιαγιά ενός μαθητή μας, η οποία υπήρξε φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών και βρέθηκε στο Πολυτεχνείο τις ημέρες της εξέγερσης. Με ιδιαίτερη συγκίνηση, η κ. Ιουλία μίλησε στα παιδιά για όσα έζησε τότε, μεταφέροντας με απλότητα και δύναμη το κλίμα εκείνων των ιστορικών ημερών.
Θύμισε στα παιδιά ότι όλα ξεκίνησαν στις 14 Νοεμβρίου, ημέρα Τετάρτη, όταν οι φοιτητές της Νομικής και της Αρχιτεκτονικής ξεκίνησαν τις πρώτες καταλήψεις. Οι φοιτητές της Καλών Τεχνών, ανάμεσά τους και η ίδια, κατέβηκαν κι εκείνοι και βρέθηκαν γύρω από το το Πολυτεχνείο. Μας περιέγραψε εικόνες που δεν γράφτηκαν σε βιβλία: τον κόσμο που συγκεντρωνόταν έξω από το κτίριο, τους φοιτητές που, με χαμόγελο στα χείλη, κολλούσαν αφίσες στα τζάμια των λεωφορείων, των τραμ και των αυτοκινήτων, και τους οδηγούς και επιβάτες που ανταπέδιδαν το χαμόγελο και τους έδιναν κουράγιο.
Η ίδια, λόγω ενός ιδιαίτερου οικογενειακού γεγονότος ( είχε χάσει τον μπαμπά της λίγες μέρες πριν), έπρεπε κάθε βράδυ στις 21:00 να βρίσκεται στο σπίτι της, για να μην ανησυχεί η μητέρα της. Έτσι, δεν έμεινε τις νύχτες μέσα στο Πολυτεχνείο, αλλά είδε με τα μάτια της τις διμοιρίες της αστυνομίας που παρατάσσονταν στους γύρω δρόμους. Μας διηγήθηκε ότι αρκετοί αστυνομικοί μιλούσαν ανθρώπινα στους φοιτητές, λέγοντας πως «εκτελούν εντολές», πως πολλά από εκείνα που συνέβαιναν δεν τα ήθελαν οι ίδιοι.
Τη νύχτα που μπήκαν τα τανκς, η κ. Ιουλία ήταν στο σπίτι της. Το επόμενο πρωί, όταν κατέβηκε στην περιοχή, ο «απόηχος» των γεγονότων ήταν παντού: στα κτίρια, στους δρόμους, στα βλέμματα. Μια βαθιά θλίψη σκέπαζε τον χώρο. «Τα πάντα μαρτυρούσαν τι είχαν ζήσει τα παιδιά», μας είπε.
Μια ακόμη δυνατή εικόνα της ήταν τα τηλεφωνήματα με τον αρραβωνιαστικό της, πολιτικό μηχανικό που τότε εργαζόταν σε νησί. Εκείνος της μετέφερε με αγωνία πως ένιωθε δίπλα στους φοιτητές και πως παρακολουθούσε από μακριά τις εξελίξεις, συμμεριζόμενος τον αγώνα τους.
Η κ. Ιουλία μίλησε με περηφάνια για τη γενιά του τότε — για νέους που αγωνίστηκαν με θάρρος, ευγένεια και αξιοπρέπεια. Συμβούλεψε τα παιδιά να υπερασπίζονται πάντα το δίκιο τους και τα δικαιώματά τους, αλλά «με τον σωστό τρόπο», χωρίς καταστροφές και βανδαλισμούς, γιατί τότε «το δίκιο των αιτημάτων χάνεται».
Στο τέλος, χάρισε στα παιδιά μια φράση που άγγιξε όλους μας:
«Η γη και ο κόσμος που μας παρέδωσαν οι προηγούμενες γενιές είναι δανεικοί. Δεν μας ανήκουν. Πρέπει να τους παραδίδουμε στους επόμενους πιο όμορφους και πιο αισιόδοξους. Κάντε τον κόσμο πιο όμορφο από αυτόν που θα σας παραδώσουμε εμείς».
Η συγκίνηση και η περηφάνια για την κ. Ιουλία πλημμύρισαν την τάξη. Παρά τη μικρή τους ηλικία, τα παιδιά κατάλαβαν το νόημα της ιστορίας της και οι ερωτήσεις «έπεσαν βροχή». Ήθελαν να μάθουν, να ρωτήσουν, να καταλάβουν. Η Ιστορία, σήμερα, μπήκε στην τάξη μας και ζωντάνεψε τις ημέρες του Πολυτεχνείου . Έμεινε στις καρδιές όλων μας.
Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην κ. Ιουλία, που κάθε χρόνο ανταποκρίνεται στη πρόσκλησή μας και που με την αλήθεια, την ευγένεια και τη ζεστασιά της δώρισε στα παιδιά μας μια εμπειρία που θα θυμούνται για χρόνια.
κ. Ιουλία, σας ευχαριστούμε.
