Erasmus+ : 1ος Σταθμός : Κόνιν, Πολωνία!
Με μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό, το σχολείο μας άνοιξε φέτος τα πανιά του για την Ευρώπη, ξεκινώντας το δικό του ταξίδι στο πρόγραμμα Erasmus+. Η πρώτη στάση του σχολείου μας : Το μακρινό Κόνιν της Πολωνίας!
Τρεις εκπαιδευτικοί του σχολείου, κ. Τσαγκαράκης Νικόλαος ( Δ/ντης), κ. Κουτσελάκη Μαρία ( εκπ/κος Δ΄τάξης) και κ. Κωστάκης Γιώργος ( εκπ/κος Γ΄τάξης) μας βρέθηκαν εκεί, εκπροσωπώντας μας στην 1η κινητικότητα της χρονιάς, και επέστρεψαν γεμάτοι εμπειρίες, νέες ιδέες και εικόνες.
ΣΤΟ PODCAST που ακολουθεί θα ακούσετε τους ανθρώπους που έδωσαν σάρκα κι οστά στην υλοποίηση της κινητικότητας του project Erasmus+. O διευθυντής, κύριος Νίκος, η υποδιευθύντρια κα. Βίκυ, η εκπ/κος Πληροφορικής του σχολείου μας Μαριλένα Βογιατζή, η κα. Μαρία Κουτσελάκη και ο υποφενόμενος, Γιώργος Κωστάκης μοιράζονται τις εμπειρίες τους σχετικά με την πρώτη κινητικότητα του σχολείου μας στο εξωτερικό, τις προσδοκίες τους και τις ευχές τους για τα επόμενα ταξίδια, αλλά και τους προβληματισμούς τους γύρω απο την εκπαίδευση.
PODCAST: https://open.spotify.com/episode/5E6yOiJBqetBKNM9s0ukTZ?si=JU65IUPeSsefek58rcZbzg
Επίσης στο παρακάτω έγγραφο μοιράζονται μαζί μας τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους από αυτή την ξεχωριστή εμπειρία :
https://blogs.sch.gr/2dimieralas/files/2026/06/Erasmoys-Polonia-2026-1.pdf
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΕΚΠ/ΚΩΝ:
“Πώς είναι ξυπνάς στο Κόνιν της Πολωνίας, και να σχεδιάζεις μαθήματα τεχνητής νοημοσύνης με μια Τουρκάλα, να αναλύεις το αναλυτικό πρόγραμμα της εκπαιδευτικής πολιτικής της χώρας σου και να συνεννοείσαι με κάθε δυνατό τρόπο; Όλα τα παραπάνω είναι ερωτήματα που μόνο το Erasmus + μπορεί να σου απαντήσει, κι αν το εχεις βιώσει και εσύ ξέρεις πως η αλήθεια είναι όντως κάπως έτσι.
Η Πολωνία είναι μια χώρα η οποία στο μυαλό των περισσότερων ίσως υστερεί σε επισκεψιμότητα συγκριτικά με τη βαριά τουριστική βιομηχανία του Νότου. Κι όμως… Πρόκειται για ένα προορισμό του οποίου το κλίμα, ο εκπαιδευτικός πολιτισμός και η κουλτούρα σε αγκαλιάζει από την πρώτη στιγμή, δίχως να σου αφήνει περιθώριο να αμφιβάλεις. Όσες εμπειρίες συλλέξεις, θα είναι εμπειρίες ζωής…
Ξεκινήσαμε από τον νοτιότερο άκρο της Ευρώπης, την Ιεράπετρα για να βρεθούμε σε ένα από τα πιο βόρια κομμάτια της, το Κόνιν της Πολωνίας. Ομολογουμένως, κανείς από τους συμμετέχοντες εκπαιδευτικούς του σχολείου, Νίκος Τσαγκαράκης (διευθυντής), Μαρία Κουτσελάκη (Δασκάλα) και Γιώργος Κωστάκης (Δάσκαλος) είχαμε ξανακούσει το όνομα αυτής της πόλης. Είχαμε ακούσει όμως για την πολυπολιτισμική Βαρσοβία, και την παραμυθένια Κρακοβία, επομένως οι όποιοι δισταγμοί υπήρχαν αρχίσαν να υποχωρούν μετά την αποδοχή της αίτησής μας «ΚΑ122 Φυσιολάτρες εν δράσει: ΠειραματιΖΩμαστε για ένα βιώσιμο Μέλλον» από το NiepublicznaSzkolaMontessoriOdkrywcySwiata.
Η Πολωνία μας υποδέχτηκε θερμά, μιας και οι θερμοκρασίες στο μεγαλύτερο μέρος της διαμονής μας εκεί ξεπερνούσαν τους 25 βαθμούς Κελσίου, πράγμα το οποίο έκανε τις προετοιμασίες μας για τον βαρύ βοριά της Ευρώπης γελοίες. Πρώτη στάση μας θα ήταν η Βαρσοβία, καθώς το Κόνιν δεν εξυπηρετείται από αεροδρόμιο, έπειτα το Κόνιν, το πολύβουο και πολυπολιτισμικό, φοιτητικό Πόζναν και τέλος η μαγευτική Κρακοβία. Αν υπήρχε ένα κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις πόλεις, εκείνο θα ήταν το πράσινο αστικό τοπίο, με καταπράσινα πάρκα και ποτάμια να διασχίζουν όλες τις πόλεις, η μπαρόκ, ροκοκό και γότθικη αρχιτεκτονική αγκαλιασμένη με νεοκλασικά διαφωτιστικά στοιχεία και το γεγονός πως η πλειοψηφία των κατοίκων μάλλον δεν τα είχαν πάει καλά με τις εξετάσεις του Lower, πράγμα που έκανε την επικοινωνία μας κάπως περισσότερο δύσκολη.
Ιδιαίτερα η Βαρσοβία για τον γράφοντα είχε μια εξωπραγματική ομορφιά, η οποία συνδύαζε ταυτοχρόνως στοιχεία μεταμοντέρνας σκληρής αρχιτεκτονικής, με θεόρατους ουρανοξύστες, καπιταλιστικούς κολοσσούς με μια παλιά πόλη βγαλμένη από κάποιο σκοτεινό παραμύθι. Μπορούσε κανείς με αυτόν τον τρόπο και τις μεταβολές να διακρίνει όλες τις ιστορικές μεταβολές της χώρας, από την βασιλεία, στον κομμουνισμό, την δημοκρατία και τον άκρατο καπιταλισμό. Οι βασιλικοί κήποι (απομεινάρια από το παλάτι), ο Πύργος των Τεχνών και του Πολιτισμού στο κέντρο της πόλης (Πύργος του Στάλιν) η παλιά πόλη στο σύνολο της είναι μερικά μόνο από αυτά τα στοιχεία της ιστορικής γραμμής. Ενδιαφέρον ιστορικό γεγονός αποτελεί το εξής: η παλιά πόλη της Βαρσοβίας γκρεμίστηκε εντελώς από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς του Β ΠΠ, ωστόσο οι Πολωνοί την ξανάχτισαν ακριβώς ίδια, χρησιμοποιώντας σχέδια, αεροφωτογραφίες, τοπογραφικά και οτιδήποτε άλλο είχαν στη διάθεσή τους. Κάπως μακρινή λογική για την καταστροφική κουλτούρα της νέας Ελλάδας…
Σειρά είχε το Κόνιν, μια πόλη εβδομήντα χιλιάδων κατοίκων χτισμένη στις δύο όχθες του ποταμού Βάρτα. Πόλη η οποία θα μας φιλοξενούσε και για το εκπαιδευτικό σκέλος της επίσκεψής μας. Το Κόνιν ήταν αρκετά ήσυχο συγκριτικά με τον κοσμοπολίτικη και πολύβουη Βαρσοβία, χαρακτηριστικό όμως το οποίο ίσως και να ήταν αναγκαίο προκειμένου να καταλάβει κανείς την ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα των ανθρώπων εκεί. Αποτελεί έναν πολύ όμορφο προορισμό φυσιολατρίας, διότι τα ποτάμια, τα δάση και οι λίμνες προσφέρουν απεριόριστες επιλογές στον επισκέπτη.
Το Πόζναν, μια από τις ομορφότερες πόλεις που αντικρίσαμε έχει απόσταση από το Κόνιν μια ώρα με το τρένο. Πόλη 700.000+ κατοίκων εκ των οποίων οι 200.000 περίπου είναι φοιτητές έχει έναν αέρα νεολαιίστικο, που περπατά χέρι χέρι με το παλιό. Τα μουσεία, η τεράστια παλιά πόλη με το κατσίκια του δημαρχείου αλλά κι ο παλμός της νεολαίας συνθέτουν ένα αρκετά ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Το ταξίδι ολοκληρώθηκε στην παραμυθένια Κρακοβία. Κάθε κτίριο και ένα επιφώνημα… Η κεντρική πλατεία, η οποία σε τίποτα δεν προσομοιάζει πλατεία ελληνικής μεγαλούπολης, τα μαγαζιά, το νυχτερινό ξεφάντωμα των κατοίκων αλλά και η μεγάλη ιστορία της αποτέλεσαν το ιδανικό κλείσιμο γι’ αυτό το εκπαιδευτικό ταξίδι.
Θέμα της εκπαιδευτικής μας επίσκεψης στο Κόνιν ήταν η περιβαλλοντική εκπαίδευση, η αειφορία και η οικολογία. Αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε χοντρικά είναι ότι οι Πολωνοί μας έχουν ξεπεράσει έτη φωτός σε θέματα τέτοιας φύσης καθώς η ανακύκλωση και η βιωσιμότητα είναι στοιχεία της κουλτούρας τους πλέον. Τρανταχτό παράδειγμα είναι ότι σε καμιά από τις πόλεις που επισκεφτήκαμε δεν υπήρχε ούτε αποτσίγαρο πεταμένο στο δρόμο, πόσο μάλλον σκουπίδι. Ο χαρακτήρας της επίσκεψής μας ήταν η συμμετοχική παρατήρηση και παρακολούθηση κάποιων τυπικών μαθημάτων του πολωνικού Δημοτικού. Για αρχή να πούμε πως το σχολείο υποδοχής μας ήταν ιδιωτικό, εργαζόταν πάνω στις αρχές της Μοντεσσόρι και είχε σύνολο 57 μαθητές, εκ των οποίων οι 20 περίπου φοιτούσαν από το σπίτι τους.
Φτάνοντας το πρωί της Δευτέρας μας υποδέχτηκε η Ανιέσκα, διευθύντρια- παιδαγωγός και ιδιοκτήτρια του σχολείου. Εμείς είχαμε την εντύπωση πως συμπέσαμε σε κάποιου είδους αργία τους, καθώς από το σχολικό χώρο δεν ακουγόταν ο παραμικρός θόρυβος. Προς έκπληξη μας όμως τρεις μεγάλοι μαθητές ήρθαν στην ξεκλείδωτη είσοδο του σχολείου να μας παραλάβουν. Ντροπαλοί στην αρχή, έμελλε να είναι τα παιδιά τα οποία θα είχαν την περισσότερη εμπλοκή μαζί μας στην πορεία της επίσκεψής μας.
Το πολωνικό δημοτικό είναι οκτατάξιο. Αυτό σημαίνει ότι η μεσαία βαθμίδα του γυμνασίου έχει καταργηθεί, με τους μαθητές να φοιτούν οχτώ χρόνια στο δημοτικό, τέσσερα στο λύκειο και έπειτα στο πανεπιστήμιο. Το σχολείο υποδοχής μας χώριζε τα τμήματα του ως εξής: 1η – 3η, 4η-6η και 7η-8η εργάζονταν μαζί σε κοινό χώρο. Κατά τα λεγόμενα των εκεί συναδέλφων μας οι βασικές αρχές της Μοντεσσόρι λειτουργούν καλύτερα στο πλαίσιο της 1ης– 3ης. . Κατά την πρώτη μέρα της επίσκεψής μας η Ανιέσκα δίδασκε γεωμετρία στα παιδιά της δεύτερης ομάδας, περίμετρο και εμβαδόν. Οι αίθουσες ήταν εξοπλισμένες με όλον τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό που ήταν απαραίτητος για την εφαρμογή των βασικών αρχών της θεωρίας. Ξύλινα αντικείμενα, γεωμετρικά στερεά και σχήματα, διαδραστικούς πίνακες καθώς και ταμπλετ για τον κάθε μαθητή. Η τάξη ήταν χωρισμένη σε ομάδες εργασίας, με δυνατούς και πιο αδύναμους μαθητές σε κάθε ομάδα. Τα θρανία ημικυκλικά, δύο θέσεων. Έπειτα από το μάθημα μας ξενάγησε στους χώρους του γραφείου και του σχολείου. Υπήρχαν άλλες τρεις βασικές αίθουσες καθώς και περίπου τέσσερις άλλες με εξοπλισμό για την τεχνική κατάρτιση των μεγαλύτερων παιδιών. Η Ανιέσκα υπήρξε η πρώτη μας συναναστροφή με την οποία καταφέραμε να μιλήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις στο βάθος της εβδομάδας.
Με το πέρας της πρώτης μέρας, γνωρίσαμε την Τρίτη την Ντίλαν, συνάδελφο από τα παράλια της Τουρκίας. Κάτι τέτοιο ήταν αρκετά ευχάριστο καθώς η μεσογειακή κουλτούρα και εξωστρέφεια μας βρήκε έναν ισχυρό σύμμαχο. Η Ντίλαν γύρω στα 30, με σπουδές στην παιδαγωγική και εργασία στην Τουρκία, την Αγγλία και την Πολωνία, ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για να μας κατατοπίσει. Είχε πρόσφατα διακριθεί για τις ικανότητες της στην τεχνητή νοημοσύνη και τα προγράμματα Erasmus, διάκριση όχι μάταιη. Αφού μιλήσαμε για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και καταλήξαμε φιλικά. Μπήκαμε τις δύο πρώτες σχολικές ώρες στο αντίστοιχο μάθημα καλλιτεχνικών το οποίο όμως ήταν διαθεματικό. Τα παιδιά έπρεπε να εφαρμόσουν γεωμετρία, διαβάζοντας τις οδηγίες που τους δόθηκαν στα πολωνικά και να κατασκευάσουν καλειδοσκόπιο. Με ελάχιστη παρέμβαση από την εκπαιδευτικό της τάξης οι μαθητές της 4ης– 6ης τάξης κατάφεραν να ολοκληρώσουν την εργασία τους. Όσοι τελείωναν νωρίτερα είχαν την επιλογή να ασχοληθούν με την δημιουργία ψηφιακών παιχνιδιών για δική μας κατανάλωση στα αγγλικά. Ύστερα πήγαμε όλοι μαζί για γυμναστική στο Πάρκο Σοπέν της πόλης. Σε ανοιχτό χώρο, μέσα στη φύση και το πράσινο τα παιδιά έκαναν γυμναστική με την καθοδήγηση του δασκάλου τους. Εμείς παρακολουθήσαμε και ύστερα ξεκλέψαμε λίγο χρόνο να περιηγηθούμε στο πάρκο, το οποίο φιλοξενούσε πληθώρα πανίδας, από πρόβατα μέχρι λάμα κι αλπάκα.
Επιστρέψαμε και μας περίμενε ένα πλούσιο, ζωικό, βαρύ σε θερμίδες πολωνικό πρωινό, με χοιρομέρι, λουκάνικα σε όλες τις εκδοχές, βούτυρο και ζωικό λίπος. Αφού χαλαρώσαμε, ένας μαθητής της 7ης μας πήρε στην αίθουσα «ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ», μια υπό κατασκευή σχολική αίθουσα η οποία φιλοξενούσε υλικοτεχνικό εξοπλισμό με εργαλεία ξυλουργικής, τρυπάνια, πριόνια και ότι άλλο φαντάζεστε. Έδωσε και στους τρεις μας ένα κομμάτι κόντρα πλακέ και μας ζήτησε να του ζωγραφίσουμε ένα σχέδιο. Ύστερα το έκοψε ο ίδιος στο πριόνι και έφτιαξε τρια παζλ, τα οποία έχουμε φέρει μαζί μας στο σχολείο. Πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις τα παιδιά να δημιουργούν τα ίδια, όπως θέλουν και φαντάζονται δίχως τον φόβο του να χτυπήσουν ή να λερωθούν.
Σειρά είχε το μάθημα τεχνολογίας με την Ντίλαν. Τα παιδιά είχαν ήδη ανοίξει τους υπολογιστές και μας περίμεναν να μας δείξουν τις ψηφιακές τους δημιουργίες. Μας ξενάγησαν στο εργαστήριό τους, το οποίο είχε σύγχρονους ηλεκτρονικούς υπολογιστές καθώς και δύο εκτυπωτές 3D, εξοπλισμό τον οποίο τα παιδιά χειρίζονταν μόνα τους. Παρατηρήσαμε τον τρόπο που εργάζονταν και ύστερα τα δύο από τα τρία αγόρια της υποδοχής μας ζήτησαν να μας βγάλουν φωτογραφία για κάποιο από τα projectτους. Προφανώς και δεχτήκαμε να αλληλεπιδράσουμε μαζί τους και να δούμε από κοντά τον κόπο τους. Επεξεργάστηκαν γρήγορα τη φωτογραφία μας (κάνοντάς μας λίγο πιο αδύνατους) και φύγαμε.
Η Τετάρτη ήταν ομολογουμένως η καλύτερη μέρα. Ξεκινήσαμε με το τμήμα της Ντίλαν το οποίο είχε μετατρέψει τις φωτογραφίες μας σε κουκλάκια 3Dκαι τα παιδιά γεμάτα χαρά μας τα πρόσφεραν. Προς τιμήν μας είχαν φτιάξει στο Booklet μια πλατφόρμα εκπαιδευτικής φύσης παιχνίδια σχετικά με την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος στις 5/6. Διασκεδαστικό και πρόσχαρο, ήταν ο τέλειος τρόπος να ξεκινήσει η μέρα μας. Την υπόλοιπη μέρα την περάσαμε με την τάξη της 1ης-3ης . Τα παιδιά ήταν καθισμένα σε χαλιά στο πάτωμα με την δασκάλα τους. Σε αυτό το δίωρο είχαν την επιλογή να επιλέξουν τα ίδια με τι θα ασχοληθούν. Άλλα με μαθηματικά, άλλα με πολωνική γλώσσα κι άλλα με μελέτη περιβάλλοντος (ή κάτι αντίστοιχο εκεί). Οι μαθητές επέλεγαν από τις βιβλιοθήκες στο πίσω μέρος τα υλικά για το αντίστοιχο γνωστικό αντικείμενο και σχημάτιζαν μόνοι τους λέξεις, συλλαβές, αριθμούς, εικόνες, πράγματα τα οποία αφού τα δημιουργούσαν αισθητηριακά έπρεπε έπειτα να τα γράψουν στο τετράδιό τους. Στο τέλος της ίδιας ώρας τα παιδιά κάθισαν με τη δασκάλα στο πάτωμα και έκαναν όλα μαζί γλωσσικά μαθήματα, ανάλυση συλλαβών και γραμμάτων κ.α.
Την Πέμπτη η μέρα μάς άνηκε. Η Ντίλαν μας έδωσε το ελεύθερο να παρουσιάσουμε τα διάφορα projectΠου έτρεχαν φέτος αλλά και τις προηγούμενες χρονιές στο σχολείο μας, το 2ο Πειραματικό Δημοτική Σχολείο Ιεράπετρας. Έτσι λοιπόν αρχικά παρουσιάσαμε την πόλη μας μέσα στην αίθουσα της 4ης και 6ης και ύστερα με σειρά τα προγράμματα που αναλάβαμε σχετικά με τη βιωσιμότητα, πράσινη ανάπτυξη και σκέψη, αλλά και τα καινοτόμα προγράμματα και τους ομίλους που τρέχουν αυτή τη στιγμή στο σχολείο. Ανταλλάξαμε απόψεις μεταξύ μας και χρήσιμη ανατροφοδότηση. Προσφέραμε ακόμα στο σύνολο του σχολείου ένα καλάθι με βασικά προϊόντα από την Ιεράπετρα και τουριστικούς οδηγούς για την πόλη μας. Ύστερα η δασκάλα της τάξης μας πήρε στα παιδιά της 7ης και 8ης όπου όλοι μαζί παίξαμε ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι σχετικά με τα κοινά πράγματα που υπάρχουν μεταξύ Ελλήνων και Πολωνών. Εκεί τα αίματα άναψαν και νικήτρια ομάδα ανακηρύχθηκε εκείνη των δασκάλων.
Η Παρασκευή ήταν μέρα αποχωρισμού. Μαζευτήκαμε στο γραφείο για να αποχαιρετήσουμε το προσωπικό του σχολείου και τους συναδέλφους μας και ύστερα τα παιδιά, τα οποία μέσα σε τόσο μικρό διάστημα είχαν έρθει κοντά μας. Ανταλλάξαμε τα απαραίτητα έγγραφα της γραφειοκρατίας, δώσαμε ευχές και κουράγιο ο ένας στον άλλον για την επιστροφή και περίπου το μεσημέρι φύγαμε για τον σταθμό του τρένου. Η διευθύντρια του σχολείου είχε ετοιμάσει μια έκπληξη για εμάς εκεί. Ούσα η ίδια πρόσκοπος μικρότερη, μας γύρισε σε όλες τις φυσιολατρικές εκδρομές που θα μπορούσε να δει κανείς στο Κόνιν και τα περίχωρά του. Παραδοσιακά πολωνικά σπίτια, ξύλινοι ανεμόμυλοι, απέραντα καταπράσινα δάση και βαθιές λίμνες, ήταν ο τρόπος για να κλείσει το ταξίδι μας στο Κόνιν.
Η πολιτισμική ώσμωση επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό. Χαρακτηριστικά θα θυμόμαστε για πολύ καιρό τον δαιδαλώδη χώρο των Αλατωρυχείων, το Άουσβιτς- Μπιρκενάου, το Μουσείο του Κοπέρνικου (ακόμα κι αν κάναμε αμάν να πάμε εκεί), τα μεσαιωνικά και μοντέρνα παλάτια καθώς και τα καταπράσινα πάρκα. Το Αλατωρυχείο χτισμένο στην Πόλη Βιελίτσκα, λίγο έξω από την Κρακοβία, αποτελεί ένα χώρο που σου κόβει την ανάσα. Μετρώντας χίλια τριακόσια χρόνια ζωής περίπου, αποτέλεσε την πηγή πλούτου των Πολωνών της περιοχής για πολλά χρόνια. Είναι σίγουρα μαγικό να μπορεί να δει κανείς το αριστουργηματικό αποτέλεσμα του μόχθου των εργατών των ορυχείων, με τις αμέτρητες διαδρομές μέσα στο ορυχείο, τις 17 εκκλησίες στο εσωτερικό τους, την τεράστια τεχνητή λίμνη, αλλά και τις εναπομείνασες στήλες άλατος. Ο αέρας πεντακάθαρος αποτελεί έναν τρόπο να γιατρευτούν όλα τα αναπνευστικά θέματα που μπορεί να έχει κανείς, ακόμα και να ξεπεράσει την κλειστοφοβία τους.
Στο πλαίσιο της πολιτισμικής ώσμωσης επισκεφτήκαμε και το σκηνικό του Ολοκαυτώματος, το Άουσβιτς – Μπιρκενάου. Ήδη από τα πρώτα βήματα μπορεί κανείς να αισθανθεί την αναπνοή του να κόβεται αντικρίζοντας τα κτίρια στο Άουσβιτς. Δυστυχώς δεν υπήρχε διαθέσιμότητα ξενάγησης στα αγγλικά ή τα ελληνικά και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε την ξενάγηση στο χώρο στα πολωνικά, έστω για να ακολουθήσουμε τη σωστή πορεία στον δαιδαλώδη προορισμό. Ανατριχιαστικό, φρικαλέο, και αποτρόπαιο το θέαμα, ιδιαίτερα στις αίθουσες όπου παρουσιάζονται τα μαλλιά των θανατωμένων, τα προσωπικά τους αντικείμενα, γυαλιά οράσεως, ρούχα, πατερίτσες, μαγκούρες, εμαγιέ πιάτα και ποτήρια. Η φρικαλεότητα όμως απογειώνεται στο τέλος της διαδρομής. Αφού περάσεις από τα κτίρια όπου γινόταν η διαλογή, τα εξεταστήρια καταλήγεις στους θαλάμους αερίων και τους φούρνους… Δεν υπάρχουν λέξεις που να είναι ικανές να περιγράψουν τον τρόμο, την φρίκη, τον πόνο, την οργή και τη θλίψη αντικρίζοντας ένα τέτοιο θέαμα. Το ανθρώπινο μυαλό αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της αποτρόπαιας φρικαλεότητας, το που μπορεί να φτάσει ο παραλογισμός και η απανθρωπιά του ναζισμού και του φασισμού. Ακριβώς τα ίδια συναισθήματα προκάλεσε και το Μπιρκενάου. Από τις ράγες του τρένου που μετέφεραν εκεί τους κρατούμενους, μέχρι τα κτίρια που έχουν διασωθεί εξαιτίας της έγκαιρης εισβολής του Κόκκινου Στρατού η ανάσα κόβεται, το στομάχι σφίγγεται. Η διαλογή γινόταν μέσα σε μερικά λεπτά, όπου μανάδες χωρίζονταν από τα παιδία τους, άνδρες από τις γυναίκες τους και φίλοι από τους φίλους τους. Το 20 % ήταν το «τυχερό» που θα σκλαβωνόταν κάτω από τη ναζιστική βιομηχανία. Το υπόλοιπο 80% με πρόσχημα την καθαριότητα και την υγιεινή οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων, όπου το θανατηφόρο Ζάικλον Β έδινε τέλος στη ζωή τους και τα απομεινάρια τους να καίγονται στους φούρνους προς εξάλειψη των αποδεικτικών στοιχείων. Όλα αυτά θα είχαν χαθεί στο σκοτάδι της λήθης αν δεν ήταν έγκαιρη η εισβολή των Σοβιετικών και η απελευθέρωση των κρατουμένων, διότι οι Ναζί είχαν σκοπό να κατεδαφίσουν, να κάψουν οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο των εξωφρενικών τους εγκλημάτων.
Με αυτή την πικρή γεύση το ταξίδι μας έφτασε στο τέλος του. Η πολιτισμική ώσμωση ήταν τεράστια. Η ανταλλαγή απόψεων και η κοινότητα των εκπαιδευτικών μας αγχών, της καθημερινότητας, των μικροπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων στόχων μας ήταν μερικές μόνο από τις αποδείξεις ότι παντού η κατάσταση για τους δασκάλους είναι ίδια. Η διεθνοτική ομοιότητα, η ανάγκη διαμοιρασμού των καλών πρακτικών, η πολιτισμική ανάμειξη είναι μερικά από τα θετικά αποτελέσματα της πρώτης μας κινητικότητας για φέτος. Κλείνουμε τη φετινή χρονιά με μεγάλη προσμονή για τα επόμενα ταξίδια που θα ακολουθήσουν και όρεξη για την συνέχεια που έπεται.
Κείμενο: Γιώργος Κωστάκης (εκ μέρους της ομάδας Erasmus+)
Και αφού διαβάσατε το παραπάνω κείμενο , ακολουθεί πλούσιο φωτογραφικό υλικό:
