14 μουσικά κομμάτια από το ελληνικό συγκρότημα του gipsy jazz ,blues ,street music

Φωτιές ανάβει στον Πειραιά το πέτρινο διατηρητέο της ΗΒΗ

Πέθανε σε ηλικία 72 ετών, ο αφροαμερικανός τραγουδιστής της φολκ Ρίτσι Χέιβενς. Ο διάσημος κιθαρίστας και τραγουδιστής ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του Γούντστοκ, το 1969.

Ο Χέιβενς υπέστη έμφραγμα και άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ.

Γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ο μουσικός ήταν διάσημος για την κιθάρα του και για το στυλ του τραγουδιού του.

Μιλώντας για το Γούντστοκ είχε πει «Τα πάντα στη ζωή μου και σε πολλών άλλων είναι συνδεδεμένα με αυτό το τρένο».

Ο αυτοσχεδιασμός του στο γκόσπελ Motherless Child, το οποίο μετατράπηκε σε Freedom αποτέλεσε ύμνο για τα «παιδιά των λουλουδιών».

Κυκλοφόρησε πάνω από 25 άλμπουμ.

Η πιο πρόσφατη συμμετοχή του ήταν στο σάουντρακ της ταινίας του Ταραντίνο, «Django ο Τιμωρός».

Το 2010 ο Χέιβενς είχε υποβληθεί σε επέμβαση στα νεφρά και έκτοτε η υγεία του δεν του επέτρεψε να επιστρέψει στις συναυλίες.

«Πέρα από την μουσική του, αυτοί που γνώρισαν τον Χέιβενς θα θυμούνται την ευγενική και συμπονετική του φύση, το χιούμορ και την ισχυρή του παρουσία» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η οικογένεια του τραγουδιστή.

Πηγή: tvxs.gr

Πόσες λέξεις αρκούν για να μεταγγίσει όλη του την ένταση το φορτίο μιας συγκλονιστικής εμπειρίας; Οι ποιητές λένε πως δύο ή τρεις ή, το πολύ ,πέντε αρκούν . Και επικαλούνται το “σ’αγαπώ”, δυο λέξεις που λένε όσα  δεν μπορούν να πουν χίλιες  δυο απλές λέξεις που χωριστά η καθεμιά τους έχει το δικό της νόημα , όμως ουδέτερο , χωρίς ένταση , αλλά που γίνεται εκρηκτικό όταν οι δυο τους συναντηθούν , ακόμη και στη μοναξιά της απουσίας του αγαπημένου προσώπου.

Ή , λένε άλλοι , φανταστείτε τούτο: “Μίλα ρε πούστη!” -και μπουνιά στα μούτρα .Ή , αν προτιμάτε , και μόνο και μόνο μια λέξη: “Δικηγόρο;” -και κλωτσιά στο καλάμι .Ή τι άλλο ,το δυσοίωνο ,”Πάρτε τον απάνω!” -τρεις λέξεις που σου κόβουν τα ήπατα .Που σε αρπάζουν και σε εξακοντίζουν σ’ έναν άλλο κόσμο ,έναν κόσμο που τον διασχίζουν μισοφωτισμένοι διάδρομοι και κατασκότεινες σκάλες ,γεμάτες ποδοβολητά και βρισιές ,ουρλιαχτά και χριστοπαναγίες κι ένα σμήνος ασφαλίτες -πίσω σου ,δίπλα σου ,μπροστά σου -που ωρύονται τρέχοντας ,σούρνοντας ,χτυπώντας ,και σε βγάζουν κλοτσοπατώντας στην ταράτσα ,την “ταράτσα της Μπουμπουλίνας” . Η Αθήνα που απλώνει στο σούρουπο τα “χλωμά της φώτα” δεν είναι η πολύφερνη Αθήνα που σε υποδέχτηκε όταν πρωτοήρθες επαρχιωτάκι πριν από δύο χρόνια. Ο δικός σου κόσμος είναι τώρα πολύ μακριά και, το γνωρίζεις, θα κάνετε καιρό να ξανανταμωθείτε. Ο δικός σου κόσμος δε φαντάζεται καν πού είσαι αυτή την ώρα και δεν μπορεί ούτε με την αγωνία της σκέψης του να σου συμπαρασταθεί, δεν μπορει να σε τυλίξει με τη στοργή του και να σε παρηγορήσει , ότι “κουράγιο” και “μη φοβάσαι” και “θα περάσει αυτό”: μια λέξη, δυο λέξεις, τρεις λέξεις, που μπορούν να σου πουν τόσα, μα που απόψε σε ξέχασαν, σ΄ άφησαν ολομόναχο. Κάνε τα κουμάντα σου, άλλες λέξεις ορίζουν τη ζωή και το θανατό σου τώρα. :

“Δέστε τον στον πάγκο!” … “Δεν μιλάς ρε κολόπαιδο;”, πέφτει -χραπ- ο σιδεροσωλήνας στις δεμένες πατούσες -χραπ! “Μίλα, ρε, μίλα” -χραπ! “Ξέρεις τον τάδε;” -χραπ! ” τι κάνατε με τον δείνα;” -χραπ! …

Είναι Απρίλης του 1968, “εις την Ελλάδα δε διαπράττονται βασανιστήρια” και “πρόκειται περί κομμουνιστικών ψιθύρων”.

Έξω από τα υπόγεια, πέρα από τους τοίχους της Ασφάλειας, την εξουσία έχει η άνοξη, όμως εσύ δεν ανήκεις στην επικράτεια του συμβατικού χρόνου. Αυτό θα γίνει όταν, προχωρημένο καλοκαίρι, θα σε μεταφέρουν προφυλακισμένο στου Αβέρωφ κι εκεί θα πρωτακούσεις τη φράση: “μετά την Μπουμπουλίνας, εδώ είναι Χίλτον!”. Θα γνωριστείς με τον Αντρέα, τον Αντώνη, τον Παύλο, τον Νικολή, τον Θανάση, τον Γιώργη, τον Αρίστο, τον Νίκο, τον Νικηφόρο, τον Κώστα και τα επόμενα έξι χρόνια τη ζωή σου θα ορίζουν άλλες λέξεις, όπως η λέξη σύντροφε, που χρωματισμένη ανάλογα, θα σημαίνει αγάπη ή απαρέσκεια, επίπληξη ή επικρότηση, ενδιαφέρον, συμπόνια, αποδοχή, απόρριψη, δυσαρέσκεια, αποδοκιμασία, επιδοκιμασία.

Πέρασε από τότε τόσος καιρός. Κάποια ξεχάστηκαν, κάποια επειδή “έπρεπε να ξεχαστούν”, άλλα δε θα ξεχαστούν ποτέ, επειδή δεν πρέπει, επειδή ειπώθηκε πολύ το “συγχωρώ, αλλά δεν λησμονώ” και ακούστηκε πολύ η λέξη “δικαιοσύνη”, όμως “εις ώτα μη ακουόντων”. Επειδή η Δίκη εσιώπησε και η Ύβρις δεν εισέπραξε τη Νέμεση.

Κι έτσι, όπως γίνεται πάντα, έκαναν τον κύκλο τους τα σωστά μας και τα στραβά μας, και τώρα άλλες λέξεις προειδοποιούν γι΄ αυτό που μας περιμένει τους Συβαρίτες: “λεφτά υπάρχουν”, “μαζί τα φάγαμε”, “διεφθαρμένη χώρα”, “τεμπέληδες και ακαμάτες”, “δεν προλάβαινα να το διαβάσω”, “θυσίες ή άτακτη χρεοκοπία”, “η βία των δύο άκρων”.

Με πιο χυδαία κυνικό και κατάφωρα ψεύτικο ανάμεσά τους: “Στην Ελλάδα της δημοκρατίας δεν διαπράττονται βασανιστήρια”!

Οι παλιοί έλεγαν: “Εχουμε πολύ μαλλί να ξάνουμε”. πέντε λέξεις όλες κι όλες.

Κωστής  Γιούργος, ιδρυτικό στέλεχος του αντιδικτατορικού  “Ρήγα Φεραίου”

Εφημερίδα των Συντακτών, 20/4/2013

από εκδήλωση τον Ιούνη του ’12:

“Ο Σάββας Μετοικίδης ήταν δάσκαλος, μέλος των Παρεμβάσεων και μέλος του Δ.Σ. του Α΄ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.
Έδωσε τέλος στη ζωή του το Σάββατο 21 Απρίλη, στο χωριό του, στην Σταυρούπολη Ξάνθης.

Απόγονος προσφύγων μικρασιατών από τον Πόντο μεγάλωσε και ανατράφηκε από τη γιαγιά του μέχρι τα δέκα του χρόνια καθώς οι γονείς του ήταν μετανάστες στη Γερμανία.

Ταξικός αγωνιστής, παιδί του κινήματος, ενταγμένος σε χώρους της αριστεράς στα φοιτητικά του χρόνια αλλά και αργότερα, με ενεργή δράση τα τελευταία χρόνια μέσα στον χώρο των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων, πάντα προβληματισμένος και πάντα με άποψη για το μέλλον του κινήματος. Την πενταετία 1998 — 2003, υπηρέτησε σε ολιγοθέσιο μειονοτικό σχολείο στην ορεινή Ροδόπη και αρθρογράφησε για αυτή την πολύτιμη διδακτική του εμπειρία.

Ο Σάββας ήταν μέλος του Συλλόγου μας τα τελευταία εννιά χρόνια, μέλος του Δ.Σ. και πάντα ενεργός στους αγώνες και τις απεργίες. Θα τον θυμόμαστε πάντα, στην πρώτη γραμμή των αγώνων, στις διαδηλώσεις με το πανό του Συλλόγου, στη μεγάλη απεργία του 2006, πεισματάρη και μαχητή. Στις γενικές συνελεύσεις με ένα καθαρό πολιτικό λόγο που έδειχνε βαθιά μόρφωση και συγκροτημένη σκέψη. Στις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη του 2008, να μπαίνει μπροστά στην πολυκατοικία της Ασκληπιού όπου ήταν εγκλωβισμένα νέα παιδιά, περικυκλωμένος από τα ΜΑΤ να τους καλεί να πιάσουν εκείνον και να αφήσουν τα παιδιά. Στις τελευταίες διαδηλώσεις ενάντια στο μνημόνιο και το ΔΝΤ.

Εγγόνι προσφύγων και παιδί μεταναστών, αγαπούσε ιδιαίτερα τους μετανάστες. Ψυχή της παιδαγωγικής ομάδας και πρωτοστάτης επί πέντε έτη στο σχολείο ελληνικής γλώσσας για μετανάστες που λειτουργούσε με πρωτοβουλία του Συλλόγου μας τα έτη 2005 – 2009
Πρωταγωνιστικό μέλος της θεατρικής ομάδας του Συλλόγου, μας χάριζε απλόχερα το γέλιο στις θεατρικές παραστάσεις όπου το δημοτικό θέατρο του Ζωγράφου γέμιζε ασφυκτικά.

Μέχρι τις πρώτες ημέρες του Απρίλη, ενημέρωνε την ιστοσελίδα του Συλλόγου προσθέτοντας απλόχερα το προσωπικό του διδακτικό υλικό για την ειδική τάξη. Αγαπητός σε παιδιά, γονείς και συναδέλφους, συναδελφικός, σεμνός, φιλότιμος και ευαίσθητος. Ακούραστος και αθόρυβος εργάτης του κινήματος, δραστήριος, γεμάτος ζωή, κοινωνικός και χαμογελαστός, στις παρέες και τις πολιτικές συζητήσεις, με ένα άφιλτρο στριφτό τσιγάρο στο στόμα, με το πικρό χιούμορ και την εύθυμη απαισιοδοξία του.

Καλό κατευόδιο, συνάδελφε, συναγωνιστή, σύντροφε και φίλε

Σου υποσχόμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα, για ένα καλύτερο σχολείο, για μια άλλη και πιο δίκαιη κοινωνία.”

Μανωλάδα, το ελληνικό Ροζάρνο

Πηγή: left.gr

Kεν Λόουτς: «Για να τιμήσουμε τη Θάτσερ, ας ιδιωτικοποιήσουμε την κηδεία της»

Η δήλωση του Κεν Λόουτς για τον θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ (όπως την μεταδίδει ο Guardian στο live blog του για το θέμα): «Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν η πιο διχαστική και καταστροφική πρωθυπουργός της σύγχρονης εποχής. Μαζική ανεργία, κλεισμένα εργοστάσια, κατεστραμμένες κοινότητες, αυτή είναι η κληρονομία της. Ήταν μια μαχήτρια και ο εχθρός της ήταν η βρετανική εργατική τάξη.Στις νίκες της αυτές την βοήθησαν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί ηγέτες του Εργατικού Κόμματος και πολλών Συνδικάτων. Η σημερινή άθλια κατάσταση οφείλεται στις πολιτικές που αυτή άρχισε. Το βηματισμό της τον ακολούθησαν κι άλλοι πρωθυπουργοί, με πρώτο τον Τόνι Μπλερ. Εκείνη ήταν ο οργανοπαίχτης κι αυτός ήταν η μαϊμού που χόρευε.Θυμηθείτε τότε που αποκαλούσε τον Μαντέλα τρομοκράτη κι έπινε το τσάι της με τον βασανιστή και δολοφόνο Πινοτσέτ. Πώς να την τιμήσουμε, όπως της αξίζει; Να ιδιωτικοποιήσουμε την κηδεία της. Να την βγάλουμε σε δημοπρασία και να την αναθέσουμε στη φθηνότερο μειοδότη. Αυτό θα ήθελε και η ίδια».(από left.gr)

Ακολουθεί το συνταρακτικό τρίλεπτο όπου ο  Κεν Λόουτς εξηγεί μερικά πράγματα για τη Θάτσερ, με αφορμή τότε την κυκλοφορία της ταινίας για τη Μ. Θάτσερ  με τίτλο “η σιδηρά κυρία” όπου την υποδυόταν η Μέριλ Στριπ  (από σχετική ανάρτηση στο Infowar.gr).

Και η ταινία “The navigators”
Ελληνικός τίτλος :Ο Πωλ, ο Μικ και οι άλλοι
Σκηνοθεσία: Ken Loach
Έτος παραγωγής: 2001
Διάρκεια: 92′
Παίζουν:
Dean Andrews
Thomas Craig
Joe Duttine
Steve Huison
Venn Tracey

Υπόθεση:
Ο Paul, ο Mick και οι άλλοι εργάζονται στη συντήρηση των βρετανικών σιδηροδρόμων, στο Νότιο Γιορκσάιρ. Το 1997, όμως, οι σιδηρόδρομοι ιδιωτικοποιούνται και διαμορφώνονται νέες συνθήκες εργασίας. Από τον κρατικό φορέα British Rail τη συντήρηση αναλαμβάνει η εταιρία Railtrack. Ως γνωστόν οι όροι εργασίας μεταξύ ιδιωτικού τομέα και δημοσίου έχουν μεγάλες διαφορές. Οι υπάλληλοι είναι αναγκασμένοι είτε να συμβιβαστούν με τους νέους, αυτούς όρους εργασίας, ή να αποχωρήσουν με μια πολύ μικρή αποζημίωση, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον αλλού. Το slogan της ταινίας παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ: Δουλεύεις για να ζεις ή ζεις για να δουλεύεις; Ο Ken Loach για μια ακόμη φορά κινείται μέσα σε ένα πολιτικό – κοινωνικό πλαίσιο και μιλά για τα δεινά της ιδιωτικοποίησης. Η ιστορία του περάσματος από την British Rail στη Railtrack, είναι γνωστή στην Μεγάλη Βρετανία και οι πληγές είναι ακόμη ανοιχτές. Και σίγουρα είναι ένα θέμα που μπορεί να ειδωθεί από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Στο Navigators στο επίκεντρο δεν είναι τόσο οι οικονομικές επιπτώσεις όσο οι επιπτώσεις στις σχέσεις των εργατών. Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας 2001.

(1) Βρετανοί γιορτάζουν το θάνατο της Θάτσερ

ΑΘΗΝΑ 13/04/2013

Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στην κεντρική πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου, για να γιορτάσει – για μια ακόμη φορά – το θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ και της πολιτικής που η ίδια αντιπροσώπευε.

Οι συγκεντρωμένοι φώναζαν συνθήματα κατά της κυβέρνησης Θάτσερ, αλλά και της σημερινής κυβέρνησης Κάμερον.Δημοσίευμα του Reuters ανέφερε ότι στο “άτυπο” πάρτι εμφανίστηκε ομοίωμα της Θάτσερ με το κλασικό τσαντάκι ανά χείρας, το οποίο έγινε δεκτό με χειροκροτήματα και τραγούδια “για τη μάγισσα που πέθανε“.Στο πάρτι συμμετείχαν οργανώσεις αναρχικών -όπως ο  “Ταξικός Αγώνας” και ο “Αναρχικός όχλος του Λονδίνου”-, βετεράνοι ανθρακωρύχοι από τη βόρεια Αγγλία και εργατικά συνδικάτα. Υπενθυμίζεται ότι στην εν λόγω πλατεία είχαν σημειωθεί βίαια επεισόδια το 1990 κατά ενός αντιλαϊκού νόμου που προωθούσε η πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας. Αναρχικοί και βετεράνοι συνδικαλιστές είχαν προειδοποιήσει πριν 10 χρόνια ότι θα διοργάνωναν ένα τέτοιο πάρτι το  πρώτο Σάββατο μετά τον θάνατό της.

Ο δήμαρχος του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον, προειδοποίησε τους διαδηλωτές να αποφύγουν τις υπερβολές.”Ζούμε σε μια δημοκρατία όπου οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν, να διασκεδάσουν και να κάνουν ό, τι θέλουν”, είπε και πρόσθεσε: “Αυτό που δεν μπορούν να κάνουν, νομίζω, είναι να χρησιμοποιήσουν το θάνατο ενός ηλικιωμένου ατόμου, για να ξεκινήσουν μια εξέγερση”.Παρόντες στην πλατεία Τραφάλγκαρ, άνθρωποι όπως ο Ντέιβιντ Ντάγκλας, πρώην ανθρακωρύχος και μέλος της Εθνικής Ένωσης Εργατών των Ορυχείων του Γιορκσάιρ, που δήλωσε “πολύ χαρούμενος” στο άκουσμα του θανάτου της Θάτσερ, μιας “τρομερής γυναίκας”, όπως είπε.”Είμαστε απόλυτα εξοργισμένοι που προβάλλονται στην τηλεόραση εικόνες ότι το σύνολο της χώρας είναι σε πένθος”, πρόσθεσε.Η Σίγκριντ Χόλμγουντ, σκωτσέζα καλλιτέχνης, κρατούσε ομπρέλα με την επιγραφή “Ding Dong” που παρέπεμπε στο τραγούδι “Ding dong η μάγισσα είναι νεκρή” από τον Μάγο του Οζ, που μετατράπηκε σε τραγούδι συσπείρωσης των αντιπάλων της Θάτσερ.”Ήρθα σήμερα, δεν θα έλεγα για να γιορτάσω, αλλά για να διαμαρτυρηθώ για τα εκατομμύρια από το δημόσιο χρήμα που δαπανώνται για την κηδεία, όταν υπάρχουν περικοπές (του προϋπολογισμού) που επηρεάζουν ασθενείς ή άτομα με ειδικές ανάγκες”, ανέφερε.
Η κηδεία της Θάτσερ
Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε τέσσερις ημέρες πριν την κηδεία της πρώην πρωθυπουργού, στην οποία θα παραβρεθούν η βασίλισσα Ελισάβετ και σχεδόν 2.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένων πολλών πολιτικών προσωπικοτήτων από όλο τον κόσμο. Η νεκρώσιμη ακολουθία θα γίνει στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο και εκεί θα βρίσκονται οι εν ζωή πρωθυπουργοί της Βρετανίας όπως, ο Τόνι Μπλερ, ο Γκόρντον Μπράουν και ο Τζον Μέιτζορ που είχε διαδεχτεί τη Μάργκαρετ Θάτσερ.Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον θα να αναγνώσει τμήμα από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, μία από τις τελευταίες επιθυμίες της Θάτσερ. Θα είναι ο στίχος 14.1: “Αφήστε την καρδιά σας δεν είναι ταραγμένη, έχει πίστη στο Θεό”.Μεταξύ των απόντων αναμένεται να είναι ο τελευταίος πρόεδρος της ΕΣΣΔ Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, και ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Κολ, οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν το ταξίδι για λόγους υγείας. Ομοίως, και η Νάνσι Ρίγκαν, σύζυγος του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν. Απόντες αναμένεται να είναι και οι δυο πρόεδροι Μπους.

(2) Πάρτι στο γήπεδο για τον θάνατο της Θάτσερ!