Αρχείο για "Μάρτιος, 2015"

…στην ταβέρνα

ποια μουσική;

Μεράτζας και Χαλκιάδες…

 

η Ισλανδία

Η Ευρώπη, η Ισλανδία και η «Παρθένος της Νυρεμβέργης»

Η αυθεντική «Παρθένος της Νυρεμβέργης», γνωστή και ως «Σιδηρά Κυρία» (Eiserne Yungfrau). Ετσι, για να ξέρετε από πού βγήκε το παρατσούκλι της Θάτσερ και της κληρονόμου της, Μέρκελ…

Ειδικά για τους πιο μικρούς, χιλιοβασανισμένους λαούς της ηπείρου μας το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης υπήρξε για δεκαετίες ένας φάρος ελπίδας, μια εγγύηση πως οι ατέλειωτοι πόλεμοι, η φτώχεια και οι ξεριζωμοί του παρελθόντος θα ξεχνιούνταν για πάντα: εξ ου και η μεγάλη «ουρά» που σχηματίστηκε στο… γκισέ της διεύρυνσης της Ε.Ε.

Να όμως που λίγα χρόνια φαινομενικά «γερμανικής», αλλά στην πραγματικότητα υπερεθνικής, πλουτοκρατικής ηγεμονίας των τραπεζών, των βιομηχάνων και των εργολάβων κατόρθωσαν να πνίξουν τα όνειρα ευδαιμονίας του ευρωπαϊκού κεκτημένου, να μετατρέψουν την ευρωπαϊκή αγκαλιά σε τρομακτική «Παρθένο της Νυρεμβέργης» (απέξω Παναγία, από μέσα φρικτή μηχανή βασανιστηρίων – βλ. φωτό) και να διώξουν μακριά τους απογοητευμένους… μνηστήρες της ένταξης.

Πιο πρόσφατο, τρανό παράδειγμα, η μικρή αλλά περήφανη Ισλανδία. Αφού κατάφερε να γλιτώσει από τα «όρνεα» των αγορών, διαλέγοντας με δημοψήφισμα του λαού της να κλείσει τις «τοξικές» τράπεζές της προκειμένου να αποφύγει τη μετατροπή της σε ακόμη μια αποικία χρέους σαν και τα άλλα κράτη-θύματα της κρίσης, η θρυλική Θούλη των αρχαίων Ελλήνων απέσυρε την Πέμπτη και επισήμως την υποψηφιότητά της για ένταξη στην Ενωση. Το οριστικό «διαζύγιο» με την Ε.Ε. ήταν άλλωστε βασική προεκλογική δέσμευση του συνασπισμού της ευρωσκεπτικιστικής Κεντροδεξιάς που κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές τον Απρίλιο του 2013.

Το ρήγμα στις σχέσεις της Ισλανδίας με την Ε.Ε. δεν προέκυψε από το μηδέν: δημιουργήθηκε λόγω της πίεσης και των συνεχών απειλών που εκτόξευσαν οι Βρυξέλλες προς το Ρέικιαβικ, ώστε το τελευταίο να αποπληρώσει στο ακέραιο τα χρέη του προς τους ξένους (κυρίως Βρετανούς και Ολλανδούς) πολίτες που έχασαν τα χρήματά τους μετά την κατάρρευση των αδηφάγων και υπερφίαλων ισλανδικών τραπεζών το 2008.

Ομως ο ισλανδικός λαός, σε αντίθεση με άλλους ευρωπαϊκούς λαούς σαν και του λόγου μας, αποφάσισε -με άκρως δημοκρατικό τρόπο- να σώσει τον εαυτό του αντί για τις τράπεζες και τους πιστωτές-επενδυτές. Αντί δηλαδή να «καθαρίσει» για τις τράπεζες με δημόσιο χρήμα, όπως προσπάθησαν να του επιβάλουν εκβιαστικά οι ιθύνοντες της Ενωσης, τις άφησε να καταρρεύσουν. Και, ω του θαύματος, αντί να καταρρεύσει κι αυτός μαζί τους, όπως προφήτευαν οι περισσότεροι «σοφοί» νταβατζήδες και παπαγάλοι των αγορών, εν τέλει διασώθηκε!

Για να ξεπληρωθούν οι χιλιάδες ξένοι πελάτες των τραπεζών, οι οποίοι είχαν συμμετάσχει σε νομιμοφανή τραπεζικά «αεροπλανάκια» που υπόσχονταν εξωφρενικά υψηλές αποδόσεις όπως το πρόγραμμα IceSave, ο κάθε Ισλανδός έπρεπε για τα επόμενα 15 χρόνια να πληρώνει… 100 ευρώ κάθε μήνα! Επρεπε δηλαδή να θυσιαστεί μια ολόκληρη χώρα, να υποθηκευτεί η ευημερία της, για να αποπληρωθούν τα τοξικά στοιχήματα των ντόπιων τραπεζιτών.

Η ντόπια πολιτική ελίτ, υπό την ασφυκτική πίεση του ισλανδικού λαού, αναγκάστηκε να συστρατευτεί μαζί του και να «αδειάσει» τους τραπεζίτες αψηφώντας την ασφυκτική πίεση και τις διεθνείς απειλές. Ο τότε πρωθυπουργός Ολαφ Ράγκναρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο που ανάγκαζε τους πολίτες να αναλάβουν τα χρέη των τραπεζιτών, τα οποία ανέρχονταν σε περίπου 60 δισ. ευρώ, και συμφώνησε να αποφασίσει ο λαός την τύχη του με δημοψήφισμα.

Η Βρετανία και η Ολλανδία, πολίτες των οποίων ήταν οι περισσότεροι πελάτες των ισλανδικών τραπεζών, τρομοκρατούσαν καθημερινά τους Ισλανδούς απειλώντας με σκληρά οικονομικά αντίμετρα. Στο παιχνίδι των ωμών εκβιασμών μπήκε τόσο το ΔΝΤ όσο και η Ευρωπαϊκή Ενωση. «Μας έλεγαν πως αν δεν δεχτούμε τους όρους τους θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν δεχόμασταν τους όρους τους, θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά! (…) Το χρέος των τραπεζών δεν είναι δημόσιο χρέος και ούτε θα γίνει ποτέ. Κύριο μέλημα της κυβέρνησής μας είναι η ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους της Ισλανδίας. Γι’ αυτόν, όπως είχε πει παλαιότερα στο Bloomberg, «πολιτική σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη βαδίζουν χέρι χέρι. Περισσότερη πολιτική σταθερότητα σημαίνει περισσότερες επενδύσεις, περισσότερες θέσεις εργασίας, περισσότερο πλούτο. Ετσι θα μπορέσουμε να συντηρήσουμε το κοινωνικό κράτος της χώρας μας» είχε πει αφοπλιστικά τότε ο Γκρίμσον.

Πράγματι τον Μάρτιο του 2010 το 93% των Ισλανδών ψήφισε ενάντια στην αποπληρωμή του χρέους…Το σύνθημα της Ισλανδίας προς τους ξένους δανειστές ήταν ξεκάθαρο: «Πρώτα οι άνθρωποι»! Και το εννοούσαν: σήμερα η ανεργία δεν ξεπερνά το 4%, πάνω από 100.000 ενυπόθηκα στεγαστικά «κόκκινα» δάνεια ρυθμίστηκαν με μια εκτεταμένη «σεισάχθεια», για την οποία το κράτος διέθεσε ουσιαστικά σχεδόν ένα δισ. ευρώ – το 7% του ΑΕΠ της χώρας. Και βέβαια αρκετά διευθυντικά στελέχη των ισλανδικών τραπεζών, όπως της Kaupthing, κατέληξαν στη φυλακή για οικονομική απάτη.

Ετσι είναι η ζωή: κάτι δίνεις, κάτι παίρνεις. Οι 300.000 Ισλανδοί απόγονοι των Βίκινγκς έχασαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στο μεγάλο ευρωπαϊκό εγχείρημα και να αποθέσουν το μέλλον τους στα… σίγουρα χέρια των κ. Ντράγκι, Γιούνκερ και Σόιμπλε. Από την άλλη βέβαια κέρδισαν το δικαίωμα να ζήσουν με αξιοπρέπεια αυτοί και τα παιδιά τους. Οπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, καθείς εφ’ ω ετάχθη…

http://www.efsyn.gr/arthro/i-eyropi-i-islandia-kai-i-parthenos-tis-nyremvergis

Πάντα θα Ξημερώνει

γυναίκα

 

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα.
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία.
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου.
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.
Ποιος σκύλας γιος μας μούντζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,
που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα.

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες.
Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες.

Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.
Κοντά σου ναύτες απ’ την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.
Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό
έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Πράσινο. Αφρός, θαλασσινό βαθύ και βυσσινί.
Γυμνή. Μονάχα ένα χρυσό στη μέση σου ζωστήρι.
Τα μάτια σου τα χώριζαν εφτά Ισημερινοί
μες στου Giorgione το αργαστήρι.

Πέτρα θα του ‘ριξα και δε με θέλει το ποτάμι.
Τι σου ‘φταιξα και με ξυπνάς προτού να φέξει.
Στερνή νυχτιά του λιμανιού δεν πάει χαράμι.
Αμαρτωλός που δε χαρεί και που δε φταίξει.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

Θεατρικό Εργαστήρι «Άπλετοι Κήποι»

Ποίηση: Νίκος Καββαδίας
Μελωποίηση: Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία: Νίκος Πλατιάς
Πλήκτρα: Χρήστος Τόλης
Βιολί: Ενγκελέιντα Πέτρο

Σκηνοθεσία: Αφροδίτη Παρζακώνη

Τα κείμενα είναι αποσπάσματα από τη «Βάρδια» του Νίκου Καββαδία

1η Μάρτη 1948

Mακρόνησος, 29 Φλεβάρη – 1η Μάρτη 1948

Πολλά έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για τη Μακρόνησο. Το γεγονός της σφαγής 300 περίπου άοπλων ανθρώπων, το επίσημο κράτος μέχρι σήμερα το αποκρύπτει. Δεν τολμά να δώσει τα επίσημα στοιχεία από τα αρχεία του για τη Μακρόνησο, για το έγκλημα της σφαγής και τον τόπο ταφής των νεκρών .
Η πολιτεία και η Δικαιοσύνη συνεχίζουν επί 70 κοντά χρόνια να μην τολμούν και να μη θέλουν, έστω και για την ιστορική αλήθεια, να φωτίσουν το φάκελο Μακρόνησος. Για το έγκλημα αυτό οι πάντες σιώπησαν και σιωπούν.

Η δημιουργία του στρατοπέδου

Η Μακρόνησος, το άγονο αυτό νησί των 15 τετραγωνικών χλμ. αναγορεύτηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης με εισήγηση του ΓΕΣ προς το υπουργείο Στρατιωτικών στις 19/2/47. Η εισήγηση εγκρίθηκε στις 3/4/47 και οι πρώτοι σκαπανείς αριστεροί στρατιώτες δίχως όπλα  έφτασαν στη Μακρόνησο στις 26/5/47. Η Μακρόνησος λειτούργησε ως το 1958 με τρόπο που να «ντρέπεται ο ήλιος ως διαβαίνει απ” το νησί, τόσο σκυφτούς ανθρώπους ν” αντικρίζει». Ο Υπουργός Εσωτερικών που άνοιξε την Μακρόνησο ήταν ο Στράτος. Το κολαστήρι χαιρέτησαν με ενθουσιασμό πολιτικοί της εποχής, K. Τσάτσος :«Αναρρωτήριο ψυχών… Συνέχιση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού… Εθνική κολυμβήθρα… Νέα Εδέμ στα μάτια της ελληνικής Ιστορίας». Π. Κανελλόπουλος : «στη Μακρόνησο αναγεννάται η Ελλάς ωραιοτέρα στην ψυχή των Ελλήνων». Ο σκοπός του στρατοπέδου, δεν ήταν άλλος από τη συγκέντρωση των κομμουνιστών, αριστερών και προοδευτικών νέων με στόχο την αναμόρφωσή τους σε εθνικόφρονες πολίτες και πειθήνια όργανα του καθεστώτος. Παράλληλα, η Μακρόνησος θα λειτουργούσε και ως χώρος συγκέντρωσης των πολιτικών κρατουμένων, ιδιαίτερα των πιο επικίνδυνων για το καθεστώς, με πρώτη προτεραιότητα αυτούς που κρατούνταν σε φυλακές οι οποίες βρίσκονταν κοντά στις εμπόλεμες περιοχές. Η διοικούσα αρχή του στρατοπέδου ήταν η BXI Διεύθυνση του ΓΕΣ, τα ίχνη της οποίας έχουν επιμελώς σβηστεί από τα στρατιωτικά αρχεία. Το εν λόγω στρατόπεδο φτιάχτηκε με τη βοήθεια και καθ” υπόδειξη του «συμμαχικού» παράγοντα, δηλαδή των Αμερικανών και των Βρετανών. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που ενώ έχουν περάσει από τότε 70 σχεδόν χρόνια και το ουσιώδες αρχειακό υλικό που συνόδευε τη ζωή του στρατοπέδου παραμένει επτασφράγιστο.

Η Μακρόνησος δεν ήταν ένας απλός τόπος εξορίας. Ήταν ένα οργανωμένο σύστημα εξόντωσης .Ήταν μια μελετημένη καταπιεστική και ψυχολογική μάχη που δινόταν καθημερινά ενάντια στη συνείδηση και αξιοπρέπεια όλων, ενάντια στην αντοχή του ανθρώπου. Ένα σύστημα «αναμόρφωσης» για όλα τ” αγύριστα κεφάλια, προκειμένου ν” αναβαπτιστούν και ν” αλλάξουν τα φρονήματά τους, τις ιδέες τους, τα ιδανικά τους.

Η μεγάλη σφαγή

Ήταν πρωί Κυριακής, 29 Φεβρουαρίου 1948. Το προσκλητήριο στο Α` Ειδικό Τάγμα Οπλιτών Μακρονήσου έγινε κανονικά και οι 4.500 σκαπανείς άρχισαν να συγκεντρώνονται στο γήπεδο. Μετά την έπαρση της σημαίας, οι στρατιώτες διατάχτηκαν να κινηθούν προς το θέατρο για να ακούσουν «θρησκευτική ομιλία», πράγμα που έκαμαν. Τη στιγμή που είχαν φτάσει στο Θέατρο ο 7ος, ο 6ος, ο 4ος, και ο 3ος λόχος κατά σειρά, ενώ ο 2ος ήταν καθ” οδόν και ο 1ος έτοιμος προς εκκίνηση (ο 5ος θα έμενε πίσω ως λόχος αγγαρείας), οι αλφαμίτες έφεραν προς τη συγκέντρωση σπρώχνοντας και δέρνοντας φαντάρους που ήταν ελεύθεροι υπηρεσίας λόγω ασθενείας. Το γεγονός αυτό, προκάλεσε την οργή των υπολοίπων φαντάρων που άρχισαν να διαμαρτύρονται. Ο διοικητής του τάγματος Α. Βασιλόπουλος εκείνη τη μέρα έλειπε για δουλειά στη ΣΦΑ και χρέη διοικητού είχε αναλάβει ο ανθυπολοχαγός Μπέσκος Κωνσταντίνος, αν και υπερδιοικητής ήταν ο υπασπιστής Καρδάρας, ο οποίος, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ανταπάντησε στις διαμαρτυρίες των φαντάρων με πυροβολισμό στον αέρα, που, απ” ότι φαίνεται, ήταν το σύνθημα για να ξεκινήσει η αιματοχυσία. Αμέσως, ο λόχος ασφαλείας που ήταν ακροβολισμένος, άρχισε να πυροβολεί στο ψαχνό. Το στρατόπεδο έγινε κόλαση. Οι νεκροί και οι τραυματίες έπεφταν σωρό, αν και κανείς δεν ξέρει τον ακριβή αριθμό τους. Μετά το μακελειό και με την επέμβαση στρατιωτικών που ενέπνεαν κάποιο σεβασμό στους φαντάρους (όπως ο ταγματάρχης Καραμπέκιος), τα πράγματα ηρέμησαν κάπως. Ο Βασιλόπουλος, που εν των μεταξύ επέστρεψε στο τάγμα, επιχείρησε να κερδίσει χρόνο παραπλανώντας τους φαντάρους: Εγγυήθηκε προσωπικά την ασφάλειά τους και δέχτηκε τα αιτήματά τους, που, ανάμεσα σε άλλα, ήταν να εξεταστεί η υπόθεση από διακομματική επιτροπή, να διαλευκανθεί πλήρως και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι.

Έτσι κύλησε το υπόλοιπο της τελευταίας ημέρας και νύχτας εκείνου του μαύρου Φλεβάρη. Όταν ξημέρωσε η 1η Μαρτίου, νεκρική σιγή επικρατούσε σ” ολόκληρο το στρατόπεδο. Τι έμελλε να επακολουθήσει;
Σε λίγο, δε θα υπήρχαν ερωτηματικά.
Στις 9 η ώρα το πρωί στις ακτές του Α` Τάγματος εμφανίστηκε ένα περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού. Το περιπολικό πλησίασε σχεδόν ξυστά στην ακτή. Στο κατάστρωμά του είχαν παραταχθεί ένοπλοι και δίπλα στα κανόνια του οι πυροβολητές ήταν έτοιμοι. Λίγα λεπτά αργότερα, μια φωνή ακούστηκε από τον τηλεβόα: «Στρατιώται, σας ομιλεί ο συνταγματάρχης Μπαϊρακτάρης! Συλλάβατε και απομονώσατε τους δολοφόνους που δημιούργησαν τα χθεσινά γεγονότα! Αποδοκιμάσατε τους αρχηγούς σας και συγκεντρωθείτε εις τον 7ον λόχον». Το μήνυμα αυτό επαναλήφθηκε μερικές φορές ακόμα, κάθε φορά περισσότερο απειλητικό: «Σας δίνω – απειλούσε ο Μπαϊρακτάρης 5 λεπτά προθεσμία ν” αποχωριστείτε από τους κομμουνιστάς…». Και στη συνέχεια άρχισε να μετρά αντίστροφα: «τρία λεπτά… δύο λεπτά». Την ίδια ώρα, περίπου 250 ένοπλοι και ροπαλοφόροι από το Γ` Τάγμα, κύκλωσαν τους σκαπανείς του πρώτου τάγματος από αριστερά με επικεφαλής τους Μιχ. Μπαρούχο και Μιχ. Σφακιανό ενώ το κέντρο και τη δεξιά πλευρά κάλυψε η μονάδα Ασφαλείας. Τέσσερα πολυβόλα έτοιμα να βάλλουν ανά πάσα στιγμή δεν άφηναν το παραμικρό περιθώριο διαφυγής στους στρατιώτες του Α` Τάγματος. Σε λίγο άρχισε η επίθεση με εντολή του Μπαϊρακτάρη. Τα πρωτοπαλίκαρα του Μπαρούχου και του Σφακιανού, μαζί με τους Αλφαμήτες, ρίχτηκαν πάνω στους άοπλους σκαπανείς, στην αρχή με τα ρόπαλα και στη συνέχεια με τα όπλα. Οι νεκροί έπεφταν σωρό δίπλα στους ζωντανούς, που είχαν ξαπλώσει κάτω, παρακινούμενοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ορισμένοι από τους πιο τολμηρούς του άοπλου τάγματος άρχισαν να αμύνονται, απαντώντας στις σφαίρες με πέτρες. Ύστερα γίνηκαν περισσότεροι και σε λίγο όλο το τάγμα ξεκίνησε μια μάχη χωρίς ελπίδα, πετώντας βροχή από πέτρες στους πραιτοριανούς δολοφόνους του και υποχωρώντας συνεχώς προς τη μεριά της θάλασσας. Όταν οι άοπλοι στρατιώτες έφτασαν στη θάλασσα, αρκετοί έπεσαν στο νερό με την ελπίδα ότι εκεί θα έβρισκαν σωτηρία. Και τότε συνέβηκε κάτι που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί. Το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού άρχισε να πυροβολεί εναντίον όσων βρίσκονταν στο νερό. Όταν κάποια στιγμή το μακελειό πήρε τέλος, ένα νέο μαρτύριο ξεκίνησε για τους φαντάρους του Α` Τάγματος: Βασανιστήρια, βρισιές, εξευτελισμοί, αλλά και λαφυραγωγία από μέρους των «νικητών».
Όλα αυτά και άλλα πολλά ενταγμένα σ” ένα σκοπό: Στην πλήρη υποταγή των συνειδήσεων που ξεκινούσε από την απλή δήλωση μετανοίας.

Η μαρτυρία του Μίμη Βρονταμίτη

«…Έζησα όλα τα δραματικά γεγονότα της Μακρονήσου το 1948. Ο στρατός μας με είχε επιταγμένο με το καΐκι μου «Αγιος Νικόλαος», επί μισθώ, οκτώ χιλιάδες δραχμές το μήνα. Κουβαλούσα από το Λαύριο πέρα στη Μακρόνησο φαντάρους, πολιτικούς υπόδικους, νερό σε βαρέλια και άλλα. Στο φοβερό τουφεκίδι του Μάρτη 1948 ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους πέρα μακριά στον Κάβο Ντόρο, στο ξερόνησο Σαν Τζιόρτζιο. Στο Γ” Τάγμα φόρτωνα τους νεκρούς φαντάρους, που τους εξέταζε ο γιατρός Μαλάμης, κι έγραφε στο πιστοποιητικό θανάτου, τη λέξη «νεκρός». Ητανε δίπλα στο γιατρό Μαλάμη κι άλλοι δύο γιατροί. Τους σκοτωμένους φαντάρους τους τακτοποιούσανε στριμωχτά στο αμπάρι οι Αλφαμίτες Χούμης και Δήμητρας Λαγός. Σ” ένα μόνο δρομολόγιο φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους. Λέω στον Σκαλούμπακα: «Το καΐκι δε σηκώνει τόσο πράμα, είναι πολύ το πράμα, θα μπατάρει το καΐκι». Αυτός κουβέντα δεν έπαιρνε, με το πιστόλι με διέταξε. Τι να “κανα; Το πιστόλι σε παγώνει… Ανοιγόμασταν τη νύχτα στον Κάβο Ντόρο. Εκεί στο Σαν Τζιόρτζιο περίμενε καράβι πολεμικό. Οι ναύτες παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσας. Αυτό ξανάγινε. Οι νεκροί όλοι – όλοι ήταν 350 κοντά, τους μέτραγα έναν – έναν και ήταν 350 φαντάροι νεκροί. Αυτή ήταν η πιο τραγική περιπέτεια που έζησα στη ζωή μου.»

Αυτή είναι η τραγική ιστορία των φαντάρων χωρίς όπλα, ενός θεσμού που εξυπηρετούσε όχι απλά στρατολογίες εμφυλιοπολεμικές, αλλά την ολοκληρωτική εξαφάνιση του προοδευτικού κινήματος, με βασανιστήρια που ξεπερνούσαν την ανθρώπινη αντοχή.
Η Μακρόνησος ήταν ένα αναμορφωτήριο συνειδήσεων, που έπρεπε να δικαιώσει το σκοπό για τον οποίο υπήρχε
Η σφαγή της Μακρονήσου σηματοδότησε τους δύο κόσμους που συγκρούονταν τότε στην Ελλάδα. O  αστικός πολιτικός κόσμος και η πνευματική αστική διανόηση της εποχής χαρακτήριζαν τη Μακρόνησο «Εθνική κολυμβήθρα» και «σύγχρονο Παρθενώνα».
……

Από ένα κείμενο του Ηλ. Λουλούδη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΡΕΘΕΜΝΟΣ» 26/2/2011

http://squathost.com/patisionstreet/?p=1381

Top
 
Yπενθυμίζουμε ότι η μηδενική χρέωση μέσω κινητής τηλεφωνίας ισχύει μόνο για τον παρόντα ιστότοπο και για τους ιστότοπους που αναφέρονται στο δελτίο τύπου του Υπουργείου Παιδείας & Θρησκευμάτων.
Η προβολή περιεχομένου από άλλο ιστότοπο που έχει ενσωματωθεί στον παρόντα ιστότοπο (π.χ. video youtube) ή το άνοιγμα συνδέσμων που οδηγούν σε εξωτερικό περιεχόμενο δεν υπάγονται στη μηδενική χρέωση.
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων