Αρχείο για "Ιανουάριος, 2014"

Djelem Djelem

Tres Avisos…

 

Συνωστισμένες…

Συνωστισμένες στο Φαρμακονήσι

 του Άκη Γαβριηλίδη

στα πλοία όποιος πιάνεται

κι οι φίλοι τον χτυπάνε,

λέει το δίστιχο του Πυθαγόρα στο γνωστό τραγούδι «Η Σμύρνη» από το δίσκο Μικρά Ασία, μεταφέροντας τη γνωστή μαρτυρία των προσφύγων τού 1922 που προσπαθούσαν να γλιτώσουν από το φονικό καταφεύγοντας στα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά πλοία, κατά την οποία οι ναύτες των πλοίων αυτών δεν τους το επέτρεπαν και τους ξαναπετούσαν με τη βία στη θάλασσα. (Πρόκειται για το ίδιο τραγούδι στο οποίο ο Γιώργος Νταλάρας αναφωνεί με παράπονο στο ρεφραίν: Ρωμιοσύνη, ρωμιοσύνη/ δεν θα ησυχάσεις πια). Η τραυματική αυτή μαρτυρία έχει αποτυπωθεί έκτοτε στη συλλογική μνήμη της ελληνικής κοινωνίας και συχνά αναφέρεται –δικαίως- ως δείγμα απαράδεκτης αναλγησίας. Και σχεδόν εξίσου συχνά ως ακόμη μία απόδειξη ότι ο ελληνισμός πάντοτε προδίδεται από τους ισχυρούς συμμάχους του της Δυτικής Ευρώπης που θα έπρεπε να τον στηρίζουν απέναντι στους βάρβαρους Ασιάτες.

Την εβδομάδα που πέρασε, η σκηνή αυτή επαναλήφθηκε αυτούσια ακόμα μια φορά στα νερά του Αιγαίου. Όπως κατήγγειλαν και πάλι οι επιζώντες, ναύτες πολεμικού σκάφους εμπόδισαν γυναικόπαιδα να ανέβουν σε αυτό παρόλο που διέτρεχαν άμεσο κίνδυνο της ζωής τους, και αντιθέτως τους πέταξαν στη θάλασσα όπου δώδεκα άτομα –τρεις γυναίκες και εννέα ανήλικα παιδιά- βρήκαν το θάνατο αβοήθητα.

Τώρα βέβαια υπήρχε και μία διαφορά: το σκάφος ανήκε στο ένδοξο Λιμενικό Σώμα της ελληνικής δημοκρατίας, το οποίο ενεργούσε για να προστατεύσει τον προδομένο ελληνισμό από την απειλή των «λαθρομεταναστών», οδηγώντας τους πίσω στα παράλια της Μικράς Ασίας. Αυτή τη φορά, οι μεγάλες δυνάμεις είναι με το μέρος του ελληνισμού παρακολουθώντας σιωπηλά, ή και ενίοτε ενισχύοντας την αντιβαρβαρική άμυνα μέσω της FRONTEX. Η ρωμιοσύνη έχει ησυχάσει πια, και τώρα φροντίζει να διατηρήσει την ησυχία της, όσο και την ησυχία των εντός ή εκτός εισαγωγικών φίλων της.

farmakon

Πριν από όχι τόσο πολλά χρόνια, κυράδες και φιλάνθρωποι παπάδες, εργολαβίες εκπροσώπησης προσφύγων, οργανώσεις, σωματεία και καθηγητάδες είχαν ξεσηκωθεί και αξιώσει συγνώμες και παραιτήσεις υπουργών με βάση το ότι, κατά τη γνώμη τους, το προ 80 ετών περιστατικό δεν αποδιδόταν με τις ορθές διατυπώσεις σε ένα βιβλίο ιστορίας.

Με βάση αυτή την εγνωσμένη ευαισθησία τους για παρόμοια περιστατικά, λοιπόν, είμαι σίγουρος ότι τα ίδια άτομα και οι ίδιοι φορείς θα νιώσουν την ίδια αγανάκτηση και θα οργανώσουν ανάλογες και ακόμη μεγαλύτερες διαμαρτυρίες, τώρα που έχουν μπροστά τους ένα ζήτημα που αφορά τωρινούς θανάτους, και όχι την ιστορική αποτύπωση προ 90ετίας συμβάντων.

Δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε γι’ αυτό. Η μέχρι τώρα σιωπή τους προφανώς οφείλεται στο ότι ίσως δεν ενημερώθηκαν ακόμα πλήρως, ή ότι ακόμη συνεδριάζουν τα αντίστοιχα ΔΣ για να βρουν τις καταλληλότερες διατυπώσεις και μορφές αντίδρασης.

http://nomadicuniversality.wordpress.com/

στη σκόνη του χρόνου…

…2 χρόνια μετά…

στη… φεουδαρχία

Από τον νεοφιλελευθερισμό στη… φεουδαρχία

19/01/14 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Οι παρέες του Νταβός και το επερχόμενο πλιάτσικο. Πόσο «τυχαία» είναι η πρόταση του Economist; Τα κράτη μπορούν να μειώσουν το δημόσιο χρέος τους πουλώντας κρατικές επιχειρήσεις, κρατικές τράπεζες, συγκοινωνίες, δικαιώματα κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου και μεταλλευμάτων, κτίρια και γη. Στήνεται σκηνικό… Μεσαίωνα.                                 

Και όλα αυτά αφού πρώτα οι ελίτ έσωσαν τις τράπεζές τους φορτώνοντας τα βάρη στους λαούς!

Του Μπάμπη Μιχάλη

Καθώς η πολιτική και οικονομική ελίτ του πλανήτη προβάρει κοστούμια και ομιλίες για την καθιερωμένη ετήσια συνάντησή της στο Νταβός της Ελβετίας, ένα άρθρο-παρέμβαση από τον βρετανικό Economist προανήγγειλε πριν από λίγες ημέρες τις πιθανές επόμενες κινήσεις της παραπάνω παρέας στη σκακιέρα της παγκόσμιας οικονομίας.

«Πουλήστε κρατικές επιχειρήσεις, πουλήστε τράπεζες, πουλήστε συγκοινωνίες, πουλήστε ενέργεια, πουλήστε δικαιώματα κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου και μεταλλευμάτων, πουλήστε κτίρια και γη… Σχεδόν όλα πρέπει να φύγουν», προέτρεψε τις κυβερνήσεις του πλανήτη στο εξώφυλλο αλλά και στο βασικό του άρθρο του προτελευταίου της τεύχους η ναυαρχίδα του παγκόσμιου οικονομικού Τύπου και υπέρμαχος του νεοφιλελεύθερου οικονομικού δόγματος, ως θεραπεία στο μεγάλο χρέος που συσσωρεύουν και για τη βελτίωση της αποδοτικότητας των οικονομιών τους.

Ψάχνοντας βαθιά στην ντουλάπα, ο Economist ανακάλυψε μάλιστα ότι δεν έχουν πωληθεί ακόμη όλα τα ασημικά, ότι υπάρχουν αρκετά καταχωνιασμένα βαθιά μέσα στα ράφια. Παίρνοντας χαρτί και μολύβι, οι οικονομολόγοι του περιοδικού υπολόγισαν ότι η αξία των κρατικών επιχειρήσεων στις χώρες του ΟΟΣΑ ξεπερνά σήμερα τα 2 τρισ. δολάρια, ενώ ακόμη 2 τρισ. δολάρια είναι η αξία των μειοψηφικών πακέτων που διατηρούν σε επιχειρήσεις τοπικές ή κεντρικές κυβερνήσεις.

Το ψωμί όμως, ο πραγματικός θησαυρός, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το περιοδικό, είναι τα μη χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία -κτίρια, γη, πρώτες ύλες που κρύβονται στο υπέδαφος μιας χώρας-, η αξία των οποίων αποτιμάται στο 75% του ΑΕΠ των πλούσιων χωρών ή αλλιώς στα 35 τρισ. δολάρια στο σύνολο των αναπτυγμένων χωρών του ΟΟΣΑ.

Εξ αυτών, αν αφαιρεθούν ο Παρθενώνας, το Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, άλλοι αρχαιολογικοί χώροι και κάποια εθνικά πάρκα -που για την ώρα δεν γίνεται να πωληθούν-, όλα τα υπόλοιπα είναι, σύμφωνα με τον Economist, για σκότωμα. Οι κυβερνήσεις, όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζει, κάθονται πάνω σε γη και σε κτίρια αξίας 9 τρισ. δολαρίων, ποσού που αντιστοιχεί με το 20% του συνολικού ακαθάριστου χρέους τους. Με πρόσχημα λοιπόν τη μείωση του «αβάσταχτου» δημόσιου χρέους (που ως γνωστόν εκτοξεύθηκε στα ύψη εξαιτίας κυρίως της διάσωσης των ιδιωτικών τραπεζών στις οποίες οι ελίτ αξιοποιούσαν τις τελευταίες δεκαετίες τον συσσωρευμένο πλούτο τους) ο Economist καλεί τις κυβερνήσεις των αναπτυγμένων χωρών να προβούν σε ένα νέο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, «την πώληση των 9 τρισ. δολαρίων», που θα επικεντρωθεί στο νέο μεγάλο δέλεαρ των κεφαλαιοκρατών, την ιδιοκτησία.

Το πειραματόζωο Ελλάδα

Η πρόταση του Economist προς όσους έχουν χρέη είναι βέβαια γνωστή στους περισσότερους Ελληνες, είναι μέρος όσων μας έχει επιβάλει με τους επαχθείς όρους δανεισμού και τα μνημόνια εδώ και τρία χρόνια η τρόικα των πιστωτών. Επιβεβαιώνει όσους πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι το εργαστήριο της νέας τάξης πραγμάτων, το πειραματόζωο στο οποίο δοκιμάζονται οι πολιτικές που οι ελίτ θα θελήσουν να επιβάλουν σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο στη μετά τη διάσωση των συστημικών τραπεζών εποχή. Το ξεπούλημα των υπόλοιπων ασημικών, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι κατασχέσεις της περιουσίας υπερχρεωμένων νοικοκυριών σε Ελλάδα, Κύπρο, Ιρλανδία, Πορτογαλία, το «πακετάρισμα» και η μεταπώλησή τους στους έχοντες αποτελούν, όπως φαίνεται, το υπόδειγμα πάνω στο οποίο θα υλοποιηθεί μια τεράστια μεταβίβαση δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου από τους πολλούς στους λίγους παγκοσμίως.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι από αυτή τη διαδικασία δεν φαίνεται να γλιτώνει καμία χώρα. Ούτε καν οι σκανδιναβικές, που περηφανεύονται για το πάντρεμα δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στις οικονομίες τους και το ισχυρό κράτος πρόνοιας. Αμέτρητα δημοσιεύματα και αναλύσεις ρίχνουν χολή τις τελευταίες εβδομάδες στο σκανδιναβικό μοντέλο, κινδυνολογούν ασύστολα για προβλήματα όπως ο υψηλός δανεισμός του ιδιωτικού τομέα, εγκωμιάζουν τις περικοπές φόρων και πόρων του Δημοσίου και εκθειάζουν τις τεράστιες προοπτικές ιδιωτικοποιήσεων. Το μεικτό οικονομικό μοντέλο των Σκανδιναβών δείχνει να μην έχει και αυτό χώρο στο όραμα των ελίτ για το μέλλον.

Ποιο είναι όμως το μέλλον που επιφυλάσσουν οι ελίτ στην παγκόσμια οικονομία, όταν οι έχοντες απομακρύνουν τα κεφάλαιά τους από τις παραγωγικές επενδύσεις και εστιάζουν στην απόκτηση δικαιωμάτων επί των ακινήτων, της γης και των φυσικών πόρων; Από πού θα συσσωρεύσουν τα μελλοντικά τους κέρδη; Από τις προσόδους;… Καλό Μεσαίωνα, σύντροφοι.

 


Σύνδεσμος άρθρου : http://www.efsyn.gr/?p=167133

μια κυριακή

30 χρόνια από το θάνατο του Β.Τσιτσάνη

γενναίος αν είναι

20 χρόνια

23 χρόνια

Είκοσι τρία χρόνια συμπληρώνονται  από τη δολοφονία του 38χρονου καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από μέλη της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας κατά τη διάρκεια μαθητικών κινητοποιήσεων. Το φθινόπωρο του 1990, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανακοινώνει πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία που προβλέπει μεταξύ άλλων λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων, επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές, πιθανό περιορισμό του πανεπιστημιακού ασύλου, επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας, έπαρση της σημαίας κ.ά.

Οι πρώτες καταλήψεις ξεκινούν στα τέλη Οκτωβρίου του 1990 ενώ, μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, τα υπό κατάληψη γυμνάσια και λύκεια φτάνουν το 70% του συνόλου. Ταυτόχρονα γίνονται πολλές πορείες διαμαρτυρίας με συμμετοχή μεταξύ 10.000 και 30.000 ατόμων, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής.

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι το κλίμα θα εκτονωθεί με τις διακοπές των Χριστουγέννων, ενώ ο υπουργός Παιδείας δηλώνει ότι τα προεδρικά διατάγματα δεν θα εφαρμοστούν για ένα τρίμηνο, έως ότου γίνουν «πλήρως κατανοητά» από μαθητές και καθηγητές. Σύντομα, οι τρεις μήνες γίνονται δώδεκα και το νομοσχέδιο τροποποιείται μερικώς, χωρίς αλλαγές όμως στα σημαντικότερα σημεία (πειθαρχικές διατάξεις, περικοπές κ.ά.).

Με το νέο χρόνο, όμως, οι μαθητές και φοιτητές αποφασίζουν τη συνέχιση των καταλήψεων στα ΑΕΙ, τα ΤΕΙ και σε 1.800 από τα 3.014 γυμνάσια και λύκεια της χώρας. Ως απάντηση, ο υπουργός Παιδείας, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, δηλώνει ότι όσοι συμπληρώσουν 50 αδικαιολόγητες απουσίες λόγω των καταλήψεων θα χάσουν τη χρονιά.

Στις 07.01.1991, ημέρα επανέναρξης των μαθημάτων μετά τις γιορτές, οι καταλήψεις συνεχίζονται ενώ η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) κηρύσσει στάση εργασίας και καλεί τους καθηγητές να βρίσκονται έξω από τα σχολεία «για να συμβάλουν στην αποτροπή προκλήσεων που ίσως επιχειρηθεί να δημιουργηθούν» καθώς έχει γίνει αντιληπτό ότι ο κομματικός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας έχει κινητοποιήσει ομάδες «αγανακτισμένων γονέων» για να «σπάσουν» τις καταλήψεις.

Από το πρωί της μέρας σημειώνονται μικροεπεισόδια μεταξύ γονέων και καταληψιών, καθηγητών και δημοτικών συμβούλων. Οι καθηγητές αρνούνται να βάλουν απουσίες στους μαθητές και ο υπουργός αποφασίζει την πειθαρχική δίωξή τους, ενώ την επόμενη μέρα, ομάδες ροπαλοφόρων εισβάλουν σε σχολεία και τραυματίζουν μαθητές, υπό τα απαθή βλέμματα των αστυνομικών οργάνων.

Στις 08.01.1991, στις 19.30 το απόγευμα, στην Πάτρα περί τα τριάντα στελέχη της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, με επικεφαλής τον τοπικό πρόεδρο της οργάνωσης Ιωάννη Καλαμπόκα, επιτίθενται οπλισμένοι κατά των μαθητών στην κατάληψη του Πολυκλαδικού Λυκείου, χωρίς όμως να επιτύχουν να διώξουν τους νέους.

Μία ώρα αργότερα, η ίδια ομάδα επιτίθεται κατά του 3ου Λυκείου και καταφέρνουν να απωθήσουν τους ελάχιστους μαθητές που βρισκόταν στο χώρο. Σε λίγο, συγκεντρώνονται έξω από το λύκειο δεκάδες μαθητές, καθηγητές, γονείς, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης καθώς και ο δήμαρχος Πάτρας, Α. Καράβολας και ο βουλευτής Αχαΐας του Πα.Σο.Κ, Α. Φούρας.

Τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να υποχωρήσουν από την «αντικατάληψη» και δηλώνουν ότι θα παρατείνουν την κατάληψη του Λυκείου μέχρι αυτό να λειτουργήσει ξανά κανονικά. Σύντομα, τα πνεύματα οξύνονται και αρχίζουν οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών με εκσφενδονίσεις αντικειμένων, ενώ σημειώνονται οι πρώτοι τραυματισμοί.

Γύρω στις 23.30 το βράδυ, ομάδα καθηγητών και γονέων επιχειρεί να μπει στο κτίριο. Με το άνοιγμα της πόρτας τα μέλη της ΟΝΝΕΔ επιτίθενται στον κόσμο με σιδερολοστούς, καδρόνια και τσιμεντόλιθους. Ο καθηγητής μαθηματικών και μέλος του Εργατικού Αντι-ιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ), Νίκος Τεμπονέρας, πέφτει θανάσιμα τραυματισμένος, με ανοιγμένο το κρανίο από το σιδερολοστό του Ι.Καλαμπόκα.

Μεταφέρεται στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός και το πρωί της 09.01.1991 παύουν όλες οι ζωτικές λειτουργίες του. Στο νοσοκομείο μεταφέρονται επίσης άλλα τέσσερα άτομα σε σοβαρή κατάσταση και δεκάδες με ελαφρότερα τραύματα. Η ομάδα του Καλαμπόκα εξαφανίζεται ανενόχλητη αφού η αστυνομία κάνει την εμφάνισή της, όταν τα επεισόδια έχουν τελειώσει. Οι αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν ως φυσικούς αυτουργούς τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Καλαμπόκα, το στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Α. Μαραγκό και τον συντροφό τους Σ. Σπίνο.

Τις επόμενες μέρες, η νεανική εξέγερση κλιμακώνεται και δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτών συγκρούονται με τα ΜΑΤ στην Πάτρα, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ενώ ο υπουργός Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλος παραιτείται. Στις 10.01.1991 κατά τη μεγαλειώδη διαδήλωση 50.000 ατόμων στο κέντρο της Αθήνας, τα ΜΑΤ επιτίθενται στον κύριο όγκο των διαδηλωτών. Οι συγκρούσεις διαρκούν όλη τη μέρα και, όταν οι δυνάμεις καταστολής επιχειρούν να απωθήσουν τον κόσμο προς το Πολυτεχνείο, οι διαδηλωτές αντιστέκονται και οι συγκρούσεις κορυφώνονται.

Βομβίδες ασφυξιογόνων αερίων των ΜΑΤ προκαλούν πυρκαγιά στο κτίριο που στεγαζόταν το κατάστημα ενδυμάτων «Κ. Μαρούσης», στην συμβολή Θεμιστοκλέους και Πανεπιστημίου. Οι πυροσβεστικές δυνάμεις που σπεύδουν στο σημείο για να σβήσουν τη φωτιά δέχονται επίθεση με χημικά αέρια από τα ΜΑΤ και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις προσπάθειες, υποφέροντας από σπασμούς λόγω των χημικών. Όταν η πυρκαγιά σβήσει μετά τα μεσάνυχτα, ανασύρονται οι σωροί τεσσάρων πολιτών, μέσα από το κτίριο του καταστήματος.

Η ένταση συνεχίζεται για τα επόμενα εικοσιτετράωρα, με νέες πορείες, καταλήψεις και συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, ενόσω ο Γ. Σουφλιάς, αντικαταστάτης του παραιτηθέντος Β. Κοντογιαννόπουλου στο υπουργείο Παιδείας, αποσύρει τα επίμαχα νομοθετήματα και ανακοινώνει την έναρξη διαλόγου για την Παιδεία «από μηδενική βάση», μέχρις ότου ο Πόλεμος του Κόλπου μετατοπίσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Ο συγκατηγορούμενος για τη δολοφονία Α. Μαραγκός, απαλλάχτηκε με βούλευμα, ενώ ο Ι. Καλαμπόκας καταδικάστηκε πρωτόδικα από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Βόλου σε ισόβεια κάθειρξη για ανθρωποκτονία εκ προμελέτης – ποινή που σύντομα μειώθηκε και στις 2 Φεβρουαρίου 1998 αφέθηκε ελεύθερος λόγω «καλής συμπεριφοράς». Σήμερα ζει και εργάζεται στο Βόλο ως υπεύθυνος παραρτήματος της Εθνικής Τράπεζας.

πηγή: tvxs

Μισώ την πρωτοχρονιά…

[1] Ο SANTA CLAUS ΕΙΝΑΙ (ΕΥΤΥΧΩΣ) ΝΕΚΡΟΣ
Η πρώτη απεικόνιση του Santa Claus  έγινε στις 3 Ιανουαρίου του 1863 σε ένα τεύχος του Weekly Harper’s.  Ο  «άγιος» είναι ντυμένoς  με μια αμερικανική σημαία , και κρατάει μια μαριονέτα με το όνομα «Jeff » . Σχεδιαστής ο Thomas Nast ο οποίος , την περίοδο του αμερικανικού εμφυλίου, καλείται να απεικονίσει εικόνες από τα δρώμενα του πολέμου. Τίτλος του σκίτσου: « Ο Santa Claus στο στρατόπεδο». Καλή αρχή!
Το 1915 εμφανίζεται  η κλασική  εκδοχή  του Santa Claus  σε διαφήμιση της White Rock Beverages (μεταλλικά νερά). Όμως η εταιρεία που απογειώνει την μορφή του Santa είναι η Coca-Cola. 1931. Οι πωλήσεις του προϊόντος έπεφταν αισθητά κατά τους χειμερινούς μήνες, οπότε αποφασίζουν να κάνουν μια εκτεταμένη διαφημιστική καμπάνια . Η εικόνα του «Αι Βασίλη»  που σχεδίασε ο  Σουηδός Haddon Sundblom , με μοντέλο ένα συνταξιούχο πωλητή της εταιρίας ονόματι Lou Prentice, είναι μέχρι και σήμερα η κυρίαρχη.
Η αξιοποίησή του Santa από τα πολυκαταστήματα είχε προηγηθεί κατά πολύ της Ιδέας της Λευκής Νύχτας. Την εισηγήθηκε ο James Edgar ,  το 1890 στο πολυκατάστημά του στη Μασαχουσέτη . Εκεί ο Santa περιστοιχιζόταν και από άλλους ,τους  εργαζόμενους στο  εμπορικό κέντρο, υποχρεωτικά  ντυμένους σαν ξωτικά .
Είναι γνωστές οι ενστάσεις απέναντι στον πιο δημοφιλή «άγιο». Ο Santa δεν είναι μόνο ένα θαυμάσιο εργαλείο προπαγάνδας και το απόλυτο σύμβολο του καταναλωτισμού,  ο παγκόσμιος εμπορικός αντιπρόσωπος του καπιταλισμού. Μαθαίνει επίσης στα παιδιά να απαιτούν να είναι χειροπιαστή η αγάπη, τα εκπαιδεύει στην υστεροβουλία,  μετατρέπει τις συναισθηματικές σχέσεις σε υλικές.
Όμως στην Ελλάδα του 2013 όλα αυτά ακούγονται μάλλον  περιττά. Εδώ ο Santa δεν είναι απλά λέρα. Είναι νεκρός. Πέρυσι τα Χριστούγεννα  η κίνηση στην ελληνική αγορά γνώρισε κατακόρυφη πτώση , η οποία συνεχίζεται φέτος.  Από το -20% της  Αθήνας, (το -22% του Πειραιά, το -25% της Πάτρας ) έως το -50% της Αλεξανδρούπολης .  Πιο καταθλιπτική όμως είναι η εικόνα σε άλλους δείκτες κατανάλωσης που σχετίζονται με βασικά αγαθά (θέρμανση, διατροφή, ηλεκτρική ενέργεια). Στη  χώρα της Λευκής Νύχτας χωρίς τέλος, η  μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου  έχει φτάσει στο  69% ,   το 68,4% των νοικοκυριών  έχει ήδη κάνει περικοπές στην κατανάλωση  ειδών διατροφής και  το 50% των νοικοκυριών  δηλώνουν δυσκολία στην αποπληρωμή των λογαριασμών .
Στις 23 Δεκεμβρίου 1951, ένα ομοίωμα του Santa Claus  ύψους 2,5 μέτρων από σύρμα και κόκκινο και άσπρο χαρτί καίγεται μπροστά στα μάτια περίπου 200 παιδιών απέναντι από τον καθεδρικό ναό της Ντιζόν, στη Γαλλία. Εμπνευστής αυτής της ενέργειας  δεν ήταν κάποια ομάδα άθεων, αναρχικών ακτιβιστών. Ο εμπνευστής ήταν ο ιερέας Ζακ Νουρισά που εξήγησε , με το δικό του τρόπο, το γεγονός:
«Επτά ή οκτώ Αϊ-Βασίληδες βρίσκονταν μπροστά  των μεγάλων εμπορικών καταστημάτων της Ντιζόν. Για εμάς που ήμασταν πάμπτωχοι, ήταν πρόκληση. Η ενορία μας ήταν η πιο φτωχή της πόλης. Πολλοί άνθρωποι έβγαιναν καταστραμμένοι από τον πόλεμο, αποδυναμωμένοι, αποδιοργανωμένοι….. Για εκείνους ο Αϊ-Βασίλης σήμαινε γενναιοδωρία, ανιδιοτέλεια, αγάπη, έννοιες που δεν προβλέπονταν από τις χριστουγεννιάτικες διαφημιστικές καμπάνιες».
Το γεγονός αυτό προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις, απασχόλησε  τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και μπροστά στη γενική αντίδραση, οι αρχές της Ντιζόν αναγκάστηκαν να αυτοσχεδιάσουν την ανάσταση του Αϊ-Βασίλη, δείχνοντάς τον σκαρφαλωμένο στη στέγη του Δημαρχείου λίγες ώρες μετά την καύση του.
Στη μνημονιακή  Ελλάδα  η «ανάσταση του Αϊ-Βασίλη»,  επιχειρείται από την κυβέρνηση και το κεφάλαιο είτε με επικοινωνιακά παιχνίδια είτε με πρωτοβουλίες ακόμη μεγαλύτερης  επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα. Στη χώρα όμως που το επίσημο νόμισμά της δεν είναι πλέον το Ευρώ αλλά το «Εάνβρώ»  ο ευτραφής «άγιος» , που παραπέμπει αισθητικά  στον Τομπούλογλου,  δεν μπορεί να περάσει από  καμινάδες που παράγουν αιθαλομίχλη και τίποτα άλλο.
Σε αυτό τον τόπο που αιώνες πριν την έλευση του Χριστιανισμού γιόρταζε ήδη την γέννηση του Θνήσκοντος θεού, (ενός θεού που έμπαινε στη διαδικασία του θανάτου κι έτσι κατανοούσε την ανθρώπινη απόγνωση), σε αυτή τη γωνιά της Γής που η αριστερά τραγουδούσε για «τους δικούς μας Χριστούς, τους δικούς μας Άγιους»  ο Santa Claus δεν έχει πια καμία ελπίδα.  Ευτυχώς…

του Ανδρέα Ζαφείρη

[2]Μισώ την πρωτοχρονιά. Του Αντόνιο Γκράμσι

 

Κάθε πρωί, καθώς ξυπνώ άλλη μια φορά κάτω από το πέπλο του ουρανού, νιώθω πως για μένα είναι πρωτοχρονιά. Γι΄ αυτό μισώ τις πρωτοχρονιές  με καθορισμένη ημερομηνία, που μετατρέπουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα σε μια εμπορική επιχείρηση, με τον ωραίο τους απολογισμό, με τον ισολογισμό τους και την πρόβλεψη για το νέο διαχειριστικό έτος.

Ακυρώνουν την αίσθηση της συνέχειας της ζωής και του πνεύματος. Καταλήγει κανείς να πιστεύει πραγματικά ότι μεταξύ των ετών υπάρχει συνέχεια, κι ότι ξεκινά μια νέα ιστορία, και βάζει κανείς στόχους, και μετανιώνει για τις αστοχίες κτλ κτλ. Αυτό είναι ένα γενικότερο σφάλμα των ημερομηνιών.

Λένε πως η χρονολογία είναι η ραχοκοκαλιά της ιστορίας – αυτό το παραδεχόμαστε. Όμως, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως υπάρχουν τέσσερις ή πέντε θεμελιώδεις ημερομηνίες, τις οποίες κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του τις έχει πάντα κατά νου,  που έχουν περιπαίξει την ιστορία. Κι αυτές είναι πρωτοχρονιές. Η πρωτοχρονιά της ρωμαϊκής ιστορίας ή του μεσαίωνα ή της νεωτερικότητας.

Κι έχουν γίνει τόσο διαπεραστικές και τόσο  απολιθωτικές που, κι εμείς οι ίδιοι εκπλησσόμαστε καμιά φορά αναλογιζόμενοι ότι η ζωή στην Ιταλία άρχισε το 752, κι ότι το 1490 ή το 1492 είναι σαν βουνά στα οποία η ανθρωπότητα αναρριχήθηκε ακαριαία φτάνοντας σε έναν νέο κόσμο, εισερχόμενη σε μια νέα ζωή.  Κι έτσι η ημερομηνία γίνεται ένα εμπόδιο, ένα παραπέτασμα που εμποδίζει να δούμε ότι η ζωή συνεχίζει να εκτυλίσσεται με το ίδιο, αμετάβλητο, βασικό  μοτίβο, χωρίς απότομες μεταβολές, με τον ίδιο τρόπο που στον κινηματογράφο σκίζεται το φιλμ κι έχουμε ένα διάλειμμα  εκτυφλωτικού φωτός.

Γι’ αυτό, μισώ την πρωτοχρονιά. Θέλω κάθε πρωινό νά ‘ναι για μένα και μια πρωτοχρονιά. Κάθε μέρα θέλω να κάνω κι έναν προσωπικό απολογισμό, και να ανανεώνομαι κάθε μέρα. Καμιά μέρα καθορισμένη εκ των προτέρων για ανάπαυση. Τις παύσεις μου εγώ τις επιλέγω, όταν αισθάνομαι μεθυσμένος από έντονη ζωή και θέλω να κάνω μια βουτιά στη ζωικότητα για να αντλήσω από κει καινούρια δύναμη.

Καμιά πνευματική αγκίστρωση. Κάθε ώρα της ζωής μου θά΄ θελα να είναι νέα, παρότι συνδεδεμένη με τις περασμένες. Καμία μέρα ξεφαντώματος με συλλογικές  στιχοπλοκές, που τις ανταλλάσσω με ξένους που δεν με ενδιαφέρουν. Επειδή ξεφάντωναν οι πρόγονοι των προγόνων μας κτλ πρέπει κι εμείς να αισθανόμαστε την ανάγκη του ξεφαντώματος. Όλα αυτά μου φέρνουν αναγούλα.

Δημοσιεύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1916, στην τορινέζικη έκδοση της εφημερίδας Avanti! (όργανο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας),  στην στήλη που διατηρούσε ο Γκράμσι με τίτλο «Sotto la Mole» («Κάτω από το Mole», το ψηλότερο κτίριο του Τορίνο, αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία).

Μετάφραση Πέτρος – Ιωσήφ Στανγκανέλλης για το RedNoteBook

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων