Αρχείο για "Απρίλιος, 2013"

δεμένη κόκκινη κλωστή

…το νερό νεράκι…

Το «Monitor» της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης ερευνά τον ρόλο της Κομισιόν στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων.
Η εκπομπή της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης «Monitor» έκανε πρόσφατα μια έρευνα για τις πιέσεις που ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις χώρες μέλη της Ε.Ε. για να ιδιωτικοποιήσουν τις υπηρεσίες ύδρευσης.

Το ρεπορτάζ αναφέρεται στην περιοχή Pacos de Ferreira της Πορτογαλίας όπου επιβλήθηκε η ιδιωτικοποίηση και όπου μέσα σε λίγα χρόνια τα τιμολόγια αυξήθηκαν 400 τα εκατό και συνεχίζουν με αύξηση 6 τα εκατό κάθε χρόνο. «Δεν μπορούμε πια να πιούμε νερό, όπως πίναμε στο παρελθόν, δεν είναι καλό» λένε οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν από την αρχή αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση.

Το 8λεπτο βίντεο στη συνέχεια πηγαίνει στο κέντρο του προβλήματος στις Βρυξέλλες. Εκεί ερευνά σε βάθος την κατάσταση και παρουσιάζει έγγραφα που αποδεικνύουν την απόφαση για «άνοιγμα της αγοράς» του νερού, ξεκινώντας από τις χώρες του Νότου, μια αγορά που την υπολογίζουν σε τριψήφια δις. Όσο για τους ποιους έχει ως συμβούλους, στην ομάδα ειδικών που χαράσσουν την πολιτική του νερού, ο επίτροπος Barnier ο ισχυρός άντρας της Commission, το ρεπορτάζ μας πληροφορεί ότι είναι το Steering Group που αποτελείται από τους γενικούς διευθυντές των μεγαλύτερων πολυεθνικών του χώρου. «Το γκρουπ δεν το επέλεξα εγώ» δηλώνει ο Barnier, «Αν με ρωτάτε αν θα έπρεπε να είναι αυτό το γκρουπ πιο ισορροπημένο απαντάω ναι» λέει όταν ο δημοσιογράφος του διαβάζει τη λίστα των συμμετεχόντων… «Νερό ένα ανθρώπινο δικαίωμα ή μια μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων;» «Φαίνεται ότι οι Βρυξέλλες αποφάσισαν». «Στο μέλλον το νερό θα ανήκει στις πολυεθνικές αντί σε όλους εμάς.»

Με αυτές τς φράσεις κλείνει ένα ρεπορτάζ μιας πραγματικής εκπομπής ειδήσεων,μιας πραγματικής δημόσιας τηλεόρασης .
Της γερμανικής… Και στα δικά μας.

ΠΗΓΗ: Παραλληλογράφος

…όσα αναφέρονται στο άρθρο και το βίντεο γίνονται επίκαιρα ενόψει ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ

στο χάος και στο όνειρο

the swing shoes

14 μουσικά κομμάτια από το ελληνικό συγκρότημα του gipsy jazz ,blues ,street music

το κτίριο της ΗΒΗ…

Φωτιές ανάβει στον Πειραιά το πέτρινο διατηρητέο της ΗΒΗ

Υποψήφιοι επενδυτές ζητούν να αλλάξει το ρυμοτομικό σχέδιο για να φτιάξουν πολυκλινική καθώς το εργοστάσιο είναι κηρυγμένο μνημείο με χρήσεις γης οι οποίες δεν περιλαμβάνουν την περίθαλψη

Της Χριστίνας Παπασταθοπούλου

Η τύχη του διατηρητέου βιομηχανικού εργοστασίου οινοπνευματωδών της ΗΒΗ, στην οδό Πειραιώς 64, έρχεται να δημιουργήσει προβλήματα στον δήμαρχο του Πειραιά Β. Μιχαλολιάκο και να προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις κατοίκων και δημοτικών συμβούλων της αντιπολίτευσης.Η πρόταση του δημάρχου να πουν «ναι» στην επενδυτική προσφορά που υπάρχει για αναπαλαίωση του κτιρίου και ανέγερση πολυώροφης πολυκλινικής προσκρούει στις σθεναρές αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής και των αντιπολιτευόμενων δημοτικών συμβούλων, οι οποίοι εμφανίζονται αρνητικοί καθώς εκτιμούν ότι πίσω από αυτήν την επενδυτική πρόταση κρύβονται συμφέροντα.Για να γίνει πράξη η πρόταση των επενδυτών πρέπει πρώτα να γίνει αλλαγή του ρυμοτομικού σχεδίου της περιοχής, καθώς το κτίριο (ανήκει στους κληρονόμους της ΗΒΗ) είναι κηρυγμένο ως μνημείο με χρήσεις γης οι οποίες δεν περιλαμβάνουν την περίθαλψη. Για ν’ αλλάξει το ρυμοτομικό σχέδιο απαιτείται απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του οικείου δήμου, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο Δήμος Πειραιά, πρέπει όμως να προηγηθεί απόφαση του διαμερισματικού συμβουλίου.

Ψήφισαν “όχι”

Πριν από μερικές μέρες το Γ’ Διαμερισματικό Συμβούλιο κατά πλειοψηφία (με 6 κατά και 5 λευκά) απέρριψε την τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δείχνει ότι και σύμβουλοι που πρόσκεινται στον Β. Μιχαλολιάκο ψήφισαν «όχι» στην κατασκευή πολυκλινικής στην περιοχή.

Η καταψήφιση της πρότασης του δημάρχου από τους διαμερισματικούς συμβούλους προκάλεσε την έντονη αντίδρασή του. Μιλώντας στο δημοτικό ραδιόφωνο «Κανάλι 1» εμφανίστηκε οργισμένος, κατήγγειλε αυτούς που «επιχείρησαν την τρομοκράτηση των δημοτικών συμβούλων της Γ’ Δημοτικής Κοινότητας για να μη γίνει ανάπτυξη επί της Πειραιώς» και πρόσθεσε ότι «καμιά ομάδα ψευτοπροοδευτικών δεν μπορεί να ασκήσει τρομοκρατία στον δήμαρχο».

Ο Β. Μιχαλολιάκος εξήγησε ότι υπάρχει μια επενδυτική προσφορά για να αναπαλαιωθεί το υπέροχο πέτρινο κτίριο, να δοθούν και στον δήμο Πειραιά πάνω από 500 τ.μ. συν τον προαύλιο χώρο για χρήση που ο δήμος θα αποφασίσει, προκειμένου να τους δοθεί άδεια να ανεγείρουν εκεί πολυκλινική πέντε ορόφων. «Ποτέ δεν θα παρανομήσουμε υπέρ του ενός ιδιωτικού συμφέροντος. Σήμερα εκεί είναι σκουπιδότοπος, προσβολή, εγκατάλειψη. Είμαστε πρόθυμοι να παρανομήσουμε υπέρ της κοινωνίας του Πειραιά» σημείωσε ο Β. Μιχαλολιάκος και πρόσθεσε πως «δεν καταλαβαίνει από αυτά ο δήμαρχος και ο πειραϊκός λαός. Θα δώσουμε ζωή στον Πειραιά, όπως έδωσε το “Μετροπόλιταν”». Και αναρωτήθηκε: «Πείτε μου ποια περιοχή απέκτησε κλινική και ζημιώθηκε;»

Το θέμα της τροποποίησης του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου Ν. Φαλήρου «για τον χαρακτηρισμό χώρου περίθαλψης» στο ακίνητο επί της Λ. Πειραιώς 64, στο οποίο βρίσκεται το διατηρητέο βιομηχανικό συγκρότημα ΗΒΗ, ήταν προγραμματισμένο να συζητηθεί στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου την Τετάρτη. Τελικά αποσύρθηκε, η δημοτική αρχή ανέβαλε προς το παρόν τη συζήτηση, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες το θέμα θα επανέλθει.

Ο δημοτικός σύμβουλος της παράταξης «Συμμαχία στον Πειραιά» Γ. Καρδαράς υποστήριξε ότι το θέμα έχει τεράστια σημασία διότι, εκτός όλων των άλλων, φαίνεται να υπάρχει σ’ αυτό εμπλοκή κορυφαίων παραγόντων της Ν.Δ. Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες, οι επενδυτές περιμένουν πρώτα ν’ αλλάξει το ρυμοτομικό σχέδιο και μετά ν’ αγοράσουν το κτίριο της ΗΒΗ, το οποίο χτίστηκε το 1884.

ch.papastath@efsyn.gr

26/04/2013

ο…κύριος κι η ελευθερία

Η χωρίς όρια και οποιονδήποτε έλεγχο ελευθερία έκφρασης σκέψεων και συναισθημάτων είναι ο μεγάλος εφιάλτης του Κυρίου, του ένοπλου ζητιάνου. Ο Κύριος μπορεί να μιλάει στο όνομα της δικαιοσύνης και της ειρήνης, πάντα υποκριτικά και αποπροσανατολιστικά ασφαλώς, δεν μπορεί όμως κατά κανένα τρόπο να μιλάει στο όνομα της απεριόριστης και μη ελεγχόμενης ελευθερίας. Αυτή η ελευθερία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Κύριο· η ελευθερία έκφρασης είναι ένα ρήγμα στο οικοδόμημα της καπιταλιστικής Κυριαρχίας πάρα πολύ επικίνδυνο και ο Κύριος πρέπει να το κλείσει, να το εξαφανίσει.

Και σε εποχές γενίκευσης, επέκτασης και όξυνσης του κοινωνικού πολέμου το κλείσιμο και η εξαφάνιση αυτού του ρήγματος είναι το πρώτο μέλημα

του Κυρίου. Δεν απορήσαμε ούτε ξαφνιαστήκαμε. Και δεν θα απορήσουμε και δεν θα ξαφνιαστούμε εάν αύριο, μεθαύριο μάθουμε ότι σιγήθηκαν κι άλλες φωνές, ότι καταστάλθηκαν κι άλλα εγχειρήματα έκφρασης της σκέψεων και των συναισθημάτων. Πρόκειται περί βεβαιότητας και η  βεβαιότητα αυτή στηρίζεται στη διαπίστωση ότι η καταστολή, η σίγηση του Athens Indymedia και των ραδιοφωνικών σταθμών 98FM (ζώνες ανατρεπτιικής έκφρασης)  και Ράδιο Ένταση, είναι μια σαφής ένδειξη της ανησυχίας και της αποφασιστικότητας του Κυρίου ημών, του Κράτους και των κατασταλτικών μηχανισμών του.

Η ανησυχία του Κυρίου προέρχεται από τη διαπίστωσή του ότι ο κοινωνικός πόλεμος θα οξυνθεί, δηλαδή θα επεκταθεί, θα γενικευθεί και θα κινηθεί πέραν των αιτημάτων και της διαμαρτυρίας (συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις)·  οι ενδείξεις είναι πολλές και καθημερινές: ο εμπρησμός των μηχανημάτων στις Σκουριές, η εσπευσμένη, άτακτη θα έλεγα,  εκκένωση και εγκατάλειψη του Αστυνομικού Τμήματος της Ιερισσού, το κλείδωμα των καθηγητών από τους φοιτητές στα γραφεία των ΤΕΙ Πάτρας, οι σε καθημερινή βάση συγκρούσεις και επιθέσεις κατά των μελών της Χρυσής Αυγής   είναι προαγγέλματα πολύ σαφή για τον Κύριο.  Ο Κύριος γνωρίζει πολύ καλά,. πάρα πολύ καλά, ότι αυτά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δεν είναι παρά μια πρώτη ένδειξη, ότι η κατάσταση αυτή θα γενικευτεί σε όλη την επικράτεια και θα διαρκέσει πολλά χρόνια.

Κι εμείς το γνωρίζουμε,  Κύριε! Εμείς μάλιστα γνωρίζουμε και κάποια άλλα πράγματα που θα τα μαθαίνεις πάντα τελευταίος. Όχι, όχι, δεν έχουμε καταρτίσει κάποιο σχέδιο καταστροφής του Κράτους, δεν συνωμοτούμε, όχι, μακριά αυτά από εμάς. Θα τρέχεις πίσω από τα γεγονότα για ένα πολύ απλό λόγο: δεν λαμβάνεις υπόψη σου τις απεριόριστες δημιουργικές δυνατότητες των Υποτελών, δεν μπορείς να διανοηθείς την επινοητικότητά μας. Η επινοητικότητα αυτή ως προς τον τρόπο διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου σε ενοχλεί και σε ανησυχεί: αντιλαμβάνεσαι ότι έχει εκκινήσει η διαδικασία της εμφάνισης μιας νέας Αριστεράς, αντιλαμβάνεσαι ότι η επιτάχυνση αυτής της διαδικασίας βρίσκεται ante portas λόγω της επέκτασης, της γενίκευσης, της όξυνσης του κοινωνικού πολέμου.

Το να τρέχει, φίλες και φίλοι,  ο Κύριος πίσω από τα γεγονότα, το θεωρεί απρέπεια, ύβρη, μεγάλο μειονέκτημα. Δεν είναι πια αυτός που επινοεί την πραγματικότητα, δεν είναι πια η κοινωνική πραγματικότητα η εκπλήρωση των επιθυμιών του, η εφαρμογή και υλοποίηση των ποικίλων σχεδίων του, δεν είναι αυτός που αποικίζει και ελέγχει το μέλλον αλλά είναι οι Υποτελείς Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου αυτοί που πλάθουν και ορίζουν την πραγματικότητα. Η δυναμική αυτή κατάσταση είναι για τον Κύριο ταυτόσημη της ήττας και αυτή την κατάσταση τη φέρει βαρέως, πρέπει να την εξαλείψει.

Ο Κύριος ανησυχεί σφόδρα κάθε φορά που τρέχει πίσω από τα γεγονότα. Την ανησυχία αυτή δεν μπορεί παρά να την εξαλείψει με την αποφασιστικότητα, την αδίστακτη, ανενδοίαστη, ανηλεή επίθεση κατά της δυναμικής κατάστασης που εγκαθιδρύεται, γενικεύεται, επεκτείνεται και, ιδίως, μονιμοποείται, γίνεται εγγενές χαρακτηριστικό της κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας, με σκοπό να την διαλύσει, να την εξαφανίσει. Και στρέφει τα πυρά του κατά του καταλυτικού παράγοντα αυτής της κατάστασης: της χωρίς όρια και έλεγχο ελευθερίας της σκέψης και των συναισθημάτων, της ελεύθερης εξωτερίκευσης της σκέψης και των συναισθημάτων (δημοσιογραφία, επιστημονική έρευνα, λογοτεχνία, Τέχνη).

Πλανάται ο Κύριος εν τη ισχύι Του!

Η επίδειξη της πυγμής και της ισχύης είναι έκφραση της αδυναμίας Του. Ποια είναι η αδυναμία Του; Είναι η ίδια η ύπαρξη της κοινωνίας των Υποτελών Παραγωγών. Ο Κύριος νομίζει ότι η Κυριαρχία Του, το Κράτος Του, η ισχύη Του, οι Υπηρέτες Του είναι η συγκολλητική ουσία που κρατάει ζωντανή και σε λειτουργία την κοινωνία. Θεωρεί και δεν χάνει ευκαιρία να προσπαθεί να μας πείσει ότι χωρίς Αυτόν και χωρίς το Κράτος είναι αδύνατον να υπάρξει κοινωνία.  Αυτή είναι η πλάνη του! Δεν είναι όμως πλάνη, όχι, καθόλου. Αυτό προσπαθεί να μας πείσει διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτό που κάνει δεν είναι τίποτα άλλο από την επιτήρηση και τη  διαχείριση της εγγενούς και εμμενούς συμβίωσης, της συνεργασίας και της αλλελεγγύης που εκβάλλουν σε μορφές οργάνωσης μοριακές, διάχυτες, αδιόρατες, μη εκλεγχόμενες, μη καταστάλσιμες, εννοώ τις συμβιωτικές ομάδες, το αναζητούμενο εδώ και καιρό υποκείμενο  της κοινωνικής επανάστασης, με την χωρίς όρια και έλεγχο ελευθερία να είναι η προϋπόθεση και η συνθήκη ύπαρξης και λειτουργίας τους.

Κανένα Κράτος, καμιά Κυριαρχία, κανένας Κύριος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και να καταστείλει ολοκληρωτικά την οντολογική, θα έλεγα, ανθρωπολογική μάλλον, πτυχή της ύπαρξης της κοινωνίας, που είναι οι συμβιωτικές ομάδες της λήψης των αποφάσεων, της δικαιοσύνης, της εργασίας, που εμφανίζονται με τόσες πολλές και διαφορετικές μορφές (παρέα, οικογένεια, εργασιακή ομάδα, μαθησιακή, πολιτική, εκδοτική, καλλιτεχνική, κλπ., κλπ.). Ένας τρόπος υπάρχει μόνο: η εξόντωση όλης της κοινωνίας. Ο Κύριος το γνωρίζει πολύ καλά, εμείς μου φαίνεται δεν το γνωρίζουμε: είμαστε πιο ισχυροί γιατί χωρίς εμάς δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία –  χωρίς τηνΚυριαρχία και το Κράτος ασφαλώς μπορεί να υπάρξει: υπήρξε, υπαρχει, θα υπάρχει.

Το ότι ο Κύριος θα συνεχίσει τις επιθέσεις του κατά της ελευθερίας και όλων των εγχειρημάτων που την πραγματώνουν θα πρέπει, φίλες και φίλοι, να το θεωρήσουμε κάτι παραπάνω από βέβαιο. Τι κάνουμε εμείς σε αυτήν την περίπτωση;

Δύο είναι οι προτάσεις μου: η πρώτη: η επιτάχυνση της συνεργασίας όχι μόνο μεταξύ των μεμονωμένων προσώπων για την σύμπηξη συμβιωτικών ομάδων αλλά η δικτύωση και η συνεργασία και η αλληλεγγύη μεταξύ των ομάδων. Θα το ξαναπώ γι αλλη μια φορά: δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι καταπνίγουμε ή κρύβουμε τις διαφωνίες (για όνομα της Ζωής!), μιας και το διακύβευμα είναι πλέον η επιβίωσή μας σε ὀλα τα επίπεδα:και υλική και διανοητική και κοινωνική και εκφραστική.

Η δεύτερη: ο εμπρησμός των μηχανημάτων στις Σκουριές, η άτακτη τακτική φυγή από το Αστυνομικό Τμήμα της Ιερισσού, ο αποκλεισμός της Ιερισσού, το κλείδωμα των καθηγητών στην Πάτρα, οι επιθέσεις κατά της Χρυσής Αυγής είναι οι πρώτες νίκες του εν εξελίξει κοινωνικού πολέμου που θα διαρκέσει πολλά, πολλά χρόνια. Οφείλουμε να φέρουμε στο προσκήνιο αυτές τις νίκες, θα πρέπει να μιλήσουμε  ανερυθρίαστα, ανενδοίαστα κι άφοβα γι αυτές, θα πρέπει να τις σκεφτούμε, να τις προβληματικοποιήσουμε, να τις επεξεργαστούμε θεωρητικά.

Πιθανόν να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι νίκες αυτές ήταν το αποτέλεσμα μιας νέας αντίληψης τόσο για τον κοινωνικό πόλεμο όσο και τον τρόπο διεξαγωγής του: κινήθηκαν πέραν των αιτημάτων και της διαμαρτυρίας (διαδηλώσεις), όσο κι αν τα αιτήματα και η διαμαρτυρία αποτελούν, και θα αποτελούν και στο μέλλον,  συστατικό στοιχείο του κοινωνικού πολέμου. Το ότι κινήθηκαν πέραν των αιτημάτων και της διαμαρτυρίας σημαίνει ότι έλαβαν υπόψη τους, ή, το έκαναν ενστικτωδώς, τα βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου:

νικάμε χωρίς να πολεμάμε

πρώτα νικάμε, μετά πολεμάμε.

Εάν έγινε ενστικτωδώς, διπλό το όφελος. Το ένστικτο όμως δεν αρκεί.

www.badarts.gr

τουμπουζα…

μέσα απ’ τους ήχους του παλιού…

Πέθανε σε ηλικία 72 ετών, ο αφροαμερικανός τραγουδιστής της φολκ Ρίτσι Χέιβενς. Ο διάσημος κιθαρίστας και τραγουδιστής ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του Γούντστοκ, το 1969.

Ο Χέιβενς υπέστη έμφραγμα και άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ.

Γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ο μουσικός ήταν διάσημος για την κιθάρα του και για το στυλ του τραγουδιού του.

Μιλώντας για το Γούντστοκ είχε πει «Τα πάντα στη ζωή μου και σε πολλών άλλων είναι συνδεδεμένα με αυτό το τρένο».

Ο αυτοσχεδιασμός του στο γκόσπελ Motherless Child, το οποίο μετατράπηκε σε Freedom αποτέλεσε ύμνο για τα «παιδιά των λουλουδιών».

Κυκλοφόρησε πάνω από 25 άλμπουμ.

Η πιο πρόσφατη συμμετοχή του ήταν στο σάουντρακ της ταινίας του Ταραντίνο, «Django ο Τιμωρός».

Το 2010 ο Χέιβενς είχε υποβληθεί σε επέμβαση στα νεφρά και έκτοτε η υγεία του δεν του επέτρεψε να επιστρέψει στις συναυλίες.

«Πέρα από την μουσική του, αυτοί που γνώρισαν τον Χέιβενς θα θυμούνται την ευγενική και συμπονετική του φύση, το χιούμορ και την ισχυρή του παρουσία» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η οικογένεια του τραγουδιστή.

Πηγή: tvxs.gr

δυο-τρεις λέξεις ,το πολύ πέντε…

Πόσες λέξεις αρκούν για να μεταγγίσει όλη του την ένταση το φορτίο μιας συγκλονιστικής εμπειρίας; Οι ποιητές λένε πως δύο ή τρεις ή, το πολύ ,πέντε αρκούν . Και επικαλούνται το «σ’αγαπώ», δυο λέξεις που λένε όσα  δεν μπορούν να πουν χίλιες  δυο απλές λέξεις που χωριστά η καθεμιά τους έχει το δικό της νόημα , όμως ουδέτερο , χωρίς ένταση , αλλά που γίνεται εκρηκτικό όταν οι δυο τους συναντηθούν , ακόμη και στη μοναξιά της απουσίας του αγαπημένου προσώπου.

Ή , λένε άλλοι , φανταστείτε τούτο: «Μίλα ρε πούστη!» -και μπουνιά στα μούτρα .Ή , αν προτιμάτε , και μόνο και μόνο μια λέξη: «Δικηγόρο;» -και κλωτσιά στο καλάμι .Ή τι άλλο ,το δυσοίωνο ,»Πάρτε τον απάνω!» -τρεις λέξεις που σου κόβουν τα ήπατα .Που σε αρπάζουν και σε εξακοντίζουν σ’ έναν άλλο κόσμο ,έναν κόσμο που τον διασχίζουν μισοφωτισμένοι διάδρομοι και κατασκότεινες σκάλες ,γεμάτες ποδοβολητά και βρισιές ,ουρλιαχτά και χριστοπαναγίες κι ένα σμήνος ασφαλίτες -πίσω σου ,δίπλα σου ,μπροστά σου -που ωρύονται τρέχοντας ,σούρνοντας ,χτυπώντας ,και σε βγάζουν κλοτσοπατώντας στην ταράτσα ,την «ταράτσα της Μπουμπουλίνας» . Η Αθήνα που απλώνει στο σούρουπο τα «χλωμά της φώτα» δεν είναι η πολύφερνη Αθήνα που σε υποδέχτηκε όταν πρωτοήρθες επαρχιωτάκι πριν από δύο χρόνια. Ο δικός σου κόσμος είναι τώρα πολύ μακριά και, το γνωρίζεις, θα κάνετε καιρό να ξανανταμωθείτε. Ο δικός σου κόσμος δε φαντάζεται καν πού είσαι αυτή την ώρα και δεν μπορεί ούτε με την αγωνία της σκέψης του να σου συμπαρασταθεί, δεν μπορει να σε τυλίξει με τη στοργή του και να σε παρηγορήσει , ότι «κουράγιο» και «μη φοβάσαι» και «θα περάσει αυτό»: μια λέξη, δυο λέξεις, τρεις λέξεις, που μπορούν να σου πουν τόσα, μα που απόψε σε ξέχασαν, σ΄ άφησαν ολομόναχο. Κάνε τα κουμάντα σου, άλλες λέξεις ορίζουν τη ζωή και το θανατό σου τώρα. :

«Δέστε τον στον πάγκο!» … «Δεν μιλάς ρε κολόπαιδο;», πέφτει -χραπ- ο σιδεροσωλήνας στις δεμένες πατούσες -χραπ! «Μίλα, ρε, μίλα» -χραπ! «Ξέρεις τον τάδε;» -χραπ! » τι κάνατε με τον δείνα;» -χραπ! …

Είναι Απρίλης του 1968, «εις την Ελλάδα δε διαπράττονται βασανιστήρια» και «πρόκειται περί κομμουνιστικών ψιθύρων».

Έξω από τα υπόγεια, πέρα από τους τοίχους της Ασφάλειας, την εξουσία έχει η άνοξη, όμως εσύ δεν ανήκεις στην επικράτεια του συμβατικού χρόνου. Αυτό θα γίνει όταν, προχωρημένο καλοκαίρι, θα σε μεταφέρουν προφυλακισμένο στου Αβέρωφ κι εκεί θα πρωτακούσεις τη φράση: «μετά την Μπουμπουλίνας, εδώ είναι Χίλτον!». Θα γνωριστείς με τον Αντρέα, τον Αντώνη, τον Παύλο, τον Νικολή, τον Θανάση, τον Γιώργη, τον Αρίστο, τον Νίκο, τον Νικηφόρο, τον Κώστα και τα επόμενα έξι χρόνια τη ζωή σου θα ορίζουν άλλες λέξεις, όπως η λέξη σύντροφε, που χρωματισμένη ανάλογα, θα σημαίνει αγάπη ή απαρέσκεια, επίπληξη ή επικρότηση, ενδιαφέρον, συμπόνια, αποδοχή, απόρριψη, δυσαρέσκεια, αποδοκιμασία, επιδοκιμασία.

Πέρασε από τότε τόσος καιρός. Κάποια ξεχάστηκαν, κάποια επειδή «έπρεπε να ξεχαστούν», άλλα δε θα ξεχαστούν ποτέ, επειδή δεν πρέπει, επειδή ειπώθηκε πολύ το «συγχωρώ, αλλά δεν λησμονώ» και ακούστηκε πολύ η λέξη «δικαιοσύνη», όμως «εις ώτα μη ακουόντων». Επειδή η Δίκη εσιώπησε και η Ύβρις δεν εισέπραξε τη Νέμεση.

Κι έτσι, όπως γίνεται πάντα, έκαναν τον κύκλο τους τα σωστά μας και τα στραβά μας, και τώρα άλλες λέξεις προειδοποιούν γι΄ αυτό που μας περιμένει τους Συβαρίτες: «λεφτά υπάρχουν», «μαζί τα φάγαμε», «διεφθαρμένη χώρα», «τεμπέληδες και ακαμάτες», «δεν προλάβαινα να το διαβάσω», «θυσίες ή άτακτη χρεοκοπία», «η βία των δύο άκρων».

Με πιο χυδαία κυνικό και κατάφωρα ψεύτικο ανάμεσά τους: «Στην Ελλάδα της δημοκρατίας δεν διαπράττονται βασανιστήρια»!

Οι παλιοί έλεγαν: «Εχουμε πολύ μαλλί να ξάνουμε». πέντε λέξεις όλες κι όλες.

Κωστής  Γιούργος, ιδρυτικό στέλεχος του αντιδικτατορικού  «Ρήγα Φεραίου»

Εφημερίδα των Συντακτών, 20/4/2013

νέστος

από εκδήλωση τον Ιούνη του ’12:

«Ο Σάββας Μετοικίδης ήταν δάσκαλος, μέλος των Παρεμβάσεων και μέλος του Δ.Σ. του Α΄ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.
Έδωσε τέλος στη ζωή του το Σάββατο 21 Απρίλη, στο χωριό του, στην Σταυρούπολη Ξάνθης.

Απόγονος προσφύγων μικρασιατών από τον Πόντο μεγάλωσε και ανατράφηκε από τη γιαγιά του μέχρι τα δέκα του χρόνια καθώς οι γονείς του ήταν μετανάστες στη Γερμανία.

Ταξικός αγωνιστής, παιδί του κινήματος, ενταγμένος σε χώρους της αριστεράς στα φοιτητικά του χρόνια αλλά και αργότερα, με ενεργή δράση τα τελευταία χρόνια μέσα στον χώρο των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων, πάντα προβληματισμένος και πάντα με άποψη για το μέλλον του κινήματος. Την πενταετία 1998 — 2003, υπηρέτησε σε ολιγοθέσιο μειονοτικό σχολείο στην ορεινή Ροδόπη και αρθρογράφησε για αυτή την πολύτιμη διδακτική του εμπειρία.

Ο Σάββας ήταν μέλος του Συλλόγου μας τα τελευταία εννιά χρόνια, μέλος του Δ.Σ. και πάντα ενεργός στους αγώνες και τις απεργίες. Θα τον θυμόμαστε πάντα, στην πρώτη γραμμή των αγώνων, στις διαδηλώσεις με το πανό του Συλλόγου, στη μεγάλη απεργία του 2006, πεισματάρη και μαχητή. Στις γενικές συνελεύσεις με ένα καθαρό πολιτικό λόγο που έδειχνε βαθιά μόρφωση και συγκροτημένη σκέψη. Στις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη του 2008, να μπαίνει μπροστά στην πολυκατοικία της Ασκληπιού όπου ήταν εγκλωβισμένα νέα παιδιά, περικυκλωμένος από τα ΜΑΤ να τους καλεί να πιάσουν εκείνον και να αφήσουν τα παιδιά. Στις τελευταίες διαδηλώσεις ενάντια στο μνημόνιο και το ΔΝΤ.

Εγγόνι προσφύγων και παιδί μεταναστών, αγαπούσε ιδιαίτερα τους μετανάστες. Ψυχή της παιδαγωγικής ομάδας και πρωτοστάτης επί πέντε έτη στο σχολείο ελληνικής γλώσσας για μετανάστες που λειτουργούσε με πρωτοβουλία του Συλλόγου μας τα έτη 2005 – 2009
Πρωταγωνιστικό μέλος της θεατρικής ομάδας του Συλλόγου, μας χάριζε απλόχερα το γέλιο στις θεατρικές παραστάσεις όπου το δημοτικό θέατρο του Ζωγράφου γέμιζε ασφυκτικά.

Μέχρι τις πρώτες ημέρες του Απρίλη, ενημέρωνε την ιστοσελίδα του Συλλόγου προσθέτοντας απλόχερα το προσωπικό του διδακτικό υλικό για την ειδική τάξη. Αγαπητός σε παιδιά, γονείς και συναδέλφους, συναδελφικός, σεμνός, φιλότιμος και ευαίσθητος. Ακούραστος και αθόρυβος εργάτης του κινήματος, δραστήριος, γεμάτος ζωή, κοινωνικός και χαμογελαστός, στις παρέες και τις πολιτικές συζητήσεις, με ένα άφιλτρο στριφτό τσιγάρο στο στόμα, με το πικρό χιούμορ και την εύθυμη απαισιοδοξία του.

Καλό κατευόδιο, συνάδελφε, συναγωνιστή, σύντροφε και φίλε

Σου υποσχόμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα, για ένα καλύτερο σχολείο, για μια άλλη και πιο δίκαιη κοινωνία.»

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων