…στη ζωή και ενάντια στα φαντάσματα: 2 δίσκοι των

El Violinista del Amor & los pibes que miraban

Gallo Rojo

Όταν τραγουδά ο κόκκορας ο μαύρος
σημαίνει ότι η μέρα έχει φύγει.
Αν τραγουδούσε ο κόκκορας ο κόκκινος
άλλος κόκκορας θα τραγουδούσε.

Aχ, εάν ό,τι λέω είναι ψέμμα,
το τραγούδι που τραγουδώ
ας το σβήσει ο αέρας.
Aχ, τι απογοήτευση,
εάν μού σβήσει ο αέρας
αυτό που τραγουδώ.

Βρεθήκανε στην αμμουδιά
οι δύο κόκκορες μέτωπο με μέτωπο.
Ο μαύρος κόκκορας ήταν μεγάλος
αλλά ο κόκκινος ήταν γενναίος.

Κοιταχτήκανε στα μάτια
κι επιτέθηκε ο μαύρος πρώτος.
Ο κόκκορας ο κόκκινος είναι γενναίος
αλλά ο μαύρος είναι προδότης.

Μαύρε κόκκορα, μαύρε κόκκορα,
μαύρε κόκκορα, σε προειδοποιώ,
Ένας κόκκινος κόκορας δεν παραδίδεται
παρά μόνο όταν είναι νεκρός.

για τον Μ. που έφυγε την Τρίτη.

100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων και τη σφαγή του Ludlow (ΗΠΑ)

“Κανείς δεν άκουγε. Κανείς δε νοιαζόταν. Και ύστερα ήρθε το Λάντλοου και το έθνος άκουσε. Μωρά που ψήνονται ζωντανά βρίσκουν μια θέση στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι θάνατοι από πείνα και κακουχίες όχι.” Μάδερ Τζόουνς (Mother Jones)

Η επονομασθείσα Σφαγή του Λάντλοου υπήρξε μία από τις αιματηρότερες επιθέσεις της εργοδοσίας και του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΗΠΑ. Έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου του 1914 στην πόλη Λάντλοου του Κολοράντο και ήταν το αποκορύφωμα της εργατικής καταπίεσης των 12.000 ανθρακωρύχων της περιοχής.

Η εργατική αναταραχή τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε αξιοσημείωτες διαστάσεις στις Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913, οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία. Εκκένωσαν τους καταυλισμούς της επιχείρησης, όπου έμεναν, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Ο δείκτης θνησιμότητας για τους εργαζομένους της επιχείρησης ήταν διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.

Η απεργία προκάλεσε την άγρια αντίδραση της οικογένειας Ροκφέλερ. Προσέλαβε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία. Το Πρακτορείο είχε σπουδαία φήμη σε όλη την Αμερική για την αποτελεσματικότητά του στην καταστολή απεργιών. Προμήθευσε την εργοδοσία με οπλισμένους φρουρούς, ελεύθερους σκοπευτές, πράκτορες, επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη με ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο.

Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί. Στις 17 Οκτωβρίου 1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθω-ρακισμένου οχήματος. Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν. Στις 28 Οκτωβρίου ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Λάντλοου για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.

Η Εθνοφρουρά συνέχισε να κατατρομοκρατεί τους απεργούς, το ηθικό των οποίων χαλυβδωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Ύστερα από τρεις μήνες στασιμότητας, ο κυβερνήτης Άμονς αποφάσισε να αποσύρει την Εθνοφρουρά, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησής της επί μακρόν στο πεδίο της μάχης. Τότε οι Ροκφέλερ προσφέρθηκαν να επανδρώσουν την Εθνοφρουρά με δικό τους προσωπικό.

Στις 10 Μαρτίου 1914 ένας απεργοσπάστης βρέθηκε νεκρός στις γραμμές του τρένου κοντά στον καταυλισμό των απεργών. Ήταν η αφορμή για τις δυνάμεις καταστολής να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση.

Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Λάντλοου, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ. Το πρωί της 20ης Απριλίου οι εθνοφρουροί άνοιξαν πυρ, την ώρα που έλληνες, ιταλοί, πολωνοί, μεξικανοί μετανάστες εργάτες-ανθρακωρύχοι γιόρταζαν το Πάσχα.

Οι απεργοί ανταπέδωσαν το πυρ και η μάχη διήρκεσε επί ώρες. Ο ελληνικής καταγωγής και ιδιαίτερα δραστήριος εργάτης-συνδικαλιστής Λούις Τίκας, υπεύθυνος της κατασκήνωσης, ζήτησε αργά το απόγευμα εκεχειρία από την Εθνοφρουρά. Ο επικεφαλής της, υπολοχαγός Λίντερφελντ, χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου τον Τίκα και τον έριξε στο έδαφος. Τρεις σφαίρες από όπλα εθνοφρουρών βρήκαν στην πλάτη τον πεσμένο συνδικαλιστή και τον αποτελείωσαν, σε ηλικία 30 ετών. Οι εθνοφρουροί επέδραμαν στη συνέχεια στην κατασκήνωση του Λάντλοου και την παρέδωσαν στις φλόγες. 17 άνθρωποι από την πλευρά των ανθρακωρύχων σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η σφαγή του Λάντλοου».

Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ’ άκρη σ’ άκρη στις ΗΠΑ. Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς. Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο. Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε από τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.

Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Έπειτα από 10 μέρες συγκρούσεων, ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, ζήτησε την συνδρομή του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Ο ομοσπονδιακός στρατός που εστάλη στην περιοχή αφόπλισε τους απεργούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα ανθρακωρυχεία χωρίς να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους. Μάλιστα, η εργοδοσία προχώρησε σε εκτεταμένες απολύσεις, αντικαθιστώντας τους απεργούς με μη συνδικαλισμένους εργάτες. Από την Εθνοφρουρά κανείς δεν διώχθηκε για τις επιθέσεις στους απεργούς και τις οικογένειές τους, που στοίχισαν τη ζωή σε 66 ανθρώπους, ηλικίας από 3 μηνών έως 45 ετών.

Louis Tikas: 30 ετών
James Fyler: 43 ετών
John Bartolotti: 45 ετών
Charlie Costa: 31 ετών
Fedelina Costas: 27 ετών
Onafrio Costa: 4 ετών
Frank Rubino: 23 ετών
Patria Valdez: 37 ετών
Eulala Valdez: 8 ετών
Mary Valdez: 7 ετών
Elvira Valdez: 3 μηνών
Joe Petrucci: 4 ½ ετών
Lucy Petrucci: 2 ½ ετών
Frank Petrucci: 4 μηνών
William Snyder Jr: 11 ετών
Rodgerlo Pedregone: 6 ετών
Cloriva Pedregone: 4 ετών

Από το βιβλίο του Ζήση Παπανικόλα: «Αμοιρολόϊτος: Ο Λούις Τίκας και η Σφαγή του Λάντλοου» (Εκδόσεις ΚΑΤΑΡΤΙ).
…το κείμενο από το site της Συνέλευσης Κερατσινίου με αφορμή εκδήλωση παρουσίασης του ντοκυμαντέρ “Palikari”
…όλα υπάρχουν στο http://www.palikari.org/

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Εφημερίδα των Συντακτών 11-5-2014

Αναμενόμενα ήσαν, λίγο ώς πολύ, τα αποτελέσματα δημοσκόπησης της ισπανικής εφημερίδας «El Pais» για τους νέους που αναδημοσίευσε χθες η «Εφ.Συν». Εχουν, όμως, ενδιαφέρον: «Ούτε επαναστάτες ούτε συμβιβασμένοι. Δεν ονειρεύονται έναν νέο Μάη του ’68. Πιστεύουν στο σύστημα, αλλά προσδοκούν σε αλλαγή του». Αντιφατικά όλα αυτά, αλλά έτσι είναι, με τάση βεβαίως προς τη συντήρηση, θεωρούν δηλαδή ότι αν αντιμετωπιστούν οι ανεπάρκειες και τα ελαττώματα του οικονομικού συστήματος, όλα θα διορθωθούν. Ρήξη με το σύστημα; Ποια ρήξη; Συναίνεση και ομόνοια (και ας τους πίνει το αίμα αυτό το σύστημα, των ίδιων και των γονιών τους…). Ναι μεν μέμφονται τις κλασικές πολιτικές δυνάμεις που τους οδήγησαν στο χάος της ανεργίας, την ίδια ώρα, δε, δίνουν σ’ αυτές τις δυνάμεις τον πρώτο λόγο (ψήφο) για να διαμορφώσουν το μέλλον τους. «Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το«. Η κινηματική δράση είναι έξω από την όποια ιδεολογία ή προσδοκία τους, παρ’ ότι πλημμύρισαν απ’ αυτούς οι πλατείες της Ισπανίας τον Μάη του 2011 και ενεφύσησαν και σ’ άλλες χώρες την αύρα, τον άνεμο μάλλον, της αμφισβήτησης.

Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης δεν αποτελούν παράδοξο, εντούτοις. Στις μαζικές μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία τον Δεκέμβρη του 1986, οι παλιοί αγωνιστές του 1968, βλέποντάς τες, κατέληγαν από τότε στα ίδια συμπεράσματα. Αντίκριζαν μεν ένα πιο μαζικό και πιο νεανικό κίνημα και από εκείνο ακόμη του Μάη του ’68, «αλλά το κίνημα αυτό δεν ήταν καθόλου ανατρεπτικό. Οι μαθητές και οι φοιτητές του 1986 δεν ήθελαν να ανατρέψουν την κοινωνία, αλλά να ενταχθούν σ’ αυτήν. Δεν τα έβαζαν με τη Γαλλική Δημοκρατία, απαιτούσαν απλώς να σέβεται περισσότερο τις ίδιες τις αρχές της: την ισότητα ευκαιριών, την απαγόρευση αποκλεισμών και των διακρίσεων υπέρ των πλουσίων» (Ανρί Βεμπέρ, «Πρέπει να απαλλαγούμε από την κληρονομία του Μάη του ’68;», εκδόσεις Ηλίβατον, 2014). Ιδού μικρή ακόμη αποστροφή: «Από το κίνημα του Μάη του ’68, το κίνημα του Χειμώνα του 1986 [σ.σ. έχει σημασία ο αναριθμητισμός των δύο τελευταίων ψηφίων] διατηρούσε μόνο το δημοκρατικό και ηδονιστικό του πνεύμα. Το επαναστατικό πνεύμα το αγνοούσε. Και αυτό, επειδή το εθνικό και διεθνές περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε διέφερε ριζικά από εκείνο των golden sixties».

Καθώς φαίνεται, ο εγωπαθής ναρκισσισμός των νέων (ανταγωνισμός, ατομικισμός) δεν ενδιαφέρεται για τις σκληρές, κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες· είναι αδιάφορος! Φταίνε οι συνθήκες που αλλάζουν; Φταίει ο ολοκληρωτισμός του πολιτικού συστήματος; Φταίει η κούραση των γονιών και των δασκάλων; Το μάταιον μήπως της εξέγερσης; Αλλοι θα απαντήσουν σ’ αυτά τα ερωτήματα, που, προφανώς, είναι λίγα και ενδεικτικά. Παραμένει ως μείζον ότι τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης ταιριάζουν γάντι και στη χώρα μας, πολλώ δε μάλλον στις μεσευρωπαϊκές, στις δυτικές εν γένει. Να προβληματιστούν οι ιθύνοντες δεν είναι πιθανό, ίσα ίσα που βολεύονται. Μπορούν όμως να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα εκπαιδευτικοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες και τα κόμματα της Αριστεράς, εάν υπάρχουν βεβαίως σήμερα τέτοια κόμματα… Τέλος πάντων, όσες πολιτικές δυνάμεις προσδοκούν να καταλάβουν την εξουσία και τους είναι απαραίτητοι οι νέοι άνθρωποι, οι νέοι επιστήμονες.

Πάντως, χωρίς τους νέους δίπλα μας, είμαστε καταδικασμένοι· νεκροί.

gstamatopoulos@efsyn.gr