Χιλιάδες πρόσφυγες περιμένουν υπομονετικά σε μια ουρά, η οποία δεν έχει αρχή ούτε τέλος, για ένα κομμάτι ψωμί και μια γουλιά νερό από το συνεργείο που μοιράζει την ελάχιστη ανθρωπιστική βοήθεια στο χωριό Νταμουγκένγκα του Ανατολικού Κονγκό. Είναι οικογένειες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στην εμπόλεμη ζώνη, καθώς η πρώτη γραμμή του μετώπου έχει μεν ατονήσει κάπως, αλλά τόσο οι αντάρτες Τούτσι όσο και τα κυβερνητικά στρατεύματα, όταν δεν αλληλοσκοτώνονται, ασχολούνται με τον αγροτικό πληθυσμό ληστεύοντας, σκοτώνοντας και βιάζοντας αμάχους- όπως καταγγέλλουν οι οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ειδήσεις που περνάνε στα ψιλά γράμματα όλων των μέσων.  Γιατί η ευαισθησία του ανθρώπινου γένους, κρινεται πια απο τις έρευνες για το Βατοπέδι, τη Μονή Τοπλού, την Σωτηροπούλου και τον Κουκουβίνο, τον Ρουσόπουλο και τον Εφραίμ. Αν μίλησε ο Αρχιεπίσκοπος και τί είπε, τις δημοσκοπήσεις της ΜRB και την πρόθεση ψήφου. Πού έκλεισε ο ΝΙΚΚΕΙ και αν έπεσε το πετρέλαιο κάτω απο τα 52 $.  Αλλά ξέχασα, έρχονται Χριστούγεννα και η φιλευσπλαχνία μας όλη θα λάμψει μέσω της Unicef και του “χαμόγελου του παιδιού”.   Και όλη η ανησυχία μας θα είναι, πόσο θα “ανέβει” το χριστουγεννιάτικο τραπέζι…