9ο Δημοτικό Σχολείο Λάρισας

Γράφει η Χαρούλα Αναστασιάδου, Γαλλικών ΠΕ05

Η 20η Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα γαλλοφωνίας. Δείτε παρακάτω τι είναι η γαλλοφωνία και πως καθιερώθηκε ο εορτασμός της, καθώς και εικόνες και χάρτες με κράτη- μέλη της γαλλοφωνίας.

Και η Ελλάδα είναι μέλος της γαλλοφωνίας!

Γράφει η Αθανασία Σαρλικιώτου, Γαλλικών ΠΕ05

Γράφει η Γλυκερία Βουλάγκα, δασκάλα της τάξης Α4

Στο πλαίσιο του περιβαλλοντικού προγράμματος, “Η ΕΛΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ”, εκπονήθηκε από τους μαθητές πολύπλευρη εργασία, η οποία διαχύθηκε στη Γλώσσα, στα Μαθηματικά, στη Μελέτη Περιβάλλοντος και στις ώρες των Βιωματικών δράσεων και των Εικαστικών.

• Αρχικά  μιλήσαμε για την ελιά, για το δέντρο, για τον καρπό, για τα είδη της ελιάς.
• Έπειτα συζητήσαμε για το μύθο για την Αθηνά και τον Ποσειδώνα,
• για τη θέση της ελιάς στους Ολυμπιακούς Αγώνες,
• αλλά και στη θρησκεία.
• Δραματοποιήσαμε το μύθο.
• Τους διαβάστηκαν ποιήματα για την ελιά!
• Επίσης  μιλήσαμε για τη μεσογειακή διατροφή και τη σημαντικότητα του λαδιού για την καλή μας υγεία.
  Τα παιδιά γεύτηκαν ελιές και είπαν ότι θα το κάνουν και στο σπίτι!
• Συλλέξαμε φύλλα ελιάς, τα παιδιά τα παρατήρησαν και δημιούργησαν ομαδική εργασία με φυσικά υλικά .
• Στην ενότητα της Γλώσσας εξασκήθηκαν στη γραπτή έκφραση και στα Μαθηματικά μέτρησαν ελιές.

Έτσι έκλεισε ένας κύκλος ενασχόλησης με την ελιά και τη θέση της στη ζωή μας. Το σίγουρο είναι ότι οι μικροί μας το χάρηκαν και απόκτησαν γνώση βιωματική και ουσιώδη!

Συνεργάστηκαν οι εκπαιδευτικοί:
Βουλάγκα Γλυκερία, δασκάλα της Α4 τάξης
Μπάκαβου Βάια, δασκάλα της Α3 τάξης
Γκουτζιαντάμη Βίκυ, δασκάλα της Α2 τάξης
Κομισοπούλου Ρένα, δασκάλα της Α5 τάξης
Καλαμπαλίκη Ελένη, εικαστικών
Καρακούλα Γεωργία, πληροφορικής για την ψηφιοποίηση του υλικού.

Σκηνοθεσία: Jean-Paul Le Chanois

Πρωτότυπη μουσική: Kosma, Joseph

Ερμηνευτές: Blier, Bernard ; Faber, Juliette ; Delmont, Edouard ; Coste, Pierre

Παραγωγή: Cooperative generale du cinema francais

Θα μπορούσε ποτέ ένα «σκασιαρχείο» να ήταν παιδαγωγικά πιο χρήσιμο από ένα τυπικό μάθημα; Η απάντηση σε αυτό το παράδοξο υπάρχει σε μια μόνο κινηματογραφική ταινία!

Στην εξαιρετική ταινία  του Jean-Paul Le Chanois «Το σκασιαρχείο», διάρκειας 90 λεπτών. Μια ταινία ύμνο στο λειτούργημα του εκπαιδευτικού και στην ελεύθερη δημιουργική εκπαίδευση.

Αν και γυρίστηκε το 1948-49 η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα! Και δεν είναι τυχαίο.

Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στη ζωή του μεγάλου γάλλου παιδαγωγού και μεταρρυθμιστή της παιδείας Σελεστέν Φρενέ(Celestin Freinet 1896-1966). Καταγράφει βασικά τον πρώτο χρόνο της εκπαιδευτικής του πορείας, γύρω στο 1920, στην πόλη Bar-sur-Loup, τότε που έθετε για πρώτη φορά τις βάσεις μιας νέας εκπαιδευτικής αντίληψης.

Η παιδαγωγική μέθοδος του Φρενέ στοχεύει στη δημιουργία ενός άλλου σχολείου όπου κάθε παιδί αντιμετωπίζεται σαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, όπου η παιδεία δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα κι ο ρόλος του εκπαιδευτικού συνίσταται κυρίως στο να βοηθήσει τα παιδιά να βρουν μόνα τους το δρόμο της γνώσης.

Ο Σελεστέν Φρενέ, πρώτος αυτός, επεδίωξε να εισάγει τις νέες τεχνολογίες της εποχής στην εκπαίδευση: τυπογραφία, ραδιόφωνο, κινηματογράφο. Είναι πιο γνωστός ως ο πρώτος που έβαλε το τυπογραφείο στην τάξη και καθιέρωσε την διασχολική αλληλογραφία. Λιγότερο γνωστό είναι ότι πρώτος αυτός έβαλε τον κινηματογράφο στο σχολείο το 1926!

Ήταν φυσικό οι πρωτοποριακές του μέθοδοι να μην είναι αρεστές στο κατεστημένο, κυρίως αυτό της Καθολικής Εκκλησίας. Γι αυτό κυνηγήθηκε ανελέητα. Πάλεψε μέσα από αντίξοες συνθήκες και στο τέλος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη δημόσια εκπαίδευση για να συνεχίσει πιο ελεύθερος το παιδαγωγικό του έργο. Αλλά πια δεν ήταν μόνος. Στη βάση των ιδεών του δημιουργήθηκε ένα μεγάλο διεθνές παιδαγωγικό κίνημα που είναι ακόμα ζωντανό.

Το σενάριο της ταινίας στηρίχτηκε σε σημειώσεις της συζύγου του, Ελίζας, κι έχει την αυθεντικότητα του ντοκουμέντου αλλά ταυτόχρονα έχει μια δυνατή δραματουργική δομή που την κάνει να κρατά το ενδιαφέρον του θεατή από την αρχή μέχρι το τέλος.

Η ευφάνταστη σκηνοθεσία του Jean-Paul Le Chanois καταφέρνει να αναδείξει άριστα την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 20 και αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες τόσο από τους ενήλικες ηθοποιούς όσο και από τα παιδιά.

Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 1949, σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και είναι χαρακτηριστικό ότι για πρώτη φορά οι γνώμες των κριτικών στη Γαλλία ήταν ομόφωνα θετικές. Προβλήθηκε σε δεκάδες Φεστιβάλ και απέσπασε πάνω από 30 βραβεία. Ανάμεσα στις διακρίσεις ξεχωρίζουν το βραβείο στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, το βραβείοΚαλύτερης Ξένης Ταινίας στην Αμερική και κυρίως η υιοθέτησή της  από την Επιτροπή Κινηματογράφου του ΟΗΕ«ως ταινία που υμνεί τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».

Το σκασιαρχείο, οι ταινίες του Ζαν Βιγκό και «Τα τρομερά παιδιά» των Μελβίλ και Κοκτώ, είναι οι βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η γενιά των Γάλλων κινηματογραφιστών οι οποίοι αργότερα δημιούργησαν τη νουβέλ βάγκ του γαλλικού κινηματογράφου.

Ο μεγάλος σκηνοθέτης Φρανσουά Τρυφώ έχει πει ότι επηρεάστηκε βαθιά από αυτή τη ταινία και σημειώνει ότι σημαδοτεί μια νέα αντίληψη για το σχολείο και την παιδαγωγική διαδικασία.

Το παράδοξο είναι ότι 64 χρόνια μετά, όλα τα ζητήματα που έθεσε ο Σελεστέν Φρενέ, και ξεδιπλώνονται με άριστο τρόπο μέσα στην ταινία, είναι ακόμα το ζητούμενο και για μας στην Ελλάδα.

KΛΙΚ  ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Γράφει η Γλυκερία Βουλάγκα, δασκάλα της τάξης Α4