Πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά την οικολογία με πρότυπο τους γονείς – Πράσινες σκέψεις με αφορμή την Ώρα της Γης
Της Σάντυ Τσαντάκη
Μπορεί να μην είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος να μιλήσω για την Ωρα της Γης, πάντως και τον γενικό τον κατεβάσαμε το περασμένο Σάββατο και κεριά ανάψαμε και αντέξαμε μια ώρα στο απόλυτο σκοτάδι. Τα παιδιά ειδικά το διασκέδασαν και με το παραπάνω. Κι ας ήταν η «δύσκολη» ώρα που πρέπει να πάμε για μπάνιο, να πιούν γάλα, να πούμε παραμύθι, αυτή τη φορά, με κεράκια και φακό. Η μικρή, βέβαια, ρώτησε «θα πούμε happy birthday to you?», αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι επρόκειτο για διαφορετική τελετουργία. Δεν είναι εύκολο να εφαρμόζεις στην καθημερινότητά σου «πράσινους» κανόνες. Ναι, μπορεί να ανακυκλώνουμε, αλλά αρκεί μόνο αυτό; Ναι, αγοράζουμε βιολογικά προϊόντα αλλά είναι στα αλήθεια φιλικά στο περιβάλλον; Τα παιδιά μαθαίνουν στο σχολείο για τις μεγάλες απειλές του πλανήτη αλλά μέχρι να φτάσουν στο σπίτι η παπαγαλία μπορεί να εξελιχθεί σε χαλασμένο τηλέφωνο.
Και πώς όλα αυτά γίνονται πράξη; Πώς μπορείς να είσαι «πράσινη» μαμά ή «πράσινος» μπαμπάς και το σημαντικότερο όλων να μεγαλώσεις «πράσινα» παιδιά που θα μεταδώσουν το μήνυμα και στους γύρω τους, χωρίς υπερβολές; Ναι, πρέπει να σώσουμε τη Γη. Να οδηγούμε ποδήλατο, αντί για αυτοκίνητο. Να διαλέγουμε προϊόντα με οικολογικό σήμα στις συσκευασίες τους, σαν εγγύηση ότι δεν περιέχουν γενετικώς μεταλλαγμένους οργανισμούς. Να μην σπαταλάμε νερό, ηλεκτρικό, να πετάμε τα σκουπίδια μας στους ειδικούς κύκλους ανακύκλωσης.
Αν κρίνουμε όμως από την πρόβα συσκότισης που κάναμε, κοιτώντας έξω από τα παράθυρα του σπιτιού, ελάχιστοι στην γειτονιά έκλεισαν τον διακόπτη. Κι αυτό λέει πολλά. Ειδικά για τους νέους πολίτες με οικολογική συνείδηση που απογοητεύονται τόσο εύκολα…
«Γιατί δεν έκλεισαν τα φώτα, μαμά, οι απέναντι;», με ρώτησε η μεγάλη μου κόρη. Ελα ντε. Η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός συνειδητοποιείς ότι και μάρτυρες έχεις για ό,τι κάνεις, καλό ή κακό, πολλά αλλάζουν μέσα στο σπίτι, γεννιέται ένας άνθρωπος που άθελά του «επιβαρύνει» την Φύση, απαιτεί περισσότερα πλυντήρια, προσθέτει απορρίμματα στον κάδο, στοιβάζει κουτιά με παιχνίδια…
Στην πράξη
Κι εσύ ξαφνικά γίνεσαι πρότυπο. Πρότυπο εγώ; Που λατρεύω το τζανκ και σιχαίνομαι το γάλα; Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν μπορείς να επιλέξεις να αγαπήσεις το περιβάλλον, ειδικά όταν γίνεται τρόπος ζωής για όλα τα μέλη της οικογένειας πέρα από κλισέ και φιλοσοφίες που δύσκολα εφαρμόζονται. Στην πράξη, λοιπόν. Μπορούμε να ανακυκλώνουμε όχι μόνο χαρτί, γυαλί και αλουμίνιο αλλά και έπιπλα, ρούχα, παιχνίδια, βιβλία, μεταξύ μας. Κυρίως αντικείμενα που δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ και από κανέναν.
Ειδικά όταν μιλάμε για μωρά και μπορεί να καταναλώνονται εννιά πάνες ημερησίως, υπάρχουν μαίες που υποστηρίζουν ότι σε περίπτωση που το μωρό έχει απλώς βρέξει την πάνα του, είναι προτιμότερο να το αφήσουμε μέχρι να λερωθεί για τα καλά. Ε, καλύτερα να μη φτάσουμε σε αυτό το σημείο…
Σκεφτείτε ότι μόνο στην Αγγλία πετιούνται κάθε μέρα 8 εκατ. πάνες… Οι περισσότεροι γονείς χρησιμοποιούν 6.000 – 8.000 πάνες για ένα παιδί από τη στιγμή που γεννιέται μέχρι να γίνει τριών ετών. Και η μία θέλει 500 χρόνια για να αποσυντεθεί. Υπάρχει πάντα και η λύση της υφασμάτινης…
Με τέμπερα και λίγο αλεύρι φτιάχνουμε κόλλα
Στο Ιντερνετ, αν και όχι τόσο στο εγχώριο Διαδίκτυο, μπορείς να ανακαλύψεις αληθινούς θησαυρούς, συμβουλές, προτάσεις ζωής, αρκεί να θες να ψάξεις. Και μετά να έχεις τη διάθεση να εφαρμόσεις αυτά που διάβασες (και δεν τύπωσες). Είπαμε, πρέπει να κάνουμε οικονομία και στο χαρτί.
Κάπως έτσι θα μάθουμε να ζούμε χωρίς χημικά στο σπίτι μας. Να μην ψεκάζουμε τον χώρο για να μυρίζει ευχάριστα. Αρκεί να ανοίγουμε τα παράθυρα. Οχι τις ημέρες που έχουμε σκόνη από την Αφρική βέβαια… Να χρησιμοποιούμε ξίδι και οικολογικά προϊόντα καθαρισμού. Πιο ακριβά μπορεί, πιο αποτελεσματικά σίγουρα. Να φτιάξουμε αντί για μωρομάντηλα, χειροποίητα μαντήλια από παλιά υφάσματα, ακόμη και πετσέτες προσώπου, ποτισμένα με χαμομήλι, λάδι ή λεβάντα.
Θα πρέπει να μάθουμε να λέμε στα μαγαζιά «δεν χρειαζόμαστε σακούλα». Εκτός κι αν είναι χάρτινη. Ή μήπως πάλι όχι; Αν είναι μικρές αγορές, χωρούν άνετα στην τσάντα μας. Τα μικρότερα πράγματα είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά. Και όλοι ξέρουμε ότι τα παιδιά λατρεύουν να ζωγραφίζουν και να κάνουν κολάζ, όμως είναι αδύνατο να κρατάμε ό, τι φτιάχνουν. Οπότε ακόμη και αυτές τις δημιουργίες μπορούμε να τις ανακυκλώνουμε, φτιάχνοντας μικρές και μεγάλες ζωγραφιές, κάρτες στα γενέθλια των φίλων.
Αν έχει ξεμείνει μια τέμπερα, με λίγο αλεύρι ή ζάχαρη μπορεί να γίνει η τέλεια σπιτική κόλλα. Τα παιδιά θα περηφανεύονται ότι έγιναν εφευρέτες. Αν μπορούν να σώσουν τον πλανήτη λερώνοντας τα χέρια τους, το αύριο μπορεί απλώς να είναι πράσινο σε όλες του τις αποχρώσεις.
Καθημερινή
