ΠΡΟΣ Τους γονείς που τα παιδιά τους πρόκειται το Σεπτέμβρη να φοιτήσουν σε Ολοήμερα Νηπιαγωγεία
Σας προσκαλούμε να συμμετέχετε σε εκδήλωση με θέμα: «ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ: Μία καλή εκπαιδευτική ευκαιρία για το παιδί ή μία λύση ανάγκης για τους γονείς;» Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 17 Ιουνίου και ώρα 19.30μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων του 3ου Νηπιαγωγείου και 3ουΔημοτικού Σχολείου Θήβας, το οποίο βρίσκεται στο Συνοικισμό και συνδιοργανώνεται από τη σχολική συμβουλο της 29ης Π.Π.Α. (Βοιωτίας) και το εκπαιδευτικό προσωπικό των ολοήμερων Νηπιαγωγείων. Η σχολική σύμβουλος της 29ης Περιφέρειας Προσχολικής Αγωγής (Βοιωτίας) Ελευθερία Μπασαγιάννη
Γνωρίζετε πόσο σημαντικός είναι ο ΣΠΟΡΟΣ; Αν όχι, σήμερα , 11/06/2015, ελάτε να μάθετε όλα όσα θα πρέπει να ξέρετε για το ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ…….
Δεν έχετε πρόσκληση; Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την παρακάτω. Μοσχομυρίζει!!!!!!!!!! Είναι φτιαγμένη με αρωματικά βότανα από τον κήπο μας
Ο σπόρος… ανήκει σε όλους
Σπόρος: Είμαι ο σπόρος και είμαι σημαντικός, τόσο σημαντικός που στο 6ο Νηπιαγωγείο Θήβας, ετοίμασαν γιορτή για μένα, την Πέμπτη 11/6/15 και ώρα 19:45. Μπορεί να είμαι μικρός, αλλά μη μεπροσπερνάς!
Γιατί αξίζω τόσο πολύ; Δεν έχεις παρά να διαβάσεις τον παρακάτω «δεκάλογο των σπόρων», τον οποίο έχουμε υπογράψει όλοι εμείς οι σπόροι..
Ο δεκάλογος των σπόρων 1. Οι σπόροι είναι η βάση του κύκλου της ζωής. 2. Η γη είναι η τροφή των σπόρων. Υγιής γη, υγιείς σπόροι, υγιείς άνθρωποι. 3. Το τι είμαστε εξαρτάται από το τι τρώμε. Το τι τρώμε εξαρτάται από το τι σπέρνουμε. 4. Ένα ισχυρό οικοσύστημα εξαρτάται απόλυτα από την αφθονία και την εξασφάλιση της διαφορετικότητας των σπόρων. 5. Ο ζωντανός θησαυρός κάθε περιοχής και η διατροφική κληρονομιά της είναι το γενετικό υλικό και οι σπόροι της. 6. Η προσαρμογή στο περιβάλλον είναι απαραίτητη για τη διαιώνιση της ζωής, κάτι που ισχύει όχι μόνο για τους ανθρώπους και τα ζώα, αλλά και για φυτά και, φυσικά, τους σπόρους. 7. Όταν ένας σπόρος καταφέρει να προσαρμοστεί σε νέο περιβάλλον, γίνεται και τοπικός. 8. Η διακίνηση «ιδιοπαραγόμενων»* σπόρων αποτελεί το βασικό συστατικό επιβίωσης του ανθρώπου και γι’ αυτό είναι δικαίωμά μας. 9. Είναι υποχρέωση κάθε κοινωνίας να διατηρήσει το απόθεμα των «ιδιοπαραγόμενων» σπόρων για τις επόμενες γενιές. 10. Ο σπόρος είναι οικουμενικό αγαθό. Δεν ανήκει σε κάποιους, ανήκει σε όλους. Γιατί να αποθηκεύσω σπόρους; • Εξασφαλίζω ότι θα έχω πάντα τους σπόρους της αγαπημένης μου ποικιλίας. • Η αποταμίευση είναι οικονομική – γιατί να αγοράζεις σπόρους όταν μπορείς να τους παράγεις ο ίδιος; • Ανοίγω έναν νέο κόσμο στο εναλλακτικό εμπόριο των σπόρων.
Αποθήκευσε τους σπόρους με προσοχή! • Αποθήκευσέ τους σε μέρος ξηρό και δροσερό. Η υγρασία και η ζέστη μπορεί να μειώσουν τη διάρκεια της ζωής τους. • Φύλαξέ τους σε πλαστικές σακούλες αποθήκευσης τροφίμων, πλαστικά δοχεία με ταινία, βάζα με εφαρμοστά καπάκια ή γυάλινα δοχεία. Το ψυγείο θεωρείται το καλύτερο μέρος για τη διατήρησή τους. Όμως, κράτησε τα δοχεία αποθήκευσης σπόρων μακριά από την κατάψυξη! • Μην ξεχάσεις να γράψεις στο δοχείο ή στο σακουλάκι την ημερομηνία τους – οι περισσότεροι έχουν διάρκεια περίπου 3 χρόνια. • Αν συλλέγεις σπόρους από δικά σου φυτά, άπλωσέ τους σε μια εφημερίδα και άφησέ τους να στεγνώσουν στον αέρα για περίπου μία εβδομάδα. Κατάγραψε εκεί που θα τους φυλάξεις το όνομα και την ημερομηνία τους, για να μην μπερδευτείς. Θυμήσου πως, για να αποθηκεύσεις δικούς σου σπόρους, θα πρέπει να προέρχονται από ποικιλίες ελεύθερης επικονίασης – τα υβρίδια δεν επανέρχονται. • Έξι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ένωσαν τις δυνάμεις τους, με πρωτοβουλία του Οργανισμού Πιστοποίησης Βιοδυναμικής Καλλιέργειας Demeter International, σε μια ευρωπαϊκή εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησής μας για το θέμα των σπόρων.
Σας ενημερώνουμε ότι οι εγγραφές νηπίων πραγματοποιούνται με την παρουσία τουεγγραφέντος νηπίου. Αρχίζουν στις 2-6-2015 και τελειώνουν στις 21-6-2015. Αφορούν νήπια που έχουν γεννηθεί τα έτη 2010 και 2011.
Οι ημέρες και ώρες εγγραφών θα είναι οι εξής:
Tρίτη 2/6/2015 έως 10/6/2015 12.30-14.00
Πέμπτη 11/6/2015 και Δευτέρα 15/6/15 εγγραφές δεν θα γίνουν.
Τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την εγγραφή των νηπίων είναι :
Πρόσφατο Πιστοποιητικό γεννήσεως(των τελευταίων έξι μηνών)
Λογαριασμός ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΝΕΡΟΥ κλπ στο όνομα των κηδεμόνων(γονέων)
Ατομικό βιβλιάριο υγείας
Ατομικό δελτίο υγείας μαθητή(δίνεται από το σχολείο)
Όσον αφορά τα προνήπια τα έγγραφα που θα πρέπει να προσκομίσουν είναι μια αίτηση(από το σχολείο) και μια απόδειξη κατοικίας (ΔΕΗ,ΔΕΥΑΘ) στο όνομα των κηδεμόνων. Σας ενημερώνουμε ότι δεν υπάρχει σειρά προτεραιότηταςκαι τα προνήπια θα φοιτήσουν εάν και εφόσον οι θέσεις δεν καλυφτούν από νήπια. Η φοίτηση τους θα εξαρτηθεί από τον αριθμό των νηπίων (των παιδιών που έχουν γεννηθεί το έτος 2010) Τα προνήπια (τα παιδιά που έχουν γεννηθεί το έτος 2011) δεν θα εγγραφούν και θα είναι σε λίστα αναμονής μέχρι τις 21-6-2015.
Αν τότε υπάρξουν θέσεις για όλα τα προνήπια της λίστας αναμονής θα φοιτήσουν όλα
αν ο αριθμός των θέσεων είναι μικρότερος από τον αριθμό των προνηπίων θα γίνει κλήρωση
αν δεν υπάρχουν θέσεις δεν θα φοιτήσει κανένα προνήπιο
Σημείωση: αποδείξεις διευθύνσεων οι οποίες δεν είναι στο όνομα των κηδεμόνων δε θα γίνονται δεκτές για εγγραφή. Κηδεμόνες είναι ο πατέρας ή η μητέρα διαφορετικά χρειάζεται χαρτί κηδεμονίας.
Μας αφορά όλους! Ας διαθέσουμε λίγο από το χρόνο μας. Αξίζει τον κόπο…
Την Παρασκευή, 15/5/2015 και ώρα 6-8 , στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Θήβας θα πραγματοποιηθεί ομιλία -ενημέρωση από την κ.Καραβόλτσου Αθηνά με θέμα:”Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης στην επιθετικότητα των παιδιών στο σπίτι και στο σχολείο”
Η ομιλία, μεταξύ άλλων, θα επιχειρήσει να απαντήσει και στα εξής ερωτήματα:
Τι μπορεί να κάνει το παιδί μου αν δέχεται βία στο σχολείο;
Ποιος ο ρόλος των γονέων στη διαχείριση βίαιων περιστατικών στο σχολείο;
Πως αντιδρώ στο θυμό του παιδιού μου στο σπίτι;
Ποιος ο ρόλος της αυτοεκτίμησης στην επιθετικότητα;
Τι σχέση έχει ο τρόπος που εκφράζω τα συναισθήματά μου με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση του παιδιού μου;
Ποιος ο ρόλος της ντροπής και της δημιουργίας ενοχών στην αυτοεκτίμηση των παιδιών;
Ποιος ο ρόλος του λάθους και ο τρόπος που αναφέρομαι σε αυτό, στην αυτοεκτίμηση του παιδιού μου;
Πως μπορώ μέσω του παιχνιδιού να αυξήσω την αυτοεκτίμηση του παιδιού μου;
Σας ενημερώνουμε ότι η Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Δήμου Θηβαίων σε συνεργασία με τον Εμπορικό Σύλλογο Θήβας, το εμπορικό επιμελητήριο τον Δήμο Θηβαίων και άλλους φορείς της πόλης, διοργανώνει το δεύτερο αποκριάτικο πάρτυ στην πόλη μας. Οι εκδηλώσεις θα διεξαχθούν στην κεντρική πλατεία της πόλης το Σάββατο 21Φεβρουαρίου 2015, με ώρα έναρξης στις 12:00 το μεσημέρι.
Στην εκδήλωση καλούνται να συμμετάσχουν όλα τα σχολεία του Δήμου Θηβαίων. Την συγκεκριμένη ημέρα θα υπάρχουν οργανωμένες εκδηλώσεις στην πλατεία της πόλης με κλόουν ,εμψυχωτές, ξυλοπόδαρους ομάδα χιπ-χοπ μπουφέ, αναψυκτικά, μουσική, χορό και άλλα, για όλα τα παιδιά και τους γονείς. Τα παιδιά θα πρέπει να ντυθούν με οποιαδήποτε στολή της αρεσκείας τους ώστε να δοθεί το απαραίτητο χρώμα στην εκδήλωση και να προσέλθουν στον χώρο της πλατείας όπου θα συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις. Επίσης μπορούν να ντυθούν ομαδικά έχοντας κάποιο θέμα είτε σαν τάξη ή σαν σχολείο ή και σαν παρέα. Θα γίνουν και βραβεύσεις στα καλύτερα σχολεία.
Το 6ο Νηπιαγωγείο Θήβας ξεκίνησε να συγκεντρώνει καπάκια κατά το σχ. έτος 2013-2014 σε συνεργασία με το Σύλλογο Πρόληψης & Συμπαράστασης Ανήλικων Θυμάτων Τροχαίων Ατυχημάτων και το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων. Σκοπός μας είναι να συγκεντρώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα καπάκια ώστε να προσφέρουμε ένα αναπηρικό καροτσάκι σε κάποιον που το χρειάζεται. Στον αγώνα μας αυτό καλούμε να μας βοηθήσουν όλα τα σχολεία αλλά και οι δημότες της Θήβας. Θα παρακαλούσαμε, όποιοι μπορούν να μας προμηθεύσουν με πλαστικά βαρέλια για να συγκεντρώνουμε τα καπάκια. Σας ενημερώνουμε ότι μαζεύουμε όλων των ειδών τα πλαστικά καπάκια, από νερά, αναψυκτικά, γάλατα, χυμούς, μαρκαδόρους, απορρυπαντικά, κρέμες, καφέδες και μπιτόνια.
Λίγα λόγια για την ιστορία αυτού του κινήματος.
Το κίνημα των καπακιών άρχισε από τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Κέρκυρας Κερκυραίων Πρωτοβουλία. Πριν από έναν χρόνο άνοιξαν το μεγάλο κεφάλαιο της περισυλλογής, με σκοπό να στείλουν τη συγκομιδή τους σε εταιρίες ανακύκλωσης πλαστικών και να πάρουν ως αντάλλαγμα αναπηρικά αμαξίδια. Περίπου πενήντα άτομα ρίχτηκαν με τα μούτρα στη δουλειά, δίνοντας αρχικά έμφαση στην ενημέρωση των κατοίκων του νησιού, το μήνυμα όμως ξεπέρασε γρήγορα τα σύνορα της Κέρκυρας φτάνοντας ως τη Θράκη, την Κρήτη, τα ακριτικά νησιά, ξεσηκώνοντας προσπάθειες σε κάθε γωνιά της χώρας.
«Για να μπορέσουμε να πάρουμε ένα αναπηρικό αμαξίδιο πρέπει να μαζέψουμε συνολικά έναν τόνο καπάκια, που ισοδυναμεί με περίπου 540.000 κομμάτια! Οπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για πολύ μεγάλο αριθμό που φυσικά δεν είναι καθόλου εύκολο να συγκεντρωθεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Για κάθε έναν τόνο καπάκια η εταιρία ανακύκλωσης από τη Θεσσαλονίκη με την οποία συνεργαζόμαστε μας αποζημιώνει με το ποσό των 180 ευρώ»
Το κίνημα των καπακιών έγινε γρήγορα γνωστό μέσα από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook, και δεκάδες δέματα με πλαστικά καπάκια άρχισαν να καταφθάνουν στα γραφεία της Ομάδας από όλη την Ελλάδα. Συγκινητική είναι η ανταπόκριση των μαθητών ανά την Ελλάδα, που ακολουθούν το κίνημα των καπακιών είτε σε συλλογικό είτε ακόμα και σε ατομικό επίπεδο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο 14χρονος μαθητής από τη Λευκάδα Θοδωρής Ιωακειμίδης. Συγκέντρωσε 10.000 πλαστικά καπάκια, που τα πήγε στο σχολείο του, ενισχύοντας σημαντικά τη συμμετοχή του 1ου Γυμνασίου Λευκάδας στο έργο του Συλλόγου Παραπληγικών Κεντρικής Μακεδονίας με έδρα τα Γιαννιτσά Πέλλας, που επίσης εφαρμόζει το πρόγραμμα των καπακιών.
Οι αξίες της ζωής μας προκύπτουν από την ανάγκη μας να συναναστρεφόμαστε με άλλα άτομα. Να συνυπάρχουμε αρμονικά, με σεβασμό ο ένας απέναντι στον άλλον, με υπομονή, υπευθυνότητα και αγάπη. Το να καταφέρουμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά μας τις αξίες της ζωής είναι μάθημα ζωής που λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή που βρισκόμαστε κοντά τους. Είναι, όμως, και το σπουδαιότερο δώρο που μπορούμε να τους χαρίσουμε, για να τους κάνουμε ανεξάρτητους, αυτάρκεις και ευτυχισμένους ανθρώπους.
Ποιες είναι οι αξίες της ζωής και γιατί τις χρειαζόμαστε
Ο κάθε άνθρωπος έχει μεγαλώσει και έχει ενστερνιστεί τις δικές του αξίες, οι οποίες μπορεί να διαφέρουν από αυτές ενός άλλου ανθρώπου. Ακριβώς για τον λόγο αυτόν θα μπορούσαμε να απαριθμήσουν εκατοντάδες «αξίες ζωής» που για τον κάθε έναν παίζουν μεγαλύτερο ή μικρότερο ρόλο στη ζωή. Σημασία, λοιπόν, έχει να καταλάβουν τα παιδιά γιατί χρειάζεται να έχουν αξίες και πώς ακριβώς βοηθούνται από αυτές.
Οι αξίες, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα, είναι αυτές που καθοδηγούν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της ζωής μας. Όταν, λοιπόν, τις γνωρίζουμε καλά μπορούμε να αποφασίσουμε πώς θα ζήσουμε –και κυρίως πώς θα ζήσουμε καλύτερα. Βέβαια, οι αξίες μας μπορεί να αλλάξουν στην πορεία της ζωής μας, καθώς θα αλλάζουν και οι επιθυμίες μας ή ο τρόπος που ορίζουμε την ευτυχία, ενώ μπορεί να αλλάξει και η προτεραιότητα που τους δίνουμε. Για παράδειγμα, κάποιος που στα 30 του είχε ως ύψιστη αξία την εργασία, μπορεί στα 40 να δίνει προτεραιότητα στην οικογένεια ή στα χρήματα.
Για ένα παιδί, όμως, οι έννοιες αυτές είναι δυσνόητες και, έτσι κι αλλιώς, θα παρουσιαστούν αρκετά αργότερα στην πορεία της ζωής του. Είναι πολύ πιο απλές και θεμελιώδεις οι αξίες με τις οποίες οφείλουμε να το γαλουχήσουμε, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που θα αποφασίζει μόνο του, για τις προσωπικές του αξίες. Και από τις εκατοντάδες που θα μπορούσαμε να μετρήσουμε, προτεραιότητα για τα παιδιά έχουν οι εξής:
Ενσυναίσθηση
Ενθαρρύνετε τα παιδιά να παίξουν με άλλα, λιγότερο κοινωνικά παιδιά, της τάξης τους. Δείξτε τους ένα αδέσποτο σκυλάκι και εξηγήστε τους πόσο μπορεί να πεινάει, πηγαίνοντάς του φαγητό σε ένα κεσεδάκι. Μάθετε στα παιδιά ότι οι καλές πράξεις κάνουν τη ζωή πιο όμορφη!
Ειλικρίνεια
Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι ακόμα κι αν έχουν κάνει κάποιο λάθος, εσείς θα είστε εκεί για να τα ακούσετε και να τα συμβουλεύσετε, ώστε να μη φοβούνται να είναι ειλικρινείς μαζί σας.
Σεβασμός
Απέναντι στους άλλους, απέναντι στο περιβάλλον αλλά και προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα παιδιά θα πάρουν παράδειγμα από εσάς αναφορικά με τον σεβασμό και έτσι θα καταλάβουν ότι για να τους σέβονται πρέπει και εκείνα να σέβονται τους άλλους.
Ευγνωμοσύνη
Μάθετε στα παιδιά να νιώθουν ευγνωμοσύνη για την κάθε τους ημέρα, ακόμα και για τα πιο μικρά πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους, από μια ηλιόλουστη ημέρα, μέχρι ένα χαμόγελο από κάποιον άγνωστο.
Θετική σκέψη
Μάθετε στο παιδί να παρατηρεί όλα τα όμορφα που συμβαίνουν γύρω του. Δείξτε του πώς να βλέπει τη θετική πλευρά σε πράγματα που πιθανώς το στεναχωρούν ή το φοβίζουν. Έτσι θα μεγαλώσετε έναν αισιόδοξο άνθρωπο που θα μπορεί να αντιμετωπίζει αποτελεσματικότερα τις δύσκολες καταστάσεις.
Επιμονή
Εξηγήστε στο παιδί ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι όλοι κάνουμε λάθη. Μέσα από αυτά, όμως, μαθαίνουμε και όσο μαθαίνουμε γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Σημασία, λοιπόν, έχει να μην εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους!
Συγχώρεση
Αν δεν μάθετε στο παιδί σας να συγχωρεί θα μεγαλώσει με μνησικακία και δεν θα καταφέρει ποτέ να είναι πραγματικά ευτυχισμένο. Κάποια στιγμή το παιδί θα πληγωθεί από κάποιον. Μάθετέ του να εκδηλώνει με θετικούς τρόπους τον πόνο του και να δίνει συγχώρεση για να μπορεί να προχωρά μπροστά στη ζωή του.
Γενναιοδωρία
Το «εγώ» και το «θέλω» κυριαρχούν στη ζωή των σημερινών παιδιών –και όχι αδικαιολόγητα αφού και εμείς, οι γονείς, με ένα «θέλω» μεγαλώσαμε. Η γενναιοδωρία είναι μία αξία που διδάσκεται πρώτα από τους γονείς και ακολουθεί τα παιδιά στο σχολείο και στην ενήλικη ζωή τους. Τώρα που πλησιάζουν Χριστούγεννα είναι ιδανική ευκαιρία να μάθουμε στα παιδιά να προσφέρουν και στους λιγότερο τυχερούς ανθρώπους που ζουν γύρω μας.
Αυτοσυγκράτηση
Όταν έχει έρθει η ώρα να φύγετε από την παιδική χαρά, πρέπει να φύγετε από την παιδική χαρά. Και όταν έρχεται η ώρα του φαγητού το παιδί πρέπει να περιμένει για να σερβιριστεί. Η υπομονή και η αυτοσυγκράτηση βοηθούν το παιδί να συμβιώνει ομαλά με το κοινωνικό σύνολο και να μην κάνει σπασμωδικές κινήσεις.
Μοναδικότητα
Παρά τις κοινές αξίες, όμως, που όλοι παραδεχόμαστε ότι συμβάλουν στην ομαλή μας συμβίωση, τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι ο κάθε άνθρωπος, όπως άλλωστε και τα ίδια, είναι μοναδικός. Μπορεί να έχει διαφορετικό χρώμα, διαφορετικό τρόπο ομιλίας, διαφορετικές απόψεις, και αυτή η διαφορετικότητα είναι που κάνει όλους τους ανθρώπους εξίσου ενδιαφέροντες, ξεχωριστούς και αξιαγάπητους.
Αφήνετε το παιδί σας να μπει στο μπάνιο όταν είστε μέσα; Του επιτρέπετε να κοιτάζει πίσω από την κουρτίνα όταν λούζεστε; Και τι γίνεται κάθε φορά που αλλάζετε ρούχα –κλειδώνετε; Όσους γονείς έχω ρωτήσει, τόσες διαφορετικές απαντήσεις έχω πάρει για το συγκεκριμένο θέμα.
Στο σπίτι του φίλου μου του Γιώργου μικροί-μεγάλοι κυκλοφορούν γυμνοί, όποτε το επιθυμούν, ενώ ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα να βρεθεί κάτω από τη μεγάλη ντουζιέρα τους με την 6 ετών κόρη του. «Εγώ έτσι μεγάλωσα και έτσι θέλω τα παιδιά μου να μάθουν: Δεν ντρεπόμαστε για το σώμα μας. Δεν κρυβόμαστε. Γιατί να μένει, δηλαδή, με την περιέργεια ένα κορίτσι για το πώς είναι το ανδρικό όργανο; Πλέον, στην κόρη μου δεν κάνει καμία εντύπωση είτε βλέπει εμένα είτε την μητέρα της γυμνή», μου είπε ο Γιώργος.
Για άλλους γονείς κάτι τέτοιο ακούγεται εξωφρενικό. Η Εύη, για παράδειγμα, μου έχει πει ότι κλειδώνουν τις πόρτες των μπάνιων κάθε φορά που εκείνη ή άνδρας της είναι μέσα, ενώ πολλοί είναι οι γονείς που δεν θέλουν τα παιδιά να τους βλέπουν ούτε με τα εσώρουχα.
Ζητήσαμε από την ψυχολόγο κ. Γώγα Κυριακίδου την γνώμη της ως προς το τι είναι «σωστό» αναφορικά με το θέμα της γυμνότητας των γονιών μπροστά στο παιδί.
«Πρόκειται για μία αρκετά αμφιλεγόμενη κατάσταση: Κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν επηρεάζει το παιδί η εμφάνιση των γονιών τους όταν κυκλοφορούν γυμνοί και ότι αυτό βοηθάει το παιδί να συμφιλιωθεί με το δικό του σώμα και να μην αισθάνεται ντροπή γι’αυτό, και άλλοι ότι από μία ηλικία και μετά η έκθεση του παιδιού σε αυτή την συμπεριφορά μπορεί να του δημιουργήσει προβλήματα.
»Κατά την γνώμη μου, το να μας βλέπει το παιδί μας σε μικρή ηλικία γυμνούς και να γνωρίζει το ανθρώπινο σώμα χωρίς ταμπού και αναστολές θεωρώ ότι είναι κάτι φυσιολογικό για την ανάπτυξή του. Από την άλλη η υπερβολική επίδειξη του γυμνού μπορεί να μπλοκάρει το παιδί και να έχει αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα θέλαμε.
»Ένας καλός οδηγός είναι η συμπεριφορά του ίδιου του παιδιού: Αν το παρατηρούμε και προσέχουμε την συμπεριφορά του μπορεί να είναι ο καλύτερος οδηγός για την δική μας συμπεριφορά.»
«Ανεπιθύμητες εισβολές»
Παλαιότερα είχα ακούσει μία μαμά να παραπονιέται ότι έχει «πιάσει» τον 8 ετών γιο της να επιδεικνύει το μόριό του σε μία παρέα φίλων του. Αναρωτιόταν αν έχει κάνει κάτι λάθος –αν, για παράδειγμα, δεν πρέπει ο μικρός να βλέπει τον μπαμπά του γυμνό. Από την άλλη, η λίγο μεγαλύτερη κόρη της κλειδώνεται πάντα στο δωμάτιό της, όποτε θέλει να αλλάξει ρούχα.
«Γενικά το παιδί από μία ηλικία, περίπου στην προεφηβική περίοδο, εμφανίζει κάποια σημάδια συστολής, η οποία είναι μία φυσική αντίδραση, προφύλαξης του σώματός του και παράλληλα για καθετί που θεωρεί καθαρά προσωπικό (συρτάρια, ημερολόγια, τσάντες). Αρχίζει, δηλαδή, να αντιλαμβάνεται τον προσωπικό του χώρο -σωματικό και ψυχικό- και έχει την ανάγκη να τον προφυλάξει από οποιαδήποτε “ανεπιθύμητη εισβολή’», εξηγεί η κ. Κυριακίδου και συμβουλεύει: «αν το δούμε σαν σημάδι μιας φυσικής ανάγκης του ανθρώπου για αυτοσεβασμό και εσωτερικότητα, θα κατανοήσουμε ότι από αυτή την στιγμή το παιδί δεν θα ήθελε να βλέπει και τους άλλους (γονείς, αδέλφια, συγγενείς κ.ο.κ) γυμνούς».
Γι’αυτό είναι απαραίτητο για το παιδί, καθώς μεγαλώνει, όταν ντύνεται να κλείνει την πόρτα του δωματίου του ή όταν είναι στο μπάνιο να μην εισβάλουμε χωρίς να κτυπήσουμε την πόρτα, συμπληρώνει η ίδια. Ας ρωτήσουμε έξω από την πόρτα αυτό που θέλουμε. «Το να μένει η πόρτα του δωματίου του παιδιού κλειστή είναι δείγμα σεβασμού στην προσωπικότητα και στις επιλογές του. Η ανησυχία των γονιών και οι ανοιχτές πόρτες υποδηλώνουν ανάγκη ελέγχου και έλλειψη εμπιστοσύνης στο παιδί αλλά πολύ περισσότερο στον εαυτό τους».
Είναι, βέβαια, αυτονόητο ότι και η δική μας πόρτα θα πρέπει να είναι κλειστή, όταν το παιδί διανύει τη συγκεκριμένη περίοδο, και ότι τα παιδιά θα πρέπει να κτυπούν και να περιμένουν την άδεια για να την ανοίξουν. Αλλά αυτό μαθαίνεται όταν το ακολουθούμε και εμείς.
Και τι γίνεται με τις κατά λάθος εισβολές; Πώς πρέπει ο γονιός να αντιδράσει αν το παιδί του εισβάλλει στο μπάνιο την ώρα που εκείνος σκουπίζεται (ή αντίστροφα); «Καλό είναι να αντιδράσουμε φυσιολογικά χωρίς υπερβολές και αρνητικές αντιδράσεις: Κλείνουμε την πόρτα λέγοντας συγνώμη στο παιδί ή του ζητάμε ευγενικά να βγει εκείνο έξω, αν είμαστε εμείς στο μπάνιο. Είναι ο τρόπος μας και όχι ο λόγος μας στο συγκεκριμένο θέμα που θα βοηθήσει το παιδί να μάθει ό,τι του χρειάζεται για την ζωή του», καταλήγει η ψυχολόγος.
Οι περισσότεροι γονείς, υπερήφανοι για τα παιδιά τους και τα κατορθώματά τους, συνηθίζουν να «ποστάρουν» φωτογραφίες τους στο Facebook, ή σε άλλα social media, και να αναφέρουν προσωπικές τους πληροφορίες, όπως σε ποιο σχολείο πηγαίνουν και σε ποιους παιδότοπους συχνάζουν. Αυτό που δεν ξέρουν οι γονείς αυτοί είναι ότι άθελά τους βάζουν τα παιδιά τους σε κίνδυνο.
Ποιος πραγματικά βλέπει τις φωτογραφίες σας;
Πριν προλάβετε να απαντήσετε «Μόνοι οι φίλοι μου» μάθετε πως μία φωτογραφία του παιδιού σας, την οποία μπορεί ένας φίλος π.χ. να αποθηκεύσει στον υπολογιστή του ή να κοινοποιήσει ή να κάνει tag, μπορεί ξαφνικά να βρεθεί στον υπολογιστή οποιουδήποτε επιτηδείου παιδεραστή. Δεν είναι δύσκολο, έπειτα, το άτομο αυτό να βρει τα ίχνη σας, το πού μένετε, πού πηγαίνει το παιδί σας σχολείο, πού συχνάζετε ή ακόμα και πότε εσείς λείπετε από το σπίτι.
Θα κρεμούσατε ποτέ μία φωτογραφία της 5χρονης κόρης σας, φορώντας μόνο το μαγιό της, από το μπαλκόνι του σπιτιού σας; Γιατί κάτι ανάλογο κάνετε ποστάροντας τακτικά φωτογραφίες της στο Facebook.
Ο πραγματικός κίνδυνος, ωστόσο, δεν είναι απλά να βλέπουν άσχετοι άνθρωποι τις φωτογραφίες των παιδιών σας, αλλά να δημιουργούν με αυτές ψηφιακά ίχνη. Για παράδειγμα, κάποιος που είδε ότι πριν δύο χρόνια κάνατε διακοπές στην Νάξο, ή που βρίσκει πού εργάζεστε εσείς, μπορεί να προσεγγίσει κάπου το παιδί σας (π.χ. στην παιδική χαρά που ξέρει ότι παίζει) λέγοντάς του «Γεια σου, είχαμε γνωριστεί πριν δύο χρόνια στην Νάξο, είμαι συνάδελφος του μπαμπά!» και κάπως έτσι να ξεκινήσει μία συνομιλία μεταξύ τους που κανείς δεν θέλει να μάθει πώς θα εξελιχθεί.
Το παιδί το ρωτήσατε;
Προφανώς ένα νεογέννητο ή ένα παιδί 2 ετών δεν μπορεί να έχει άποψη για το αν θέλει οι φωτογραφίες του να κοινοποιούνται σε όλον τον κόσμο, όμως μεγαλώνοντας θα έχει και δεν αποκλείεται να θεωρήσει πως οι φωτογραφίες αυτές αποτελούν εισβολή στην ιδιωτικότητά του. Το να γνωρίζει ο καθένας τα πάντα για τα παιδικά του χρόνια (τι φορούσε, τι χαζομαρούλες έκανε, τι έτρωγε ή δεν έτρωγε) μπορεί να φανεί ακόμα και προσβλητικό στο παιδί σας. Μελέτη που πραγματοποίησε πρόσφατα το Πανεπιστήμιο NSW, και συγκεκριμένα το ερευνητικό τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής, έδειξε ότι οι σημερινοί έφηβοι ενοχλούνται σοβαρά από τις φωτογραφίες τους που έχουν ανεβάσει ή συνεχίζουν να ανεβάζουν οι γονείς τους στο Facebook. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν πέσει ακόμα και θύματα cyberbullying εξαιτίας φωτογραφιών που είχαν ποστάρει παλιά οι γονείς τους.
Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι δεν αποκλείεται κάποια από τα παιδιά αυτά να κάνουν ακόμα και μήνυση κάποια στιγμή στους γονείς τους, για το γεγονός ότι δημοσίευαν προσωπικά τους δεδομένα χωρίς την συγκατάθεσή τους.
Κι αν αυτό σας φαίνεται υπερβολικό, σκεφτείτε τουλάχιστον πώς θα μιλήσετε στα παιδιά σας για την ανάγκη της προστασίας των προσωπικών τους δεδομένων και της ιδιωτικότητάς τους, αν εσείς οι ίδιοι δεν τα έχετε προστατεύσει πρώτοι.
Μελλοντικοί κίνδυνοι
Κι αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται μακρινά και σκέφτεστε ότι το παιδί είναι ακόμα μικρό και μπορείτε να το προστατεύσετε μια χαρά, σκεφτείτε τι επίπτωση μπορεί να έχουν οι δημοσιοποιημένες φωτογραφίες του στην ενήλικη ζωή του. Πριν λίγο καιρό το Facebook ανανέωσε την πολιτική απορρήτου του ενημερώνοντας τους χρήστες ότι συλλέγοντας στοιχεία από εκείνους και τους φίλους τους, μπορεί πλέον πιο εύκολα να φέρνει σε επικοινωνία άτομα που μπορεί να γνωρίζονται μεταξύ τους. Αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει ότι με κάθε φωτογραφία του παιδιού σας που ποστάρετε, άθελά σας βοηθάτε το Facebook να συγχωνεύει τον πραγματικό με τον ψηφιακό του κόσμο. Οι αλγόριθμοι θα αναλύουν σιγά-σιγά τους ανθρώπους γύρω από το παιδί σας, τις αναφορές που γίνονται για εκείνους και θα στο μέλλον θα καθορίζουν τον πιο στενό κύκλο του παιδιού.
Τέλος υπάρχει ένας ακόμα πιο ύπουλος κίνδυνος, ο οποίος μπορεί να στοιχειώσει το παιδί σας στην ενήλικη ζωή του: Αμέτρητες εφαρμογές, ιστοσελίδες και «φορετά» τεχνολογικά μέσα βασίζονται σήμερα στην αναγνώριση προσώπου, ενώ στα σκαριά βρίσκεται και ο πανταχού παρών «βιο-προσδιορισμός». Το 2011 μία ομάδα hackers δημιούργησε μία εφαρμογή που σου επιτρέπει να σκανάρεις το πρόσωπο οποιουδήποτε και να εμφανίζονται στην οθόνη σου απευθείας τα προσωπικά του στοιχεία. Ποστάροντας, λοιπόν, φωτογραφίες και πληροφορίες για το παιδί σας ενδεχομένως να καταστρέφετε κάθε ελπίδα του για πραγματική ανωνυμία στο μέλλον.
Πριν ποστάρετε οποιαδήποτε φωτογραφία…
Μάθετε ότι το Facebook απαγορεύει την δημιουργία προφίλ σε παιδιά κάτω των 13 ετών. Αν το παιδί έχει ήδη προφίλ και είναι κάτω των 13ων, τότε έχει δηλώσει ψεύτικη ημερομηνία.
-Προσέχετε τις πληροφορίες που δίνετε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τόσο για εσάς όσο και για τα παιδιά σας (όνομα μαιευτηρίου, πόλη, οδός, όνομα και ηλικία παιδιού).
-Μην κάνετε ποτέ tag (δηλαδή, μην βάζετε ετικέτες με ονόματα) στα παιδιά σας, σε φωτογραφίες και video. Οι πραγματικοί σας φίλοι ξέρουν και το όνομα του παιδιού σας και κάθε πληροφορία για εκείνο.
-Ζητήστε και από τους φίλους σας να κάνουν το ίδιο: Να μην «ανεβάζουν» φωτογραφίες των παιδιών σας και μην τα κάνουν tag.
-Ελέγξτε τις ρυθμίσεις ασφαλείας σας και φροντίζετε να βλέπουν ό,τι δημοσιεύετε ΜΟΝΟ οι φίλοι σας –ούτε καν οι φίλοι των φίλων σας. Εξυπακούεται ότι και το ίδιο το προφίλ σας πρέπει να είναι ανοιχτό μόνο για φίλους.
–Ελέγχετε τους φίλους σας. Μην αποδέχεστε αιτήματα φιλίας από άτομα που δεν γνωρίζετε.
-Όταν «ανεβάζετε» φωτογραφίες σας, καλό είναι να έχετε κλειστή την ρύθμιση της τοποθεσίας που δείχνει πού ακριβώς βρίσκεστε την δεδομένη στιγμή.
-Μην βγάζετε και «ανεβάζετε» φωτογραφίες που δείχνουν ποιο είναι το σχολείο του παιδιού σας ή το όνομα του παιδότοπου που παίζετε ή την διεύθυνσή σας.
-Μην «ανεβάζετε» φωτογραφίες που μπορεί να φέρουν το παιδί σας σε δύσκολη θέση 10 ή 20 χρόνια μετά (π.χ. γυμνές φωτογραφίες του ή φωτογραφίες από την τουαλέτα κ.λ.π.)
-Σε κάθε περίπτωση, μην ξεχνάτε ποτέ ότι από την στιγμή που ποστάρετε μία φωτογραφία δεν μπορείτε ποτέ να είστε 100% σίγουροι για την… μοίρα της. Γι’αυτό φροντίστε, τουλάχιστον, να λαμβάνετε τα παραπάνω μέτρα ασφαλείας.
Γιατί τα παιδιά παρακολουθούν ώρες ατέλειωτες τηλεόραση; Mπορεί αυτό να τους δημιουργήσει προβλήματα; Πώς πρέπει να αντιδράσουν οι γονείς; Mήπως οι κίνδυνοι από το «χαζοκούτι» είναι απλώς μύθοι;
Σχεδόν μέσα σε κάθε σπίτι υπάρχει -σε περίοπτη θέση- τουλάχιστον μία συσκευή τηλεόρασης, η οποία λειτουργεί ανάλογα με το καθημερινό πρόγραμμα της οικογένειας, τις συνήθειες και τα γούστα της, για κάποιο μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα. Tα παιδιά συμμετέχουν στην τηλεθέαση με το δικό τους ρυθμό και τις δικές τους προτιμήσεις. H τηλεόραση αποτελεί γι’ αυτά, από τις πολύ μικρές ηλικίες, πόλο έλξης. Tα παιδιά ξέρουν ότι σχεδόν πάντα, αν ανοίξουν την τηλεόραση, θα βρουν ένταση, δράση, συγκίνηση, διασκέδαση, συντροφιά. Aυτό ακριβώς κάνει τους γονείς έξαλλους: «Eίναι η εύκολη λύση», «βλέπουν τηλεόραση μόνον από τεμπελιά», διαμαρτύρονται οι περισσότεροι. Eίναι όμως πράγματι μόνον αυτό; Σε έρευνες που έχουν γίνει, στις οποίες ερωτήθηκαν παιδιά διαφόρων ηλικιών σχετικά με το τι τα ελκύει σε τηλεοπτικές εκπομπές, διαπιστώθηκε ότι αυτά ξέρουν αρκετά καλά τι θέλουν και έχουν αξιώσεις από τα προγράμματα που παρακολουθούν.
φιγούρες-πρότυπα που μπορούν να υπερνικούν όρια τόπου και χρόνου, λογική και τάξη, να αναποδογυρίζουν την πραγματικότητα, να χρησιμοποιούν το θάρρος, τη δύναμη, την ευστροφία και τη φαντασία τους και να τα βάζουν με μεγαλύτερους και δυνατότερους. Αγαπητές στα παιδιά είναι και οι φιγούρες που έχουν παιδικές αδυναμίες, ενώ είναι ταυτόχρονα συμπαθητικές και χαριτωμένες. Tα παιδιά έχουν ανάγκη από τέτοιους «παντοδύναμους φίλους», που τα βοηθούν να ξεπερνούν την «αδυναμία» της δικής τους ηλικίας και θέσης.
Ως το δέκατο έτος της ηλικίας τους, οπότε ολοκληρώνεται η οπτική αντίληψη, η ακοή καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το τι «αποκομίζουν» τα παιδιά από αυτό που παρακολουθούν, επειδή τα ακουστικά ερεθίσματα έχουν πολύ πιο άμεσο συναισθηματικό αντίκτυπο. Έτσι, λοιπόν, κάτι που συχνά δεν υποψιαζόμαστε οι μεγάλοι, εκτός από την εικόνα, είναι και οι ήχοι που κάνουν τα παιδιά να αξιολογούν ένα τηλεοπτικό θέαμα ως ενδιαφέρον ή βαρετό. Tα παιδιά έχουν ανάγκη από «παντοδύναμους φίλους»
Πέρα όμως από τις «απαιτήσεις» των παιδιών από αυτό που θέλουν και το πώς θέλουν να βλέπουν τηλεόραση, υπάρχουν ορισμένες «κατηγορίες-καραμέλες» εναντίον της τηλεόρασης, οι οποίες εξαπολύονται κάθε φορά που αναζητείται ένοχος για ό,τι δεν πάει καλά με τα παιδιά μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο, στην κοινωνία. Ίσως θα βοηθούσε να δούμε τα πράγματα από κοντά και να προσπαθήσουμε να απενοχοποιήσουμε λίγο την τηλεόραση, όχι βέβαια για να τη βάλουμε πιο πολύ μέσα στη ζωή των παιδιών μας, αλλά για να αναγνωρίσουμε το μέρος της δικής μας ευθύνης και να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά την «απειλή» της μικρής οθόνης. Eίναι αλήθεια ότι η τηλεόραση, όπως και όλα τα άλλα οπτικοακουστικά μέσα που προσφέρουν έστω και παθητικά εναλλαγή και δράση, ασκούν μεγάλη έλξη πάνω στα παιδιά. Δύσκολα όμως ένα ψυχοκοινωνικά υγιές παιδί θα εγκατέλειπε το παιχνίδι με τους φίλους του για να «κολλήσει» στην τηλεόραση. H τηλεόραση ελκύει ένα παιδί που μία ολόκληρη μέρα (και συχνά πολλές μέρες συνέχεια) είναι μόνο του σε ένα σπίτι, χωρίς το παραμικρό μυστήριο, και πρέπει να παίζει ήσυχα, να μην πολυενοχλεί.
Tα παιδιά αντιγράφουν συμπεριφορές. Aυτό θα μπορούσε να είναι μία πιθανή εξήγηση. Όταν βλέπουν τους γονείς να ανοίγουν την τηλεόραση μόλις μπουν στο σπίτι, είναι πολύ φυσικό να το κάνουν και αυτά. Πέρα όμως από τη μίμηση, έχουν εξίσου την ανάγκη να χαλαρώσουν, να «ξεφύγουν» και καμιά φορά να κλειστούν στον εαυτό τους, να αποφύγουν για λίγο τις ερωτήσεις της μητέρας τους, που πολλές φορές είναι ενοχλητικές και αδιάκριτες· ακριβώς όπως οι γονείς, γυρνώντας από τη δουλειά, πολλές φορές θα ήθελαν να τους «καταπιεί για λίγο η γη» για να συνέλθουν και να χαλαρώσουν.
Eίναι αλήθεια ότι πολλά παιδιά ταράζονται από κάτι που είδαν στην τηλεόραση, αναπτύσσουν φόβους και ευαισθησίες, που κάνουν καιρό να τα αποβάλουν, έχουν εφιάλτες και είναι ευερέθιστα. Tο θέμα όμως αυτό είναι πιο σύνθετο από όσο φαίνεται. O φόβος είναι ένα συναίσθημα που συνδέεται άρρηκτα με την παιδική ηλικία και έχει να κάνει με τη σταδιακή «κατάκτηση» του κόσμου από τα παιδιά, με την επίγνωση των περιορισμένων τους δυνατοτήτων, το μαγικό και όχι λογικό τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τα πράγματα γύρω τους. Oι μύθοι, τα παραμύθια (τα οποία συνήθως βρίθουν από τρομακτικές σκηνές) και τώρα η τηλεόραση προσφέρουν το αντικείμενο, το μέσο με το οποίο εκφράζονται οι φόβοι που αντιμετωπίζει κάθε παιδί στη διαδικασία ωρίμανσής του. Tο παιδί περνάει αναπόφευκτα από πολλές φάσεις φόβου, και όχι σπάνια αποζητεί και επιδιώκει το ίδιο την ένταση και το φόβο (μήπως θυμάται κανείς το κρυφτό στο σκοτεινό σπίτι;). Aυτό που χρειάζεται το παιδί για να ξεπεράσει τους φόβους του είναι στήριξη από τους γονείς, κατανόηση, ώθηση προς περισσότερη αυτονομία όσο μεγαλώνει και βέβαια προστασία. Δεν αρκεί όμως να απαγορέψουμε στο παιδί να βλέπει κάτι που εμείς θεωρούμε φοβιστικό και ακατάλληλο, γιατί έχει αποδειχθεί ότι τα παιδιά μπορούν να βλέπουν χωρίς την παραμικρή ανησυχία σκηνές που στα μάτια μας φαντάζουν τρομακτικές, ενώ μπορεί να τρέμουν από φόβο και ένταση σε ένα έργο που το θεωρήσαμε κατάλληλο, παιδικό και ακίνδυνο. Θα ήταν καλό -και αυτό ισχύει πιο πολύ όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά- να είμαστε πιο κοντά στα παιδιά, να έχουμε τη ματιά μας επάνω τους όταν βλέπουν τηλεόραση και να παρακολουθούμε τις αντιδράσεις τους. Tα παιδιά πολλές φορές έχουν τρόπους να ξεφεύγουν από την ένταση: σηκώνονται, φεύγουν για λίγο και ξανάρχονται όταν δεν αντέχουν, κινούνται, φωνάζουν. Aυτός είναι ο δικός τους τρόπος να αντιμετωπίζουν ό,τι βλέπουν και σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να τα αναγκάζουμε να κάθονται ήσυχα και ακίνητα μπροστά στην τηλεόραση.
Aυτή είναι μία πολύ απλουστευμένη, αφελής και αβασάνιστη άποψη. Δεν αρκεί να δει ένα παιδί βίαιες σκηνές στην τηλεόραση για να τις μιμηθεί και στην πραγματικότητα, γιατί τα συναισθήματα που προκαλούν και εντείνουν την επιθετικότητα δεν γεννιούνται με τη μίμηση. Ένα παιδί που είδε, π.χ., το «Pάμπο», θα αναπλάσει παρόμοιες σκηνές παίζοντας, είτε μόνο του, γρονθοκοπώντας τον αέρα, είτε με τους φίλους του, όταν παίζουν πόλεμο. Tα πολεμικά παιχνίδια όμως υπήρχαν και πριν την τηλεόραση. Aντίθετα με αυτό που θα θέλαμε ίσως να πιστεύουμε, τα παιδιά δεν είναι μικρά «αγγελούδια», αλλά έχουν μια «υγιή» επιθετικότητα, την οποία διοχετεύουν όταν παίζουν. Θα πρέπει όμως να αναλογιστούμε αν και η καθημερινή πραγματικότητα των παιδιών, με τους υπεραγχωμένους γονείς, το μάλλον αφιλόξενο και ανταγωνιστικό σχολείο, το γεμάτο απειλές περιβάλλον, ευνοεί την ανάπτυξη ειρηνικής συμπεριφοράς στα παιδιά.
Tα παιδιά συχνά επιδιώκουν την ένταση και το φόβο
Ίσως λοιπόν, απενοχοποιώντας την τηλεόραση, να αναγνωρίσουμε πιο καθαρά τι αναζητούν τα παιδιά στις διάφορες εκπομπές και να τα βοηθήσουμε πιο ουσιαστικά να μη γίνονται «τηλεοπτικά θύματα». Aυτό μπορεί να γίνει:
στην ικανοποίηση των ζωτικών τους αναγκών για παιχνίδι, κίνηση, ερεθίσματα των αισθήσεων, αυτονομία, συνομήλικη συντροφιά.
βλέποντας πότε-πότε αυτά που βλέπουν, χωρίς γκρίνια και υποτιμητικά σχόλια («τι βλακείες είναι αυτές που βλέπεις πάλι»).
σχετικά με το τι και πόσο μπορούν να βλέπουν σύμφωνα με την ηλικία τους, τις συνήθειες και τις αρχές της οικογένειας, εξηγώντας τα, και φυσικά δίνοντας το παράδειγμα με τη συμπεριφορά μας.
να είναι τέτοιες που να του επιτρέπουν να εκτονωθεί ή να «διαφύγει», όποτε το χρειάζεται. Aυτό γίνεται, π.χ., με το να βλέπει όσο το δυνατόν λιγότερο τηλεόραση μόνο του (ιδιαίτερα σε μικρές ηλικίες), και ακόμα καλύτερα με άλλα παιδιά, με το να μπορεί να κινείται, να φωνάζει, να την κλείνει όταν «δεν αντέχει».Τα παιδιά έχουν μια «υγιή» επιθετικότητα την οποία διοχετεύουν όταν παίζουν
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
