Από τα μυθικά ανδροειδή της αρχαιότητας μέχρι τα σύγχρονα υπερτεχνολογικά αυτόματα και ρομπότ: η επιθυμία των ανθρώπων να δημιουργήσουν μηχανικά αντίγραφα του ανθρώπινου σώματος και νου χάνεται στα βάθη του χρόνου. Ωστόσο, ενώ κάθε «αυτόματο» είναι μια ειδική κατηγορία μηχανής, κάθε μηχανή δεν είναι ένα αυτόματο.
Μόνο μέσω της αρχαιολογικής ανασυγκρότησης της έννοιας «αυτόματη μηχανή» μπορούμε να κατανοήσουμε την τεχνολογική ιδιαιτερότητα και κυρίως τις ρηξικέλευθες -επιστημονικά και κοινωνικά- συνέπειες των νέων υβριδικών βιοκυβερνητικών τεχνημάτων: καινοφανή «αυτόματα», που, ενώ δεν διαθέτουν το αντίστοιχο βιολογικό υπόστρωμα, μπορούν, χάρη στην πολύπλοκη δομή τους και τις ασύλληπτες υπολογιστικές τους δυνατότητες, να επιδεικνύουν κάποιες τυπικά ανθρώπινες συμπεριφορές. Συνήθως οι πρόσφατες επιστημονικές-τεχνολογικές εξελίξεις παρουσιάζονται χωρίς να αναδεικνύεται η προϊστορία τους.
