Μήνας: Δεκέμβριος 2018

Που βρίσκεται το New Horizons; http://pluto.jhuapl.edu/

Την πρώτη μέρα του 2019 -περίπου στις 07:30 ώρα Ελλάδας της Πρωτοχρονιάς- το σκάφος New Horizons (Νέοι Ορίζοντες) της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), έπειτα από ένα μακρύ ταξίδι, θα πει το «ευτυχές το νέο έτος» στην Έσχατη Θούλη στη Ζώνη Κάιπερ.

Θα είναι το πιο μακρινό ουράνιο σώμα που θα έχει ποτέ επισκεφθεί μια ανθρώπινη διαστημοσυσκευή, σε απόσταση σχεδόν 6,6 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, περίπου 1,6 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα πέρα από τον Πλούτωνα, τον οποίο το New Horizons είχε πρώτο επισκεφθεί το 2015.

Η μυστηριώδης Έσχατη Θούλη (Ultima Thule) -επίσημα γνωστή ως «2014 MU69″- είχε ανακαλυφθεί από το διαστημικό τηλεσκόπιο «Χαμπλ» πριν τέσσερα χρόνια. Φέρει το όνομα της αρχαίας Θούλης, ενός νησιού που είχε αναφέρει ο αρχαίος Έλληνας εξερευνητής Πυθέας τον 4ο αιώνα π.Χ. ότι βρισκόταν βόρεια της Βρετανίας (ίσως επρόκειτο για την Ισλανδία ή τη Γροιλανδία). Από τότε το όνομα της Θούλης συμβολίζει αυτό που βρίσκεται στην εσχατιά του κόσμου.

Το κόστους 700 εκατομμυρίων δολαρίων New Horizons, το οποίο είχε εκτοξευθεί από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ τον Ιανουάριο του 2006, έβαλε πλώρη για τις εσχατιές του ηλιακού μας συστήματος μετά την ιστορική του επίσκεψη στο νάνο πλανήτη Πλούτωνα τον Ιούλιο του 2015. Η Έσχατη Θούλη -που απέχει από τον Ήλιο 44 φορές μακρύτερα από ό,τι η Γη- είναι ένα παγωμένο σώμα με θερμοκρασία περίπου μείον 230 βαθμούς Κελσίου, σκούρα κοκκινωπή απόχρωση και το μέγεθος μιας πόλης, καθώς έχει διάμετρο περίπου 30 χιλιομέτρων. Είναι ακόμη ασαφές τι σχήμα έχει (επίμηκες, σφαιρικό ή ακανόνιστο), αν συνοδεύεται από μίνι δορυφόρους ή δακτυλίους και αν αποτελείται από ένα ενιαίο σώμα ή από δύο σώματα, το ένα σε τροχιά γύρω από το άλλο.

«Πραγματικά δεν έχουμε ιδέα για το τι πρέπει να περιμένουμε. Αλλά ό,τι κι αν κάνουμε εκεί, πρόκειται να είναι ιστορικό. Θα μάθουμε από τι αποτελείται αυτό το σώμα. Πώς σχηματίσθηκε, αν έχει ατμόσφαιρα, αν έχει δακτυλίους. Ποιός ξέρει τι μπορεί να βρούμε», δήλωσε ο επικεφαλής επιστήμονας της αποστολής, ‘Αλαν Στερν, του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς.

Την Πρωτοχρονιά το σκάφος θα ρίξει μια σχετικά σύντομη ματιά στη μυστηριώδη Έσχατη Θούλη, την οποία θα προσεγγίσει με ταχύτητα 50.700 χιλιομέτρων την ώρα, χωρίς να τεθεί σε τροχιά γύρω της, καθώς θα συνεχίσει το ταξίδι του. Θα πλησιάσει όμως σε απόσταση έως 3.500 χιλιομέτρων, πολύ κοντύτερα από ό,τι είχε κάνει με τον Πλούτωνα από απόσταση 12.500 χλμ. Τα επτά επιστημονικά όργανα του New Horizons και η κάμερα υψηλής ανάλυσης που διαθέτει, θα «σαρώσουν» για ένα διήμερο περίπου την επιφάνειά της Θούλης για να συλλέξουν όσο γίνεται περισσότερα στοιχεία.

Οι επιστήμονες δεν περιμένουν η Έσχατη Θούλη να έχει ατμόσφαιρα ή γεωλογική δραστηριότητα, αλλά οι εκπλήξεις είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα μιας διαστημικής αποστολής. Κατά την προσέγγιση της Θούλης, το σκάφος θα έχει στραμμένο πάνω της όλα τα όργανά του και έτσι δεν θα μπορεί να επικοινωνήσει με τη Γη. Μόνο αφότου περάσουν αρκετές ώρες, θα κάνει επιτόπια στροφή και θα στείλει στον πλανήτη μας το σήμα ότι επιβίωσε, κάτι που θα πάρει πάνω από έξι ώρες για να φθάσει στο σταθμό ελέγχου.

   Υπομονή για τις φωτογραφίες

Το βράδυ της 1ης και τη 2ας Ιανουαρίου το New Horizons θα στείλει στη Γη τις πρώτες φωτογραφίες και μετρήσεις από την κοντινή διέλευσή του από τη Θούλη. Το σκάφος χρειάσθηκε 16 μήνες για να στείλει στους επιστήμονες όλα τα στοιχεία από την επίσκεψή του στον Πλούτωνα, ενώ θα χρειασθεί ακόμη μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να στείλει στη Γη όλες τις φωτογραφίες και το υπόλοιπο υλικό από τη Θούλη. Τα στοιχεία θα συνεχίσουν να φθάνουν στη Γη έως το Σεπτέμβριο του 2020, καθώς το σκάφος θα μεταδίδει τα 50 GB των δεδομένων που θα έχει συλλέξει, με ταχύτητα μόνο 1.000 bits το δευτερόλεπτο (1 kilobit).

Η παγωμένη και σε σχήμα ντόνατ Ζώνη Κάιπερ, όπου βρίσκεται και η Θούλη, περιέχει υλικά απομεινάρια -γνωστά ως Kuiper Belt Objects ή απλώς KBO- από τις απαρχές του ηλιακού μας συστήματος. Η μελέτη της Ζώνης (που φέρει το όνομα του Ολλανδο-αμερικανού αστρονόμου Τζέραρντ Κάιπερ, ο οποίος πρώτος πρότεινε την ύπαρξή της το 1951) για πρώτη φορά θα προσφέρει στοιχεία που θα οδηγήσουν σε καλύτερη κατανόηση του σχηματισμού της ίδιας της Γης πριν περίπου 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια.

Το πρώτο ΚΒΟ είχε ανακαλυφθεί το 1992, ενώ από τότε εκατοντάδες ακόμη έχουν ήδη εντοπιστεί. Σύμφωνα με μία εκτίμηση, τα ΚΒΟ με διάμετρο άνω των 100 χιλιομέτρων είναι τουλάχιστον 100.000, ενώ υπάρχουν πολλά περισσότερα αντικείμενα μικρότερου μεγέθους.

«Ταξιδεύουμε τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια πίσω στο παρελθόν. Τίποτε από ό,τι έχουμε ποτέ επισκεφθεί σε όλη την ιστορία της εξερεύνησης του διαστήματος, δεν έχει διατηρηθεί σε αυτό το είδος βαθιάς ψύξης όπως η Θούλη», δήλωσε ο Στερν.

Η επιστημονική ομάδα του New Horizons ελπίζει ότι η NASA θα δεχθεί να χρηματοδοτήσει μια παράταση της αποστολής, ώστε μετά τη «Θούλη» το σκάφος -που θα έχει κατεύθυνση προς τον Αστερισμό του Τοξότη- να επισκεφθεί τουλάχιστον ένα ακόμη σώμα της Ζώνης Κάιπερ μέσα στην επόμενη δεκαετία, καθώς διαθέτει επαρκή καύσιμα και ηλεκτρισμό (χάρη σε μια μπαταρία πλουτωνίου) για κάτι τέτοιο.

Το σκάφος βρίσκεται τώρα σε απόσταση περίπου 44 αστρονομικών μονάδων από τη Γη (μια τέτοια μονάδα ισοδυναμεί με την απόσταση Γης-Ήλιου) και κάθε χρόνο απομακρύνεται άλλες τρεις αστρονομικές μονάδες από τον πλανήτη μας. Ο Στερν πιστεύει ότι το New Horizons θα αντέξει να φθάσει σε απόσταση έως περίπου 100 αστρονομικών μονάδων από τη Γη.

διαβάστε επίσης: «Pluto Is Far in the Rearview. Next Stop: Ultima Thule»

πηγή: http://www.amna.gr/home/article/321143/To-pio-makrino-rantebou-sti-diastimiki-istoria – http://pluto.jhuapl.edu/News-Center/News-Article.php?page=20181226

Ο πίνακας του Νικηφόρου Λύτρα (1832-1904) «Τα Κάλαντα».

 Σύμφωνα με την επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης, Μαριλένα Κασιμάτη: «Τα ποιητικότατα Κάλαντα διαφεύγουν με την εσωτερικότητα και την επινόηση του χρόνου στην ελληνικότατη ηθογραφική αυτή σκηνή, από κάθε κοινοτοπία. Τα σύμβολα που εισάγει, χωρίς τυμπανοκρουσίες -το μαρμάρινο θωράκιο της Νίκης, που δένει το σανδάλι της, αλλά ειρωνικά σχεδόν, βαλμένο δίπλα σε μια χορταρένια σκούπα, το γυάλινο ποτήρι με το νερό, που παραπέμπει στην κάθαρση που έρχεται από τα Ελληνόπουλα, που δεν εμφανίζονται ως γραφικά δείγματα μιας γνωστής τυπολογίας φορεσιών, το ξερό, άνυδρο δέντρο που δηλώνει την υφέρπουσα φτώχεια στο πρόσωπο της σκοτεινής μορφής, που μόλις φαίνεται πίσω από τον τοίχο.»

Διονύσης Σιμόπουλος

Στον Ιανουάριο ο λαός μας έχει δώσει διάφορες ονομασίες, όπως «Γενάρης» επειδή τότε γεννούν τα γιδοπρόβατα, και «Μεσοχείμωνας» επειδή είναι ο μεσαίος από τους μήνες του χειμώνα, όπως δηλώνει και η παροιμία «ως τ’ Αϊ-Γιαννιού, τρυγόνα, είναι η φούρια του χειμώνα». Ονομάζεται και «Γατόμηνας» επειδή στη διάρκειά του ζευγαρώνουν οι γάτες, και «Μεγαλομηνάς» γιατί είναι ο πρώτος μήνας του έτους και σε αντιπαράθεση με τον Φεβρουάριο, που είναι «κουτσός» (Κουτσοφλέβαρος). Οι αλκυονίδες ημέρες του έχουν δώσει και την ονομασία «Γελαστός», αλλά είναι επίσης γνωστός και ως «Κλαδευτής»: «Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μη γυρεύεις». Είναι επίσης και ο μήνας με το λαμπρότερο φεγγάρι: «Του Γενάρη το φεγγάρι παρά ώρα μέρα μοιάζει». Τέλος, άλλη ονομασία του είναι «Καλαντάρης» από τα κάλαντα της αρχιχρονιάς και τα δώρα των Καλενδών του Ιανουαρίου.

Τα δώρα αυτά είναι το σημερινό «δώρο των Χριστουγέννων», ο 13ος μισθός (για όσους τον παίρνουν ακόμη), ο οποίος στη βυζαντινή εποχή ήταν πράγματι δώρο και όχι μισθός. Όπως αναφέρει ο Σπύρος Τραϊανός, τα δώρα αυτά είχαν την εξής προέλευση: «Με την αρχή του χρόνου άρχιζε η θητεία των υπάτων, οι οποίοι σε σχετική πομπή στους δρόμους σκορπούσαν νομίσματα, που αρχικώς ήταν χρυσά, αλλά αργότερα, επί Ιουστινιανού, περιορίστηκαν σε αργυρά. Μικρά νομίσματα συνέλεγαν και τα παιδιά, που περιέρχονταν σε σπίτια συγγενών και φίλων για να ευχηθούν. Έτσι γεννήθηκαν τα “Κάλαντα”, που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, αλλά αφετηρία τους υπήρξαν οι Καλένδες του Ιανουαρίου, άσχετα αν σταδιακά επεκτάθηκαν από τα παιδιά σε όλες τις εορταστικές ημέρες του Δωδεκαημέρου».

Και για να μη το ξεχάσουμε: την Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου, στις 7:20 το πρωί η Γη μας θα βρίσκεται στην πλησιέστερη απόστασή της από τον Ήλιο, το λεγόμενο περιήλιο σε απόσταση 147.099.761 χλμ. Στην καρδιά κυριολεκτικά του χειμώνα, η Γη μας θα βρίσκεται στην πλησιέστερη απόστασή της από τον Ήλιο, και για να κυριολεκτούμε η Γη θα βρίσκεται αρκετά εκατομμύρια χιλιόμετρα πλησιέστερα στον Ήλιο απ’ ότι τον Ιούλιο! Κι αυτό γιατί η τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο δεν είναι ένας τέλειος κύκλος αλλά μία έλλειψη.

Perihelion_UP

Η Γη φτάνει στην πλησιέστερη απόστασή της από τον Ήλιο, που ονομάζεται «περιήλιο», στις αρχές Ιανουαρίου. Αντίθετα στις αρχές Ιουλίου θα βρεθεί στο αφήλιο, δηλαδή στο πιο απόμακρο από τον Ήλιο σημείο της τροχιάς της. Καθώς λοιπόν η Γη πλησιάζει τον Ήλιο στη διάρκεια του φθινοπώρου και στις αρχές του χειμώνα, η τροχιακή της ταχύτητα αυξάνει, έτσι ώστε στο περιήλιο η ταχύτητα περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο φτάνει περίπου τα 33 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (108.000 χλμ. την ώρα), ενώ καθώς απομακρύνεται από τον Ήλιο, την άνοιξη και το καλοκαίρι, η ταχύτητά της ελαττώνεται και στο αφήλιο φτάνει περίπου τα 28 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (100.000 χλμ. την ώρα).

Παρόλα αυτά τον Ιανουάριο το κρύο παραμένει ιδιαίτερα τσουχτερό, γιατί απλούστατα η αιτία των εποχών δεν βασίζεται στην απόστασή μας από τον Ήλιο αλλά στην κλίση των 23,5 μοιρών που έχει ο άξονας της Γης μας σε σχέση με την εκλειπτική, το επίπεδο δηλαδή της τροχιάς της γύρω από τον Ήλιο. Γι’ αυτό στη διάρκεια του χειμώνα οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν πάνω στο Βόρειο ημισφαίριο της Γης με έναν πλάγιο τρόπο, ενώ συμβαίνει το αντίθετο στο νότιο ημισφαίριο οπότε εκεί έχουν καλοκαίρι. Το Καλοκαίρι ο Ήλιος ευνοεί το Βόρειο ημισφαίριο, οι ακτίνες του πέφτουν πάνω μας περισσότερο κάθετα, και ενώ εμείς έχουμε καλοκαίρι, στο Νότιο ημισφαίριο έχουν Χειμώνα.

πηγή: https://www.facebook.com/Dionysios-Simopoulos-544119439081811/?nr

Τα πέρασε με λιτό γεύμα το τριμελές πλήρωμα του Απόλλων 8. Αποστολή του ήταν να φωτογραφίσει και να βιντεοσκοπήσει τη Σελήνη, αλλά οι αστροναύτες ανακάλυψαν κάτι άλλο, την ασημαντότητα της Γης.
απολλων8
Ποιο ήταν το γεύμα εκείνη την ημέρα; Μάλλον λιτό. Με σούπα από καλαμπόκι, κοτόπουλο, ζεστή σοκολάτα, χυμό πορτοκάλι και ζαχαρωτά γιόρτασαν για πρώτη φορά οι τρεις αμερικανοί αστροναύτες Φρανκ Μπόρμαν, Τζιμ Λόβελ και Ουίλιαμ Άντερς το 1968 τα Χριστούγεννα στο διάστημα. «Ελπίζω να ήταν καλύτερο το δικό σας χριστουγεννιάτικο φαγητό στη γη» είπε ο Άντερς χαριτολογώντας σε συνομιλία με το διαστημικό κέντρο ελέγχου. Όμως δεν ήταν το φαγητό αυτό που κατενθουσίασε τους αστροναύτες, άλλα μια άλλη διαφορετικού είδους εμπειρία, ακριβώς πριν από 50 χρόνια.

Και εγένετο η «Earthrise»

Η ιστορική επιχείρηση Απόλλων 8 ξεκίνησε στις 21 Δεκεμβρίου του 1968 με κατεύθυνση τη Σελήνη. Δύο ημέρες αργότερα το διαστημόπλοιο έμπαινε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Κάποια στιγμή ο Μπόρμαν διόρθωσε ελάχιστα την πορεία και αυτό που αντίκρισε στα μάτια του ήταν μοναδικό. «Θεέ μου» φώναξε στους συναδέλφους του, «κοιτάξτε αυτήν την εικόνα, η γη ανατέλλει»! Αμέσως ο Άντερς πήρε την φωτογραφική μηχανή, έβαλε έγχρωμο φιλμ και πάτησε το κουμπί. «Πατούσα συνεχώς το κουμπί της μηχανής μου» διηγούνταν αργότερα. Από τις φωτογραφίες που έκανε προέκυψε μια που άλλαξε τη ματιά του ανθρώπου για τη Γη και έγινε η πιο γνωστή φωτογραφία του κόσμου: η «Earthrise».

Η φωτογραφία έγινε σύμβολο της ευθραυστότητας και της απομόνωσης της γης. Αν και τότε δεν υπήρχαν τότε ψηφιακές μηχανές και κοινωνικά μέσα δικτύωσης, η «Earthrise» εμπνέει ακόμη και μέχρι σήμερα αστροναύτες, όπως τον γερμανό Αλεξάντερ Γκερστ, που από τα δικά του ταξίδια στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό συνεχώς έστελνε φωτογραφίες στη Γη μέσω διαδικτύου.

Ωστόσο, ο φωτογράφος της «Earthrise», ο Ουίλιαμ Άντερς, που ζει πλέον ως συνταξιούχος στις νήσους Σαν Χουάν, δεν έχει καλή γνώμη για τη φωτογραφία. «Δεν είναι και τόσο καθαρή», είπε πρόσφατα στους Seattle Times, παραδέχθηκε, όμως ότι η εικόνα του μικρού μπλε ημισφαιρίου, βυθισμένου στο σκοτάδι, άλλαξε τη ματιά που είχε για τη Γη.

Συνεχίστε την ανάγνωση

46P_Wirtanen

O κομήτης 46P/Wirtanen (φωτογραφία του LAMAGAT Frederic)

Χάρης Βάρβογλης
Όταν ήμουν μικρός, απορούσα πώς έγινε και γνωρίζουμε με τόση ακρίβεια τη μέρα της γέννησης του Ιησού, 25 Δεκεμβρίου του έτους 1 μ.Χ. Πολύ αργότερα, όταν βρέθηκα στο πανεπιστήμιο, κατάλαβα ότι τόσο η ημερομηνία όσο και η χρονιά είχαν καθοριστεί αυθαίρετα, αρκετούς αιώνες αργότερα από την εποχή της γέννησης, και μάλιστα ήταν και οι δύο λανθασμένες.

Η χρονιά γέννησης του Ιησού καθορίστηκε από τον σκύθη μοναχό Διονύσιο τον Μικρό, κατά την προσπάθειά του να καταρτίσει πίνακες εορτασμού του Πάσχα, ο οποίος υπολόγισε ότι συνέβη το έτος 754 από κτίσεως Ρώμης. Δυστυχώς είναι σίγουρο ότι οι υπολογισμοί του Διονύσιου δεν ήταν σωστοί, για δύο βασικούς λόγους: έναν ιστορικό και έναν αστρονομικό.

Ο ιστορικός είναι ότι ο Ηρώδης είχε πεθάνει κάπου μεταξύ των ετών 7 π.Χ. και 1 π.Χ., με πιθανότερο το έτος 4 π.Χ. Ο αστρονομικός είναι ότι το άστρο της Βηθλεέμ, αν πραγματικά υπήρξε, είναι δύσκολο να ταυτιστεί με κάποιο αστρονομικό γεγονός του έτους 1 μ.Χ. Αν επρόκειτο για σύνοδο πλανητών, κάτι που θα τραβούσε την προσοχή των Μάγων αλλά όχι του υπόλοιπου κόσμου, θα πρέπει να ήταν η διπλή σύνοδος Αφροδίτης – Δία, η πρώτη το έτος 3 π.Χ. και η δεύτερη το 2 π.Χ. Άρα ο Ιησούς είχε γεννηθεί π.Χ.!

Η ημερομηνία της γέννησης δεν φαίνεται και αυτή να είναι σωστή, και η αυθαίρετη επιλογή της έγινε και για αστρονομικούς λόγους. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο διαβάζουμε για τον τόπο της γέννησης: «Καὶ ποιμένες ἦσαν ἐν τῇ χώρᾳ τῇ αὐτῇ ἀγραυλοῦντες καὶ φυλάσσοντες φυλακὰς τῆς νυκτὸς ἐπὶ τὴν ποίμνην αὐτῶν», που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «Και ήταν μερικοί βοσκοί σε αυτήν την περιοχή, που έμεναν στους αγρούς και φύλαγαν τη νύχτα άγρυπνοι τα κοπάδια τους».

Ακόμη και στην Παλαιστίνη, ο χειμώνας δεν είναι τόσο ζεστός, ώστε να μπορούν οι βοσκοί να κάθονται το βράδυ στην ύπαιθρο. Πράγματι, σήμερα πιστεύουμε ότι η γέννηση συνέβη κάπου μεταξύ τέλους Σεπτεμβρίου και αρχής Οκτωβρίου.

Γιατί τότε επελέγη ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου; Ένας από τους λόγους ήταν τα λόγια του Ιωάννη του Προδρόμου για τον Χριστό, όπως αναφέρονται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι», που θεωρήθηκε ότι αναφέρονταν στην αύξηση της διάρκειας της ημέρας, αμέσως μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Το αστρονομικό αυτό γεγονός εορταζόταν από τους Ρωμαίους στις 25 Δεκεμβρίου, με την ονομασία Dies Natalis Solis Invicti (η γέννηση του ανίκητου Ήλιου). Λίγο πριν από το χειμερινό ηλιοστάσιο ήταν επίσης και η μεγάλη ρωμαϊκή γιορτή των Σατουρνάλιων (προς τιμήν του θεού Κρόνου).

Έτσι ο καθορισμός του εορτασμού της γέννησης του Ιησού στις 25 Δεκεμβρίου ικανοποιούσε τρεις προϋποθέσεις: συμφωνούσε με την Καινή Διαθήκη, έδινε το μήνυμα της ελπίδας για τη σωτηρία του κόσμου, αφού σταματούσε η ελάττωση της διάρκειας της ημέρας και άρχιζε η αύξησή της, και τέλος αντικαθιστούσε μια πολύ διαδεδομένη ειδωλολατρική γιορτή που, αν δεν υπήρχαν τα Χριστούγεννα, θα συνέχιζε να γιορτάζει ο πολύς κόσμος για εθιμικούς λόγους.

Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 23 Δεκεμβρίου 2018

Φυσικοί και Φυσική από το διαδίκτυο

Μια από τις σημαντικότερες φωτογραφίες όλων των εποχών

Στα 12 δευτερόλεπτα του βίντεο που ακολουθεί συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο. Αρχίζει η ανατολή της Γης. Για πρώτη φορά στην ιστορία ο άνθρωπος είδε την Γη να ξεπροβάλλει πίσω από την Σελήνη πριν από 50 χρόνια. Το πλήρωμα του Απόλλων 8, Frank Borman, Jim Lovell και Bill Anders – οι πρώτοι άνθρωποι που μπήκαν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, ήταν εκείνοι που κατέγραψαν την ιστορική φωτογραφία με την ανατολή της Γης.

Το ημερολόγιο έγραφε 24 Δεκεμβρίου του 1968 και το Απόλλων 8 είχε διαγράψει τέσσερις περιφορές γύρω από την Σελήνη. Όταν είδε την Γη να ανατέλλει ο Bill Anders, στην αρχή σκέφτηκε πως δεν είναι κάτι σημαντικό. Μετά όμως ένοιωσε το μεγαλείο της στιγμής και άρχιζε να φωτογραφίζει την εκπληκτική θέα:

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση