του Χρήστου Λάσκου*
Ian Sample, Higgs –Το σωματίδιο του Θεού, Μετάφραση: Νίκος Αποστολόπουλος, εκδ. Τραυλός, σελ. 388
Αν πέσεις σε ένα δύσκολο ερώτημα στο οποίο δεν μπορείς να απαντήσεις, αντιμετώπισε πρώτα ένα απλούστερο ερώτημα το οποίο δεν μπορείς να απαντήσεις
Μαξ Τέγκμαρκ
Είναι πολλοί οι φιλόσοφοι που συνομολογούν πως το κύριο φιλοσοφικό ερώτημα, γύρω από το οποίο εκτυλίσσεται, εδώ και δυόμιση χιλιάδες χρόνια, όλη η οντολογική συζήτηση, είναι: γιατί να υπάρχει κάτι και όχι τίποτε;
Ένα αντίστοιχο ερώτημα στην περιοχή της Φυσικής, απλούστερο (;) σε σχέση με το αρχικό, αλλά ανάλογα θεμελιώδες είναι: γιατί να υπάρχουν μαζικά σωματίδια και να μην είναι όλα άμαζα; Ή, με διαφορετική διατύπωση, γιατί να μην είναι όλα όπως τα φωτόνια, σωματίδια χωρίς μάζα, «καθαρή ενέργεια» σε διαρκή κίνηση, άχρονα και ανάλλαχτα στην αιωνιότητα; Σε αυτό το ερώτημα, λοιπόν, ο Πήτερ Χιγκς ήδη από το 1965 είχε δώσει μιαν απάντηση. Σύμφωνα με την θεωρία του, η εξήγηση της μάζας ήταν ένα πεδίο, του οποίου η παρουσία και μόνο επαρκούσε προκειμένου γι’ αυτό. Όπως γράφει ο Sample: «Μολονότι δεν ήταν σαφές εκείνη την εποχή, η θεωρία του Χιγκς αναφερόταν σε μια κρίσιμη στιγμή της γένεσης του Σύμπαντος: έδειχνε ότι, στην αρχή, οι δομικοί λίθοι του Σύμπαντος δεν ζύγιζαν το παραμικρό. Τα στοιχειώδη σωμάτια ήταν εντελώς άμαζα. Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου [περίπου 10-12 sec] μετά την Μεγάλη Έκρηξη, μετά το κατακλυσμιαίο γεγονός που έδωσε «ζωή» στο Σύμπαν, κάτι συνέβη. Ένα μέχρι τότε άγνωστο ενεργειακό πεδίο, που απλωνόταν σε ολόκληρο τον χώρο, «αφυπνίστηκε». Στιγμιαία, τα άμαζα σωματίδια που εκσφενδονίζονταν προς κάθε κατεύθυνση με την ταχύτητα του φωτός αιχμαλωτίστηκαν από το πεδίο και απέκτησαν μάζα. όσο πιο ισχυρή επίδραση δέχονταν από το πεδίο, τόσο βαρύτερα γίνονταν».
