από την/ον ·0 σχόλια

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Λέσχη Ανάγνωσης «Με τους συγγραφείς του κόσμου», παρουσιάζει την Τετάρτη 18/11/2015 στις 18.30,στο ΑrtCafeContainer (Φιλίππου και Αγνώστου Στρατιώτου, περιοχή Αρχαίας Αγοράς), το μυθιστόρημα της Άλι Σμιθ με το τίτλο «Πώς να είσαι δύο», εκδόσεις Καστανιώτη.

Ένα εξαιρετικά πρωτότυπο έργο για τις πολλές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, τη φύση και την ομορφιά της τέχνης, την απώλεια, το Χρόνο.

Σύμφωνα με την κριτική πρόκειται για ένα βιβλίο που «θα διαβάζεται και τα επόμενα 100 χρόνια».

Επιμέλεια – Παρουσίαση: Ζωή Χατζησταύρου, συγγραφέας.

Αποσπάσματα διαβάζει η ηθοποιός Τζένη Σταθοπούλου.

 

 

από την/ον ·0 σχόλια
Νετρίνα
Τα νετρίνα, αν και πολυπληθή, είναι από τα πιο αινιγματικά σωματίδια του Σύμπαντος. Ωστόσο, χάρη στις εντυπωσιακές έρευνες δύο φυσικών, του Ιάπωνα Τακαάκι Καζίτα και του Καναδού Αρθουρ ΜακΝτόναλντ, το μυστήριο των νετρίνων έχει περιοριστεί

 

του Σπύρου Μανουσέλη

Το Νόμπελ Φυσικής για το 2015 θα απονεμηθεί σε δύο πρωταγωνιστές της σωματιδιακής φυσικής «για την ανακάλυψη της ταλάντωσης των νετρίνων, η οποία δείχνει ότι τα νετρίνα έχουν μάζα», όπως ανακοίνωσε η επιτροπή ειδικών στη Στοκχόλμη.

Υστερα από χρόνια υπομονετικής παρατήρησης και ανάλυσης της συμπεριφοράς δισεκατομμυρίων στοιχειωδών σωματιδίων που κινούνται με ταχύτητες λίγο μικρότερες από αυτήν του φωτός, αυτοί οι επιστήμονες κατάφεραν τελικά να καταγράψουν την «ταλάντωση» των πιο άπιαστων και αινιγματικών συστατικών του Σύμπαντος: των νετρίνων.

Oι νομπελίστες Φυσικής Τακαάκι Καζίτα και Αρθουρ Μπρους ΜακΝτόναλτ

Με τις έρευνές τους ανέτρεψαν οριστικά την ευρέως αποδεκτή άποψη ότι αυτά τα «άυλα» στοιχειώδη σωματίδια δεν διαθέτουν καθόλου μάζα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

από την/ον ·0 σχόλια
See Explanation. Clicking on the picture will download<br /><br /><br /><br /><br /> the highest resolution version available.
 Too Close to a Black Hole
Image Credit & Copyright: Alain Riazuelo
Ήταν Νοέμβριος του 1915, όταν ο Αλβέρτος Αϊνστάιν εκμυστηρευόταν σε φίλο του πως είχε κάνει μια ανακάλυψη που για ημέρες τού είχε προκαλέσει τέτοιο ενθουσιασμό, ώστε να νιώθει την καρδιά του να «φτερουγίζει». Ο ενθουσιασμός του αφορούσε μια απειροελάχιστη μετακίνηση της τροχιάς του πλανήτη Ερμή, η οποία ήταν αδύνατον να εξηγηθεί στο πλαίσιο της νευτώνειας […]
Μια ενδιαφέρουσα ομιλία με αφορμή τα 100 χρόνια από την διατύπωση της Γενικής Θεωρίας Σχετικότητας του αν. καθηγητή ΑΠΘ κ. Στεργιούλα . Πατήστε εδώ.

από την/ον ·0 σχόλια

Ο κόσμος είναι μαθηματικά;

Fernando Corbalán

Η χρυσή τομή

Μετάφραση: Multimedia Α.Ε.

Εκδόσεις 4π, σελ. 162

     Οι αισθήσεις γοητεύονται από τις σωστές αναλογίες

Άγιος Θωμάς ο Ακινάτης

Υπάρχουν σχήματα στη φύση που προκαλούν το αισθητικό ενδιαφέρον όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως εκπαιδευτικού επιπέδου ή πολιτισμικού περιβάλλοντος. Όπως επίσης υπάρχουν και έργα από όλες τις περιοχές της τέχνης, που διεγείρουν με εντυπωσιακά όμοιο τρόπο την προσοχή μας∙ όλων, πεπαιδευμένων και απαιδεύτων, εξίσου.

Σε κάτι σχετικό, άλλωστε, είναι που ο Καντ αφιέρωσε τις σκέψεις του που αφορούν το «υψηλό», αυτό απέναντι στο οποίο το καθένα ανθρώπινο υποκείμενο στέκει έκθαμβο κι απορημένο.

Μπροστά στην θέα ενός μεγάλου καταρράκτη, στη βοή του ωκεανού, στον θόρυβο του ανέμου στην έρημο, όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται παρόμοιο δέος, αντιλαμβάνονται ένα μεγαλείο πέρα από κάθε περιγραφή. Αυτή η αίσθηση του υψηλού είναι απολύτως αδιαμεσολάβητη, χωρίς εξαίρεση τμήμα του εξοπλισμού του ανθρώπινου όντος μπροστά στη φύση, μέρος εξίσου σημαντικό της αποσκευής του υποκειμένου, όσο οι μορφές της εποπτείας –ο χώρος και ο χρόνος- και οι κατηγορίες της νόησης.

Αυτό το χαρακτηριστικό είναι που μας κάνει, ανεξάρτητα από την παιδεία μας, να αντιλαμβανόμαστε σε παραστάσεις του κόσμου ένα αισθητικό μεγαλείο, που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

Έτσι λέει ο Καντ, υποβάλλοντας την ιδέα πως υπάρχει ένα είδος ισχυρής «αντικειμενικότητας» σε αισθητικές κρίσεις του τύπου που περιγράφηκε προηγούμενα. Και η αλήθεια είναι πως είναι πολύ πειστικός στην επιχειρηματολογία του, ιδίως όταν μας αναγκάζει να ανακαλέσουμε προσωπικά βιώματα: μπροστά στον καταρράκτη, απέναντι στον ωκεανό, μέσα στον ήχο του ανέμου.

Το «υψηλό» φαίνεται να μας υποχρεώνει, χωρίς εξαίρεση, να αποδεχτούμε την «υψηλότητά» του, το δέος δεν αποφεύγεται στο μέτρο που έρχεται από βαθιά μέσα μας με την ορμή του φυσικού.

Πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτό το δεδομένο;Συνεχίστε την ανάγνωση