Ευχάριστη διακοπή της καλοκαιρινής ραστώνης από τον Ηλία: είμαι κοντά, θα έρθω με το Γιάννη, πάμε για αναρρίχηση το Σάββατο [25.08.12];
Σκέφτηκα την «Τρύπαν» Ξηρολίμνης (40.16.51Β/2137.51Α), όπως αποκαλούν οι προσφυγικής καταγωγής χωρίτες τη μεγάλη ανοιχτή σπηλιά στις ΝΑ υπώρειες του όρους Βέλια. «Σην Τρύπαν» είχα ανεβεί πριν από δύο ίσως δεκαετίες, για εξερεύνηση τότε κι όχι για αθλητισμό.
Ώρα 8 πρωί αφήσαμε το αυτοκίνητο στο τέλος του χωματόδρομου κι ανηφορίσαμε τη χαράδρα με αζιμούθιο το συγκρότημα των βράχων που στεφάνωναν τη σπηλιά. Ψηλόλιγνα, χρυσοκίτρινα χόρτα, «σατνιά» στην ιδιόλεκτο των εντοπίων», εμπόδιζαν την εύρεση μονοπατιών οπότε μπήκαμε σύντομα στο πυκνό.
Η γεύση αυθεντικών επιτόπιων κράνων ήταν απίθανο να κρύψει την πικρή αίσθηση της λαθροϋλοτομίας. Δυο, τουλάχιστον 50χρονες, αγριογκορτσιές είχαν κοπεί κι υποκλαπεί πρόσφατα από αρχάριους ασεβείς. Προς θήραν άραγε αναγκαίας ιδίας χειμωνιάτικης θαλπωρής, κτήσης χρημάτων μέσω εμπορίου ή απλώς απόλαυσης νεοπλουτισμού σε μεταλλική εστία εξοχικού; Θα συνεχίσουν οι αφανιστές τα προσφάγματα; Ποιος τους εμποδίζει;
Σε λίγο λιγότερο από μισή ώρα χωθήκαμε στο βαθύ ίσκιο της σπηλιάς ταράζοντας τα φωλιασμένα όρνια. Μάλλον οι πρόγονοί τους ενδιαιτώνταν εδώ κι αιώνες εδώ, αφού οι πρότεροι Τούρκοι κάτοικοι του χωριού το αποκαλούσαν «Σιαϊνλέρ». Η πηγή στο βάθος της πάντως απλησίαστη από τα χιλιάδες έντομα που αναζητούσαν νερό καθώς ο ήλιος έδειχνε όλο και περισσότερο τα διάπυρα δόντια του.
Βγήκαμε κι αρχίσαμε την εξερεύνηση των υπαρχόντων ασφαλισμένων πεδίων. Ένα σχετικά απόμακρο προς τα ανατολικά, έτερα δύο προς τα δυτικά (εκεί ανακαλύψαμε αργότερα ισάριθμα άλλα). Προκρίναμε τα τελευταία, αφού ένα ευμέγεθες παλιούρι προσέφερε κάλυψη στον ασφαλιστή.
Άρχισα πρώτος σε μία πλάκα, αλλά λίγο πριν από το ρελέ όπου ήθελε δυναμικό κράτημα καμένος εγκατέλειψα -έλλειψη συχνής επαφής με το βράχο, προθέρμανση καμία, δισταγμοί. Ανέλαβε επιτυχώς ο Ηλίας και μετά τοπ ρόουπ ο Γιάννης ο οποίος μας είπε πως η διαδρομή συνεχίζεται, κάτι που δεν είχαμε δει, μάλλον από τη συνήθη πίεση του επικεφαλής.
Ακολούθησα τοπ ρόουπ, ανασηκώθηκα πάνω από το ρελέ, τα πιασίματα καλά, αλλά στα δύο μέτρα από τα χέρια ένα άγριο μελίσσι χωμένο σε μία κάθετη σχισμή νευρίασε όταν με είδε. Φώναξα στον Ηλία να με κατεβάσει πριν απογειωθούν όλες οι φύλακες μέλισσες. Εξ αυτού ονομάσαμε τη διαδρομή «Μελίσσι». Πιθανή δυσκολία 5.
Περάσαμε σε μία γειτονική πλάκα. Μπήκα πρώτος, απρόσεχτος διέθετα μόνο 6 σετάκια, τα έβαλα, τελείωσαν, κατέβηκα αναγκαστικά! Ακολούθησε η Ηλίας φτάνοντας ως το ρελέ που δεν φαίνονταν από κάτω. Μετά τοπ ρόουπ ο Γιάννης. Δεν ακολούθησα. Την ονομάσαμε «Πέρα –δώθε» καθώς σε δύο σημεία βάλαμε προεκτάσεις ιμάντων. Πιθανή δυσκολία 6.
Μπήκα στην τελευταία διαδρομή, 5- μάλλον, πλάκα, που έφτανε ως ένα ανοιχτό κοίλωμα, την ονομάσαμε «Παρατημένο σκοινί», από το σκοινί που έδενε τα δύο ρελέ. Την εκτέλεσαν τοπ ρόουπ εξαιρετικά γρήγορα, ήταν μικρή με καλά πιασίματα, ο Ηλίας κι ο Γιάννης. Η ζέστα άρχισε να γίνεται ενοχλητική, ακόμα και κάτω από τον ίσκιο του θάμνου όπου γευματίσαμε ελαφρά.
Ανιχνεύοντας το τοπίο του γυρισμού αρχίσαμε την αποχώρηση, βρίσκοντας μάλλον τυχαία το σημαδεμένο μονοπάτι. Έπειτα από δέκα λεπτά στο θερμόμετρο του αυτοκινήτου 37 οι βαθμοί του Κελσίου κι εμείς πυριφλεγείς κι ιδρωμένοι. Ενδιαφέρουσα η εμπειρία, αλλά η θέα από το πεδίο μάλλον κλειστή, ένα τμήμα της Εγνατίας μόνο και μερικές πλαγιές του Μπουγαζιού. Δύσκολη σχετικά και η πρόσβαση.
[συμπλήρωση 03.09.12: Αφού φτάσαμε Κοζάνη, ο Ηλίας λησμόνησε τις αλεξήλιες διόπτρες του κάπου στο πεδίο, το επισκέφτηκε πάλι την ίδια μέρα, αλλά δεν τις βρήκε. Την επόμενη ημέρα προσπαθήσαμε με τη Μαρία να προσεγγίσουμε τη σπηλιά από πάνω μεριά, αλλά ερχόταν το λυκόφως κι αποχωρήσαμε. Χτες 02.09.12 ανέβηκα μόνος στη σπηλιά, μάταια έψαξα παντού (βλ. φωτό κάτω). Επρόκειτο για ένα εντυπωσιακό πρωινό από ατμοσφαιρική άποψη, αλλά θλιμμένο εκ της πραγματικότητας, καθώς εντόπισα έτερο κομμένο δέντρο κοντά στο δρόμο]
Προσεχής ομιλητής σε τρία συνέδρια στα πλαίσια του εορτασμού της εκατονταετηρίδας από την απελευθέρωση του 1912:
