«Βακτηριακά καλώδια» εξηγούν μυστηριώδη ηλεκτρικά ρεύματα στο βυθό
Η ανίχνευση ηλεκτρικών ρευμάτων στο βυθό της θάλασσας είχε προκαλέσει αίσθηση πριν από τρία χρόνια, μέχρι σήμερα όμως το φαινόμενο παρέμενε ανεξήγητο. Τώρα, διεθνής ερευνητική ομάδα διαπιστώνει ότι τα ρεύματα οφείλονται σε μακρόστενα βακτήρια που συμπεριφέρονται ως καλώδια για να αντλήσουν ενέργεια.
«Τα πειράματά μας έδειξαν ότι οι ηλεκτρικές συνδέσεις στο βυθό πρέπει να είναι στέρεες βακτηριακές δομές» αναφέρει ο Κρίστιαν Πφέφερ του Πανεπιστημίου του Άαρχαους της Δανίας, μέλος της ερευνητικής ομάδας που είχε ανιχνεύσει τα ηλεκτρικά ρεύματα.
Σε συνεργασία με συναδέλφους τους από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, οι Δανοί ερευνητές εξέτασαν δείγματα του θαλάσσιου πυθμένα στο μικροσκόπιο. Εντόπισαν ένα άγνωστο ως σήμερα είδος βακτηρίων, τα οποία σχηματίζουν μακρόστενες, πολυκύτταρες αποικίες με μήκος περίπου ένα εκατοστό.
«Η τραβηγμένη ιδέα ότι τα βακτήρια συμπεριφέρονται ως καλώδια άρχισε να επιβεβαιώνεται όταν ανακαλύψαμε μέσα στα βακτήρια δομές σαν ίνες, τις οποίες περιέβαλε μια μεμβράνη» σχολιάζουν οι ερευνητές.
Χρησιμοποιώντας μεθόδους νανοτεχνολογίας, η ερευνητική ομάδα μπόρεσε να διαλευκάνει το μηχανισμό του παράξενου φαινομένου: τα ηλεκτρικά ρεύματα που τρέχουν κατά μήκος των βακτηρίων τα βοηθούν να τρέφονται.
Τα μικρόβια φαίνεται ότι χρησιμοποιούν αυτό το μηχανισμό επειδή η λάσπη του ωκεανού δεν περιέχει αρκετό οξυγόνο για την καύση των τροφών τους.
http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231219346
Ρωσικός πύραυλος θα προστατεύσει τη Γη από αστεροειδείς
 |
«Υπάρχουν τρεις μεγάλοι αστεροειδείς, των οποίων η τροχιά διασταυρώνεται με αυτή της Γης και θα μπορούσαν να συγκρουστούν μαζί της σε βάθος αρκετών δεκαετιών», δήλωσε ο Βιτάλι Λόποτα. |
Ο Ρώσος επικεφαλής της γνωστής εταιρείας Energia δήλωσε σε ρωσικά μέσα ότι εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο κατασκευής ενός διαστημικού πυραύλου που θα έχει την ικανότητα στο μέλλον να καταστρέψει ή να αλλάξει πορεία σε αστεροειδείς που κατευθύνονται προς τη Γη.
«Υπάρχουν τρεις μεγάλοι αστεροειδείς, συμπεριλαμβανομένου του 99942 Απόφεως, των οποίων η τροχιά διασταυρώνεται με αυτή της Γης και θα μπορούσαν να συγκρουστούν μαζί της σε βάθος αρκετών δεκαετιών», δήλωσε ο Βιτάλι Λόποτα.
Ο 99942 Aποφις είναι ένας αστεροειδής που ανακαλύφθηκε το 2004 και έλαβε μεγάλη δημοσιότητα όταν η ΝΑΣΑ εξέδωσε αρχικές εκτιμήσεις που έκαναν λόγο για αρκετά πιθανή σύγκρουσή του με τη Γη ή τη Σελήνη το έτος 2029. Μεταγενέστερες μετρήσεις απέκλεισαν κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο αλλά έδωσαν πιθανότητες 1 προς 250.000 να γίνει μια παρόμοια σύγκρουση τον Απρίλιο του 2036. Το 2029 θα περάσει εν τέλει σε απόσταση 30 χιλιάδων χιλιομέτρων, η οποία είναι συγκριτικά δέκα φορές μικρότερη από ότι η απόσταση της Γης από τη Σελήνη.
Για περισσότερα http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2246987
Νέα τεχνική τομογραφίας αυξάνει την ανάλυση, μειώνει τη δόση ακτινοβολίας
Νέοι αλγόριθμοι για την ανάλυση των δεδομένων, σε συνδυασμό με μια νέα πηγή ακτίνων Χ υψηλής ενέργειας, αυξάνουν σημαντικά την ανάλυση της αξονικής τομογραφίας, ενώ παράλληλα μειώνουν δραστικά τη δόση ακτινοβολίας.
Η νέα μέθοδος δοκιμάστηκε σε πρώτη φάση ως εναλλακτική στη μαστογραφία, αναφέρει διεθνής ερευνητική ομάδα στην αμερικανική επιθεώρηση PNAS .
Ο ιστός του μαστού είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στην ακτινοβολία, γι΄αυτό και η αξονική τομογραφία, η οποία απαιτεί σχετικά μεγάλες δόσεις ακτίνων Χ, συνήθως δεν χρησιμοποιείται για την ανίχνευση όγκων στο στήθος.
Η συμβατική μέθοδο μαστογραφίας βασίζεται αντίθετα στην παραδοσιακή μέθοδο της ακτινογραφίας και απεικονίζει το μαστό μόνο από δύο γωνίες, και όχι σε τρεις διαστάσεις. Αυτός πιστεύεται όμως ότι είναι ο λόγος που η μαστογραφία αποτυγχάνει να εντοπίσει τους όγκους στο 10-20% των περιπτώσεων.
Τώρα, ερευνητές από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία αναφέρουν ότι ανέπτυξαν μια νέα τεχνική που επιτρέπει την απεικόνιση του μαστού σε τρεις διαστάσεις με την ανάλυση που προσφέρει η αξονική τομογραφία. Η δόση ακτινοβολίας, όμως, είναι 25 φορές μικρότερη.
Η νέα μέθοδος βασίζεται σε δύο καινοτομίες. Η πρώτη αφορά τους αλγόριθμους επεξεργασίας των δεδομένων, η οποία επιτρέπει στην τεχνική να δημιουργεί τρισδιάστατες απεικονίσεις συνδυάζοντας έναν μικρό αριθμό εικόνων που έχουν ληφθεί από διαφορετικές γωνίες.
Η δεύτερη καινοτομία αφορά την πηγή των ακτίνων Χ. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια δέσμη ακτίνων Χ υψηλής ενέργειας την οποία παράγει η Ευρωπαϊκή Εγκατάσταση Ακτινοβολίας Σύγχροτρου στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας (ESRF).
Το ενδιαφέρον είναι ότι, παρόλο που η δέσμη έχει υψηλότερη ενέργεια από ό,τι οι ακτίνες Χ στην ακτινογραφία και την αξονική τομογραφία, οι ιστοί εμφανίζονται πιο διαφανείς στις ακτίνες υψηλής ενέργειας και η απορρόφηση ακτινοβολίας μειώνεται έτσι σημαντικά.
Μέχρι στιγμής, πάντως, η νέα μέθοδος έχει δοκιμαστεί μόνο σε δείγματα ιστού από μαστογραφίες.
Για την αξιοποίηση της τεχνικής στην κλινική πράξη, επισημαίνουν οι ερευνητές, είναι απαραίτητη η ανάπτυξη πηγών ακτίνων Χ υψηλής ενέργειας που θα καταλαμβάνουν μικρό όγκο ώστε να μπορούν να εγκατασταθούν σε νοσοκομεία.
Αναζητώντας το χαμένο ευγενές αέριο
 |
Τέσσερα δισεκατομμύρια πριν, η Γη έχασε σε μεγάλο ποσοστό την ατμόσφαιρά του. Το αργό και τα άλλα ευγενή αέρια βρήκαν «καταφύγιο» εντός του περοβσκίτη, αντίθετα, το ξένο μιας και δεν μπορούσε να διαλυθεί στο ορυκτό, χάθηκε στο διάστημα. |
Το χημικό στοιχείο ξένο (Xe) είναι σχεδόν εξαφανισμένο από την ατμόσφαιρα και απαντάται σε ποσοστό μόλις 0,000008%. Γερμανοί επιστήμονες πιστεύουν ότι έχουν βρει την εξήγηση για το παράδοξο αυτό.
Η ατμόσφαιρά μας περιέχει πολύ λιγότερο ξένο συγκριτικά με τα πιο ελαφρά ευγενή αέρια (ήλιο, νέο, αργό, κρυπτό), αλλά και σε σχέση με μετεωρίτες που έχουν παρόμοια βραχώδη σύσταση με τη Γη όταν σχηματιζόταν. Το ξένο είναι το δεύτερο πιο βαρύ από τα χημικά αδρανή ευγενή αέρια, μετά το ραδιενεργό ραδόνιο.
Παρά την «εξαφάνιση» του ξένου, υπήρχε διαχρονικά μία θεωρία στην επιστημονική κοινότητα ότι ποσότητες ξένου «κρύβονται» σε μέρη όπως ο πυρήνας της Γης, παγετώνες ή διάφορα ορυκτά. Οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Bayreuth της Γερμανίας Χανς Κέπλερ και Σβιάτοσλαβ Στσέκα αναζήτησαν την απάντηση στα ορυκτά.
Το μαγνητικό πυρίτιο περοβσκίτη (το οποίο είναι ορυκτό οξείδιο του ασβεστίου και του τιτανίου) είναι ένα από τα κύρια συστατικά του χαμηλότερου μανδύα της Γης. Εφόσον ο μανδύας αναλογεί περίπου στη μισή μάζα της Γης, καταλαμβάνοντας το χώρο μεταξύ φλοιού και πυρήνα, οι επιστήμονες αναζήτησαν το ξένο εντός θυλάκων του μανδύα.
Οι ερευνητές διέλυσαν ξένο και αργό σε περοβσκίτη με θερμοκρασία άνω των 1600 °C και ατμοσφαιρική πίεση 250.000 φορές μεγαλύτερη από αυτή σε επίπεδο θάλασσας. Παρά τις ακραίες συνθήκες, εντόπισαν μόνο αργό και όχι ξένο. Η αποτυχία του πειράματος έκανε τον δρ. Κέπλερ να καταλήξει στη θεωρία του
Τέσσερα δισεκατομμύρια πριν, η Γη ήταν ακόμα σε κατάσταση τήξης. Σε συνδυασμό με τις αρκετές συγκρούσεις με μετεωρίτες, ο πλανήτης έχασε σε μεγάλο ποσοστό την ατμόσφαιρά του. Το αργό και τα άλλα ευγενή αέρια βρήκαν «καταφύγιο» εντός του περοβσκίτη.
Αντίθετα, το ξένο μιας και δεν μπορούσε να διαλυθεί στο ορυκτό, χάθηκε στο διάστημα. Όταν η θερμοκρασία της Γης έπεσε, τα άλλα ευγενή αέρια άρχισαν να εισχωρούν στην ατμόσφαιρα από τον περοβσκίτη. Για αυτό τον λόγο η μόνη ποσότητα ξένου που υπάρχει σήμερα στην ατμόσφαιρα είναι τα λιγοστά ίχνη που κατάφεραν να απορροφηθούν τότε.
Περαιτέρω απόδειξη της θεωρίας των Γερμανών επιστημόνων είναι το γεγονός ότι η σχετική σύσταση των τριών αερίων (ξένο, κρυπτό και αργό) στην ατμόσφαιρα είναι ανάλογη με το βαθμό διαλυτότητάς τους στον περοβσκίτη.
Παρά τη φαινομενική λύση του «μυστηρίου», η δρ. Κρυστέλ Σανλούπ του Ινστιτούτου Κιουρί στο Παρίσι αμφισβητεί την ορθότητά της και επισημαίνει ότι η θεωρία δεν εξηγεί το επιπλέον βαρύ ξένο στην ατμόσφαιρο και το επιπρόσθετο ξένο που παράγεται από τη ραδιενεργό διάσπαση του ουρανίου και του πλουτωνίου.
Τη λύση στην επιστημονική διαφωνία αναμένεται να δώσει ο Aρης. Το ίδιο φαινόμενο έχει παρατηρηθεί εκεί, και η ορθότητα της θεωρίας θα εξαρτηθεί από το αν ο «κόκκινος πλανήτης» διαθέτει και αυτός ικανές ποσότητες περοβσκίτη.
Πώς δημιουργήθηκε το φεγγάρι;
Δύο νέες έρευνες υποστηρίζουν ότι η Σελήνη σχηματίστηκε από την ένωση μικροσκοπικών κομματιών ενός κονιορτοποιημένου πλανήτη που εκτοξεύτηκαν στο διάστημα από μία καταστροφική σύγκρουση με τη Γη 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.
 |
| Σύμφωνα με έρευνα, υπό την αστροφυσικό Ρόμπιν Κάναπ του Southwest Research Institute στο Κολοράντο των ΗΠΑ η Σελήνη σχηματίστηκε από την ένωση μικροσκοπικών κομματιών ενός κονιορτοποιημένου πλανήτη που εκτοξεύτηκαν στο διάστημα από μία καταστροφική σύγκρουση με τη Γη 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. |
Τα νέα ευρήματα έρχονται να ενισχύσουν την επικρατούσα θεωρία της «γιγαντιαίας πρόσκρουσης». Προηγούμενες εκδοχές της θεωρίας υποστήριζαν ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε μετά από την πρόσκρουση στη Γη ενός αγνώστου ουράνιου σώματος στο μέγεθος του Αρη. Η παρόμοια κατεύθυνση της περιστροφής της Γης και της τροχιάς της Σελήνης είναι ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα αυτής της θεωρίας. Όμως η θεωρία αυτή παρουσίαζε αρκετά κενά. Οι δύο νέες μελέτες προσφέρουν εξηγήσεις για το πώς η Γη και η Σελήνη έχουν την ίδια γεωχημική σύσταση, αλλά με δύο διαφορετικές προσεγγίσεις.
Η πρώτη έρευνα, υπό τον δρ. Ματία Κουκ του Ινστιτούτου SETI της Καλιφόρνια και την δρ. Σάρα Στιούαρτ του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ισχυρίζεται ότι η απάντηση βρίσκεται στο ρυθμό περιστροφής της Γης.
Αν η γήινη ημέρα είχε διάρκεια δύο με τρεις ώρες την εποχή της σύγκρουσης, τότε η σύγκρουση μεταξύ της Γης και του άγνωστου πλανήτη θα ήταν δυνατό να είχε εκτοξεύσει αρκετό υλικό ώστε να σχηματιστεί η Σελήνη. Αλλωστε το μέγεθος της μάζας της είναι μόλις 1,2 τοις εκατό σε σχέση με τη Γη.
Για περισσότερα http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2246016
Ο γαλάζιος Ουρανός βγάζει για πρώτη φορά τη μάσκα
Ρένο, Νεβάδα
Εδώ και δεκαετίες, οι καλύτερες εικόνες του μακρινού πλανήτη Ουρανού δείχνουν μόνο μια γαλαζοπράσινη σφαίρα χωρίς κανένα ορατό χαρακτηριστικό. Τώρα, μια νέα τεχνική παρατήρησης επέτρεψε στους αστρονόμους να διακρίνουν λεπτομέρειες και βίαια μετεωρολογικά συστήματα.
Αν και είναι ο τρίτος μεγαλύτερος πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος, μετά τον Δία και τον Κρόνο, ο Ουρανός παραμένει μυστηριώδης, αφού βρίσκεται 30 φορές πιο μακριά από τον Ήλιο, σε σχέση με τη Γη, και παραμένει κρυμμένος στο αιώνιο λυκόφως. Ακόμα και η αποστολή Voyager, η οποία πέρασε από τον Ουρανό το 1986, κατάφερε να δει μόνο μια τιρκουάζ σφαίρα (ένθετη αριστερά).
Οι νέες εικόνες αποκαλύπτουν ότι ο Ουρανός μοιάζει τελικά με τους υπόλοιπους αέριους γίγαντες του Ηλιακού Συστήματος, τον Δία, τον Κρόνο και τον Ποσειδώνα: είναι τυλιγμένος σε ζώνες περιστρεφόμενων σύννεφων και η ατμόσφαιρά του μαστίζεται από γιγάντιους κυκλώνες.
Τα νέα πορτρέτα του Ουρανού συνδυάζουν πολλαπλές υπέρυθρες λήψεις με το τηλεσκόπιο Keck II, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή του ηφαιστείου Μάουνα Κέα της Χαβάης. Με επικεφαλής τον Λάρι Σρομόφσκι του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν στο Μάντισον, οι ερευνητές κατάφεραν να απομονώσουν το θόρυβο και να αποκαλύψουν έτσι τα χαρακτηριστικά της ατμόσφαιρας.
Οι αστρονόμοι διαπίστωσαν ότι βαθιά μέσα στην ατμόσφαιρα του Ουρανού, η οποία αποτελείται από υδρογόνο, ήλιο και μεθάνιο, οι άνεμοι πνέουν συνήθως από τα ανατολικά, με ταχύτητες που φτάνουν τα 900 χιλιόμετρα την ώρα.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο άνεμος είναι τόσο ισχυρός, δεδομένου ότι η ενέργεια της ατμόσφαιρας είναι περιορισμένη στη θερμοκρασία των -240 βαθμών Κελσίου.
«Ο ήλιος είναι στον ουρανό 900 φορές πιο ασθενής από ό,τι στη Γη, οπότε πέφτει και η ένταση της ηλιακής ενέργειας που τροφοδοτεί το σύστημα» εξηγεί ο Δρ Σρομόφσκι.
Επισημαίνει επίσης ότι στο βόρειο πόλο του Ουρανού διακρίνονται για πρώτη φορά ρεύματα μεταφοράς θερμότητας, τα οποία θυμίζουν τη γιγάντια δίνη που μαίνεται στο νότιο πόλο του Κρόνου.
Η μελέτη παρουσιάστηκε σε συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αστρονομίας στο Ρένο της Νεβάδα.
Φυσική Α Λυκείου Κινήσεις Θεωρ Σαχινίδης Συμεών
Το μεγαλύτερο πείραμα γεωμηχανικής στον Ειρηνικό Ωκεανό
 |
Mε βάση τα δεδομένα δορυφόρου της NASA, οι περιοχές με κίτρινο και καφέ χρώμα παρουσιάζουν σχετικά υψηλές συγκεντρώσεις χλωροφύλλης στον Ειρηνικό Ωκεανό, τον Αύγουστο του 2012, καθώς περίπου 100 τόνοι θειικού σιδήρου απορρίφθηκαν στα ανοικτά της δυτικής ακτής του Καναδά (Πηγή: Giovanni/Goddard Earth Sciences Data and Information Services Center/NASA). |
Η βρετανική εφημερίδα Guardian αποκάλυψε ότι Αμερικανός επιχειρηματίας ηγήθηκε, το περασμένο καλοκαίρι, του μεγαλύτερου πειράματος γεωμηχανικής που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ στον κόσμο, κατά παράβαση δύο διεθνών συνθηκών, όπως καταγγέλλουν οργανώσεις για την προστασία του περιβάλλοντος.
Στο πλαίσιο του πειράματος, περίπου 100 τόνοι θειικού σιδήρου απορρίφθηκαν στον Ειρηνικό Ωκεανό από αλιευτικό σκάφος, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα «δάσος» φυτοπλαγκτού!
Η εφημερίδα γράφει ότι το πείραμα έλαβε χώρα τον Ιούλιο, ανοιχτά των ακτών του δυτικού Καναδά, και επιβεβαιώνεται από δορυφορικές φωτογραφίες. Περιβαλλοντικές οργανώσεις και δικηγόροι κάνουν λόγο για «κατάφωρη παραβίαση» της συνθήκης του ΟΗΕ για τη βιολογική ποικιλότητα και της συνθήκης του Λονδίνου για την απόρριψη αποβλήτων στη θάλασσα.
Οι δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι η έκταση που καλύπτει το υποθαλάσσιο «δάσος» φθάνει τα 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το πείραμα φαίνεται πως πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της ελεγχόμενης «γονιμοποίησης» των ωκεανών. Αυτή η τεχνική γεωμηχανικής βασίζεται στη θεωρία ότι το πλαγκτόν θα απορροφήσει διοξείδιο του άνθρακα και στη συνέχεια θα βυθιστεί στον πυθμένα.
Επιστήμονες δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν ακόμη εάν μια τέτοια μέθοδος, με τη χρήση θειικού σιδήρου, θα μπορούσε να εγκλωβίσει μακροπρόθεσμα το διοξείδιο του άνθρακα στα βάθη των ωκεανών. Ορισμένοι διατυπώνουν την ανησυχία ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να βλάψει τα θαλάσσια οικοσυστήματα, παράγοντας π.χ. τοξικές «κόκκινες παλίρροιες» και επιτείνοντας τελικά το πρόβλημα της οξίνισης των ωκεανών και την παγκόσμια υπερθέρμανση.
Για περισσότερα http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2244794