Ανταρκτική: Επιστήμονες είδαν πώς το CO2 αποθηκεύεται στον ωκεανό

Οι επιστήμονες της Βρετανικής Ερευνητικής Ομάδας της Ανταρκτικής και του αυστραλιανού Κέντρου Ερευνών για το Κλίμα και τα Οικοσυστήματα της Ανταρκτικής επικεντρώθηκαν στο Νότιο Ωκεανό, ο οποίος απορροφά το 40% των εκπομπών CO2 που καταλήγουν στη θάλασσα. (Πηγή:British Antarctic Survey)

Απαντήσεις για τη σχέση της υπερθέρμανσης του πλανήτη με την απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα από τον ωκενό επιχειρούν να δώσουν τα αποτελέσματα μιας νέας μελέτης Βρετανών και Αυστραλών επιστημόνων. Μελετώντας πυρήνες πάγου από την Ανταρκτική και τη Γροιλανδία, οι ερευνητές πιστεύουν ότι «ξεκλείδωσαν» το μηχανισμό που, με τη βοήθεια τεράστιων δινών και ρευμάτων, κατευθύνει το CO2 σε μεγάλα βάθη κρατώντας το εκεί για δεκάδες αιώνες.

Οι επιστήμονες της Βρετανικής Ερευνητικής Ομάδας της Ανταρκτικής και του αυστραλιανού Κέντρου Ερευνών για το Κλίμα και τα Οικοσυστήματα της Ανταρκτικής επικεντρώθηκαν στο Νότιο Ωκεανό, ο οποίος απορροφά το 40% των εκπομπών CO2 που καταλήγουν στη θάλασσα (περίπου το 25% επί των συνολικών εκπομπών που παράγονται). Με βάση τους πυρήνες πάγου που συνέλεξαν, εξέτασαν τις αλλαγές στις θερμοκρασίες και στο CO2 κατά την μεγαλύτερη -φυσική- κλιματική αλλαγή στην πρόσφατη ιστορία του πλανήτη: την υπερθέρμανση που σηματοδότησε τη λήξη της τελευταίας εποχής των πάγων.

Είδαν ότι όσο οι θερμοκρασίες της Ανταρκτικής ανέβαιναν, τόσο άλλαζαν τα ωκεάνια ρεύματα, με αποτέλεσμα το διοξείδιο του άνθρακα που βρισκόταν «εγκλωβισμένο» στα βάθη του Νοτίου Ωκεανού, να αρχίσει να εκλύεται στην ατμόσφαιρα. Παλαιότερες μελέτες έδειχναν ότι από την άνοδο των θερμοκρασιών ως την απελευθέρωση του CO2 μπορούν να μεσολαβήσουν έως και 1000 χρόνια. Τα συμπεράσματα της νέας μελέτης καταδεικνύουν ότι το διάστημα που χωρίζει τις διαδικασίες αυτές, τουλάχιστον στην υπό εξέταση περίοδο, ήταν πολύ μικρότερο.

«Οι πυρήνες πάγου αποκαλύπτουν μια σχεδόν ταυτόχρονη αύξηση θερμοκρασιών και διοξειδίου του άνθρακα», λέει ο Τζόελ Πέντρο από την ερευνητική ομάδα του αυστραλιανού ιδρύματος. «Εάν υπήρξε μια μικρή καθυστέρηση, αυτή πιθανότατα δεν ξεπερνούσε τα 400 χρόνια.»

Οι επιστήμονες είδαν επίσης ότι τα ρεύματα που μεταφέρουν το CO2 από την επιφάνεια στο βυθό εκδηλώνονται σε συγκεκριμένα σημεία. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι το διοξείδιο του άνθρακα που προκύπτει π.χ. από την καύση ορυκτών καυσίμων, δεν μπορεί να απορροφηθεί από το ενιαίο σώμα του ωκεανού, όπως είχαν καταδείξει άλλες μελέτες, αλλά μόνο από ορισμένες περιοχές και υπό προϋποθέσεις.

Βρήκαν ότι ένας συνδυασμός ανέμων, δινών και γιγάντιων ρευμάτων πλάτους έως και 1.000 χλμ. ευνοεί την απορρόφηση του CO2 σε πολύ μεγάλα βάθη και την αποθήκευσή του εκεί για δεκαετίες ή και αιώνες. Σε άλλες περιοχές, όπου δεν υπάρχουν οι συνθήκες για τη δημιουργία αυτού του μηχανισμού, το διοξείδιο του άνθρακα «αντανακλάται» πίσω στην ατμόσφαιρα, στο πλαίσιο ενός φυσικού κύκλου.

«Τώρα που έχουμε μια καλύτερη αντίληψη των μηχανισμών απορρόφησης άνθρακα, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τις επιπτώσεις του κλίματος που αλλάζει και της μελλοντικής απορρόφησης άνθρακα από τον ωκεανό», λέει ο Ζαν-Μπατίστ Σαλέ από τη Βρετανική Ερευνητική Ομάδα της Ανταρκτικής. Τα αποτελέσματα της μελέτης θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για τη βελτίωση των μοντέλων, με τα οποία γίνονται προβλέψεις για την κλιματική αλλαγή.

Νέα θεωρία για την προέλευση της Σελήνης

Σύμφωνα με την επικρατέστερη – έως σήμερα – θεωρία για τη δημιουργία της Σελήνης, το φεγγάρι είναι προϊόν μίας σύγκρουσης του πλανήτη μας με έναν άλλο πλανήτη στο μέγεθος του Αρη, πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. (Πηγη: NASA)

Σύμφωνα με την επικρατέστερη – έως σήμερα – θεωρία για τη δημιουργία της Σελήνης, το φεγγάρι είναι προϊόν μίας σύγκρουσης του πλανήτη μας με έναν άλλο πλανήτη στο μέγεθος του Αρη, πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν ακόμη το ηλιακό σύστημα σχηματιζόταν και η Γη ήταν μια φλεγόμενη περιστρεφόμενη σφαίρα. Μια ομάδα επιστημόνων από τα πανεπιστήμια της Βέρνης, της Ζυρίχης και του Λουντ, προτείνουν μια νέα θεωρία για αυτό το πολυσυζητημένο ζήτημα σύμφωνα με την οποία η Γη χτυπήθηκε από ένα πολύ μεγαλύτερο και ταχύτερο σώμα από τις υπάρχουσες εικασίες.

Πέρα από θεωρίες που εμπεριέχουν κάποια σύγκρουση, έχει προταθεί και η πιθανότητα η Σελήνη να αποκολλήθηκε από τη Γη εξαιτίας των φυγοκεντρικών δυνάμεων που προκάλεσε η πιο γρήγορη περιστροφή της Γης στο παρελθόν, ή απλά να πρόκειται για κάποιο σώμα του ηλιακού συστήματος που περνώντας από τη Γη, μπήκε σε τροχιά γύρω της. Καθώς όμως υπάρχουν επιχειρήματα εναντίον και των δύο παραπάνω πιθανοτήτων, η θεωρία της βίαιης σύγκρουσης είναι η πιο ευρέως αποδεκτή. Η βίαιη σύγκρουση προκάλεσε την απελευθέρωση μια μεγάλης πύρινης μάζας η οποία αιχμαλωτίστηκε από τη βαρύτητα της Γης και έμεινε σε τροχιά γύρω της, πάγωσε, και είναι αυτό που σήμερα αποκαλούμε Σελήνη.

Ο θεωρητικός πλανήτης που συγκρούστηκε με τη Γη ονομάζεται Θεία, έχοντας πάρει το όνομά του από την ελληνική μυθολογία και την κόρη της Γης και του Ουρανού. Το ακριβές όμως μέγεθος του πρωτοπλανήτη που συγκρούστηκε με τη Γη, η ταχύτητά του και οι συνθήκες της σύγκρουσης παραμένουν θέμα συζήτησης.

Η θεωρία της σύγκρουσης των δύο σωμάτων οδηγεί στο συμπέρασμα πως η Σελήνη αποτελείται από μια μείξη υλικών της Γης και της Θείας, τα οποία ως ένα βαθμό θα έπρεπε να διαφέρουν. Μελετώντας δείγματα από βράχους στο φεγγάρι και συγκρίνοντάς τα με τη σύνθεση των υλικών στη Γη, είναι δυνατόν από την αναλογία των υλικών στη Γη και στη Σελήνη να βγουν συμπεράσματα για το μέγεθος της Θείας και τα χαρακτηριστικά της πρόσκρουσης με τη Γη. Από τη χημική ανάλυση των δειγμάτων φαίνεται πως η σύνθεση της Σελήνης είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό όμοια με αυτή της Γης, από ότι θα περίμενε κανείς από μια προσομοίωση της σύγκρουσης της Γης, με ένα σώμα με μέγεθος παρόμοιο με τον Αρη.

Στηριζόμενοι σε στοιχεία από χημικές αναλύσεις, και σε γεωλογικές έρευνες της επιφάνειας της Σελήνης, στη νέα έρευνα οι ερευνητές πραγματοποίησαν μια προσομοίωση της σύγκρουσης σε υπολογιστή και προτείνουν πως το μέγεθος της Θείας και η ταχύτητά της ήταν πολύ μεγαλύτερα από ότι μέχρι σήμερα πιστεύεται. Οι ερευνητές υποστηρίζουν πως μια σύγκρουση στην οποία η Θεία χτύπησε τη Γη με μεγάλη ταχύτητα ίση με περίπου 1,2 με 1,4 φορές την ταχύτητα διαφυγής από τη βαρύτητα της Γης (11χλμ το δευτερόλεπτο), και υπό γωνία περίπου 30 μοιρών, χάνοντας μόνο ένα μικρό μέρος της μάζας της κι έπειτα συνεχίζοντας εξοστρακισμένη τη φρενήρη πορεία της στο ηλιακό σύστημα, θα μπορούσε να εξηγήσει τη δημιουργία και τη σύνθεση της Σελήνης, σε αντιστοιχία με το γεγονός πως η Σελήνη αποτελείται κατά κύριο λόγο από υλικά που προέρχονται από τη Γη.

Μέχρι πρότινος, η παραδοχή ήταν πως η ταχύτητα της Θείας ήταν της τάξης των 4χλμ το δευτερόλεπτο, υπό μία γωνία 45 μοιρών, κάτι που σημαίνει πως η Γη και η Θεία συνενώθηκαν μετά τη σύγκρουση σε ένα μοναδικό σώμα. Λόγω της σύγκρουσης, τα υλικά της Θείας εισχώρησαν στο εσωτερικό της ρευστής Γης, και σήμερα μένουν παγιδευμένα στο εσωτερικό του μανδύα της. Το νέο μοντέλο προτείνει μια εντελώς διαφορετική πιθανότητα λοιπόν, στην οποία η σύγκρουση ήταν πιο βίαια, αλλά λιγότερο μετωπική.Αν και το θέμα παραμένει ανοικτό, μια λεπτομερέστερη ανάλυση των αναλογιών των υλικών της Σελήνης και της Γης, και ένας νέος γύρος ακριβέστερων προσομοιώσεων θα μπορούσαν να αποτελέσουν απόδειξη υπέρ ή εναντίον αυτής της νέας θεωρίας.

Τάφρος στο μέγεθος του Γκραν Κάνιον κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής

Τάφρος στο μέγεθος του Γκραν Κάνιον κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής

Το ρήγμα βρίσκεται κάτω από το ποτάμι πάγου του Ferrigno, τίποτα όμως δεν διακρίνεται από αέρος
Το ρήγμα βρίσκεται κάτω από το ποτάμι πάγου του Ferrigno, τίποτα όμως δεν διακρίνεται από αέρος   (Φωτογραφία:  BAS )
Η ανακάλυψη

Ερευνητές της Βρετανικής Αποστολής της Ανταρκτικής (BAS) εντόπισαν το ρήγμα με τη βοήθεια ειδικών ραντάρ που μπορούν να «διεισδύουν» κάτω από το παχύ στρώμα πάγων. Το ρήγμα εντοπίστηκε στην περιοχή Ferrigno Ice Stream η οποία είναι πολύ απομονωμένη. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από την τωρινή έρευνα η συγκεκριμένη περιοχή είχε δεχθεί μόλις άλλη μια επίσκεψη ανθρώπων πριν από δύο έτη και πάλι για ερευνητικούς σκοπούς. Το ρήγμα υπολογίζεται ότι έχει βάθος 1,5 χλμ. Το Γκραν Κάνιον έχει βάθος 1,8 χλμ.


To ρήγμα όπως διακρίνεται στο γεωραντάρ

Οι δορυφορικές παρατηρήσεις έχουν δείξει μεγάλη απώλεια των πάγων στη συγκεκριμένη περιοχή τα τελευταία χρόνια και για αυτόν τον λόγο η επιστημονική κοινότητα θέλησε να την μελετήσει από κοντά. Η πρώτη αποστολή έγινε πριν από δύο έτη και πάλι από ερευνητές της BAS – και στις δύο αποστολές έγινε προσπάθεια χαρτογράφησης του υπεδάφους.

Οι ερευνητές τοποθέτησαν το ειδικό ραντάρ σε έλκηθρο και προχωρούσαν σέρνοντάς το πάνω στους πάγους. Τελικά κατάφεραν να χαρτογραφήσουν το υπέδαφος σε μια έκταση 2,5 χιλιάδων χλμ. Όπως αναφέρουν, το ρήγμα συνδέεται με την τάφρο Belgica που βρίσκεται στον πυθμένα της θάλασσας.

Μέσω της τάφρου διοχετεύεται στο ρήγμα θαλασσινό νερό που έχει σχετικά υψηλή θερμοκρασία και το οποίο τελικά έρχεται σε επαφή με τους πάγους. Η επαφή αυτή επιταχύνει τη μετακίνηση των πάγων προς τη θάλασσα στην οποία τελικά καταλήγουν.

Βήμα ScienceNewsroom ΔΟΛ

Γροιλανδία: Σοκάρει η συρρίκνωση των πάγων τον Ιούλιο

Σύμφωνα με τη NASA, μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες, από τις 8 έως τις 12 του μηνός, η έκταση με πάγο που λιώνει αυξήθηκε από το 40% επί της συνολικής επιφάνειας του παγοκαλύμματος στο 97%!

Εικόνες από δορυφόρους αποκαλύπτουν την πρωτοφανή υποχώρηση των πάγων της Γροιλανδίας κατά το μήνα Ιούλιο. Το θέαμα άφησε με το στόμα ανοιχτό επιστήμονες, οι οποίοι παρακολουθούν στενά την περιοχή εδώ και δεκαετίες. Σύμφωνα με τη NASA, μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες, από τις 8 έως τις 12 του μηνός, η έκταση με πάγο που λιώνει αυξήθηκε από το 40% επί της συνολικής επιφάνειας του παγοκαλύμματος στο 97%!

Οι πάγοι λιώνουν κάθε καλοκαίρι, όμως η τόσο ραγδαία αλλαγή της εικόνας έκανε αρχικά τους επιστήμονες να πιστέψουν ότι κάπου είχε γίνει λάθος. «Ήταν τόσο εξωπραγματικό που αρχικά αμφέβαλα για το αποτέλεσμα: ήταν πραγματικό ή οφειλόταν σε κάποιο λάθος στα δεδομένα;», παραδέχεται ο Σον Γκιεμ από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας.

Για να γίνει αντιληπτή η βαρύτητα των παρατηρήσεων, κάθε καλοκαίρι λιώνει περίπου το μισό παγοκάλυμμα της Γροιλανδίας και το νερό από την τήξη ξαναπαγώνει επί τόπου σε μεγάλα υψόμετρα. Φέτος όμως, σχεδόν ολόκληρη η επιφάνεια – από τις παράκτιες παρυφές της ως το κέντρο της, όπου ο πάγος ξεπερνά σε πάχος τα τρία χιλιόμετρα- έλιωσε, λιγότερο ή περισσότερο. Κατά τη NASA, η φετινή συρρίκνωση αποτελεί ρεκόρ τριακονταετίας, ένα ρεκόρ που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί, καθώς οι παρατηρήσεις έγιναν με τη βοήθεια τριών διαφορετικών δορυφόρων.

Ορισμένοι ερευνητές εκτιμούν ότι το φαινόμενο μπορεί να οφείλεται σε ένα «θόλο» θερμού αέρα, ο οποίος καλύπτει τη Γροιλανδία. «Κάθε διαδοχικό κύμα είναι μεγαλύτερο από το προηγούμενο», γράφει σε ανακοίνωση της NASA ο Τόμας Μόουτ από το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια. Διευκρινίζει ότι το τελευταίο από αυτά τα κύματα άρχισε να «σαρώνει» τη Γροιλανδία στις 8 Ιουλίου. Τρεις ημέρες αργότερα ο «θόλος» κάλυψε την περιοχή πάνω από το – έκτασης 1,7 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων- παγοκάλυμμα μέχρι τις 16 του μηνός, οπότε και άρχισε να διαλύεται.

Σύμφωνα με τη γνωστή έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή, που δόθηκε στη δημοσιότητα το 2007, εάν το παγοκάλυμμα της Γροιλανδίας λιώσει εντελώς, η στάθμη των υδάτων παγκοσμίως θα μπορούσε να ανεβεί ακόμη και κατά 7 μέτρα. Aγνωστο παραμένει ωστόσο κατά πόσο οι τελευταίες παρατηρήσεις θα επηρεάσουν τη συνολική απώλεια πάγου για το καλοκαίρι του 2012, ανεβάζοντας τη στάθμη της θάλασσας.

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2214190

Η πρόληψη σώζει από τον καρκίνο των όρχεων (ειδικά για τους νέους)! Προσέχετε για…

http://www.alfavita.gr/artro.php?id=69487

Λύθηκε, έπειτα από 30 χρόνια, το μυστήριο των αποστολών Pioneer

Τα ιστορικά Pioneer ήταν τα πρώτα σκάφη που έφτασαν και ξεπέρασαν την τροχιά του Δία
Τα ιστορικά Pioneer ήταν τα πρώτα σκάφη που έφτασαν και ξεπέρασαν την τροχιά του Δία   (Φωτογραφία:  NASA )
Πασαντίνα, Καλιφόρνια

Καθώς πλησίαζαν τον Κρόνο στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τα δίδυμα σκάφη Pioneer 10 και 11 άρχισαν να επιβραδύνονται ανεπαίσθητα, αρκετά όμως για να προβληματίσουν τους επιστήμονες της NASA. Θα μπορούσε άραγε αυτή η επιβράδυνση να διαψεύσει τη θεωρία της Γενικής Σχετικότητας που περιγράφει τη βαρύτητα;

Τελικά, ο Άινσταϊν τη γλίτωσε για ακόμα μια φορά: Η ομάδα ενός επίμονου φυσικού της NASA ανακοίνωσε ότι η επιβράδυνση οφειλόταν στη θερμότητα που εξέπεμπαν τα σκάφη.

Η ζέστη από τις θερμοηλεκτρικές γεννήτριες πλουτωνίου που τροφοδοτούσαν τα Pioneer χανόταν στο Διάστημα υπό τη μορφή υπέρυθρης ακτινοβολίας, η οποία με τη σειρά της ωθούσε τα σκάφη προς την αντίθετη κατεύθυνση, επιβραδύνοντάς τα.

«Το φαινόμενο μοιάζει με το να οδηγεί κανείς ένα αυτοκίνητο και να επιβραδύνεται από τα φωτόνια που εκπέμπουν οι προβολείς» εξηγεί ο Σλάβα Τουρίσεβ, Ρώσος φυσικός που εργάζεται σήμερα στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA στην Καλιφόρνια.

H θεωρία της «πίεσης της ακτινοβολίας», όπως ονομάζεται το φαινόμενο που περιγράφει ο Τουρίσεβ, είχε προταθεί και με προηγούμενες μελέτες, οι οποίες όμως δεν εξέτασαν έναν τόσο μεγάλο όγκο δεδομένων και δεν θεωρήθηκαν απόλυτα πειστικές.

Τα Pioneer και η σχετικότητα

Τα Pioneer 10 και 11 εκτοξεύτηκαν το 1972 και το 1973 αντίστοιχα με αποστολή να εξερευνήσουν για πρώτη φορά το Ηλιακό Σύστημα πέρα από την τροχιά του Δία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι υπεύθυνοι της διπλής αποστολής αντιλήφθηκαν ότι τα σκάφη επιβραδύνονταν καθώς πλησίαζαν το σύστημα του Κρόνου. Αρχικά, οι ερευνητές υπέθεσαν ότι η επιβράδυνση προκλήθηκε από ίχνη προωθητικού καυσίμου που είχαν μείνει στους σωλήνες μετά την απενεργοποίηση των κινητήρων.

Το μυστήριο όμως επανήλθε το 1998, όταν τα δύο σκάφη βρίσκονταν σε απόσταση 13 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, πολύ πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα. Οι επιστήμονες κατάλαβαν τότε ότι υπήρχε μια πραγματική επιβράδυνση κατά περίπου 0,9 νανόμετρα ανά δευτερόλεπτο στο τετράγωνο.

Αυτή η μεταβολή της ταχύτητας ήταν βέβαια ανεπαίσθητη, προκάλεσε όμως μεγάλη αναστάτωση μεταξύ των φυσικών. Στο ταξίδι τους προς το εξώτερο Ηλιακό Σύστημα, τα Pioneer επιβραδύνονταν λόγω της βαρυτικής έλξης του Ήλιου. Όλα όμως έδειχναν ότι η επιβράδυνση αυτή ήταν μεγαλύτερη από ό,τι προέβλεπε για τη βαρύτητα η θεωρία της Γενικής Σχετικότητας.

Το φαινόμενο βαφτίστηκε «ανωμαλία των Pioneer» και έκανε τους φυσικούς να αναρωτιούνται αν έπρεπε ξαναγραφτούν οι νόμοι της βαρύτητας;

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Δρ Τουρίσεβ και οι συνεργάτες του σκέφτονταν να ζητήσουν από τη NASA να εκτοξεύσει μια νέα αποστολή ειδικά για να διερευνήσει το μυστηριώδες φαινόμενο. Πριν όμως απευθύνουν επίσημο αίτημα, ήθελαν να βεβαιωθούν ότι δεν τους είχε ξεφύγει κάποια απλούστερη εξήγηση για την επιβράδυνση.

Οι ερευνητές δεν μπορούσαν να εξετάσουν νέα δεδομένα από τις αποστολές, αφού το Pioneer 11 σίγησε οριστικά το 1995 και το Pioneer 10 ακολούθησε το 2003.

Ο Τουρίσεβ άρχισε λοιπόν να συλλέγει παλιά δεδομένα από κέντρα της NASA σε διάφορες τοποθεσίες των ΗΠΑ. Βρήκε μάλιστα ένα κουτί γεμάτο μαγνητικές ταινίες κάτω από μια σκάλα του JPL, και κατάφερε να τις διαβάσει σώζοντας ένα μαγνητόφωνο που επρόκειτο να πεταχτεί στα σκουπίδια.

Η ανάλυση των ψηφιοποιημένων δεδομένων τηλεμετρίας και επικοινωνιών επέτρεψε τελικά στον επίμονο Τουρίσεβ να λύσει το μυστήριο των 30 ετών.

Η ομάδα του διαπίστωσε ότι αυτό που συνέβαινε στα Pioneer δεν συνέβαινε σε διαστημικά σκάφη διαφορετικού σχεδιασμού. Για παράδειγμα, η επιβράδυνση ήταν άφαντη στα σκάφη Voyager, στα οποία οι προωθητήρες βρίσκονταν σε διαφορετική θέση.

«Όπως φαίνεται, η καθιερωμένη φυσική δικαιώθηκε» σχολιάζει τώρα ο Τουρίσεβ. «Θα ήταν βέβαια συναρπαστικό να ανακαλύψουμε ένα νέο είδος φυσικής, τουλάχιστον όμως λύσαμε ένα μυστήριο.

Η μελέτη του δημοσιεύτηκε στην έγκριτη επιθεώρηση Physics Review Letters.

Newsroom ΔΟΛ

Το βάρος γέννησης του παιδιού καθορίζει τον μητρικό κίνδυνο καρκίνου του μαστού

Κίνδυνος καρκίνου του μαστού για τις γυναίκες με μεγαλόσωμο πρωτότοκο παιδί, σύμφωνα με νεότερη μελέτη
Κίνδυνος καρκίνου του μαστού για τις γυναίκες με μεγαλόσωμο πρωτότοκο παιδί, σύμφωνα με νεότερη μελέτη  
Νέα Υόρκη

Οι γυναίκες που αποκτούν παιδιά με μεγάλο σωματικό βάρος γέννησης στην πρώτη γέννα τους, έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εκδήλωσης καρκίνου του μαστού μετέπειτα, σύμφωνα με νέα διεθνή έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο PLoS ONE .

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή μαιευτικής και γυναικολογίας Ράντεκ Μπουκόφσκι της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Τέξας, εκτιμούν ότι η γέννηση ενός μεγαλόσωμου βρέφους (πάνω από 3,75 κιλά) φαίνεται να σχετίζεται κατά την εγκυμοσύνη με υψηλότερες συγκεντρώσεις ορισμένων ορμονών στο αίμα της μητέρας (οιστρογόνων και άλλων), καθώς και με χαμηλότερα επίπεδα άλλων ορμονών (των αντι-οιστρογόνων). Ο συνδυασμός αυτός γενικά αυξάνει τις πιθανότητες ανάπτυξης καρκίνου σε επόμενο στάδιο.

Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι οι γυναίκες με τα βαρύτερα νεογέννητα είχαν κατά 25% αυξημένες πιθανότητες να έχουν υψηλές εκείνες τις ορμόνες που επηρεάζουν τόσο το βάρος του βρέφους, όσο και τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού.

Όπως εξηγεί ο Δρ Μπουκόφκσι, «αυτό που συμβαίνει κατά την εγκυμοσύνη, έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες για την υγεία μίας γυναίκας». Τονίζει, πάντως, ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει πως κατ’ ανάγκη υπάρχει άμεση σχέση αιτίου-αποτελέσματος και, έτσι, οι γυναίκες που το πρώτο τους παιδί γεννήθηκε με αυξημένο σωματικό βάρος, δεν πρέπει να ανησυχούν υπερβολικά.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν δεδομένα τοκετών περίπου 25.000 γυναικών και βρήκαν ότι όσες γυναίκες γέννησαν τα πιο μεγαλόσωμα βρέφη, είχαν κατά μέσο όρο δυόμισι φορές μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου σε σχέση με όσες γέννησαν τα μικρότερα.

Ο αυξημένος κίνδυνος για την μητέρα είναι άσχετος με το βάρος της ίδιας και ανεξάρτητος σε σχέση με τους λοιπούς παράγοντες κινδύνου για καρκίνο του μαστού, όπως η ηλικία της γυναίκας κατά τον πρώτο τοκετό, η ηλικία της εμμηναρχής και η ηλικία εμμηνόπαυσης.

Οι ερευνητές, ευελπιστούν ότι η μελέτη τους θα βοηθήσει στον έγκαιρο εντοπισμό των γυναικών που κινδυνεύουν να εκδηλώσουν καρκίνο, ακόμα και τέσσερις δεκαετίες προτού εκδηλωθεί.

Πάντως, ο θηλασμός, η απόκτηση περισσότερων παιδιών από ένα, ο έλεγχος του βάρους της γυναίκας, η υγιεινή διατροφή και η σωματική άσκηση είναι παράγοντες που μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού. Η γέννηση του πρώτου παιδιού πριν την ηλικία των 30 ετών και η έλλειψη οικογενειακού ιστορικού καρκίνου του μαστού αποτελούν επίσης σημαντικούς παράγοντες προστασίας.

health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ανακαλύφθηκε ο αρχαιότερος και μακρινότερος σπειροειδής γαλαξίας

Καλλιτεχνική απεικόνιση του γαλαξία BX442 (Πηγή: Ινστιτούτο Αστρονομίας και Αστροφυσικής του πανεπιστημίου του Τορόντο)

Τον αρχαιότερο και μακρινότερο σπειροειδή γαλαξία που έχουν δει ποτέ στο σύμπαν, αντίκρισαν για πρώτη φορά αμερικανοί και καναδοί αστρονόμοι. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 10,7 δισεκατομμυρίων ετών, κοντά στις εσχατιές του ορατού σύμπαντος, πολύ πιο μακριά και πιο πίσω στο χρόνο από ότι θεωρούσαν έως τώρα δυνατό οι επιστήμονες για ένα τέτοιου είδους γαλαξία.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ντέηβιντ Λο του Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής του πανεπιστημίου του Τορόντο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στα περιοδικά «Nature», «Science» και «New Scientist», ανακάλυψαν τον γαλαξία ενώ χρησιμοποιούσαν το διαστημικό τηλεσκόπιο «Χαμπλ» για να φωτογραφίσουν πολύ μακρινούς γαλαξίες.

Ο νέος γαλαξίας, με την ονομασία ΒΧ442, που παρατηρήθηκε στην κατεύθυνση του αστερισμού του Πήγασου όπως ήταν τρία περίπου χρόνια μετά την «Μεγάλη Έκρηξη», είναι πολύ παλαιότερος και πολύ πιο απομακρυσμένος, κατά αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια, σε σχέση με τους έως τώρα σπειροειδείς γαλαξίες που έχουν ανακαλυφθεί.

Η απρόσμενη και σημαντική ανακάλυψη είναι πιθανό να οδηγήσει σε αναθεώρηση των αντιλήψεων για τη δημιουργία των γαλαξιών στο πρώιμο σύμπαν. Οι αστρονόμοι πίστευαν ότι είναι αδύνατο να υπάρξει γαλαξίας με καλοσχηματισμένους σπειροειδείς βραχίονες στην ταραχώδη «παιδική» ηλικία του σύμπαντος, όταν κοσμικά νέφη και άστρα συγκρούονταν, κάτι που δεν άφηνε εύκολα περιθώριο για συμμετρικές γαλαξιακές δομές.

Σήμερα πια υπάρχουν αρκετοί σπειροειδείς γαλαξίες, ανάμεσα στους οποίους και ο δικός μας, οι οποίοι έχουν πολλά νέα άστρα, ενώ παράλληλα υπάρχουν και πολλοί ελλειπτικοί γαλαξίες που έχουν συνήθως πιο παλιά άστρα. Τα δύο τρίτα των φωτεινών γαλαξιών που έχουν εντοπιστεί (γιατί υπάρχουν και σκοτεινοί που είναι αόρατοι), είναι σπειροειδείς.

Οι επιστήμονες επίσης έχουν ήδη βρει ενδείξεις για μία τεράστια μαύρη τρύπα στο κέντρο του ασυνήθιστου γαλαξία, ο οποίος έχει διάμετρο περίπου 50.000 ετών φωτός, σχεδόν τη μισή από το δικό μας. Ο πρώτος σπειροειδής γαλαξίας που παρατηρήθηκε στην ιστορία, ήταν αυτός της «Δίνης», το 1845, στην Ιρλανδία.

Στην πραγματικότητα όμως, σήμερα πια ο αρχαίος σπειροειδής γαλαξίας ΒΧ442 μπορεί να μην έχει διατηρήσει τους τρεις όμορφους σπειροειδείς -γεμάτους αέρια και άστρια- βραχίονές του. Είναι πολύ πιθανό ότι θα έχει ήδη συγκρουστεί με ένα άλλο γείτονά του, σχηματίζοντας πια ένα νέο άμορφο ελλειπτικό γαλαξία. Μια ανάλογη μοίρα κατά πάσα πιθανότητα περιμένει και τον δικό μας γαλαξία, όταν θα συγκρουστεί μετωπικά με τον γαλαξία της Ανδρομέδας μετά από μερικά δισεκατομμύρια χρόνια.

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Top
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων