Aντιγήρανση με τη δύναμη της κβαντικής φυσικής

Aντιγήρανση με τη δύναμη της κβαντικής φυσικής

Συμφώνα με τις αρχές της κβαντικής φυσικής, οι άνθρωποι είναι ηλεκτρικά φορτισμένα όντα (από τη φύση μας έχουμε θετικό ηλεκτρικό φορτίο) και χρειαζόμαστε οξυγόνο για να εξασφαλίσουμε το αρνητικό φορτίο που απαιτεί ο οργανισμός μας για τη βιολογική του ισορροπία. Αυτή η διαδικασία εξασφαλίζει την ύπαρξη μας και ενεργοποιεί το μεταβολισμό του οργανισμού μας.
Με την πάροδο του χρόνου, τα όργανα του σώματος μας χρειάζονται περισσότερη ενέργεια από αυτή που μεταφέρουν οι πνεύμονες. Κατά την κατανομή ενέργειας, ο οργανισμός μας τροφοδοτεί πρώτα τα ζωτικής σημασίας όργανα, όπως την καρδιά, τη σπλήνα και το συκώτι, αφήνοντας τελευταίο το δέρμα, με αποτέλεσμα την πρόωρη γήρανσή του. Με την αύξηση της ηλικίας, μία ιδιαίτερα επίσης σημαντική επίπτωση είναι η ανεπαρκής κυτταρική διαίρεση: το δέρμα γίνεται λεπτότερο και χάνει την ελαστικότητά του.   Η Dermionologie – από το “derm” (δέρμα) και το “ion” (κίνωση φορέων ηλεκτρική ενέργειας) – αποτελεί μία καινοτόμο μέθοδο θεραπείας που βασίζεται στις αρχές της κβαντικής φυσικής και βάζει σε πρώτο πλάνο αυτή την κατάσταση. Η μέθοδος χρησιμοποιεί μία «κάσκα», το Dermio Top Head, το οποίο μεταφέρει τα αρνητικά ιόντα οξυγόνου του ατμοσφαιρικού αέρα στο δέρμα σε μία εξαιρετικά συμπυκνωμένη μορφή.
Δεν διοχετεύει περισσότερα μόρια οξυγόνου στα κύτταρα, από αυτά που μπορούν να απορροφήσουν, έτσι ώστε να μην υπάρχει μία απλή θεραπεία οξυγόνου, αλλά μία ιδιαίτερη θεραπεία ηλεκτρικής ενέργειας. Ακριβώς αυτό που χρειάζονται τα κύτταρα για το μεταβολισμό τους.
Περισσότερα αρνητικά ιόντα στο δέρμα, σημαίνει:

  • Περισσότερη ενέργεια στα κύτταρα, ορατή βελτίωση της εικόνας του δέρματος, ορατή αναζωογόνηση, αντιγήρανση, μείωση λεπτών γραμμών και ρυτίδων.
  • Εξουδετερώνει βιοχημικά το υπερβολικά όξινο pH του δέρματος, βελτιώνει τη σύνθεση κολλαγόνου στα κύτταρα του προσώπου, λαιμού και ντεκολτέ, πιο ισχυρός συνδετικός ιστός και δέρμα αισθητά πιο «σταθερό».
  • Αναζωογόνηση των διαδικασιών μεταβολισμού σε όλο το σώμα, εφόσον η ενέργεια από οξυγόνο διοχετεύεται σε όλο το σώμα μέσω του αναπνευστικού συστήματος και του κυκλοφοριακού.

Περισσότερα αρνητικά ιόντα στην ατμόσφαιρα, σημαίνει καθαρός και φρέσκος αέρας – ενέργεια για το σώμα:

  • Σε ένα κλειστό δωμάτιο: 50 έως 250 αρνητικά ιόντα/cm³
  • Στη φύση: έως 1.500 αρνητικά ιόντα/cm³
  • Στην παραλία ή στο βουνό: πάνω από 5.000 αρνητικά ιόντα/cm³
  • Στο Dermio Top Head: πάνω από 5.000.000 αρνητικά ιόντα/cm³

Εφαρμόστε τo Dermionologie μόνη της ή μετά από κάθε θεραπεία προσώπου, ενισχύοντας τα αποτελέσματα αλλά και μειώνοντας το χρόνο αποθεραπείας μετά από: καθαρισμό, ενυδάτωση, σύσφιξη, αντιγήρανση, θεραπεία αναδόμησης, ακμής, υπερμελάγχρωσης, laser, microneedling, peeling, αλλά και πριν και μετά από χειρουργικές επεμβάσεις, μετατρέποντας έτσι την κάθε συνεδρία σε μια πολυθεραπεία και προσδίδοντας μια νέα διάσταση στην αντιγήρανση και την ιατρική αισθητική.
Η θεραπεία είναι ευχάριστη. Διαρκεί μισή ώρα και προτείνονται 10 συνεδρίες μέσα σε 28 ημέρες (όσο δηλαδή και ο κύκλος αναγέννησης του δέρματος).

health.in.gr

http://health.in.gr/body/news/article/?aid=1231258605#ref=newsroombox

 

«Πλησιάζει» η αντιστροφή των μαγνητικών πόλων του Ήλιου

«Πλησιάζει» η αντιστροφή των μαγνητικών πόλων του Ήλιου

To πανίσχυρο μαγνητικό πεδίο του Ήλιου αλλάζει πολικότητα κάθε 11 χρόνια   (Φωτογραφία:  NASA )

Ουάσινγκτον
Αστροφυσικοί σε όλο τον κόσμο βρίσκονται σε αναμονή για ένα φαινόμενο που συμβαίνει κάθε 11 περίπου χρόνια, όταν η δραστηριότητα του Ήλιου κορυφώνεται και το μαγνητικό πεδίο του αναποδογυρίζει, με το βόρειο και το νότιο πόλο να ανταλλάσσουν θέσεις.
Η αντιστροφή αναμένεται σε τρεις με τέσσερις μήνες, όταν το μητρικό μας άστρο θα βρίσκεται στο μέσο του λεγόμενου ηλιακού μέγιστου -το αποκορύφωμα στον 11ετή κύκλο αυξομείωσης της ηλιακής δραστηριότητας, κατά το οποίο φτάνει στο μέγιστο ο αριθμός των ηλιακών κηλίδων.
Στη διάρκεια του ηλιακού μέγιστου ο κίνδυνος γεωμαγνητικών καταιγίδων αυξάνεται -όμως το μέγιστο του 2013-2014 φαίνεται ότι θα αποδειχθεί ασυνήθιστα ήσυχο, ίσως το πιο ασθενές των τελευταίων 100 ετών.
Οι αλλαγές που παρατηρούνται κατά τον 11ετή ηλιακό κύκλο πιστεύεται ότι πηγάζουν από το εσωτερικό «δυναμό» του Ήλιου, το οποίο δημιουργεί ένα πανίσχυρο μαγνητικό πεδίο.
Το πεδίο αυτό εκτείνεται δισεκατομμύρια χιλιόμετρα στο Διάστημα, μέχρι πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα (μια περιοχή που ονομάζεται και ηλιόσφαιρα), και είναι ο βασικός παράγοντας που διαμορφώνει τον λεγόμενο «διαστημικό καιρό», δηλαδή τη ροή φορτισμένων σωματιδίων σε όλο το Ηλιακό Σύστημα.
Στη φάση στην οποία βρίσκεται τώρα ο Ήλιος, «τα πολικά μαγνητικά πεδία εξασθενούν, μηδενίζονται και τελικά επανεμφανίζονται με αντίστροφη πολικότητα. Αυτό είναι μια φυσιολογική φάση του ηλιακού κύκλου» εξηγεί ο Φιλ Σέρερ, ερευνητής του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ και της NASA.
«Φαίνεται ότι απέχουμε μόνο τρεις με τέσσερις μήνες μέχρι την πλήρη αναστροφή του πεδίου. Αυτό θα έχει συνέπειες σε όλο το Ηλιακό Σύστημα» επισημαίνει ο Τοντ Χοκσίμα του Στάνφορντ, συνεργάτης του Σέρερ.
Ο διαστημικός καιρός είναι συνήθως άστατος κατά τη διάρκεια της αντιστροφής, ωστόσο το τρέχον ηλιακό μέγιστο είναι ασυνήθιστα ήσυχο -οι ηλιακές κηλίδες, οι σκοτεινές περιοχές από τις οποίες ξεσπούν οι ηλιακές καταιγίδες, παραμένουν ασυνήθιστα λίγες.
Βρισκόμαστε όμως στα μισά του δρόμου, καθώς η αντιστροφή του μαγνητικού πεδίου συμβαίνει ακριβώς στο μέσο της περιόδου που διαρκεί το μέγιστο.
Καθώς όμως η αντιστροφή πλησιάζει, τα δεδομένα της NASA δείχνουν ότι τα δύο ημισφαίρια του Ήλιου δεν είναι απολύτως συγχρονισμένα.
«Ο βόρειος πόλος του Ήλιου έχει ήδη αλλάξει πρόσημο, ενώ ο νότιος πόλος πασχίζει να τον προλάβει» αναφέρει ο Δρ Σέρερ. Σύντομα, πάντως, και οι δύο πόλοι θα έχουν αντιστραφεί, οπότε θα περάσουμε στο δεύτερο μισό του μέγιστου».

Newsroom ΔΟΛ

http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231260661


Ουσία του δέρματος «εξηγεί γιατί ο ήλιος μάς καίει και μας πονάει»

Ουσία του δέρματος «εξηγεί γιατί ο ήλιος μάς καίει και μας πονάει»

Ανάμεσα σε μας και τον ήλιο, το μόριο TRPV4   (Φωτογραφία:  Reuters

Copyright Reuters
Ουάσινγκτον

Το κόκκινο και ερεθισμένο δέρμα που αποτελεί το «παράσημο» το οποίο αφήνει στο σώμα η πολύωρη έκθεση στον ήλιο φαίνεται ότι είναι το αποτέλεσμα της δράσης ενός μορίου που ανευρίσκεται σε αφθονία στην επιδερμίδα, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Το μπλοκάρισμα αυτού του μορίου που ονομάζεται TRPV4 μπορεί να προστατεύσει ενάντια στην επώδυνη επίδραση του ηλιακού εγκαύματος στο δέρμα. Τα αποτελέσματα αυτά που αφορούσαν ποντίκια καθώς και δείγματα ανθρώπινου δέρματος δημοσιεύθηκαν στην on-line έκδοση της επιθεώρησης «Proceedings of the National Academy of Sciences» και εκτιμάται ότι μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο της αντιμετώπισης τόσο των ηλιακών εγκαυμάτων όσο και άλλων «πηγών» πόνου.
«Βρήκαμε μια νέα εξήγηση στο γιατί το έγκαυμα του ήλιου πονάει» ανέφερε ο Βόλφγκανγκ Λίντκε, αναπληρωτής καθηγητής Νευρολογίας και Νευροβιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ντιουκ και ένας εκ των κύριων συγγραφέων της μελέτης και προσέθεσε: «Αν κατανοήσουμε καλύτερα το ηλιακό έγκαυμα, θα κατανοήσουμε καλύτερα και τον πόνο».
Η ακτινοβολία UVB
Η πλειονότητα των ηλιακών εγκαυμάτων προκαλείται από την υπεριώδη ακτινοβολία Β (UVB). Η έκθεση με μέτρο στον συγκεκριμένο τύπο ακτινοβολίας κάνει καλό στον οργανισμό καθώς του προσφέρει δόση βιταμίνης D και πιθανώς δρα συγχρόνως αντικαταθλιπτικά. Ωστόσο η μεγάλη έκθεση στην ακτινοβολία UVB προκαλεί βλάβες στο DNA των δερματικών κυττάρων και αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου. Τα ηλιακά εγκαύματα είναι ουσιαστικά το «καμπανάκι» της φύσης ώστε να προειδοποιήσει τους ανθρώπους ότι πρέπει να σταματήσουν την έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία.
Ο καθηγητής Λίντκε συνεργάστηκε με διεθνή ομάδα ερευνητών προκειμένου να διερευνηθεί αν το μόριο TRPV4 το οποίο εντοπίζεται σε αφθονία στα δερματικά κύτταρα και έχει φανεί ότι εμπλέκεται και σε άλλες διαδικασίας που σχετίζονται με τον πόνο, μπορεί να παίζει ρόλο στον πόνο και στην καταστροφή των ιστών που προκαλούνται από την υπερέκθεση στην UVB. Το TRPV4 είναι ένα ιοντικό κανάλι, μια πύλη στη μεμβράνη των κυττάρων που επιτρέπει στα θετικώς φορτισμένα ιόντα όπως το ασβέστιο και το νάτριο να εισέλθουν στο κύτταρο.
Τα πειράματα
Αρχικώς οι ερευνητές δημιούργησαν ένα μοντέλο ποντικού το οποίο εμφάνιζε έλλειψη του TRPV4 μόνο στα κύτταρα της επιδερμίδας. Στη συνέχεια εξέθεσαν το δέρμα το ποδιού τόσο των γενετικώς τροποποιημένων ποντικιών όσο και φυσιολογικών ποντικιών σε ακτινοβολία UVB. Όπως προέκυψε, το δέρμα των φυσιολογικών ποντικών έγινε υπερευαίσθητο και εμφάνισε φουσκάλες μετά την έκθεση στην UVB ενώ αντιθέτως εκείνο των γενετικώς τροποποιημένων ποντικιών εμφάνισε ελάχιστη ευαισθησία στην υπεριώδη ακτινοβολία.
Στη συνέχεια οι επιστήμονες καλλιέργησαν δερματικά κύτταρα ποντικών στο εργαστήριο προκειμένου να ανακαλύψουν τις ακριβείς ιδιότητες του TRPV4. Χρησιμοποιώντας μια συσκευή που ανέπτυξαν ειδικοί της Σχολής Μηχανικής Pratt στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ έδειξαν πως η ακτινοβολία UVB προκαλεί ροή του νατρίου μέσα στα δερματικά κύτταρα, μόνο όμως όταν υπάρχει η παρουσία του TRPV4.
Περαιτέρω μοριακές αναλύσεις αποκάλυψαν ολόκληρη την «αλυσίδα» των γεγονότων: η ακτινοβολία UVB ενεργοποιεί το TRPV4, το οποίο προκαλεί την εισροή ιόντων ασβεστίου, η οποία οδηγεί στην έκλυση ενός άλλου μορίου που ονομάζεται ενδοθηλίνη που με τη σειρά του οδηγεί το TRPV4 στο να στείλει περισσότερο ασβέστιο στα κύτταρα. Η ενδοθηλίνη είναι γνωστό ότι προκαλεί πόνο και φαγούρα στους ανθρώπους, γεγονός που εξηγεί το έντονο αίσθημα φαγούρας που βιώνουν τα άτομα με ηλιακό έγκαυμα.
Μετά τα ποντίκια ακολούθησαν πειράματα σε ανθρώπινα δερματικά κύτταρα προκειμένου να φανεί αν τα προηγούμενα ευρήματα θα μπορούσαν να επαληθευθούν. Αποδείχθηκε αυξημένη ενεργοποίηση του TRPV4 και της ενδοθηλίνης και στα ανθρώπινα δερματικά κύτταρα μετά την έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία UVB.
Νέος θεραπευτικός στόχος
Οι επιστήμονες πήγαν όμως ένα βήμα πιο πέρα προσπαθώντας να μπλοκάρουν αυτό το μονοπάτι του πόνου. Χρησιμοποίησαν μια ουσία με την κωδική ονομασία GSK205 η οποία αναστέλλει επιλεκτικά το TRPV4. Εισήγαγαν την ουσία σε ένα διάλυμα αλκοόλης και γλυκερόλης – επρόκειτο ουσιαστικώς για ένα αντισηπτικό δέρματος – και εφάρμοσαν το διάλυμα στα πόδια φυσιολογικών ποντικιών. Ανακάλυψαν ότι τα πειραματόζωα στα οποία εφαρμόστηκε το διάλυμα έγιναν και πάλι ανθεκτικά στον πόνο και στο αίσθημα κνησμού που προκαλεί το ηλιακό έγκαυμα. Όταν η φαρμακευτική ουσία χορηγήθηκε σε δερματικά κύτταρα ποντικών που βρίσκονταν σε καλλιέργεια φάνηκε να σταματά την εισροή ιόντων ασβεστίου στα κύτταρα.
«Τα ευρήματα μαρτυρούν ότι το TRPV4 μπορεί να αποτελέσει νέο στόχο πρόληψης και θεραπείας των ηλιακών εγκαυμάτων και πιθανώς και της χρόνιας βλάβης του δέρματος εξαιτίας της έκθεσης στον ήλιο που περιλαμβάνει τον καρκίνο του δέρματος αλλά και τη φωτογήρανση. Ωστόσο απαιτούνται περαιτέρω έρευνες προτού οι αναστολείς του TRPV4 εμπλουτίσουν το ‘οπλοστάσιό’ μας ενάντια στη βλαβερή ακτινοβολία του ήλιου. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να χρησιμοποιηθούν σε κρέμες για το δέρμα που θα θεραπεύουν τη χρόνια βλάβη που προκαλεί ο ήλιος» σημειώνουν οι ερευνητές.
Πάντως ο δρ Λίντκε τόνισε ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί καθώς δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να προκαλέσει η αναστολή του TRPV4 σε άλλες διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο δέρμα. «Όταν έχουμε στα χέρια μας στοιχεία που θα μαρτυρούν την ασφάλεια της διαδικασίας θα πρέπει να προσαρμόσουμε τους αναστολείς του TRPV4 ώστε να είναι κατάλληλοι για τοπική εφαρμογή. Φαντάζομαι για παράδειγμα ότι θα μπορούν να εισάγονται στο κλασικό αντηλιακό ώστε να προσφέρεται ισχυρότερη προστασία ενάντια στην ακτινοβολία UVB» κατέληξε ο ειδικός.
Βήμα Science

Newsroom ΔΟΛ

http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231260557

Γαλάζιος «βόλος» στη γειτονιά μας

Το Hubble εντόπισε πλανήτη στα χρώματα της Γης σε απόσταση 63 ετών φωτός

Ουάσινγκτον 

Παρατηρήσεις με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble επέτρεψαν για πρώτη φορά στους αστρονόμους να προσδιορίσουν το χρώμα ενός πλανήτη εκτός του Ηλιακού Συστήματος -και η απόχρωση που βρήκαν είναι το γνώριμο μπλε της Γης. Οι ομοιότητες όμως σταματούν εκεί, αφού ο γαλάζιος εξωπλανήτης φαίνεται ότι αποκτά το χρώμα του λόγω μιας μόνιμης βροχής καυτού γυαλιού.
Η ανακάλυψη
Διεθνής ομάδα αστρονόμων έστρεψε το Hubble στον πλανήτη HD 189733b, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 63 ετών φωτός, και μέτρησε τις χρωματικές αλλαγές καθώς ο πλανήτης περνούσε πίσω από το μητρικό του άστρο.
Όταν ο πλανήτης κρυβόταν πίσω από το άστρο, η ακτινοβολία που δεχόταν το τηλεσκόπιο μειωνόταν απότομα στα μπλε μήκη κύματος. «Αυτό σημαίνει ότι το αντικείμενο που εξαφανίστηκε είναι γαλάζιο» εξηγεί ο Φρέντρικ Ποντ του Πανεπιστημίου του Έξετερ στη Βρετανία, μέλος της ερευνητικής ομάδας. «Αν κανείς τον κοιτούσε κατευθείαν, ο πλανήτης αυτός θα φαινόταν σαν μια μπλε κουκκίδα, η οποία θα θύμιζε το χρώμα της Γης» σχολιάζει ανακοίνωση της NASA.
Σύγκριση του πραγματικού χρώματος ανάμεσα στα σώματα του Ηλιακού Συστήματος και τον HD 189733b (Προσαρμογή από NASA, ESA, and A. Feild)
Το χρώμα

Το γαλάζιο χρώμα είναι όμως η μόνη ομοιότητα ανάμεσα στη Γη και τον HD 189733b. Ο μπλε εξωπλανήτης ανήκει σε μια κατηγορία σωμάτων που ονομάζονται «καυτοί Δίες» -γίγαντες από αέριο που κινούνται σε πολύ μικρή απόσταση από το μητρικό τους άστρο. Λόγω της πολύ μικρής απόστασης, η περίοδος περιφοράς του HD 189733b είναι ίδια με την περίοδο περιστροφής -με άλλα λόγια, μία μέρα σε αυτόν τον παράξενο πλανήτη διαρκεί όσο ένα έτος.
Και αυτό σημαίνει ότι η μία πλευρά του πλανήτη κοιτάζει μόνιμα προς το άστρο, και ψήνεται στους 1.000 βαθμούς Κελσίου, ενώ η άλλη πλευρά παραμένει βυθισμένη στην αιώνια, παγωμένη νύχτα. Η διαφορά θερμοκρασίας ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια προκαλεί ανέμους που εκτιμάται ότι πνέουν με ταχύτητα 7.000 χλμ την ώρα.
Ψηλά στην ταραγμένη ατμόσφαιρα, εκτιμούν οι επιστήμονες, σωματίδια πυριτίου λιώνουν από τη ζέστη και σχηματίζουν σταγονίδια γυαλιού, τα οποία πέφτουν προς τα κάτω υπό τη μορφή μιας βίαιης θύελλας.Τα σταγονίδια γυαλιού σκεδάζουν το γαλάζιο χρώμα περισσότερο από ό,τι το κόκκινο, δίνοντας έτσι στον πλανήτη το χαρακτηριστικό του χρώμα. Όπως φαίνεται, θα περιμένουμε ακόμα αρκετά χρόνια μέχρι να ανακαλυφθεί ένας πλανήτης βαμμένος μπλε από τους ωκεανούς του, όπως συμβαίνει με τη δική μας Γη. Τουλάχιστον όμως οι αστρονόμοι πέτυχαν το σωστό χρώμα. Η ανακάλυψη έχει γίνει δεκτή για δημοσίευση στην επιθεώρηση «Astrophysical Journal Letters».
Για βιντεο

Οι ωκεανοί «βράζουν» Απορροφούν την έξτρα θερμότητα των κλιματικών μεταβολών

Οι ωκεανοί «βράζουν»

Οι ωκεανοί είναι πολύ πιθανό να απορροφούν στο εσωτερικό τους την έξτρα θερμότητα που παράγεται στον πλανήτη

Λονδίνο         

Ο ρυθμός αύξησης της θερμοκρασίας εξαιτίας των κλιματικών μεταβολών στη Γη είχε συνεχή ανοδική τάση στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Στη συνέχεια ο ρυθμός μειώθηκε με την επιστημονική κοινότητα να αναζητά τις αιτίες και να προσπαθεί να διαπιστώσει αν η αύξηση της θερμοκρασίας σταμάτησε.
Τα ευρήματα μιας σειράς ερευνών που εξέδωσε η Μετεωρολογική Υπηρεσία της Βρετανίας (Met Office) συμφωνούν στο ότι το φαινόμενο δεν σταμάτησε αλλά απλά έκανε «παύση» ή καλύτερα μεταφέρθηκε από την ατμόσφαιρα στους ωκεανούς οι οποίοι απορροφούν την έξτρα θερμότητα που παράγεται στον πλανήτη. 

Η «υδαταποθήκη» θερμότητας

Η έκθεση του Met Office που απαρτίζεται από τρεις επιστημονικές μελέτες ενισχύει τη θεωρία ότι οι ωκεανοί απορροφούν τη θερμότητα που κανονικά θα παρέμενε στην ατμόσφαιρα και θα αύξανε συνεχώς τη θερμοκρασία στην επιφάνεια της Γης.

Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα, οι ωκεανοί απορροφούν συνεχώς ποσότητα θερμότητας ίση με εκείνη που παράγουν 150 δισεκατομμύρια ηλεκτρικοί βραστήρες. Η θερμότητα παγιδεύεται στα βάθη των ωκεανών και για αυτόν τον λόγο δεν μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα από τους δορυφόρους. Μια έμμεση απόδειξη της θεωρίας είναι ότι τα τελευταία χρόνια καταγράφονται αρνητικές επιπτώσεις σε θαλάσσια οικοσυστήματα (π.χ καταστροφή κοραλλιογενών υφάλων) ή μεταναστεύσεις ψαριών που συνδέονται άμεσα με την αύξηση της θερμοκρασίας των ωκεανών.

Και όμως…

Κορυφαίοι ειδικοί που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή επισημαίνουν ότι η μείωση του ρυθμού αύξησης της θερμοκρασίας τη δεκαετία του 2000 δεν ήταν τέτοια που να αποτρέψει την ύπαρξη πολύ υψηλών θερμοκρασιών στον πλανήτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τότε που τηρούνται αρχεία θερμοκρασίας στη Γη από τις 14 πιο θερμές χρονιές στον πλανήτη μας οι 12 είναι χρονιές από το 2000 και μετά.

«Κάποιοι μιλάνε για επιβράδυνση, κάποιοι για ένα κενό, κάποιο για μια παύση. Η μέση παγκόσμια θερμοκρασία στην επιφάνεια της Γης δεν έχει αυξηθεί αξιοσημείωτα τα τελευταία 10-15 έτη. Αν και δεν κατανοούμε πλήρως όλες τις λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει σε αυτό το χρονικό διάστημα, επικρατεί η πεποίθηση ότι υπάρχουν διακυμάνσεις στον ρυθμό αύξησης της θερμοκρασίας» αναφέρει στη βρετανική εφημερίδα The Independent ο Ρόουαν Σάτον, καθηγητής Kλιματολογίας στο βρετανικό πανεπιστήμιο Reading.

Η αρχαία αύξηση

Μια προβολή του τι πιθανώς να συμβεί στο μέλλον προσφέρει μια νέα μελέτη ερευνητών του Imperial College στο Λονδίνο. Οι ερευνητές μελέτησαν τις επιπτώσεις όταν πριν από πέντε εκατομμύρια έτη η Γη βίωσε ένα φαινόμενο κλιματικών μεταβολών και αύξησης της θερμοκρασίας η οποία ήταν παρόμοια με αυτή που καταγράφεται τις τελευταίες δεκαετίες. Οπως διαπίστωσαν, η αύξηση της θερμοκρασίας έλιωσε ένας μεγάλο μέρος των πάγων της Ανταρκτικής και της Γροιλανδίας με αποτέλεσμα η στάθμη της θάλασσας σε παγκόσμιο επίπεδο να ανέβει κατά…20 μέτρα! Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Geoscience».

http://www.tovima.gr/science/technology-planet/article/?aid=523462

Ο πιο «αδύναμος» Ηλιος του αιώνα

Το μητρικό μας άστρο βιώνει τον πιο εξασθενημένο 11ετή κύκλο εδώ και 100 χρόνια

Ο πιο «αδύναμος» Ηλιος του αιώνα
Ο Ηλιος βιώνει την ισχυρή περίοδο του 11ετούς κύκλου του που είναι όμως η πιο… αδύναμη από τότε που υπάρχουν σχετικές καταγραφές. Credit: Hathaway/NASA/MSFC

Χιούστον, Τέξας         

Η δραστηριότητα του Ηλιου ακολουθεί έναν κύκλο αυξομείωσης με περίοδο 11 ετών. Η κορύφωση του τρέχοντος κύκλου, η οποία αντιστοιχεί στο λεγόμενο ηλιακό μέγιστο, εξελίσσεται το 2013. Σύμφωνα με τους ειδικούς, μέχρι στιγμής έχουμε να κάνουμε με το πιο εξασθενημένο ηλιακό μέγιστο των τελευταίων 100 ετών.
Μάλιστα οι επιστήμονες που ασχολούνται με τη δραστηριότητα και τα φαινόμενα του μητρικού μας άστρου εκτιμούν ότι και το επόμενο ηλιακό μέγιστο θα είναι το ίδιο ή και ακόμη πιο ασθενές από το τωρινό. «Είναι το μικρότερο ηλιακό μέγιστο που γνωρίζουμε στη διάρκεια της Διαστημικής Εποχής» αναφέρει ο Ντέιβιντ Χαθαγούει, στέλεχος του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Μάρσαλ της NASA.
Δείτε σχετικά: Τέταρτη ισχυρή ηλιακή έκλαμψη σε διάστημα τριών ημερών

Μια σπάνια ματιά στον εσωτερικό κόσμο του ατόμου

Απεικονίστηκε η κβαντική υπόσταση των ηλεκτρονίων που περιφέρονται γύρω από τον πυρήνα ενός υδρογόνου
Μια σπάνια ματιά στον εσωτερικό κόσμο του ατόμου
Απεικόνιση των κυματοσυναρτήσεων των ηλεκτρονίων σε άτομα υδρογόνου. Οι κόκκινες περιοχές αντιστοιχούν σε μεγαλύτερες πυκνότητες ηλεκτρονίων (Πηγή: Aneta Stodolna et al. / FOM)

Άμστερνταμ         

Ερευνητές στην Ολλανδία κατάφεραν για πρώτη φορά να απεικονίσουν την κβαντική υπόσταση των ηλεκτρονίων που περιφέρονται γύρω από τον πυρήνα ενός ατόμου υδρογόνου -μια μελέτη που δεν είναι εντυπωσιακή μόνο λόγω του μεγέθους του ατόμου, αλλά και λόγω των φαινομενικά παράλογων περιορισμών που επιβάλλει η κβαντική μηχανική.
Η εξίσωση
Οι κβαντικές ιδιότητες των ηλεκτρονίων και άλλων σωματιδίων καθιστούν ουσιαστικά αδύνατο τον προσδιορισμό της ακριβής τους θέσης. Το μόνο που διαθέτουν οι φυσικοί για να μπορούν να εκτιμήσουν πού μπορεί να βρίσκεται ένα ηλεκτρόνιο είναι η λεγόμενη κυματοσυνάρτηση: μια εξίσωση που δίνει την πιθανότητα να βρίσκεται το ηλεκτρόνιο σε μια οποιαδήποτε συγκεκριμένη θέση. Ακόμα και η κυματοσυνάρτηση, όμως, είναι δύσκολο να μετρηθεί με ακρίβεια,  καθώς έχει την τάση να καταρρέει σε κάθε απόπειρα άμεσης παρατήρησης.
Η απεικόνιση
Τώρα, ερευνητές στο ολλανδικό Ίδρυμα Θεμελιώδους Έρευνας στην Ύλη αναφέρουν στην επιθεώρηση Physical Review Letters ότι κατάφεραν να απαθανατίσουν τις κυματοσυναρτήσεις των ηλεκτρονίων σε άτομα υδρογόνου.
H Δρ Ανέτα Στόντολνα και οι συνεργάτες της βομβάρδισαν με λέιζερ άτομα υδρογόνου έτσι ώστε τα ηλεκτρόνια να εκτιναχθούν μακριά, με ταχύτητες και οι κατευθύνσεις που εξαρτώνται από τις κυματοσυναρτήσεις τους. Αμέσως μετά, ένα ισχυρό ηλεκτρικό πεδίο ανάγκασε τα ηλεκτρόνια να πέσουν πάνω σε έναν επίπεδο ανιχνευτή. Το πείραμα είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε οι θέσεις στις οποίες προσέκρουσαν τα ηλεκτρόνια να εξαρτώνται από τις από τις αρχικές τους ταχύτητες, οι οποίες με τη σειρά τους εξαρτώνταν από τις κυματοσυναρτήσεις.
Οι θέσεις στις οποίες έπεφταν τα ηλεκτρόνια καταγράφηκαν σε μια φθορίζουσα οθόνη και φωτογραφήθηκαν σε υψηλή ανάλυση. Οι εικόνες που προκύπτουν, διαστάσεων 4 επί 4 χιλιοστά, δείχνουν ότι η κατανομή των ηλεκτρονίων στον ανιχνευτή ταιριάζει με τις κυματοσυναρτήσεις στις οποίες υπάκουαν τα ηλεκτρόνια τη στιγμή που εκτινάχθηκαν έξω από τα άτομα υδρογόνου.
Η νέα μελέτη
Η μελέτη προσφέρει μια νέα τεχνική για την απεικόνιση της κυματοσυνάρτησης, σχολίασε στο δικτυακό τόπο του Science ο Τζεφ Λουντίν, φυσικός του Πανεπιστημίου της Οτάβα που έχει πραγματοποιήσει πειράματα στις κυματοσυναρτήσεις ενός άλλου σωματιδίου, του φωτονίου.
Επισημαίνει πάντως, ότι οι κυματοσυναρτήσεις των ηλεκτρονίων σε μεγαλύτερα άτομα θα μπορούσαν να διαφέρουν σημαντικά από τις παρατηρήσεις στο άτομο του υδρογόνου. Εφόσον αποδειχθεί ότι είναι εφαρμόσιμη και σε άλλα άτομα, η νέα τεχνική θα μπορούσε μάλιστα να βρει στο μέλλον πρακτικές εφαρμογές σε «μοριακά καλώδια» που θα επιτρέψουν την περαιτέρω σμίκρυνση των ηλεκτρονικών κυκλωμάτων.
Ακόμα κι αν δεν συμβεί αυτό, πάντως, το πορτρέτο της κυματοσυνάρτησης θα μπορούσε να βελτιώσει τις γνώσεις μας για την ατομική φυσική που βρίσκεται σε δράση στις χημικές αντιδράσεις και τη νανοτεχνολογία

Η Μεγάλη Πρόκληση της NASA

Νέο πρόγραμμα εντοπισμού και αντιμετώπισης επικίνδυνων αστεροειδών
      ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  19/06/2013 13:36
Η Μεγάλη Πρόκληση της NASA
Τον εντοπισμό όλων των επικίνδυνων αστεροειδών και τρόπους αντιμετώπισης τους αναζητά η NASA

Χιούστον         

Μπορεί να έχει εντοπιστεί το 95% των αστεροειδών που έχουν μέγεθος και τροχιά τέτοια που να αποτελούν εν δυνάμει κινδύνους για τη Γη αλλά η NASA δεν αισθάνεται… ασφαλής. Για αυτό τα στελέχη της ανακοίνωσαν ένα νέο πρόγραμμα εντοπισμού και αντιμετώπισης των απειλητικών διαστημικών αντικειμένων. 

Το πρόγραμμα ονομάζεται Asteroid Grand Challenge και η NASA ζητά την συμμετοχή και συνεργασία σε αυτό άλλων διαστημικών υπηρεσιών, διαφόρων επιστημονικών φορέων, του ιδιωτικού τομέα που δραστηριοποιείται στο Διάστημα αλλά και κάθε επιστήμονα ή ερασιτέχνη αστρονόμου που πιστεύει ότι έχει να συνεισφέρει κάτι σε αυτό το ζήτημα. Η NASA επιζητά όχι μόνο τον εντοπισμό όλων των απειλητικών αστεροειδών αλλά και προτάσεις για την αντιμετώπισή τους.

«Το πρόγραμμα επικεντρώνεται στον εντοπισμό και την κατηγοριοποίηση των αστεροειδών καθώς και στο να υπάρξουν νέες καινοτόμες προσεγγίσεις για την επίλυση του προβλήματος που είναι παγκόσμιο» ανέφερε στη διάρκεια της ανακοίνωσης του νέου προγράμματος η υποδιοικητής της NASA  Λόρι Γκάρβερ.

http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=518454

Πυρηνική «γεωβόμβα» έφτιαξε τη Σελήνη

Σούπερ έκρηξη στο κέντρο της Γης δημιούργησε το φεγγάρι
      ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05/07/2013 15:18
Πυρηνική «γεωβόμβα» έφτιαξε τη Σελήνη
Μια έκρηξη στο εσωτερικό της Γης ίσως ευθύνεται για τη δημιουργία της Σελήνης

Αμστερνταμ         

Ολλανδός επιστήμονας διατυπώνει μια νέα θεωρία για την ύπαρξη της Σελήνης. Είναι ίσως η πλέον ανατρεπτική αλλά και αρκετά «προωθημένη» θεωρία από όσες έχουν διατυπωθεί μέχρι σήμερα για τη δημιουργία του φυσικού μας δορυφόρου. Ο Βιμ βαν Βέστρενεν, πλανητικός επιστήμονας του Πανεπιστημίου του Αμστερνταμ, υποστηρίζει ότι η Σελήνη είναι προϊόν μιας σούπερ έκρηξης που σημειώθηκε στον πυρήνα της Γης. 

Η έκρηξη

Ο Βέστρενεν εκτιμά ότι η έκρηξη σημειώθηκε πριν από 4.5 δισ. έτη και είχε ισχύ ανάλογη με εκείνη 40 δισεκατομμυρίων ατομικών βομβών! Η σούπερ έκρηξη όπως είναι ευνόητο ουσιαστικά «διαμέλισε» τη Γη και ένα από τα κομμάτια του πλανήτη που εκτοξεύτηκαν στο Διάστημα μετατράπηκε τελικά σε φυσικό του δορυφόρο.

Η θεωρία του Βέστρενεν βασίζεται σε μια άλλη θεωρία που διατυπώθηκε πριν από περίπου 60 έτη και η οποία υποστηρίζει ότι στο κέντρο της Γης υπάρχει ένας τεράστιος πυρηνικός αντιδραστήρας. Σύμφωνα με τη νέα θεωρία αμέσως μετά τη δημιουργία της Γης ραδιενεργά στοιχεία όπως το πλουτώνιο και το ουράνιο συνέρρευσαν στον εξωτερικό πυρήνα του πλανήτη και μετασχηματίστηκαν σε μεγάλες υγρές δεξαμενές. Ολο αυτό το ραδιενεργό υλικό προκάλεσε μια αλυσιδωτή αντίδραση που οδήγησε σε μια τρομερή έκρηξη στο εσωτερικό του πλανήτη. «Μια πυρηνική έκρηξη είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να εξηγήσει την ύπαρξη της Σελήνης» υποστηρίζει ο Βέστερνεν.

Οι θεωρίες

Η πρώτη δημοφιλής θεωρία για την ύπαρξη της Σελήνης διατυπώθηκε από τον Τζορτζ Ντάργουιν, υιό του Καρόλου Δαρβίνου. Ο βρετανός αστρονόμος είχε υποστηρίξει ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε από τη Γη, όταν ένα κομμάτι ύλης αποσπάστηκε από την περιοχή του ισημερινού του πλανήτη μας λόγω της φυγόκεντρης δύναμης. Η κρατούσα θεωρία πάντως αναφέρει ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε μετά από τη σύγκρουση της Γης με ένα γιγάντιο διαστημικό σώμα, πιθανώς με έναν πλανήτη στο μέγεθος του Αρη.

http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=520936

Επανέρχεται η θεωρία ότι κάποτε η Γη είχε δύο φεγγάρια

Η «χαμένη αδελφή» της Σελήνης

Επανέρχεται η θεωρία ότι κάποτε η Γη είχε δύο φεγγάρια

Επανέρχεται η θεωρία ότι κάποτε η Γη είχε δύο φεγγάρια
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα βουνά και άλλα γεωλογικά χαρακτηριστικά της επιφάνειας της Σελήνης είναι τα υπολείμματα του μικρότερου δορυφόρου   (Φωτογραφία:  Reuters

Αθήνα

Πριν από δύο χρόνια ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βέρνης διατύπωσαν τη θεωρία η Γη διέθετε όχι ένα αλλά δύο φυσικούς δορυφόρους.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία κάποια στιγμή οι δύο δορυφόροι συγκρούστηκαν δημιουργώντας τη Σελήνη.
Μια νέα μελέτη που πραγματοποίησαν ερευνητές στις ΗΠΑ στηρίζει τη θεωρία για την ύπαρξη (κάποτε) δύο δορυφόρων γύρω από τη Γη.
Τη νέα θεωρία ανέπτυξαν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας οι οποίοι πιστεύουν ότι αμέσως μετά τη δημιουργία της Γης (λίγες δεκάδες εκατομμύρια έτη μετά) γύρω από τον πλανήτη μας εμφανίσθηκαν δύο δορυφόροι το μέγεθος των οποίων ήταν μικρότερο από εκείνο της Σελήνης.
Κάποια στιγμή ο μικρότερος εκ των δύο δορυφόρων προσέγγισε τον μεγαλύτερο, συγκρούστηκε και τελικά συγχωνεύθηκε με αυτόν δημιουργώντας τη Σελήνη όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα βουνά και άλλα γεωλογικά χαρακτηριστικά της επιφάνειας της Σελήνης είναι τα υπολείμματα του μικρότερου δορυφόρου.
Αναμένεται να αναπτύξουν τη θεωρία τους σε συνέδριο της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου που θα διεξαχθεί τον προσεχή Σεπτέμβριο.
Πηγή: Βήμα Science
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων