μαθητές του σχολείου καμαρώνουν μια κατασκευή...Ο Jac de Haan είναι συντονιστής του Τομέα Τεχνολογίας του Billings Middle School και παράλληλα επιμελείται το blog του Εργαστηρίου Τεχνολογίας του Σχολείου, στο οποίο καταγράφει, με τη βοήθεια των συναδέλφων του, τις εμπειρίες των μαθητών που παρακολουθούν το μάθημα αλλά και τις συζητήσεις τους για τις κοινωνικές, πολιτικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις της τεχνολογίας.

Το ιστολόγιο το ανακάλυψα τυχαία, μερικούς μήνες πριν, όταν διακρίθηκε στα Edublogs Awards. Από τα ιστολόγια που διακρίνονται στο πλαίσιο αυτού του θεσμού, περιμένει κανείς να είναι, το λιγότερο, τεχνικά άρτια και ενδιαφέροντα και το ιστολόγιο του Billings πληροί, και με το παραπάνω, αυτές τις προδιαγραφές. Ο λόγος όμως που το παρακολουθώ φανατικά είναι άλλος: οι δάσκαλοι του Billings δε φαίνεται να ακολουθούν ένα αυστηρά δομημένο πρόγραμμα σπουδών ή ακόμα κι αν το κάνουν φαίνεται να εκκινούν από τις ανάγκες και τις εμπειρίες των μαθητών τους και να οικοδομούν γνώση σε συνάφεια με την καθημερινότητά τους.

Πχ, λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του ipad, οι μαθητές συζήτησαν για το νέο προϊόν. Προσοχή, όχι στο πλαίσιο μιας λίγο – πολύ λαϊκίστικης προσέγγισης «σήμερα παιδιά θα πούμε για κάτι που σας ενδιαφέρει» αλλά στο πλαίσιο μιας διαθεματικής -ολιστικής προσέγγισης που ξεκινώντας από τα τεχνικά χαρακτηριστικά του προϊόντος επιχείρησε να διερευνήσει τη θέση του στην αγορά, τη σχέση του με ανταγωνιστικά προϊόντα, την ανάλυση της εμπορικής στρατηγικής της Apple μέσα από την επίσημη παρουσίαση του προϊόντος και τη διαφημιστική εκστρατεία κλπ. Ο τίτλος της δραστηριότητας; «Αποδομώντας το i-pad». Και το έκαναν. Βήμα – Βήμα (καθοδηγούμενη ανακάλυψη;) οι μαθητές ανέλυσαν τον τρόπο με τον οποίο η διαφημιστική εκστρατεία δημιουργεί ανάγκες και αποκρύπτει αδυναμίες, τα τεχνικά χαρακτηριστικά, τη σχέση του με προϊόντα που είχαν χρησιμοποιήσει οι μαθητές, τις ανάγκες τους που θα μπορούσε να καλύψει. Μ’ άλλα λόγια, οι μαθητές έμαθαν να διακρίνουν πίσω από την επικοινωνιακή καταιγίδα τις πραγματικές διαστάσεις του προϊόντος σε σχέση με τις δικές τους ανάγκες. Στο τέλος ένας μαθητής καταλήγει: » ένα iphone είναι, μόνο που δε χωράει στην τσέπη σου». Η «προστιθέμενη αξία» προφανής: οι μαθητές δεν σώρευσαν πληροφορίες «μιας χρήσης» για ένα προϊόν, έμαθαν να προσεγγίζουν κριτικά, με συγκεκριμένη μεθοδολογία, ένα προϊόν, απέκτησαν δηλαδή μεταγνωστικές δεξιότητες που μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν και σε κάθε άλλη σχετική περίσταση.

Το ίδιο και στις κατασκευές που κάνουν οι μαθητές στο εργαστήριο. Ο δάσκαλος τους αναθέτει να δημιουργήσουν στηρίγματα για βιβλία από συμπιεσμένο χαρτί εφημερίδας. Δεν πρόκειται για ένα απλό παιχνίδι αλλά για μια ολοκληρωμένη διαδικασία σχεδιασμού, δοκιμής, εφαρμογής και επανασχεδίασης. Η αξία της παιδαγωγικής παρέμβασης φανερή κι εδώ.

Αφήστε που στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του εργαστηρίου οι μαθητές εκμεταλλεύονται, με τη βοήθεια των δασκάλων, τις οδηγίες που δίνει η Apple για τον προγραμματισμό εφαρμογών στο i-phone και δημιουργούν μια εφαρμογή ενημέρωσης για τις δραστηριότητες του σχολείου που διανέμουν ελεύθερα στο itunes…

-Έχουν άλλη κουλτούρα, είναι εκατό χρόνια μπροστά, είπε φίλος και συνάδελφος, όταν του έδειξα το ιστολόγιο.

Δεν αντιλέγω. Αλλά από την άλλη, η τάξη Τεχνολογίας του Billings φαίνεται να είναι προϊόν μιας προσέγγισης που επένδυσε, πρώτα και κύρια, σε μια συγκεκριμένη παιδαγωγική αντίληψη και όχι σε πανάκριβο (αλλά αναξιοποίητο) εξοπλισμό. Και βεβαίως διατηρώ το δικαίωμα να μελαγχολώ, όταν βλέπω τις «ψηφιακές τάξεις» μας να παίζουν στα ρηχά των κλειστών σι ντι και των στατικών που νου εφ….

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων